SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ 7 JUTRO
Kochanie.
- Nie odpisujesz? - Gdzie wrzuciłeś nagrania?
- Gdzie? - Nie wiem.
„Xabi…
Och! Xabi!”
Pani Alicio.
Bizen Goikoetxea przyszedł na komisariat.
Podał nazwiska.
Świetnie.
Pokonała pani całą fabrykę.
Pani siostra byłaby dumna.
Dziękuję bardzo.
Będę mogła sprawdzić telefony wszystkich.
Niektórzy je wyczyścili, ale wielu nie.
- Powiedział, kto wysłał mu zdjęcia? - Nie, ale się dowiem.
Wróciłam też do listy połączeń w telefonie Ane.
Znajdę nazwisko Jona. Obiecuję.
- Wierzę w panią. - Do usłyszenia.
- Będę panią informować. - Do usłyszenia.
Dziękuję.
Zakłady pracy
muszą wziąć na siebie ciężar opieki
i podjąć kroki, by zachować równowagę między życiem prywatnym a zawodowym.
Inaczej nie uzyskamy niezależności.
Utrwalamy tylko istniejące problemy.
- Dzięki, że przyszłaś i nie żywisz urazy. - Urazy?
Oferowałam wsparcie. Zmieniłaś zdanie.
Wciąż pamiętam naszą rozmowę.
Wierzę ci.
Uwaga na sojusznika. Gorka.
Dzień dobry.
Słychać mnie?
- Nagrywajcie, powiem coś. - Nie odważyłby się.
Jak wiecie,
od lat ciężko pracowałem dla tego miasta
i wreszcie zostałem nagrodzony.
Z radością informuję was,
że moja partia postanowiła wystawić mnie jako kandydata
w najbliższych wyborach samorządowych.
Dziękuję.
„Partia zdecydowała?”
Nauczył się tego ode mnie. Co teraz?
To pewnie media. Zachowaj spokój.
To szkoła mojej córki.
Tak?
Nie rozumiem.
Dlaczego nie zmieniła szkoły?
Chciałem, by nauczyła się radzić z frustracją.
Jest człowiekiem, Alfredo.
Codziennie się frustruje. Skończ z tymi pieprzonymi lekcjami.
A dokąd ich brak nas doprowadził?
To się już zdarzało, a my nic nie zrobiliśmy.
Myślisz, że to jednorazowy wybryk?
Zły dzień? Dzieciak trafił do szpitala!
Nie wiemy, co się stało.
Zakładasz, że nasza córka jest chora.
Malen, uderzyła cię.
Kopnęła cię, gdy leżałaś. Własną matkę.
Ale spędzałaś, kurwa, całe dnie w ratuszu
i uznałaś, że wszystko w porządku.
Zniszczyłam rodzinę z powodu ambicji?
Naprawdę?
Nie wiem.
Mogłeś jej dać tysiąc różnych lekcji, gdy mnie nie było.
A co zrobiłeś?
Ubolewałeś nad własnym ego.
Malen.
Nie wiem, co ze sobą zrobić.
Śpiewaj.
Opiekuj się innymi. Połowa ludzkości to robi.
To nie takie trudne.
Ale nie martw się, moja kariera już się wali.
Może mnie znów polubisz.
Halo?
Tak, jesteśmy w drodze.
Leire.
Twoi rodzice już jadą.
Hej! Martwią się o ciebie.
- To dobrzy ludzie. - A ja nie!
- Co się stało? - Mój pieprzony mózg.
Wszystko się w nim dzieje.
Czyli co?
Te nagrania.
Jakie nagrania? Twoje?
Co się stało?
Pobiłam swojego byłego.
Bo mam paranoję. Nie jestem normalna!
- Odbiło mi. - Nie odbiło ci, Leire.
A co z twoją mamą, moją siostrą? Wiesz, że takie rzeczy się zdarzają.
To już drugi raz.
Powinni mnie zamknąć.
Jak to drugi?
Uderzyłam mamę.
Moją mamę.
Nie wiem czemu. Coś we mnie cały czas siedzi.
Znika tylko, gdy trenuję. A z Xabim
to jakbym miała w głowie cały silnik. Aż się duszę.
Może powinnaś o tym porozmawiać.
Powinnam umrzeć.
Leire,
posłuchaj mnie.
Posłuchaj. Nie mów tak.
Ludzie, którzy cię kochają, zrozumieją.
Możesz nie wierzyć, ale oni cię potrzebują.
Potrzebują cię jak powietrza.
Nic, co zrobiłaś, nie jest na tyle złe, byś nie mogła patrzeć w przyszłość.
Nie jesteś stracona.
A to nie wszystko, Leire.
Jesteś piękna
i dokonasz pięknych rzeczy.
Będziesz kochana i będziesz kochać.
I będziesz szczęśliwa, że tu jesteś.
Chodź tu.
Twoja mama.
Kochanie…
Nic mi nie powiedziała.
Myślałam, że z Xabim skończyło się dobrze.
Powiedziała, co zaszło między wami.
Nie wiem, o co chodzi.
Przynajmniej możesz jej pomóc.
I cierpieć razem z nią.
Nie wiesz, jakie masz szczęście.
- Dzięki za wszystko. - Nawzajem.
- Pa. - Pa.
Idziemy na policję?
POLICJA
Dziękuję za spotkanie.
Inspektor Alicia Vázquez.
Pani inspektor.
- Miło mi. - Witam.
Napije się pani kawy?
Przejdę do rzeczy.
Badam sprawę śmierci Césara Barretxegurena.
Życie to nie pieprzona bajka, prawda?
Wie pan, czy miał kłopoty finansowe?
Robiliście interesy.
Znaliśmy się. Prawie zostaliśmy partnerami.
- César się z panem kontaktował. - Zaprosił nas do swojej firmy.
Pewnie wezwał nas trzech, żebyśmy rywalizowali w inwestowaniu.
Jak poszło?
Trochę żałośnie.
Współczucie nie pomaga. Nigdy.
- Mówił o długu? - Wyciągnęliśmy to z niego.
Choć w tym mieście nie ma tajemnic.
- Widać było desperację. - César odszedł z pustymi rękami?
Jego ojciec zawsze pomagał, ale miał dość ratowania go.
Dobrze zna pan jego ojca?
Jest członkiem Stowarzyszenia Przedsiębiorców.
Kapitanem statku.
Peio bywa trudny. Znamy się całe życie.
Zamknął się w sobie od czasu tego, co się stało jego żonie.
Ma co najwyżej znajomych.
Nie byliście panowie w wiadomościach?
O pani burmistrz.
Wystawiliśmy Zubiri.
Biznesmeni też mają prawo do strajku, prawda?
Oskarżono was o seksizm?
Tak.
Jak zwykle.
Zero szowinizmu. Mam trzy córki, ale teraz wszystko jest obraźliwe.
Nawet nie całuję kobiet na powitanie.
Ludzie są zbyt wrażliwi.
Zawsze mówiłem, że to prezent od Boga.
Pani Zubiri?
Ogólnie kobiety.
Chyba nie rozumiem.
Narzekają też, gdy wyjaśniamy, więc…
wróćmy do rzeczy.
Tak?
Dziękuję.
POLICJA WYSZUKIWANIE
BRAK KARTOTEKI
Wspaniale, Bego. W końcu.
Wciąż muszą go złapać.
Złapią.
Myślałam, że to mnie uszczęśliwi.
Tak chcę ją przytulić, że aż mnie wszystko boli.
Leire na tym skorzystała.
Mam zostać misjonarką?
- Liczyłam, że inaczej mi się poprawi. - Jak?
Że znajdę kogoś i nie umrę sama.
- To dziwne? - Skąd.
Wiesz, że szukałam ci facetów.
- Żaden z nich nie oddzwonił. - Bo cały wieczór narzekałaś.
Tak mówili. Myślałam, że ci się nie podobali.
Nie podobali. Ale też się nie starałam.
A ten od tańca?
- Jest spoko na szybki numerek. - Czego więcej chcesz?
Tego, co wszyscy.
Mów za siebie. Ja chcę jeszcze jedno piwo.
- Dzwonili ze szkoły? - Tak.
Przed chwilą.
I co?
A jak myślisz? Wyrzucili cię.
- Babcia wie? - Tak, ale nie martw się.
Babcia uznała, że to wina twojej mamy.
I trochę moja. I trochę przez niejedzenie kurczaka.
Znalazła dziewczynę dla taty.
Jest miła.
Ale to nie był match.
Randkowanie jest do bani.
Wciskasz komuś zepsuty rower,
ale wiesz, że druga osoba robi to samo.
Jeśli coś pójdzie nie tak, czujesz się do dupy.
Ale jak się uda – tym gorzej, bo ona wcale ci się nie podoba,
ale po coś tu jesteśmy.
Rano czujesz się, jakby cię porwano.
„Gdzie jestem? Czemu wszystko mnie boli?”
Czasem nawet cię filmują.
Mamy zwycięzcę.
Chce tu zostać.
W porządku?
Dobrze.
Idę. Jeśli coś się stanie, daj mi znać.
Wrócę rano.
Jutro mam oficjalną imprezę, która może cię zainteresować.
Ty i ja razem?
Mama mogła znaleźć mi inną kandydatkę.
To w operze.
Nie. Serio?
Chcę zobaczyć miny ludzi.
Ale to nie tylko po to.
Hej.
Co?
Mam przestać?
Nie wiem, co ze mną nie tak.
Spokojnie.
Nie szkodzi.
Zostań.
Oczywiście.
Widzisz?
Nawet nie przyszła dziś do biura.
Już po niej.
W końcu.
Peio, to miasto wiele ci zawdzięcza.
Ułożyłem listę i możemy… Nie chcę sprowadzać przeciwnika do domu…
W tym wypadku przeciwniczki.
Ale przeciwnika też.
Musimy powiedzieć, co wiemy.
A co wiemy?
Kiedy uciekłam z domu, znalazłam telefon w torbie Césara.
Był tylko jeden numer.
Myślałam, że to do rozmów z nią, z Malen.
Zadzwoniłam.
Żeby…
nakrzyczeć na nią albo ją zwyzywać.
Odebrał mężczyzna.
- Kto? - Nie wiem.
Co powiedział?
Myślał, że dzwoni César.
Zapytał mnie:
„Nie wystarczyło ci?”.
Peio,
musimy zanieść telefon na policję.
Bo wtedy mogą złapać sukinsyna, który to zrobił.
Który go zabił.
Teraz jesteśmy jego wspólnikami.
I to go przywróci do życia?
Nie.
Czy odbierze nam poczucie winy?
Nie.
To po co?
By opłakiwać go w spokoju.
Pani Zubiri?
- Witam. - Dzień dobry.
Na komisariacie powiedzieli mi o pani córce. Jak się czuje?
- Nie wiedziałam, czy mam dzwonić. - Nic jej nie jest.
- Zważywszy na okoliczności. - Przykro mi.
- Niewiele mogę dla pani zrobić. - Wiem.
Jak idzie moja sprawa?
Podejrzani to klony.
Kółko wzajemnej adoracji, seksiści,
chętnie by się pani pozbyli.
Pytała pani o mnie otwarcie?
Nie, to nie było konieczne. Też umiem mówić półprawdy.
Barretxegurenowie wciąż milczą.
Ale w banku Césara powiedzieli, że dwa miesiące temu wpłacił
pół miliona euro w dwóch ratach.
Dług pochłonął wszystko, ale wciąż nie został spłacony.
Więc potrzebował więcej.
Niestety zaliczka była w gotówce.
Żadnych śladów.
Właśnie. Ale ilu zna pani ludzi, którzy mogą tyle zapłacić?
Jesteśmy na dobrym tropie.
Proszę mnie informować o wszystkim.
Oczywiście.
Dziękuję, pani Alicio.
Dzień dobry.
- Jestem w trakcie rozmowy o pracę. - Zajmę chwilę. Inspektor Alicia Vázquez.
Szukam Jona Aldaoli.
Mój brat już tu nie mieszka.
Jest podejrzany o rozpowszechnianie prywatnych zdjęć partnerki.
Której?
Ane Uribe. Wie pan, że się zabiła?
Biorę wolne.
Znów?
Leire mnie potrzebuje.
Ma ojca, który nie jest burmistrzem.
Gorka czuje się silny, Malen.
Odkąd wyciekło nagranie, prawie nie śpię.
W ciągu dnia udaję, że to mnie nie rusza.
Te spojrzenia, komentarze, żarty.
To, że moja rodzina może się rozpaść.
Ale to ma na mnie wpływ.
A w nocy nie mogę oddychać.
Moja córka prawie oszalała, myśląc, że zrobią jej to samo.
Czuła się bezbronna.
Wiesz czemu?
Bo się nie broniłam.
Byłam posłuszna.
Myślałam, że zignorowanie ich mnie uwolni,
ale uwolniło tylko ich.
Malen,
jak utrata pracy może dać ci wolność?
Nie możesz tego zgłosić.
Wiem, kim był twój kochanek.
Niech spoczywa w pokoju.
Wiedziałaś i zabrałaś mnie na jego pogrzeb?
Tam zrozumiałam.
Łatwo cię przejrzeć.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Chciałam, żebyś o tym zapomniała.
Dziwne, jak potrafisz zgrywać niewinną.
Wychodzę.
Muszę utrzymać cię na powierzchni.
Nie udało mi się zatrzymać śledztwa z urzędu.
Kandydatura zostanie ogłoszona za kilka dni.
Nie będzie postępu tak szybko.
Mam nadzieję, że o tym zapomną.
To twój ostatni wolny dzień.
NA SPRZEDAŻ
Jon Aldaola? Stój!
Nie ruszaj się!
Nic nie zrobiłem.
Odwróć się.
- O co chodzi? - Odwróć się.
Ręce na ciężarówkę.
Według tych informacji wielu członków samorządu Bilbao
zaszczepiło się kilka tygodni przed oficjalnymi szczepieniami.
Widzisz? Proszę. Gorka, mały Machiavelli.
Jest po prostu ambitny.
A Malen opiekuje się gniazdem.
Te informacje dotyczą samego burmistrza Txemy Lezcano. Jeszcze osiem…
To ojcobójstwo.
Malen też groziła, że to upubliczni, ale sukinsyn naprawdę to zrobił.
Malen miała jedną opcję po tym nagraniu.
Być idealną. I zgadnij co?
Wrócisz do talk showów?
Byłeś w tym dobry.
Bałem się wirusa. Gdybym zachorował, co by się stało z Bilbao?
Oczywiście.
Gorka bał się szczepienia. Wierzy w to, co zobaczy na telefonie.
- Ale chciał dokopać Malen. - Nie tylko jej.
Chciał zniszczyć twój prestiż.
Nie mam nic z głową.
Wiem, że przyszłaś ratować podopieczną.
Próbowałam pozwolić jej upaść.
W pewnym sensie zasługuje na to.
Ale nie mogę.
Uczucia, Miren?
Wierzę w nią.
Oczywiście, że tak.
Przerzuciłaś na nią swoje ambicje niczym na córkę.
Możliwe.
Jest jak ty. Zwłaszcza po tym, co się stało.
To było co innego.
Na pewno masz coś na tego sukinsyna Gorkę.
O co chodzi?
Lezcano dał mi coś na Gorkę.
„Powrót wróżki chrzestnej”.
Co takiego?
Jest stałym klientem agencji towarzyskiej.
Lezcano ci to powiedział?
Inny klient mu powiedział. Budowlaniec.
Czyli tak:
Gorka wpada w każdy czwartek między 22.00 a 3.00.
Łatwo byłoby go sfotografować,
nawet w środku, jeśli dziennikarz uda klienta.
Oczywiście damy cynk anonimowo.
Dziennikarz i tak to zbada.
- Ale ma żonę i dzieci. - Zasługuje na nie?
- Nie możemy mu tego zrobić. - Nie porównuj tego, Malen. Możemy.
- Prostytucja to nie sprawa osobista. - A ty jesteś abolicjonistką.
- Chcesz burmistrza rozpustnika? - Nie.
Ale nie użyjemy tego.
Malen, to obecnie jedyna opcja, by go wyprzedzić.
Biznesmeni są po jego stronie i odebrał ci kartę przetargową ze szczepionkami.
Wybiorą go.
Malen.
Skoro się ukrywałeś, to wiesz, że Ane nie żyje?
Nie ukrywałem się.
No tak. Jasne.
Co czujesz po jej śmierci?
Smutek.
Smutno ci.
Nie lubisz tego całego „Niech jej ziemia lekką będzie”.
- Nie wtrącam się w cudze decyzje. - Chyba że cię ktoś odrzuci.
- Co masz na myśli? - Nie lubisz być niepotrzebny.
Czemu zawsze zachowują się jak suki?
Nie, Jon.
Przykro mi mówić, ale nie zachowują się jak suki.
Uciekają przed tobą, by się bronić. Bo jesteś trucizną.
Chcę kogoś innego.
Gdybyś się zmienił, gdybyś spojrzał na siebie
i postanowił coś w sobie naprawić,
możliwe, ale tylko możliwe, że któraś by została.
Co to ma być? Pieprzona terapia?
Chciałabym.
Mogłabym pokazać ci dowody i posłać do więzienia.
Marnuję na ciebie energię, bo za rok będziesz wolny.
Masz 12 miesięcy na przemyślenie reszty swojego życia.
Jakiego więzienia?
Nie pokazałaś mi dowodów, bo ich nie masz.
Co z tego?
Mam też zeznanie psychologa,
że Ane oskarżyła ciebie o upublicznienie tego.
Ane dzwoniła do ciebie dzień po tym, jak jej zdjęcie pojawiło się w fabryce.
Nie znała mojego numeru.
Nie obecnego. Ten, który dezaktywowałeś.
Mam twoją komórkę.
Moi współpracownicy przeszukali dom i garaż twojego brata.
Znaleźli twój komputer.
Możesz zacząć od wyjaśnienia, komu w fabryce to wysłałeś.
Niczego nie wysłałem do fabryki.
Pamiętaj o jednym, bo może zapomniałeś.
Nie jesteś ofiarą.
I tyle.
Lepsze to niż nic, nie?
Chciałbym się z nim spotkać.
Wiem.
Chciałabym rozkwasić mu gębę.
Ale po co?
Tak to już jest, Kepa. To będzie paskudna rana.
Nie poddajesz się?
Przepraszam.
Masz plany na później?
Chciałam poczytać.
Nie czytałam, odkąd odeszła Ane.
- Fajny plan. - Tak.
Fajny plan.
No już!
- Nie chcę. - Nie masz wyjścia.
- Obiecałem im, że to zrobisz. - Obiecujesz za mnie?
- Bego. - Nie bądź nudziarą!
Nie jestem. Jestem wyluzowana.
- Nigdy na takiej nie skakałaś? - Nie pociąga mnie to.
Nudziara!
To tylko zabawa! I jest fajnie.
- I tak się nie rozchmurzymy, spróbujmy. - Nie.
- Ane skakała. - Tak.
Dajcie spokój.
No chodź, spróbuj.
Tak!
Bardzo dobrze.
Serio, jakbyś to robiła całe życie.
Nazywałam się Ane Uribe.
Metr 77. Brązowe oczy,
cztery plomby.
Gdy byłam mała, przeszłam odrę.
Złamałam rękę na łyżwach.
Byłam dobrą studentką, ale łatwo się rozkojarzałam.
Chciałam zostać biolożką,
by wiedzieć, jak wszystko działa.
By rozumieć.
Ale nie dokończyłam szkoły.
Znalazłam łatwą pracę.
I nigdy nie zrozumiałam.
Nigdy nie wyjechałam gdzieś daleko, choć chciałabym.
Oglądałam filmy dokumentalne i myślałam:
„Co ja tu robię?”.
Miałam wymówki: pieniądze, czas…
Tak działa strach.
Nie umiałam opowiadać dowcipów.
Ale to było czarujące.
Miałam łaskotki. Duże.
Płakałam przy filmikach, na których dzieci odzyskują słuch.
Chyba byłabym dobrą matką.
Nie wiem.
Wyobrażałam sobie twarz dziecka.
- Witaj, Leire. - Cześć.
Jestem Olaia.
Usiądź.
KRAWIEC TYLKO WCZEŚNIEJ UMÓWIONE WIZYTY
Chciałabym się zobaczyć z Koldo.
Dziękuję.
- Witam. - Dzień dobry.
W czym mogę pomóc?
Mam na imię Alicia. Jestem z policji.
Na posterunku powiedzieli mi, gdzie cię znajdę.
Złapaliście tych, którzy mnie pobili.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Dziwnie cię widzieć w takim stroju.
Kostium jak każdy inny.
I ułatwia mi życie.
Szkoda, prawda?
Podam pani mojego TikToka. Tam mogę być sobą.
Pokazuj się takim, jakim jesteś.
Wiem, że chce pani być miła, ale nie rozumie pani.
Jestem lesbijką.
Kiedyś przydarzyło mi się coś podobnego.
Wtedy było gorzej niż teraz, ale wciąż jest dużo nienawiści.
Nie wierz im. Nie ignoruj tej nienawiści.
Trzeba się bronić i nie pochylać głowy.
Masz prawo do wszystkiego.
Nie żyj w cieniu.
Posłuchaj.
Wiem, o czym mówię.
Chcę to zgłosić.
Napisy: Kamil Borek