NA PODSTAWIE FILMU IRMA VEP OLIVIERA ASSAYASA
Pani Harberg, witamy w Paryżu.
Proszę za mną.
Wszystkie formalności załatwione.
- Dziękuję, Cedric. - Bardzo proszę.
Mira, proszę.
- Przepraszam, trochę to trwało. - Ok.
Dzięki Bogu to już ostatnie miasto.
Nie zniosę więcej mówienia o Doomsday
i dlaczego Nausicaa podcięła gardło mężowi-superbohaterowi
i go wykastrowała.
- To najmocniejsza scena w filmie. - Porąbana.
Ale jak ginie, czuje się satysfakcję.
Jest szok, bo nikt się tego nie spodziewa.
To główna rola.
A jak często główny bohater ginie w połowie filmu?
- Nie zrobić cieplej? - Nie, dziękuję.
I dlatego film odniósł taki sukces w Stanach.
We Francji też odniesie.
- Punkty dla Hermana. - I dla ciebie.
Potrzebny ci sukces.
Regina, nie sukces,
tylko dobry film.
Dzięki hitom możesz kręcić to, co chcesz.
I spędzić dwa miesiące w Paryżu!
Na planie Wampirów.
Z René Vidalem.
Uwielbiałam go w filmówce.
To mu powiedz, będzie zachwycony.
Nie ośmieliłabym się.
To ja mu powiem.
Sama nie wierzę, że go jutro poznam.
Mam już dość Zooma.
Witamy w Plaza Athénée.
- Bardzo mi miło. - Mnie również.
To jest Mira.
- Witam w Plaza Athénée. - Dziękuję.
Zaprowadzić panią do apartamentu?
Może rzućmy okiem na grafik, nim pójdziesz odpocząć.
Dobra.
Może usiądziemy w kawiarni?
Oto klucz.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Miłego dnia. Do zobaczenia.
A więc...
Zaczniemy od zdjęć do Vogue'a.
Pamiętasz,
że masz być w kombinezonie z Doomsday?
Powiedziałaś, że może być.
- Czyżby? - Tak.
Ale i tak możemy powiedzieć, że nie chcesz.
Nie, dobra.
Potem, zgodnie z umową, telewizja.
Kilka wejść.
To lista.
Dziękuję.
Sekundę, co to jest?
Zgodziliśmy się na to?
Tak, omówiliśmy to.
To bardzo ważne.
Co wieczór oglądają ich nawet trzy miliony widzów.
Dajemy im 15 minut.
Potem wracamy do hotelu i masz godzinę na przygotowanie się do premiery.
Przedstawisz film ze sceny.
Herman też będzie.
- Herman? - Tak.
Reżyser przyjechał z nową żoną.
Z Laurie?
Ale...
nikt nie powiedział, że Laurie tu jest.
To już ostatnia europejska premiera.
Herman pomyślał, że możecie uczcić to razem.
O Laurie dowiedziałam się godzinę temu.
Przepraszam.
Przywiózł Laurie, bo chcą spędzić romantyczny weekend w Paryżu
przed powrotem do Los Angeles.
Regina, wiedziałaś o tym?
Nie wiedziałam.
Przysięgam.
Laurie trzy lata była asystentką Miry.
Nie wiedziałam.
Herman poznał ją na planie, pobrali się tydzień po zakończeniu zdjęć.
Słucham?
Mam coś z tym zrobić?
Nie.
W porządku.
Przynajmniej Herman raczył się pojawić.
W przeciwieństwie do innych premier.
Miał być w Sztokholmie i Rzymie.
Ale go nie było.
Ma nowy projekt.
Marvela.
- No tak. - Jakiś sequel.
Sequel czego?
Nie wiem, nie śledzę.
Sequel kilku na raz.
Widziałam w mediach.
Jesteśmy gotowi.
Proszę ze mną.
Jest Benoit.
Z produkcji coś przysłali. Mam kilka swoich.
- Dwa miotacze? - Jak chcesz.
Na znaczniku.
Dobrze.
Patrz na mnie. Stopy trochę szerzej.
Dobrze.
Na planie Doomsday
nikt nie myślał, że to będzie taki hit.
Może Herman myślał.
Cała ekipa starała się,
żeby film był wiarygodny.
Co w przypadku superbohaterów nie jest takie proste.
A może film coś mówi o obecnej sytuacji w Europie?
O jakiej sytuacji?
O populizmie?
Równości płci?
Równość płci?
Dla mnie zawsze jest ważna.
Wykastrowanie Ragnara było dość radykalne.
- Było w scenariuszu. - Ale pani przekonująco to zagrała.
Chcę być uczciwa
wobec postaci, którą gram.
- Ale to było niełatwe. - Zwłaszcza dla Ragnara.
Powiedziała pani w wywiadzie, że niepokoi się pani
o przyszłość Europy,
że martwi panią koniec demokracji na Węgrzech.
Nakręciłam tam film.
Uwielbiam Budapeszt. Ale o europejskiej polityce
nie wiem za dużo.
Może Harman coś powiedział.
Ale zgadza się z tym pani?
Może przytaknęłam.
Szczerze, to nie mam pojęcia.
Za to na planie u Hermana nie ma demokracji.
To znaczy?
Żartowałam.
Jeszcze powiem coś, czego pożałuję.
Mira!
Dziękuję.
Jak się nazywasz?
Dziękuję.
Chodźmy już.
Przepraszam.
Przyjdę po filmie.
Herman, tutaj!
Doomsday, suko.
Tutaj.
Ale piękna.
Doomsday!
- Przepraszam. - Jeszcze tylko dwa.
Musimy to skrócić.
Tędy.
Innych sobie darujemy,
ale to jest David z dużej stacji telewizyjnej.
Świetnie.
Podobno rozpoczyna pani w Paryżu zdjęcia do serialu.
Tak.
Zaczynamy za kilka dni. Posiedzę tu jakiś czas.
To podobno remake francuskiego niemego filmu.
Wampiry.
Nakręcił go Louis Feuillade w 1916 roku. Ja gram Irmę Vep.
Jest diabelską muzą gangu.
René Vidal reżyseruje.
Wiem, jestem pod wrażeniem.
Niespodziewana obsada.
Dlaczego?
Na ogół gra pani w filmach komercyjnych.
Dzięki temu ten projekt jest jeszcze ciekawszy.
A widziała pani oryginalny serial?
Tak. Trzy razy.
I lubię się tym chwalić, bo to trwa siedem godzin.
- Dziękuję. - Ja również. Miłego wieczoru.
Dziękuję. Miłego wieczoru.
Ja poproszę szampana.
To jeden z twoich najlepszych filmów.
Jest najbliżej poetyki Świtu Rzeźników.
Świt Rzeźników? To dopiero gniot.
Co?
Byliśmy bez kasy, jak to kręciliśmy.
Kręciliśmy w opuszczonej fabryce w Detroit.
- Detroit. - Tak.
Mocne.
Jak się ma 15 dni na zdjęcia, podejmuje się radykalne decyzje.
Ale jakiemuś młodemu prezesowi z Disneya się spodobało.
Dlatego dostałem Gordona.
Miałem 28 lat i nagle mogłem robić, co chcę.
Przepraszam.
No proszę, pani Doomsday.
Jak miło cię widzieć!
Dobrze, że przyjechałeś.
Co tam?
W końcu przyleciałem. Przepraszam za Sztokholm.
Nie szkodzi.
Daliśmy radę.
Dziennikarzy interesują gwiazdy.
Kogo obchodzi jakiś reżyser.
Ale chciałem cię zaskoczyć, przyjeżdżając ostatniego dnia.
Fajnie, że jesteśmy tu razem.
Ostatni raz.
Jak to?
Chyba do rozdania nagród.
Takie filmy nagród nie dostają.
Jeszcze się zdziwisz.
Recenzje są niesamowite.
Studio uruchomiło wielką kampanię.
- Będziesz potrzebna. - Będę tutaj.
Mam zdjęcia w Paryżu.
- Wampiry. - Wampiry?
To o gangu, który mówi na siebie Wampiry.
Ja jestem Irmą Vep, ich diaboliczną muzą.
Świetnie.
Wiesz co?
Coś czuję, że dostaniemy kilka nominacji.
Tak że uważaj.
Super.
Trzymam kciuki.
Ja też!
Laurie.
Musimy pogadać.
Tak.
Nie odzywałaś się od zakończenia zdjęć.
Byłaś zaproszona na ślub, ale nie odpisałaś.
Wysłałam SMS-a.
Zapalimy?
Jasne.
I żeby było jasne,
nie wiedziałam o tobie i Hermanie.
To było oczywiste.
Nie było.
No to może czekałam na odpowiednią chwilę.
- Ale nie nadeszła. - Nie.
Pewnie dowiedziałam się ostatnia.
Nie chciałam cię zranić.
Bądź szczera.
Bałaś się.
Tak, bałam.
A wiesz dlaczego?
Bo zdradziłaś.
Nie, bo jesteś przerażająca.
I bałam się ciebie.
- Myślisz, że jesteś łatwa? - Nie.
I tego nie udawałam.
Zwłaszcza jak pijesz.
Teraz jestem trzeźwa.
Gratulacje.
Też nie byłaś wierna.
Monogamia to nie dla mnie.
I myślałaś, że mnie to nie zrani?
Nie.
Naprawdę nie.
Mam pytanie.
Czy otwarty związek działa w obie strony?
Nie.
Nie działa.
Ale ty wszystko kontrolujesz.
Nikt mnie jeszcze nie rzucił.
Chyba trochę przesadzasz.
A Herman?
No weź, on jest...
To potworny nudziarz.
Ale dobry człowiek.
- Dobry człowiek? - Jest miły.
Takich pacanów w LA jest na pęczki.
Co mam ci powiedzieć, że lepiej się rżniesz niż Herman?
Sama to wiem.
To jaki jest plan?
Dwoje dzieci?
I biały drewniany płot?
On już ma rodzinę.
Już nie ma.
I ty mnie oceniasz?
Nie oceniam.
Jak chcesz mieć...
nudne życie.
Nudne życie hetero?
Tak, nudne życie hetero.
Tak samo jak ty z Eamonnem, celebrycka pareczka?
- Jasne. - Zaraz, czekaj.
O ile dobrze pamiętam,
to nie byłam wyłącznie z Eamonnem.
Nie.
Mnie też rżnęłaś, jak akurat nie załatwiałam twoich spraw.
No to masz teraz lepsze życie.
Z Hermanem.
Mam.
I...
używasz jego karty kredytowej.
- Tak. - Masz willę w Laurel Canyon.
- I kabriolet. - Tak.
I trochę zainteresowałaś media.
Bardzo zainteresowałam.
Chyba nie czytałaś wiadomości.
Bo żona go pozwała.
Dogadali się.
Co za ulga.
Wiesz co?
Zobaczyłam to drugi raz, może trzeci.
To chyba nie jest takie najgorsze.
- Tak? - No.
W sumie byłam zaskoczona.
Coś cię gryzie?
Nie.
Nic mnie nie gryzie.
Jak na taki film, to wcale nie był zły.
Ale Edward nie pasuje na Imperatora Galaktyki.
A kto by udźwignął Imperatora?
Ten, co grał Gandalfa we Władcy pierścieni.
Ian McKellen.
A nie Michael Gambon?
Michael Gambon grał Dumbledora w Harrym Potterze.
To nie ten sam aktor?
Nie, Ian McKellen i Michael Gambon to nie ten sam aktor.
Dobra.
- O której rano? - O 6.00.
Nie ma mowy.
- Musisz to zmienić. - Nie mogę.
Ta lokacja jest strasznie daleko.
Dobra.
Nie jedziesz na górę?
Zobaczę, czy basen jest jeszcze otwarty.
- Jest druga rano. - No i?
Nieważne. Idź.
- Dobranoc. - Miłej zabawy!
Czy może pan zadzwonić do pani Harberg, pokój 567?
Już do ciebie dzwonili.
Chodź. Jesteśmy spóźnione.
Nie mogłam zasnąć.
Wzięłam pastylki i nie mogłam się obudzić.
Pośpisz w samochodzie.
- Mamy trzy godziny drogi. - Kawy!
To ciało inspektora Durtala.
Cięcie!
Wszystko źle. Za dużo dymu, nie widać łódki.
Rémi, nic nie widać!
Parę razy mówiłem, że ma pan zaczepić ciało z lewej.
Niby jak? Podpływa z prawej.
Ciało było w dobrym miejscu, ale spłynęło.
To jeszcze raz.
Dajcie mi pięć minut, przyczepię go drutem.
Ważne, żeby widać było hak.
I proszę nie zaczepiać z prawej.
Musimy zobaczyć odciętą głowę. Hak z lewej.
Będzie dobrze.
Przepraszam, ale...
To musi być przerażające. A ja się nie bałem.
Bez przerażenia to nie ma sensu.
- Rozumiem. - Bez sensu!
Ten odcinek ma tytuł Odcięta Głowa.
Musimy to zobaczyć.
Zamieniłam scenę w parku na scenę w pociągu.
Ma być okropna pogoda.
Jest Mira. To gwiazda, muszę z nią porozmawiać.
Zaraz przyjdę.
No wreszcie.
Przepraszam...
Wiem, jak niezręcznie można się czuć, jak się nikogo nie zna.
Zwłaszcza że to początek zdjęć.
Nic nie szkodzi.
Trzeba się przyzwyczaić.
Dla aktorów to norma.
Może powinienem cię cieplej przywitać,
ale wiesz, jak jest.
Próbuję ustawić ujęcie.
Wiem.
Takie spotkanie zawsze jest niezręczne,
- jak się zna tylko ze Skype'a. - Prawda?
I Wi-Fi było słabe.
Zaraz je sobie naprawię.
- To znaczy, kiedyś. - Ja też.
I przepraszam, bo słabo znam angielski.
- A to ogranicza komunikację. - Wcale nie.
Myślałem, że nie potraktujesz mnie serio.
Nie musiałeś mnie namawiać.
Jestem twoją fanką.
Tak jak ja.
Zdziwiłam się, że znasz moje filmy.
Filmy mnie nie interesują.
Kiedyś tak, ale już nie.
Może mi to wróci.
Ale...
Masz w sobie magnetyzm.
Nawet jako Nausicaa?
- Tak. Błyszczysz. - Tak?
- Tak, na ekranie. - No nie wiem.
Ale wierzę ci na słowo.
Jak idą zdjęcia?
Zadowolony?
Mira, mam złą wiadomość.
Nigdy nie jestem zadowolony.
Próbowałem, ale to nie dla mnie.
To inaczej to ujmę.
Czy wszystko idzie zgodnie z planem?
- Tu nie ma planu. - Nie ma?
Nienawidzę planów, w mojej naturze leży nietrzymanie się planów.
To może trochę pomogę.
Znasz pierwszy odcinek Feuillade'a?
Dawno go widziałam.
Byłam na Hawajach, zdjęcia skończyłam dwa tygodnie temu.
Musiałam promować Doomsday, ale się przygotuję.
Musimy tylko ustalić, jak bezwzględne są te wampiry.
Rządzi nimi nieuchwytny przestępca,
znany jedynie jako Wielki Wampir.
Udaje różne postacie.
Na ogół przedstawia się jako Hrabia de Noir...
Jak to się wymawia? Hrabia de Noir...
- Noirmoutier. - Noirmoutier.
- Hrabia Noirmoutier.
To jest Philippe Guérande, dziennikarz.
Wróg Wampirów.
Opisuje w prasie ich zbrodnie.
Wielki Wampir chce się zemścić i grozi, że dziennikarza
spotka ten sam los, co inspektora Durtala.
"Głowa Inspektora Duratala!"
Przepraszam.
Dużo się dziś dzieje.
Nie szkodzi.
Zwłaszcza przez tę scenę z odciętą głową.
Czyli... chyba muszę
zrozumieć, jak to widzisz.
Irmę Vep można różnie postrzegać.
Czy jest kochanką Wielkiego Wampira...
Jest czymś o wiele więcej.
A może jest...
ucieleśnieniem zła kryjącego się w Wampirach.
Po raz pierwszy kobieta została obsadzona w głównej roli jako szwarccharakter.
Jest rok 1916.
Wiesz, co wtedy było najpopularniejsze w Stanach?
Perils of Pauline.
Słyszałeś o Pearl White?
Nie.
Coś ci pokażę.
Widzisz?
Pauline była uosobieniem damy w opałach.
Z kolei
Irma Vep jest jej przeciwieństwem.
Jest fascynująca, bo jest czystym złem.
Ale jest seksowna. Rozumiesz?
Chyba tak.
Przestępczynie są seksy inaczej niż przyzwoite dziewczyny.
W szkole tego nie uczą.
Spokojnie, dziewczyny i tak wiedzą.
Aktorka, Musidora, to pseudonim,
była fetyszem dla całego pokolenia.
Surrealiści ją wielbili.
Była o wiele bardziej skomplikowana.
To znaczy?
Była prawdziwą artystką.
Jedną z pierwszych reżyserek.
Tak. We Francji mieliśmy Alice Guy,
Germaine Dulac i ją.
W latach 70. pierwsze radykalne
stowarzyszenie kobiet-filmowców nazwano jej imieniem.
Musidora.
Nie wiedziałam.
Nie kończyłam filmówki.
To taka francuska historia, nie musisz tego wiedzieć.
Wiem, że była pisarką
i krytyczką filmową.
Zakochała się w torreadorze.
Kilka filmów nakręciła w Hiszpanii.
Kobieta przygody. Sprawdziłam.
Irma Vep to tylko część jej osobowości.
Moim zdaniem, kluczem jest tu właśnie Irma Vep.
Też tak to widzę.
Silna, zmysłowa, wolna kobieta.
I do tego zła.
- Tak. - To przestępczyni.
Przecież nie mogłam nie zagrać takiej buntowniczki.
Bo w głębi serca
sama jesteś buntowniczką.
To nas łączy.
Dzięki za komplement.
Ale daleko mi do niej.
Co się stało, panie Guérande?
Wampiry mają tajne przejście do mojego pokoju.
Ale wczoraj je odkryłem.
Już pokazuję. Całkiem sprytne.
Wczoraj tego tu nie było.
To głowa inspektora Durtala.
René.
Możemy pogadać?
- Musimy porozmawiać. - Tak.
Teraz?
Z przyjemnością.
- Nie chcę cię denerwować. - Nie denerwujesz.
Bo bywam denerwujący.
To prawda, bywasz.
Nie podoba mi się moja postać.
Co nim kieruje? Muszę coś wiedzieć.
Kim on jest, dlaczego taki jest? Co to za człowiek i dziennikarz?
Edmond, milion razy ci mówiłem, graj tak, jak grasz.
Ale Wampiry zabiją Marfę, jego narzeczoną.
Musimy zbudować tę miłość, żeby był powód do zemsty.
Tak, on ją bardzo kocha.
Ale nie ma tego w scenariuszu.
Tak jak w oryginale.
Trują ją i znika.
Tak to zrobił Feuillade.
Musimy pokazać namiętność.
Nie zepsuję Feuillade'a.
Gdzieś go mam! To beztalencie.
Nieprawda! Jak możesz mówić coś takiego?
Chcesz wody?
Byle zimnej.
Muszę mieć scenę z Marfą.
Ale że co, łóżkową?
No właśnie. Łóżkową.
Słuchaj...
Masz.
Wiesz, że...
Severine gra Marfę?
Wiem.
Nie miałeś z nią romansu?
Może.
Może miałeś romans?
Nie będę o tym mówił.
Nie rozumiem dlaczego.
Masz zakaz zbliżania się?
Nie mogę odpowiedzieć.
René, musimy porozmawiać.
Natychmiast.
Wchodź.
- Chcesz coś zjeść? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
Mamy problem.
Powiedziałeś lekarzowi od ubezpieczeń, że bierzesz antydepresanty?
Pytał, czy biorę jakieś lekarstwa...
Czyli mu powiedziałeś?
Powiedziałem mu, że biorę
stabilizatory nastroju, dość mocne.
Bo to prawda.
Może prawda, ale nagle stałeś się zagrożeniem.
Czyli co, mam kłamać?
Oczywiście, że masz kłamać.
Wszyscy kłamią
w kwestii uzależnień. Inaczej żaden film by nie powstał.
Znasz tę piosenkę Leonarda Cohena?
Śpiewa w niej:
"Żyję na prochach,
za które dziękuję Bogu".
O co ci chodzi?
Mówię, że dziękuję Bogu za prochy.
Ani Bóg, ani Cohen nie zapłacą
za wyższe stawki ubezpieczenia.
Sponsor chce zamknąć produkcję.
I to bez żartów.
Jesteśmy przed hotelem Plaza na Avenue Montaigne.
Ja ci powiedziałam, że Crillon? Chyba jednak nie.
Nie ja to pomyliłam.
A może jednak tak, choć wątpię.
Musisz skręcić w lewo,
jesteśmy przed hotelem.
To nam przysłali.
Moje ulubione zdjęcie.
A to jest Musidora.
Paul Poiret, wielki projektant, sam robił Musidorze przymiarki.
Patrz.
Musimy wypaść równie dobrze.
Tak.
Idealna linia.
A dziś jest sama skóra.
Weźmy jakąś amerykańską aktorkę,
Scarlett Johanson w Avengersach, Michelle Pfeiffer
i Halle Berry w Kobiecie-Kocie i cała reszta.
- Nuda. - No właśnie.
Dlatego wybrałem aksamit.
Jest bardziej zmysłowy.
Pierre, przynieś próbkę.
Dobrze.
Irma Vep nie jest superbohaterką.
Nie musi mieć pancernego stroju.
I nie boi się swojej kobiecości.
Ta kobiecość przeraża wrogów.
Fantastyczne.
Ale uważaj, bo jest bardzo delikatny.
Wiecie, że mam w tym chodzić po dachach?
Normalnie w filmach nie ma takich materiałów.
Ale to będzie wygodne.
Widzisz, jak to się mieni w świetle?
Zachwycający.
Mam już prototyp.
Chcesz przymierzyć?
Oczywiście.
Idealna szwarccharakterka.
Ale mamy tu też siłę kobiecości.
Nieźle jak na pierwsze podejście.
Trochę ciasny.
- To poprawimy. - Tutaj.
Podoba mi się.
Jest trochę delikatna,
przez co jeszcze bardziej niebezpieczna.
Tak. Jest podstępna.
To ona uruchomiła wyobraźnię Feuillade'a.
Osobno mieli ograniczenia.
Ale razem przeszli do historii kina.
Duch Irmy Vep do dziś straszy w kinie.
- Proszę. - Dziękuję.
- Dwie osoby? - Tak.
- Menu. - Dzięki.
Spóźnię się. Zamów coś sobie.
To tutaj.
- Rachunek? - Nie.
Mam grać sławną prawniczkę?
Zadzwonię po spotkaniu.
Na razie.
To jest spotkanie?
- A co innego? - Kolacja.
Jasne.
Pewnie masz coś ważnego,
bo tak naciskałeś.
Dzięki, że wybrałeś tę knajpę.
Nie tak łatwo tu o stolik.
Łatwo nie było.
Dobra.
Tanio nie jest.
Nie jest.
Czy już państwo wybrali?
Dla mnie grzyby shitake i białe wino.
- Mogę zaproponować... - Condrieu wystarczy.
Dla mnie ostrygi w tempurze.
Piwo już mam.
Chcę poważnie porozmawiać o filmie.
Tak się zastanawiałem.
Dość intensywnie.
Mogę pomóc?
Doszedłem do wniosku,
że brakuje sceny, która by pokazała, co łączy bohaterów.
Omówimy to z René.
Próbowałem, bez skutku.
Może tobie łatwiej pójdzie.
O jaką scenę ci chodzi?
Scenę, która pokaże łączącą ich namiętność.
Nie wiedziałam, że tam jest namiętność.
Wampiry ją trują.
Philippe jest zdruzgotany, dlatego postanawia się zemścić.
Widz musi widzieć fizyczną namiętność.
Fizyczną? Czyli seks?
No właśnie.
To nie musi być scena seksu. Może być coś innego.
Co na przykład?
Dobra, scena seksu.
Edmond, wiesz, że między nami koniec?
Wiem.
I nie cofnę tego, co powiedziałam.
Wiedziałem, że będziesz miała obiekcje.
Mam pomysł. Weźmiemy koordynatora od scen intymnych.
A co to takiego?
Na zdjęcia ściąga się koordynatorów scen intymnych.
Nadzorują sceny seksu, ustawiają je, rozpisują.
I po co to wszystko?
W naszym przypadku
to może pomóc odegrać tę scenę w delikatny sposób,
pomimo konfliktów między nami i twoich uzasadnionych obaw.
A może nawet tobie
to by pomogło wejść w postać.
Zapomnieć o urazach, o zapiekłej wściekłości.
I żebyśmy się rozumieli, rozumiem tę wściekłość.
Ale widzowie
muszą wiedzieć, co łączy Philippe'a i Marfę.
Kto to jest Marfa?
Twoja postać.
Pierwsze słyszę.
- Marfa Koutiloff. - Że jak?
- Koutiloff. - Co to za imię, Marfa?
Sprawdziłem, popularne w Argentynie.
To nie jest rosyjskie imię?
Pewnie w Rosji też są Marfy.
Dziękuję.
Czytałem ciekawy artykuł w New York Timesie.
O Marfie?
O koordynatorach scen intymnych.
Wolą, żeby ich nazywać reżyserami scen intymnych.
Nie będę z tobą próbować sceny łóżkowej,
z koordynatorem czy bez.
Może to byłoby jakieś wyjście dla nas.
Marzysz.
Nie dotkniesz mnie, nawet przy koordynatorze.
- Rozumiem. - I dobrze.
Pyszne te shitake.
- Chcesz spróbować? - Nie.
Ale zakupy.
Jak włosy i charakteryzacja?
Pracujemy nad nią.
Napisałaś, byłam obok, to przyszłam.
Przepraszam, zmienili grafik.
Mam mało czasu.
Nie szkodzi. Myślałam, że będę tęsknić za planem.
Ale okazuje się, że nie.
Jesteś w kostiumie.
Tak, mam taki kombinezon.
- Pokaż. - Nie.
- No weź. Proszę. - Nie.
Pokaż, że jesteś seksy.
Przecież wiesz i to dobrze.
- Zapomniałam. - No proszę.
Rozepnij się.
Grzeczna dziewczynka.
Zadowolona?
Teraz wstań.
No wstań, Mira.
A teraz zrób tak, jak robiłaś kiedyś dla mnie.
Tak?
Niezłe.
Obróć się.
No obróć się.
Patrzą na mnie.
Lubię, jak na ciebie patrzą.
To żenada.
Ale się podnieciłaś.
Nie chcę, żeby mnie tak widzieli.
Wiem, kiedy jesteś podniecona.
No nie wiem.
Możesz usiąść. Wystarczy.
Wiesz, co dziś robiłam?
Nie wiem, niech zgadnę.
Wystawiłaś te wszystkie torby,
bo się przeszłaś po najdroższych sklepach.
Tak.
Byłam we wszystkich,
- do których ty mnie brałaś. - Tak.
Ja kupowałam, a ty targałaś torby.
- Tak. - I to jest twoja zemsta?
Nie, nie.
Zemstą jest to, że mam cię owiniętą wokół małego palca.
- Tak? - Bo tak jest.
Usiądź prosto.
Ręce na oparcia.
Rozłóż nogi.
Tylko trochę.
Dobrze.
Spodobało się?
Zadowolona?
Tak.
Bardzo.
Chcesz, żebym wróciła?
Mów.
Chcę, żebyś wróciła.
Proszę.
Powtórz.
Laurie, chcę, żebyś wróciła.
Boże, jaka ty jesteś seksowna, jak błagasz.
Ale muszę już iść.
Muszę je zostawić w Plaza Athénée.
Wyprowadzam się stamtąd.
- Dokąd? - Do jakiejś taniej nory
zarezerwowanej przez Francuzów.
Wiesz co, kochanie?
Dobrze, że nie biorę w tym udziału.
Zobaczymy się, nim wyjedziesz?
Przyjdź do Plaza Athénée,
to może wypijemy drinka
albo dwa.
Co ty na to?
Około 6.30?
Wiem, że przyjdziesz.
To Pałac Garnier?
Nie, kręcimy tu w Opéra-Comique.
Feuillade tu kręcił.
Wielki Wampir patrzy stąd, jak Marfa tańczy,
aż padnie zatruta trucizną z pierścienia.
Możemy spróbować latania?
Sekundę.
Usiądź tu, gdzie Wielki Wampir,
to sprawdzę ujęcie.
Akcja, proszę o próbę.
Dawaj.
Oddychaj.
Prawa ręka do tyłu.
Teraz lewa.
Teraz obie.
Spływasz na dół. Patrz w dół, otwórz się.
Zasłoń twarz.
Teraz druga ręka.
Pochyl się i otwórz!
Może być?
Tak.
Na początku było dobrze.
Potem się rozjechało, zobacz.
Pochyla się nad nią. Cofa się.
Rozkłada skrzydła.
I obraca się.
Zasłonięta twarz. Podchodzisz.
O tak.
Odsłaniasz się i pochylasz nad nią.
Rozkładasz ramiona i odlatujesz. Marc, masz to?
Teraz atakujesz, lewą ręką.
Ręka tutaj.
Teraz tutaj.
I tutaj.
Podnosisz jej rękę i odlatujecie.
Marc, bierzesz ją na samą górę.
Znowu?
Jak spłyniesz na dół, stajesz tutaj.
Dobra.
I nadal jesteś podwieszona.
WIECZOREM PHILIPPE GUÉRANDE ODWIEDZA SWOJĄ NARZECZONĄ, BALERINĘ,
MARFĘ KOUTILOFF W JEJ GARDEROBIE.
PHILIPPE NIE ROZPOZNAJE
WIELKIEGO WAMPIRA W PRZEBRANIU.
Wychodzę.
Kocham cię.
Połamania nóg.
Dobry wieczór.
Droga artystko, czy mogę się przedstawić? Hrabia de Noirmoutier.
Skromny wielbiciel.
Schlebia mi pańskie zainteresowanie moimi dokonaniami.
Czy zechciałaby pani sprawić mi niewymowną przyjemność,
towarzysząc mi przy kolacji
po dzisiejszym przedstawieniu?
Nie wiem, czy powinnam.
Rozumiem.
Oto prezent
na dowód moich szlachetnych intencji.
Jakże kosztowny prezent.
To jedynie niewielka oznaka mojego wielkiego podziwu.
Pomogę go włożyć.
Czy mogę?
Cięcie.
Kamera stop.
Nie, Severine, czy możesz silniej zareagować?
Już myślałam, że przesadzam.
Zatruty pierścień jest jądrem tej sceny.
Scena ma tytuł Zabójczy pierścień.
A po co on ją truje?
Serio, Severine,
to jest w scenariuszu.
Gdybyś miała cierpliwość przeczytać coś więcej niż swoje sceny...
Nieważne.
Wampir chce ukarać Philippe'a
za opisanie w prasie zbrodni Wampirów.
Rozumiem. Co ma do tego Marfa?
Jest narzeczoną Philippe'a. Wampir uderza tam, gdzie zaboli.
Przepraszam, możemy kręcić dalej?
Musimy!
- Wszyscy na pozycje. - Daj mi pięć minut.
Pięć minut dla oświetleniowców.
Dla Marfy ta relacja z Philippem nie jest taka ważna.
Ale on ją kocha.
To romansik.
Niezupełnie.
W poprzedniej scenie robi z nią wywiad do gazety.
Nie robi się wywiadu z narzeczoną.
Wielki Wampir bardziej ją interesuje?
No raczej. Wzięła pierścionek.
Który ją zabije.
Marfa jest postacią tragiczną.
Ale dla Philippe'a to też tragedia.
No nie wiem. Może.
Philippe to pacan. Kogo on w ogóle interesuje?
- Jesteśmy gotowi. - Dobrze.
Severine, czy możesz wrócić na pozycję?
Proszę o silniejszą reakcję.
To Zabójczy pierścień.
Zrozumiałam, zabójczy pierścień.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć,
sześć, siedem, osiem.
- Dziękuję. - Bardzo proszę.
Wracam za dwie minuty.
Zapakowane. Możemy jechać.
Przyjadę później. Mówiłam, że mam spotkanie.
Jest już siódma.
Spotkanie miałaś mieć pół godziny temu.
Widocznie się spóźni.
Nie chcesz sprawdzić apartamentu?
- Ufam ci. - Ciekawe.
Będę za pół godziny. Jedź vanem. Ja pojadę z kierowcą.
Dobra.
Transport i wydatki: 15 000.
- Cześć, René. - Chciałeś porozmawiać.
Tak.
Wracam za pięć minut.
- Musimy dziś skończyć. - Zaraz wracam.
Nie przeciągnęliście zdjęć.
Bo nas wyrzucili z opery.
Mówiłem z ubezpieczycielem.
Pewnie szybko się poddali.
Raczej nie.
Proszę do środka.
- A dlaczego nie? - Dawne problemy.
Niby jakie?
Pamiętasz zdjęcia do Agonii w ogrodzie?
Siadaj.
Jestem dumny z tego filmu.
Ale nie zarobił na siebie.
Żebyś się nie mylił. Potomni go docenią.
Nie dożyjemy tego.
To prawda.
Wygrałeś. Jeden-zero.
Chciałeś rozjechać gwiazdę filmu.
I mało brakowało.
- Chodzi o samochód? - Tak.
Słuchaj...
Miałem ku temu powody.
Chętnie posłucham, minęło sporo czasu.
Poza tym, że to żałosny aktor,
to jest to sprawa między mną a nim.
I zniknąłeś.
Poczułem nieprzemożną chęć relaksacji.
Znalazłem buddyjski klasztor. Genialne miejsce.
W jakiejś dolinie w Alpach.
Tam cię w końcu namierzyli.
Musiałem odnaleźć swoje wewnętrzne ja.
Potrzebowałem przestrzeni, by zobaczyć horyzont.
Zatrzymaliśmy produkcję na dwa tygodnie.
To bardzo przykre.
I to nie był pierwszy wybryk.
To prawda.
Nie bardzo chcę o tym mówić.
Oddałeś na cudzym planie mocz na meble z epoki.
Stop.
Kurtyna!
- Zamknij jadaczkę. - Powiedziałeś im, że film jest do kitu.
Bo tak było i nadal tak uważam.
Teraz mam to gdzieś i to dzięki lekom.
Mogę się już wznieść ponad wszechobecną bylejakość
i dostosować do wszystkiego.
Rezultat jest taki,
że cię już nie ubezpieczą.
To trochę ostra decyzja.
Byli bardzo grzeczni.
Ale dali do zrozumienia,
że się nie ugną.
Dziękuję.
Już wiem, dlaczego się spóźniłaś.
Powiedziałam, że około o 6.30.
"Około" minęło 40 minut temu.
Robili mi przeróbki w kilku sukienkach
i kazali mi czekać bez końca, ale do tego jestem przyzwyczajona.
- Często czekałam na twoje sukienki. - To prawda.
Czy mogę coś podać?
Nie, dziękuję.
Muszę już lecieć.
Żarty sobie robisz?
Idę na kolację z Hermanem.
To nasz ostatni wieczór w Paryżu. Jutro wracamy do LA.
Zarezerwował fantastyczną restaurację,
ale nie chce powiedzieć jaką.
Chce mi zrobić niespodziankę. Słodkie, co?
- Jak to miło z jego strony. - Bo to miły człowiek.
Muszę już iść,
w LA będziemy miały więcej czasu.
- Czyżby? - Tak.
Teraz nasza relacja jest bardziej zrównoważona,
będziemy mogły spędzać więcej czasu razem.
- Pierdolę cię, Laurie. - Jeszcze nie.
WKRÓTCE
ZABÓJCZY PIERŚCIEŃ
PAMIĘCI BERNARDA LEMY'EGO
Napisy: Mariusz Arno Jaworowski