NA PODSTAWIE FILMU IRMA VEP OLIVIERA ASSAYASA
Zapraszam.
Dziękuję.
Apartament pani Harberg. Sypialnia z prawej.
Z lewej jest salon
z wyjściem na taras i pięknym widokiem na Paryż.
To jest salon?
Tak.
Bardzo ładny.
I łazienka jest otwarta na salon?
Tak.
Carla, jest za małe.
Mira nie będzie zadowolona.
Nie jest takie małe. Ma paryski klimat,
jest urocze i przytulne.
To nie jest wielka produkcja. Nie stać nas na Plazę.
To było oczywiste od początku.
I Zelda to zatwierdziła?
Nie odpowiedziała, więc uznaliśmy, że się zgadza.
Zadzwonię do Zeldy, coś wymyślimy.
Halo?
Jak zobaczy ten pokój, to jej odwali.
Jest nawet ładny, ale to apartamencik.
Mówiłam jej, żeby ich sobie odpuściła.
Co mam zrobić?
Tak jej powiedziałaś?
Oszalałaś?
Ona marzyła o takiej roli.
Wiesz, z kim rozmawiasz?
Ty rezerwujesz loty, zabawiasz ją,
pilnujesz jej maili,
żeby nie wylądowałyby w spamie.
A i na to jesteś za głupia.
Więc sobie nie wyobrażaj, że możesz robić to, co ja.
Masz pilnować, żeby była zadowolona.
A od jakiegoś czasu nie jest.
Nie ma powodów do narzekań. Doomsday to mega hit.
Teraz pora na żniwa.
Ona taka nie jest.
Ale ja - tak.
I o ile wiem, to ona słucha rad agentki.
Więc dziękuję za spostrzeżenia,
ale decyzje podejmują dorośli.
Cisza podczas próby charakteryzacji.
Podejdź do kamery.
Jeszcze. To jest zbliżenie.
Jeszcze bliżej.
Tak.
Teraz się przejdź.
Chcę zobaczyć, jak światło odbija się od kostiumu.
Popatrz na nas.
Nie widzę cię.
Dobra.
Jeszcze raz bliżej.
Cięcie.
Jeszcze jedno i kończymy.
Świetnie.
Przepraszam.
Doskonale. To ostateczna wersja?
Tak, mamy to.
To jest prawie...
- Świetnie. - Może być.
To jest w stylu Musidory.
Zdejmij kaptur. Pójdziemy do garderoby.
Już robiło się gorąco.
Fajny hotel, ale musieliśmy ich zmusić, żeby nam dali znośny apartament.
To Europa.
Oszczędzają, gdzie się da.
To serial telewizyjny.
Nie jakaś niezależna produkcja.
Zelda prosi o telefon.
Jutro zadzwonię.
Dzwoniła do ciebie ze trzy razy.
Podobno kończą tę produkcję.
A dlaczego?
Nie mogą ubezpieczyć René.
Każdego można ubezpieczyć.
Tak, jak się wybuli.
A chcą furę kasy.
Pakuj się i wynoś się stamtąd.
Fatalna sytuacja.
Tu chyba nikt o tym nie wie.
Wiedzą.
Tylko ci nie mówią.
Masz pięć minut?
Chcę zmyć makijaż i wyjść.
Pogadajmy o sequelu Srebrnego Surfera.
Już o tym mówiłyśmy.
Chcą cię wziąć.
Ale to nudna rola.
Mam dość bycia czyjąś dziewczyną.
Słuchaj,
mają na to zupełnie nowy pomysł.
Srebrny Surfer ginie i dziewczyna przejmuje jego rolę.
Ludzie tego właśnie chcą.
Prosty, feministyczny przekaz, film o superbohaterce.
Ludzie oszaleją.
Żartujesz?
Ja mam grać Srebrnego Surfera?
Mam być Srebrnym Surferem.
Tak, właśnie.
Sama bym na to poszła.
I chcą ci wypisać czek in blanco.
Kto reżyseruje?
Nowy, brytyjski superreżyser. Robił teledyski Grimes.
Nie pamiętam nazwiska.
Kochanie,
Irmy Vep nie będzie.
Spokojnie, kasę dostaniesz.
Ale się z tym pogódź.
Panie Vidal.
Bardzo proszę.
Niech pan spocznie.
Dziękuję.
Co słychać?
Wszystko dobrze.
Jestem zrelaksowany.
Jeśli dobrze rozumiem,
ubezpieczyciel nie chce pana ubezpieczyć?
Zgadza się.
I dlatego
producent skontaktował się z inną firmą,
która prosi, żeby pana przebadać.
Tak.
Podobno bierze pan stabilizatory nastroju?
Tak.
Dlaczego? Jest jakiś konkretny powód?
Nic poważnego.
To znaczy
konkretnie to
nie znoszę ludzi.
A dokładniej, nie znoszę kontaktów z ludźmi.
Mam ataki paniki.
Ale to już minęło.
Ja bym tego tak nie ujął.
Ale je kontroluję.
Czyli panuje pan nad swoimi lękami.
To znaczy, wolę unikać ludzi.
Ale to niemożliwe, kręci pan filmy.
Prawda.
Zdaję sobie sprawę,
że to jest problem.
Istotnie.
Jakie jest z tego wyjście?
Leki pomagają.
Ubezpieczyciel ma obawy.
Nie dziwię się.
Powinienem skończyć ten film?
To jest chyba serial.
Nie.
To nie jest serial, bo nie kręcę seriali.
Tu jest napisane, że jest osiem odcinków.
- Czyli to serial. - Nie.
To film,
co prawda bardzo długi,
podzielony na osiem części.
Ale nie kręcę serialu, tylko film.
Skoro pan tak mówi.
Poradzę sobie z tym psychicznie?
Tak sądzę.
A czy pan
uważa, że to słuszna decyzja?
- Żeby go kręcić? - Tak.
Jestem jedynie lekarzem.
Nie ja decyduję.
Często tu przychodzisz?
Od lat tu nie byłam.
Tam jest miejsce.
Agentka powiedziała, że zamykają produkcję.
W żadnym razie.
Jesteś pewna?
Czego się napijesz? Chcesz piwo?
Dzięki.
Dwa piwa proszę.
Znaleźli firmę, która ubezpieczy René bez dodatkowych kosztów.
Ale tak między nami, to powinni to zamknąć.
Dlaczego?
Bo René to wariat.
Słyszałam.
Ale z tego, co widzę,
to taki pozytywny wariat.
Bardzo go lubię.
Na ogół. Ale czasem bywa przerażający.
Nie obraź się, ale sama jesteś trochę trzepnięta.
Jestem od kostiumów. Co za różnica, czy mi jakiejś klepki brakuje?
Czyli będą zdjęcia?
Tak.
I nie wracam do LA?
A chcesz tam wracać?
Raczej nie.
Bo zerwałaś z Laurie?
Nie.
Jak tam wrócisz, to do niej też.
Będę jej unikać.
A ufasz sobie?
Nie. Ale ufałam Laurie.
Otworzyłam się, zbliżyłam się do niej.
Postanowiła to wykorzystać.
Było świetnie, doskonale,
aż zrobiło się toksycznie.
Pomogła mi skończyć związek
z moim byłym, Eamonnem. To była ślepa uliczka.
Sama bym tego nie zrobiła. Powinnam być jej wdzięczna.
Myślałam, że z Eamonnem kochaliście się na zabój.
Dwa lata było super.
Trzeci rok to było piekło.
W mediach mówił co innego.
Eamonn wszystko przeinacza.
Rzuciłaś supergwiazdę dla asystentki. Był poniżony.
Albo zły.
W mediach masa ludzi było wściekłych.
Wiesz, że nie powinno się zadawać z własnym pracownikiem.
Ludzie byli zachwyceni, jak Laurie mnie rzuciła.
Poczuli się pomszczeni i dali mi to odczuć.
A ty?
Co czułaś?
Ciekawe,
że mnie to podnieciło.
Wolisz paryski chaos czy samotność w LA?
Wiesz co?
Nie mam pojęcia!
Za tym autem!
Szybko!
Pan Philippe Guérande.
Nie jest pan hrabią de Noirmoutier, pan jest Wielkim Wampirem!
Wpadłeś w nasze sidła!
- Zapłacisz za wszystko! - Puszczajcie!
Zostawcie mnie!
Jedziemy!
O północy Wielki Inkwizytor Wampirów wyda na ciebie wyrok.
O świcie zostaniesz stracony w obecności Mrocznego Komitetu.
Za twoje wtrącanie się
balerina Marfa Koutiloff została otruta.
Nie żyje.
To debilizm!
Musimy pokazać rozpacz Philippe'a.
Marfa to jego miłość.
Jej śmierć daje mu motywację do polowania na Wampiry.
To i tak wiadomo.
Bez tej sceny jest bez sensu.
Ja to będę oceniał. Tu na planie ja rządzę.
- Muszę mieć motywację! - Edmond!
Jak jeszcze raz powiesz...
Nie tykać! Nie dotykać mnie. Wszyscy mnie wnerwiacie!
Jak jeszcze raz powiesz o motywacji, to sam cię uduszę.
Własnymi rękami!
Wsadziłem mu palec do nosa!
Wybacz, myślę o Musidorze.
Była idealna. Ja jestem tanią podróbą.
To, co robisz, nie jest żadną podróbą.
Prawie ci się udało.
Coś mi się nie wydaje.
Odpuść sobie.
Nie skupiaj się na kroku.
No właśnie, dlatego jestem taka sztywna.
Już prawie to masz. Nie trać rytmu.
No tak.
Słuchaj, jak wykonujesz ten ruch,
musisz się rozciągnąć,
czuć stopę aż do samego końca.
Dobrze?
A potem wracasz do pozycji
i wyciągasz się do samej góry.
Ramię
i obrót.
- Zawsze ten obrót. - Nie przejmuj się.
Wszystko jest dobrze.
Jeszcze raz i pilnuj znaczników na podłodze.
I pamiętaj, nie tańczysz przed publicznością,
tylko do kamery.
No tak.
Dziwny ruch na ekranie może być świetny.
Aktorstwo jest jak układ taneczny. Musi samo wychodzić, nic na siłę.
- No to jeszcze raz. - Dobrze.
Mamy to.
Skąd ci się to wzięło?
- Nie wiem. - Naprawdę?
- Nie wiem. - Chyba...
Poczułam coś dziwnego,
- więc to pociągnęłam. - Myślałaś o zębach?
Może raczej o wampirach.
Zwariowałaś.
Świetnie.
Jesteś jednym z Wampirów,
ale Philippe Guérande uratował ci życie.
- Rozumiesz? - Tak.
Więc chcesz mu pomóc w ucieczce.
Zgłaszam się, żeby go pilnować.
Tak. Jak Wielki Inkwizytor wchodzi do celi,
pomagasz Philippe'owi go złapać.
To dlatego potem razem uciekamy?
No właśnie.
- To nie było jasne. - Było.
Nie miałem czasu na przeczytanie całego scenariusza.
Jestem Wielkim Inkwizytorem Wampirów.
Nadeszła pora wymierzyć sprawiedliwość.
Puszczajcie mnie.
Zapłacisz za to!
Sekrety Wampirów.
Przysięgam pomścić śmierć Marfy.
Nie zaznam spokoju,
dopóki nie zniszczę wampirzej siatki.
Wielki Wampir i jego niecni wspólnicy
zapłacą za swe zbrodnie.
Cięcie!
Kamera stop.
- Edmond. - Co?
Ile razy ci mówiłem, żebyś stanął na znaczniku?
Mam ci to zaśpiewać?
Jak Jules staje, to ja też muszę.
Stanąłem na znaczniku.
- Gdzie masz znacznik? - Tutaj.
To nie twój znacznik.
Przecież pokazałeś mi polano.
Nie pokazywałem żadnego polana.
Niszczysz nam całe ujęcie.
René, on ma rację. Pokazałeś mu polano.
- No chyba mówię. - No właśnie.
Nie ma więcej polan.
O co chodzi?
Co cię tak śmieszy?
Czemu się śmiejesz?
Czy ty wiesz,
że właśnie spieprzyłeś
potwornie skomplikowaną panoramę?
Piękne ujęcie. Cudowne.
I to cię cieszy?
Zgadzam się, nic w tym śmiesznego.
Nigdy więcej nie zagram u René.
Przyjaźniliście się.
Dawno i nieprawda.
Coś się stało?
Znowu się pokłóciliśmy.
Znowu? Co się stało?
Walnął mnie przenośnym monitorem. Jeszcze mnie boli.
Jezu.
Na szczęście namówiłem go do wycięcia matki Philippe'a.
A o co chodzi?
U Feuillade'a Philippe mieszka z matką.
Robi mu ziołową herbatkę przed snem.
Nie dam się tak traktować.
Idę, samochód już czeka.
Pa.
Miłego dnia.
Cierpliwości, do końca daleko.
PHILIPPE GUÉRANDE ROZGRYZA CZERWONĄ KSIĄŻKĘ SZYFRÓW
PRZESTĘPSTWA
Przestępstwa Wampirów są spisane na tych kartach.
Przeklęty niech będzie ten, który pozna ich tajemnice.
Za pomocą Czerwonej Książki Szyfrów Philippe Guérande trafił
do kryjówki Wampirów. Udał się tam w przebraniu.
WAMPIR
Wszystko dobrze?
Pewnie długa podróż?
Trzy dni.
Gdzie byłeś?
Na północy Finlandii. W Sodankylä.
Gottfried, co tam robiłeś?
Mają tam festiwal filmowy. Byłem w jury.
Aki jest moim przyjacielem.
Dlaczego nie samolotem?
Nie latam.
Boisz się?
Wszystko, co lata, jest diabelskim nasieniem.
Usiądź sobie, jak chcesz.
Kierowca miał tu czekać.
Mogę ci ufać?
Jasne.
Trudno mi to powiedzieć.
Trochę mi wstyd.
Niepotrzebnie.
- Nie przejmuj się. - Nie wiem, jak to ująć.
Dużo słyszałam, taką mam pracę.
Nie musisz się wstydzić.
Szczerze. Jestem uzależniony.
To spotyka najlepszych.
Od cracku.
Od cracku?
Dobra. I?
Pomiędzy Göteborgiem i Hamburgiem byli celnicy.
Spanikowałem. I wszystko spuściłem do kibla.
Okazało się, że to żołnierze na przepustce.
Uważaj.
Możesz już wsiąść?
Miałaś kiedyś kłopoty z dragami?
Nie, nigdy.
Nie próbowałam cracku.
- Nie? - Nie.
Nie wierz w to, co mówią.
To nie wypala mózgu.
To znaczy, nie całkowicie.
Ale to wredny nałóg.
Słyszałam, że przytłacza.
I to bardzo.
Od 24 godzin nie brałem cracku.
To świetnie.
To pierwszy krok.
Masz teraz kilka dni przed zdjęciami, żeby się oczyścić.
Wszystko będzie dobrze.
Carla, tak masz na imię?
Carla, w życiu nie grałem na trzeźwo.
Musisz mi skołować towar.
Albo rzucę się z okna.
Uwaga na walizkę, jest uszkodzona.
Mamy rezerwację na nazwisko von Schack. Filmy Tajemnicze.
Już sprawdzam.
Dziękuję.
Mogę prosić o jakiś dokument?
I kartę kredytową.
Dziękuję.
Słucham?
Mogę na słówko?
Sprawa jest delikatna.
Pan von Schack jest bardzo znanym aktorem.
Teatralnym, w Niemczech.
Niestety cierpi na zawroty głowy.
Za wszelką cenę musi mieć pokój na parterze.
- A gdyby tak... - Nie, musi być na parterze.
Byłam statystką w Emily w Paryżu.
- Genialnie karmili. - Od razu się lepiej pracuje.
Wzywałaś mnie?
Tak.
- Porozmawiaj ze statystami. - O czym?
Przecież już ci mówiłam.
Jeśli mają tańczyć, chcą zarabiać jak tancerze.
Nie ma choreografii, to nie taniec.
To klub nocny.
Będą improwizować.
Nie tłumacz tego mnie,
tylko im.
Gregory, przepraszam,
nie było mowy o tańcach.
Jak mamy tańczyć, to za inne pieniądze.
Nikt też nie powiedział, że plan jest od szóstej rano.
Ściągnęłaś ich na szóstą rano?
Tak.
Tak jest w rozpisce.
Nie ubiorę wszystkich na raz.
Prosiłam o więcej asystentek, ale się nie zgodziłeś.
Muszę się dostosowywać.
Następnym razem, nim się dostosujesz, zapytaj.
Robię, co mogę, żeby ratować sytuację.
Walczę, żeby napady René do ciebie nie docierały.
I dostaję opieprz zamiast pochwał?
Z René sam sobie poradzę.
Czy ty wiesz, co znaczy zgromadzenie tylu kostiumów z epoki?
Wiesz czy nie?
Moja była asystentka dostaje dwa razy więcej w tasiemcu.
A kostiumy dostaje z sieciówy.
Proszę, to idź do tasiemców. Już o tym mówiliśmy.
I będziemy mówić. Bo nie jestem traktowana uczciwie.
Gdybym była nowa, gdybyś mnie nie znał, to byś inaczej mówił.
Proszę o trochę szacunku.
Trochę szacunku.
Tylko trochę szacunku, bo nikt mi go nie okazuje.
Wszyscy cię szanują.
Wieczorem o tym porozmawiamy.
Mam na głowie pilniejsze sprawy.
Przepraszam za te zdjęcia. Francuscy paparazzi.
- Jakie zdjęcia? - Na jakiejś stronie dali zdjęcia,
jak robisz zakupy z Reginą.
Nie mogę już robić zakupów z Reginą?
Wszyscy szukają twojej nowej dziewczyny.
Młoda, modna, pasuje, dobry materiał.
Jak chcą mieć Reginę, to im ją damy.
Ale mnie jakoś nikt nie pytał.
Masz to w obowiązkach.
Ale mi się to nie podoba.
Nie chcę, żeby myśleli, że jesteśmy ze sobą.
Ona ma rację, to nie jest w porządku.
Michelle, jestem przyzwyczajona.
Takie mam życie od lat.
Muszę kończyć.
- Pa. - Pa.
- Skończyła? - Właśnie się rozłączyła.
- Wszystko dobrze? - Jezu Chryste.
Jak tam?
Nerwowo.
To jest kultowa scena Irmy Vep,
a oni chcą, żebym pierwszego dnia wszystko ogarnęła.
Będzie świetnie.
Ale to jest wyzwanie.
Usunęłam czarną apaszkę z bluzki,
żeby przypominało kostium Musidory.
Oryginał był idealny.
A lżejszy materiał sukienki?
Będzie łatwiej w tańcu.
Świetnie.
- Mogę zapalić? - Proszę.
Zapniesz mi pasek?
Hopsa.
- Zobaczmy. I co? - Dobrze.
Doskonale.
- Regina, pokaż mi tę scenę. - Dobra.
Zrobię kilka zdjęć dla René, żeby zatwierdził.
Regina, możesz się odsunąć?
- Przepraszam. - Precz.
Dziękuję. Cudownie.
Kocham cię.
Pokażę zdjęcia René.
Zasuń zasłony
Słońce nas nie spali
Nie zobaczą naszych twarzy
Bo ukryci w tajemniczym
Naszym świecie
Czuję oddech na mym ciele
Noc już czeka
Nie ma ucieczki
Błyskawica mrok przecina
W świetle księżyca mój krzyk
Dzisiaj w nocy czerń głęboka
Stąd powrotu nie ma już
Popatrz prosto w ogień
Tam nasze pragnienia
Tak.
Od lat o tym rozmawiamy.
Rozumiem pytanie, nie unikam go.
Pracowałem nad tym.
Skąd u mnie obsesja na punkcie kombinezonów?
Zwłaszcza skórzanych. No więc...
Szczerze, nie mam odpowiedzi.
Nie jest konieczna. Jeśli może pan z tym żyć, to po co się przejmować?
Dlaczego
moje życie seksualne jest tak zaburzone?
Jestem pewien, że w tym leży problem.
Od kiedy ma pan obsesję?
No więc...
Jako nastolatek
miałem obsesję na punkcie Diany Rigg,
aktorki z Rewolweru i melonika.
Zaspokajał się pan, myśląc o niej?
Nie chodziło o samą Dianę Rigg. Grała Emmę Peel.
Nosiła skórzane kombinezony i kozaki.
Kombinezon i kozaki tak na pana działały?
Tak, tak.
A były jakieś sceny...
Jak ją porywali albo związywali.
- Miał pan fantazje? - Tak.
I masturbował się pan?
Bardzo szanuję Dianę Rigg.
Niedawno zmarła.
Ale to była wyjątkowa aktorka.
Nie chodziło o Dianę Rigg.
Fantazje miałem o postaci, którą grała.
I te fantazje były pokarmem dla zachowań autoerotycznych?
No właśnie tak.
Dziękuję.
Następnym razem pogłębimy ten temat.
Chyba warto się tym zająć.
Tak.
To jest za ciężkie, żeby to nosić cały dzień.
Zostawimy to do kabaretu.
Takich musimy mieć więcej.
Cześć, co tam?
- Możemy porozmawiać? - Jasne, sekundę.
Takie tiule będą w pierwszym planie.
- Możemy porozmawiać? - Tak, możemy.
- W biurze? - Tak.
Ale gorąco.
Znasz Gottfrieda von Schacka?
Niemca, który gra Moreno?
Oczywiście.
Bardzo miły facet, odebrałam go z dworca.
Jest wykończony. Właśnie wrócił z Finlandii.
Poza tym przemęczeniem skończył mu się crack.
Co?
- No wiem. - Kurde.
Bez jaj.
Też tak najpierw zareagowałam.
A potem sobie przypomniałam,
że masz kontakty.
Może by ci się udało pomóc
w tej kwestii. Załatwić tę sprawę.
- Po moim trupie. W życiu. - Dlaczego?
Bo to nielegalne i bardzo niebezpieczne.
- Coreyowi załatwiłaś. - Ale trawę.
Wszyscy jarają. Najwyżej grzywnę się dostanie. Ale to?
Nie ma mowy.
Bez cracku nie będzie grał.
To jest prawdziwy problem, żadne żarty.
Za minutę jestem na dole.
Dziesięć gramów.
Wystarczy na tydzień.
- Czysty? - Całkowicie.
Sama zapal.
Mówiłam ci, że to nie dla mnie.
A poprzednim razem też nie?
Poprzednim razem to było dla mnie i mojej laski.
Ale mnie rzuciła.
Spóźniła się.
Dzięki, że mnie wzięłaś.
Bardzo proszę.
Ciężki tydzień, co?
Musisz być bardziej cierpliwy.
Nie masz pojęcia, jak nadwyrężyłem swoją cierpliwość.
René ma rację. Polubiłam matkę Philippe'a. Brak mi jej.
Powinieneś ją przywrócić.
Jak on ją spróbuje przywrócić, to koniec. Nie gram w tym.
Mogę zadać ci pytanie?
Słucham?
Nie chcę, żeby to głupio zabrzmiało.
Czasem nie da się uniknąć tego, co się pojawia w sieci.
Mówisz o Instagramie Laurie?
Tak. Te stare zdjęcia, które wrzuciła wczoraj.
Ostre, co?
Pewnie zobaczyła twoje zdjęcia z Reginą.
To ci nie przeszkadza?
Przeszkadza, ale taką mam pracę.
Cena za sławę?
Cena za poszukiwanie sławy.
Podpisuje się pakt, jak się jej pragnie.
A jak się ją zdobędzie, to część siebie trzeba oddać.
- Co na przykład? - Żenujące zdjęcia.
Głupie zachowanie.
Udostępnianie prywatności.
Spódnica nie powinna być ciaśniejsza?
Jeszcze jej nie poprawiłam.
Jestem zła na Laurie.
Ale takie jest życie. Nasze życie.
A to, co odwala w internecie,
to najmniejszy problem.
Wychwala Hermana pod niebiosa. Jakby odmienił jej życie.
Wiem. Ohyda.
Jak się z nim pracowało?
To zawodowiec.
Lubi to, co robi. I jest w porządku.
Ale nie poszłabym na jego film.
Serio rozmawiamy teraz o Hermanie?
To była twoja pierwsza dziewczyna?
- Tak. - I jesteś teraz trochę zagubiona?
Chyba tak.
Skończyłyście? Czekamy na planie.
Przepraszam, nie wiedziałam, że czekacie.
Zoe, nie powiedziałaś jej?
Nie lubię pracować pod presją.
Poważnie? Z charakteryzacji wyszła godzinę temu.
Nie będę szybciej pracować, żeby się wam biurokratom zgadzało.
Jakim "biurokratom"?
Macie te swoje exele, sztywne grafiki.
Przepraszam, ale ja tak nie pracuję.
Inspiracji nie można wepchnąć w grafik.
Każdy artysta ci to powie.
Nie mam czasu, może kiedy indziej porozmawiamy.
Mamy straszne opóźnienie. To w ogóle do ciebie dociera?
Nie kłóćcie się. Odwaliłyśmy dobrą robotę, jestem zadowolona.
Idę.
Od czego zaczynamy?
Irma Vep jest zatrudniona jako pokojówka u Philippe'a Guérande'a.
Próbuje odzyskać Czerwoną Książkę Szyfrów.
- Tak. - Czyli książeczkę Wielkiego Inkwizytora,
w niej są wszystkie tajemnice Wampirów.
Nigdy tego nie rozumiałam.
Dlaczego Wampiry były tak głupie,
żeby spisać wszystkie tajemnice, i to w notatniku?
Nie mam pojęcia.
Przepraszam, że czekaliście.
Nie szkodzi. Musieliśmy dopracować parę rzeczy.
To jest sypialnia Philippe'a. Otworzysz okno. Patrz.
I tędy wpuścisz wampira.
Wampir przeszuka biurko w poszukiwaniu Czerwonej Książki Szyfrów.
Mogę o coś zapytać?
- Chętnie pomogę. - Chciałabym coś zrozumieć.
Może kawy?
- Tak. - Chodźmy.
Jakbym była wampirem,
to nie wiem, czy bym spisała wszystkie swoje tajemnice.
Albo bym to trzymała w sejfie.
A gdzie trzymasz hasła?
Zapisuję.
Trzymasz je w sejfie?
Kto w ogóle ma sejf?
- Rozumiesz? - Dobra, teraz rozumiem.
Dobra...
Żebym zrozumiała.
Doda Philippe'owi środków usypiających do herbatki ziołowej.
Dzięki temu,
jak przyjdą wampiry, będzie głęboko spał.
Wtedy ona ukradnie czerwony notatnik...
- Czerwoną Książkę Szyfrów. - No tak.
I cały plan opiera się na tym, że on ma wypić herbatkę ziołową.
- Taki ma zwyczaj. - Detoks?
Żartowałam. Przepraszam.
I kto zatrudnił Irmę Vep jako pokojówkę?
Jego matka.
Jeszcze jest w filmie? Podobno miała wylecieć.
Obiecałem to Edmondowi, żeby się odczepił.
Ale ją zostawiłem.
Czyli Philippe mieszka z matką.
- Ona tu jest. Chodź. - Dobrze.
Marie-Rose...
Pozwól, że ci przedstawię Mirę Harberg.
Bardzo mi miło.
Marie-Rose Germon to wielka dama francuskiej sceny.
Jesteśmy gotowi.
- My też. - Na razie.
Do zobaczenia.
Kręcimy! Na pozycje!
Czy Edmond wie, że matka Philippe'a tu będzie?
Jeszcze mu nie powiedziałem. To ma być niespodzianka.
- Ciekawe, jak zareaguje. - Będzie się musiał dostosować.
Przepraszam.
Kamera!
Trucizna.
Poszła!
René, czekamy.
Jesteś gotowa?
Akcja!
Cięcie!
Kamera stop.
Nie o to chodziło.
Jest lepiej, ale...
Jest już lepiej.
Mógłbym prosić o trochę więcej prawdy?
Przecież wie, że to ślepaki. Bo sama naładowała pistolety.
Ale powinna lepiej udawać.
Ale ja dobrze grałem.
Była lipa. Jak przechodzisz przez okno,
nie czułem zagrożenia.
Uwaga, jeszcze raz to samo.
Co to za dziennikarz z Philippe'a, jak chce zabić nieuzbrojonych rabusiów.
To w samoobronie. Chciałaś mnie otruć.
- Żaden sąd tego nie kupi. - Może dziś nie,
ale jesteśmy w 1916 roku.
Ale widownia jest o sto lat później.
Spokojnie. Zrozumieją.
To szalona fabuła Feuillade'a.
Dobra.
Zgadzam się z Mirą. Nie kupią tego.
Słuchaj,
publiczność to nie są kretyni.
A ja jestem?
Nie o to mi chodziło. Jedziemy.
Podobno moja matka znowu jest w scenariuszu.
To prawda.
I nic nie powiedziałeś?
Tak.
I to ona zatrudnia Irmę Vep?
Tak.
Debilizm. Znowu moja postać wyjdzie na idiotę.
Nie. Edmond.
Zaufaj mi.
Zaufaj.
- A mam wybór? - Kręcimy.
Akcja.
Na pozycje.
WKRÓTCE
UCIECZKA UMARLAKA