SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ 6 SAMA
Dzwonili z kliniki.
Porozmawiamy?
Zdarzało mi się słyszeć plotki o jego wyjazdach do Francji.
Mówiłem mu, że bez wierności nie ma godności.
Ale nigdy mnie nie słuchał.
Ukrywał to, kim był, prawie do końca.
Jeszcze gorzej.
Nie obchodzi cię, w co się pakujesz.
To twój syn ujawnił nagranie i dostał za nie pieniądze.
Zachowałam dyskrecję.
Dla własnego dobra.
Co ty tu robisz?
Mam dość oglądania cię w telewizji.
Słuchania cię w radiu. Cztery takie lata?
Robiąc z tobą interesy?
Podając dłoń do zdjęcia?
Nie.
A co z ludźmi, którzy pobili Cesara?
To moja sprawa.
Łatwiej ci winić mnie. Oczywiście.
To tradycja.
Wcześniej tylko mnie denerwowałaś.
Wepchnęli cię na stołek.
Parytety.
Nie wstyd ci?
Świat jest stworzony pod ciebie.
Nie chcesz tego zmienić. Ja to zrobię.
Nie widzisz, że mnie potrzebujesz?
Usunięcie mnie
nie złagodzi twojego bólu.
Na wolności jest ktoś,
kto roztrzaskał głowę twojemu synowi.
- A przychodzisz tu? - To przez ciebie.
Reszta to konsekwencje.
Do zobaczenia na inauguracji.
Musimy coś odpowiedzieć.
Jeśli chcemy, by wszczepili zarodek,
dziś jest ostatni dzień.
Nadal tego chcę.
Odkładałyśmy tę rozmowę za długo.
Mam…
Mam mniej możliwości, niż sądziłam, Alicio.
A jeśli to ostatnia szansa?
Nie wiem, Marío.
Nie wiem, czy jestem gotowa.
Chcę to zrobić.
Może powinnam pojechać do rodziców.
Odpocząć tam.
Dobrze będzie odetchnąć przez kilka dni.
Porozmawiam z policją.
Bizen, nie wiesz, co mówisz. To nie pomoże tobie ani współpracownikom.
Robicie to dla nas czy żeby uniknąć kłopotów?
Mam, kurwa, dość bycia jedyną osobą, która obrywa.
- Rozumiemy. - Gówno rozumiecie.
Jej siostra to wariatka.
Chce mnie wydymać.
Gdy sprawy się skomplikują, a tak będzie,
wyjdziesz na tym lepiej niż koledzy.
Nie ma nic gorszego niż bezrobocie, Bizen.
Nic.
„Moja zdzirowata była obciąga do orgazmu”.
200 000 wyświetleń.
„Pieprzę moją byłą, a ona krzyczy jak dziwka”.
Pół miliona.
To tak zwana pornozemsta i się sprzedaje.
Niektóre filmy to fikcja, ale wiele jest prawdziwych.
To zdrady.
Bo on nie dostał tego, czego chciał, kiedy i jak chciał.
Gdzie Xabi wrzucił twoje?
Gdzie?
Co tu jeszcze robisz?
- Idziemy! - Tato, pada.
Co za różnica? Wstawaj.
Nie spałam.
Ja też.
Chodźmy.
Cześć.
- Tylko dwa buchy. - Wróciłem do Grindra, nie oceniam.
Przyszła twoja pani inspektor. O co chodzi?
Nie daj się zatrzymać. Spotkanie za pół godziny.
Nikt nie odwołał?
Nie lubię w kobietach tylko tego, że tyle wątpicie.
A już myślałam, że pani o mnie zapomniała.
Mogę?
Zapraszam.
Wszczęłam oficjalne śledztwo, by rozwiązać twoją sprawę.
Teraz? Tak blisko inauguracji?
To moja praca. Nie chcę pogarszać sytuacji.
To proszę tego nie robić. Wie pani, że to mi zaszkodzi.
Pani Zubiri, nie przyszłam się usprawiedliwiać,
tylko przekazać informację.
Będę panią informować.
Miłego dnia.
Biznesmeni odwołują spotkania ze mną na potęgę.
Golf, homeopatia, te wymówki to obraza.
- Tego chcą. - Ale dlaczego?
Przyszła policja i myślisz, że cię wystawią.
A ja nawet nie wiem, co tu robię.
Ani jako doradca, ani przyjaciel. Jeśli nim jestem.
Mieszkanie należy do znajomej babci.
Są w nim trzy sypialnie,
jest garaż…
Ładnie wygląda.
Co się stało?
Co?
Hej, co się stało?
Wszystko w porządku?
Na pewno?
Dlaczego wczoraj nie spałaś?
Zgodzę się na propozycję babci.
- By zmienić szkołę. - Nie, Leire. Nie.
- Za rok. Zostało tylko kilka miesięcy. - Wciąż chodzisz na chór?
Od ciebie oczekuję więcej.
Bierz przykład z mamy.
Nic się nie zmieniła.
Nie ustępuje.
O co chodzi z tą szkołą?
Co? Utrudniają ci życie czy co?
Kto? Ten karaluch Xabi?
To kto?
Koleżanki?
Nieważne.
Ale…
Będę silna.
To moje miejsce.
Zabiję strach.
Wstyd.
Poczucie winy.
Zapomnę o okrucieństwie.
Odsunę się od ludzi, którzy nie rozumieją.
Których nie rozumiem.
Jest dla mnie miejsce na świecie.
To wystarczy.
To już dużo.
Ane.
Hej.
Dzięki.
Nie można po nich obsługiwać maszyn.
Dlatego nie poszłam do lekarza.
Jeśli chcesz, możemy pójść na spacer i pogadać.
Wiem, że nie jestem…
Mogłabym robić więcej.
- To bez znaczenia. - Wcale nie.
Boję się.
Asierowi skrócili etat do 20 godzin, a gdy tu się pogorszy…
Załatwisz mi więcej?
Tak. Oczywiście.
Świetnie.
No dobrze.
Pa.
Myślałem, że już nigdy nie pójdą spać.
Wciąż potrzebujesz serowara?
Poważnie?
- Tak. - Naprawdę?
Czy mówisz tak, żebym przestał nalegać i się zamknął?
Nie.
Mówię serio.
Oczywiście.
Chcę dzielić z tobą wszystko. Wiesz, co to znaczy?
Tak.
Chcę tego.
- Zawsze tego chciałam. - Hej.
Spokojnie.
Też się boję.
- Ty? - Oczywiście.
Dlaczego?
Bo mam dużo do stracenia.
Mam szczęście.
Nigdy tak o tym nie myślałam.
Dlatego się boisz.
Bardzo.
To jest nas dwoje.
Malen uwielbiała jedwabniki.
Moje buty zawsze były porozrzucane, bo ona kradła pudełka.
Ten stwór to biblijny złoczyńca, nie porównuj ich.
Kontakt nie buduje zażyłości?
Tylko z tobą.
Bo wychodzi z ciebie tata.
- Wiesz, czemu tu jestem? - No?
Firma do mnie dzwoniła. Chcą podpisać ugodę.
Nie chcę.
- Dasz mi mówić? - Ile?
120 000 euro.
Jeśli to ich oferta, wyciągniemy dwa razy więcej.
Kupią Bizena.
Później pogadamy o twoim bohaterskim alter ego.
- Najwidoczniej nimi wstrząsnęłam. - Tak, ale to było lekkomyślne.
Niczego już się nie boisz?
Upublicznię to.
Jak to?
Nie wiem, pójdę do gazety, do radia…
Przestraszę ich, by coś zrobili.
Nie.
- Jak to nie? - Nie zgadzam się.
- Musi być inny sposób. - Jaki?
Nie mam pojęcia. Żeby jej nie pogrążać.
Jej czy ciebie? Ane nie żyje. Gorzej już nie będzie.
Nie mów tak do mnie.
- Wybaczyłbym jej. - Niby co?
Nic nie mówiłam, gdy ktoś mnie o nią pytał.
Narzekamy, że Ane milczała, a robimy to samo.
Niech wstydzą się sprawcy.
Nie odchodź, Begoña, proszę.
Wiesz co?
Pieprzyć to. Pokażmy im.
Co?
- Do dzieła. - Do dzieła.
Jak długo pracowałaś dla Césara Barretxegurena?
Jakieś sześć lat.
Nie nudziłam się.
Firma produkcyjna, restauracja,
import nasion chia, escape roomy…
Tędy.
Wiedziałaś, że miał problemy finansowe.
Oczywiście. Musiałam się zwolnić.
To tam.
Co znaczy, że badasz okoliczności jego śmierci?
Dokładnie to.
To nie był wypadek?
Przepraszam.
Chłopaki, zabieramy wszystko.
Dziękuję.
Chyba nikt inny nie przyjdzie, więc zaczynajmy.
Zadzwoń do nich. Radosnym głosem.
Nie poniżę się dla kogoś, kto wymawia się golfem.
- Nie po to odeszłam z firmy. - I trafiłaś do raju.
Nie mam złudzeń. Ale poniżanie się tu nie pomoże.
Nie lubią cię, bo masz radykalne postulaty.
Prospołeczne. Nie lubią mnie, bo tak. W ich świecie kobieta to aberracja.
- Wkurzamy ich. - Nie dali zwolnić Gorki.
- Już ci mówiłam, Gorka odpada. - Nie potrafisz się poświęcać.
Wiesz, co musiałam robić?
Też w coś wierzyłam,
ale żeby się utrzymać, trzeba się dostosować.
A to wymaga poświęceń.
Nie zazdroszczę ci. Chciałabym cię poznać wtedy.
To przejrzyj się w lustrze.
Pożegnaj się z nią.
Albo zostaniesz sama.
Co się stało?
Nic.
- Na pewno? - Idź już!
Prosiłam ją, żeby wymieniła meble, ale powiedziała, że jej się podobają.
Cóż, urządzanie wnętrz nie jest konieczne do szczęścia.
Poproszę ją chociaż o wygładzenie ścian.
Ależ skąd.
- Idziesz? - Tak.
To muzeum.
Okolica nie jest zła.
A obok jest siłownia.
- Bardzo dobrze. - Twoja mama mówiła, że dużo ćwiczysz.
No co?
Co jeszcze ci mówiła?
Że robisz naprawdę dobre baba…
- Ganoush. - Co?
- Baba ganoush. - Tak, baba ganoush.
- Z jagnięciną. - Brzmi smacznie.
Dobre.
Twoja mama chce wynająć mieszkanie, a moja syna.
- Chcesz wyjrzeć? - Dobra.
Proszę.
Rozważam zaproszenie ciebie i innych do wspólnej listy w wyborach.
Wyzwolona, ale nie za bardzo.
- Która pozycja? - Ty na piątej.
Trzecia i wiceburmistrz.
Musimy to przedyskutować.
Możesz udawać, że jesteś zainteresowana? Inaczej nie gram.
No już.
Powiedz coś miłego.
Na pewno masz doświadczenie.
I lepiej dogadujesz się z biznesmenami.
Czyli w ogóle się dogaduję. Kropka.
Chcą tego samego, co wszyscy.
Kogoś, z kim można się upić.
A z tobą…
wyobraź sobie.
Udawaj lepiej.
Nasz sojusz wzmocni partię w tym trudnym okresie.
Musimy połączyć siły. Myśleć o tym, co nas łączy.
Może się źle oceniliśmy.
Znajomy znajomego jest dziennikarzem. Zadzwonić?
Tak. Z jakiej gazety?
Chyba jednak został tatuażystą.
- Więcej kasy. - Wspaniale.
- Bego, on zawsze tu był? - Tak, należał do Ane.
Liczę, że psycholożka coś jutro wyjaśni.
Alicia.
Pani Begoño, wysyłam zdjęcie mężczyzny,
który był na tej samej sesji, na której kręcili Ane.
Ktoś inny to nagrał.
Powiedz mi, czy go znasz. Dziękuję.
Jezu, to Jon.
Jaki Jon?
Jej podły były?
Tak.
Wydawał się miły, co?
Owszem.
Dopadłaś go, Bego.
Jak nazwisko?
Nie wiem.
To sojowy czy teriyaki?
To był César Barretxeguren.
Nie wierzę ci.
Co?
Co? Przysięgam, że przyszło mi to do głowy na pogrzebie.
Myślałem: „Hugo, to rzeczywistość, nie tekst tanga”.
Mogłaś mi powiedzieć, nim kipnął. Teraz się nie nacieszę.
Do końca nie wiedziałam, kim jest.
To nie był jednorazowy wybryk?
Pięć.
Zdzira. Zrobiłbym to samo. Przynajmniej dziesięć.
Był czarujący.
Spadkobiercy są uwodzicielscy. Nie dorastają.
Ich życie jest jak długa przerwa.
W jego przypadku nie tak długa.
No tak.
Mam jakieś 2000 pytań.
Dobra.
To był wypadek.
Ale był w kiepskim stanie. Został pobity.
Według policji przez tego, kto zlecił nagranie.
I nie sądzę, że to był jego pomysł.
Peio Barretxeguren wie wszystko i postanowił mnie nienawidzić.
- Ale… - Tak.
Odwołanie spotkań to jego sabotaż.
Kurwa, Malen.
Belzebub byłby lepszym wrogiem.
Kto jeszcze wie?
Ta inspektor.
Alicia Vázquez.
Postanowiła rozpocząć śledztwo w tej sprawie.
Ludzie się dowiedzą.
Wiesz, jak to ujmą?
„Bezwzględna MILF uwodzi mężczyznę, który nagle ginie”.
To ja jestem Belzebubem.
Daj powód, żebym cię nie opuszczał.
Przepraszam.
- Nie sądziłam, że to się skomplikuje. - Nie wierzę. Nie jesteś głupia.
Nawet moja rodzina nie wie.
Nie ufałaś mi.
Jesteś moim przyjacielem. Ale nie umiem już ufać.
Tak, Jon.
Też nie znam jego nazwiska.
Całą noc przeszukiwałam zdjęcia, pamiątki, internet. Nic.
Ane wykonała zadanie.
By usunąć go ze swojego życia.
- Nie rozumiem. To był krótki romans. - Nie.
To były całe lata z przerwami.
Lata?
Ane była uzależniona emocjonalnie.
Samotność była dla niej porażką.
Musiała mieć kogoś u boku.
W takich sytuacjach łatwo zaniżyć wymagania.
Wrócić do kogoś, kto cię skrzywdził.
Zgodzić się na orgię, choć tego nie chcesz.
Dlatego Ane przyszła do mnie. By się od niego wyrwać.
Nikt się nie spodziewał, że zrobi coś takiego.
Miewała już myśli samobójcze.
Kiedy?
Kiedy z nim była.
I kiedy ojciec was porzucił.
- To było dawno temu. - Tak.
Tak. I często nie prowadzą do żadnego działania.
Nie wiem, myślałam, że Ane…
ma wszystko.
Ane była, jaka była.
Ale nie chciała cierpieć.
Miała pecha.
Spotkała na swojej drodze niewłaściwą osobę.
Poczucie winy wzięło górę.
Czemu czuła się winna?
Bo wybrała zdrajcę, bo dała się zwodzić, bo za bardzo ufała.
Mówiłam, że była ofiarą, ale w głębi duszy nie wierzyła.
Była bardzo zmęczona.
Spodziewała się, że to, co przeszła z nim, przejdzie z innymi.
Bała się, że ból nigdy jej nie opuści.
To dobrze, że mi o tym mówisz, prawda?
Nie wiem.
Doceniam to.
Ale wciąż nie rozumiem, dlaczego to zrobiła.
Cieszy mnie to.
Jeśli nie znajdę tego drania, co zrobię z tym gniewem?
Masz całą fabrykę drani.
- Co mówiła? - Poprosiła tam o pomoc.
- Rozmawiała z tobą o mnie? - Dużo.
Myślała, że nie lubisz siebie i nie rozumiała tego.
Byłaś według niej inteligentna, silna i szczodra.
- Co jest? - Biorę wolne.
Sprawy osobiste. Puśćcie dzieciom film.
Jak się masz?
Zajebiście.
Nie przejmuj się.
Moja siostra to Ane Uribe.
Przez dziesięć lat pracowała w tej fabryce.
Poświęciła jej życie.
Kilka tygodni temu
niektórzy z was otrzymali jej zdjęcie i nagranie.
Ane miała prawo być nago,
pieprzyć się, robić zdjęcia i to nagrywać!
Nie mieliście prawa jej za to wydymać!
Wariatka!
Będzie robić problemy.
Niech ktoś ją zabierze!
Nie mieliście prawa, by nosić jej życie w kieszeni
ani rozdawać je innym!
Ani ją obrażać, ani dręczyć!
Byliście okrutni!
Nie obchodziło was jej cierpienie!
Nie zgłosiliście tego! Zachowywaliście się jak zwierzęta!
Ane Uribe złożyła skargę przełożonym w tej fabryce,
a oni nic nie zrobili!
Odwrócili się od niej!
Pozwolili jej cierpieć, aż nie mogła tego znieść!
Jesteś pewna?
Tak.
- Co ty robisz? - Zamknij się, dupku.
Zostaw to mnie.
Dzwoń do wszystkich mediów.
- Co chcesz zrobić? - O której mamy Gorkę?
Za pół godziny i dopóki nie zrobisz tego, co chce.
Prześladowcy, świnie, jebani mordercy!
Idź do diabła!
Jestem Malen Zubiri.
Co tu robicie?
Jeśli nie dołączacie do protestu Begoñi, wracajcie do pracy.
Chyba że chcecie, by całe Bilbao
uznało was za podejrzanych w dwóch sprawach o nękanie.
Jej siostry, a teraz jej.
- Malen. - Itxaso.
- Nie prosiłam, byś przyjechała. - Chciałam.
Twój tata mówił, że to zły pomysł. Rozłączyłam się.
Mój tata tyle wie, że zapomniał, jak się uczyć.
Malen!
- Zdjęcie, proszę. - Pani Zubiri!
Malen!
Przyjechała burmistrz.
Wezwałam was tu dziś, by pomówić o szacunku,
o nękaniu,
o prywatności
i o sprawcach.
Nazywam się Begoña Uribe.
Moja siostra Ane pracowała w tej fabryce ponad dziesięć lat.
Radziła sobie dobrze. Znalazła przyjaciół.
Ale kilka tygodni temu ktoś tutaj, nie wiemy kto,
otrzymał jej zdjęcia…
Zdjęcia, które były prywatne.
Intymne.
Zdjęcie i nagranie sprzed lat.
Robotnicy przekazywali je sobie, nawet o tym nie myśląc.
To nie wszystko. Poza tym…
wyśmiewali ją, obrażali, nękali.
Ane poskarżyła się przełożonemu,
ale nikt tego nie zatrzymał.
Nawet tego nie zbadali. Nie kiwnęli palcem.
Ane wiele wycierpiała.
Tak wiele…
że nie mogła już tego znieść i odebrała sobie życie.
Jestem tu, bo…
Przepraszam.
Bo domagam się sprawiedliwości.
Chcę, by firma wzięła odpowiedzialność
i znalazła sprawców.
I chcę powiedzieć…
że jako społeczeństwo musimy coś zrobić, bo takich przypadków jest więcej.
To oczywiste, że coś jest nie tak.
Nasz świat jest pełen nierówności i przemocy, która zabija.
A samobójstwo Ane to społeczne morderstwo.
Alicio. Proszę.
Kopia danych z komputerów Césara.
Dzięki.
- Coś jeszcze? - Nie.
…protest Begoñi Uribe. Jej siostra, pracownica fabryki…
Stracimy pracę!
Kim w ogóle jesteście?
Pani Zubiri, miło poznać.
Choć żal, że w takich okolicznościach.
- Nie muszę przedstawiać? - Oczywiście. Jak się masz, Begoño?
Pani Uribe.
Pani Uribe wie,
że nie wiedzieliśmy o sytuacji jej siostry.
Akurat.
Ale przeprowadziliśmy wewnętrzne śledztwo i badamy, co się stało.
Zidentyfikujemy pracowników zamieszanych w tę zbrodnię.
Pomożemy prokuraturze,
a winni zostaną zwolnieni, gdy tylko poznamy ich nazwiska.
Znam jednego.
Bizen Goikoetxea.
- Chcą nas wydymać. - Wszyscy stracimy pracę.
Dziękuję za przyjście.
To koniec.
Co mogę zrobić dla ciebie?
Już to robisz.
To dobre uczucie.
Brawo, pani Uribe.
- Pamiętasz mój cień? - Tak, lojalny, ale ignorowany.
Przepraszam panią. Mogę zadać pytanie?
- Na razie. - Pa.
Nie bądź taki.
- Gorka może zaczekać. - Nie.
Peio go sponsoruje. Przyszedł, żeby się pochwalić.
Może nie należało zostawiać go na lodzie.
Gdy Belzebub knuje.
- Musiałam tu być, Hugo. - Rozumiem cię. A ty mnie?
Nie znam tego powiedzonka. „Tylko śpiewam”.
To nie powiedzenie. Naprawdę śpiewam.
To musi być relaksujące, prawda?
Robię mydło.
A teraz chyba dobrze będzie oczyścić umysł, prawda?
- Po tym, co ci zrobiła. - Kto? Malen?
Miała gorzej, nie?
Wiedziałem o tym wszystkim.
Aha.
Cześć.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Czemu nie jesteś w szkole? To jakiś szantaż?
Zjarałaś się?
Tak.
Ale nie mów mamie.
- A ja się nie liczę, co? - Nie chcę tu być.
A ja chcę, Leire?
Pomóż mi, do cholery.
I chociaż raz mnie, kurwa, uszanuj!
Halo?
Dobry wieczór.
Mam pytanie.
Znalazłam maile, które César wysłał do kilku biznesmenów.
Szukał inwestorów dla swojej firmy
i był w trudnej sytuacji.
Zgadza się.
Myślałam, że może
któryś z nich zaproponował, by nagrał wideo w zamian
za pokaźną kwotę.
Mam trzy nazwiska.
Jakie?
Jorge Etxeburu, Igor Larrea
i Andoni Segurola.
Tak, znam ich.
Z różnych spotkań z biznesmenami.
Poza wczorajszym.
Cała trójka nie przyszła?
Tak.
Czy z którymś z nich się pani kłóciła?
Nie przypominam sobie.
Przesłucha ich pani?
Wiem, że to nie najlepszy moment dla pani, ale będę ostrożna.
Nie chcę pani skrzywdzić, wręcz przeciwnie.
Wiem.
Jak poszło w fabryce?
Niezbyt oficjalnie.
To było zajebiste.
Tak.
Dobrej nocy.
Nawzajem.
Inspektor Vázquez, ma pani gościa.
Wiem, że jest późno.
Proszę usiąść.
Chcesz autograf?
Proszę. Udało ci się to wszystko odkręcić.
Baliśmy się ujawnić powód wstydu.
Wszyscy kierujemy się tym samym.
Ale zobaczymy.
Tak, zobaczymy.
- Co? - Nic.
Przypominasz mi ją, ale bez strachu.
Niemożliwe. Brakuje mi tylko trzydziestu kotów.
Ty też siebie nie widzisz. Tak jak ona.
…kopnięcie w kostkę!
Cios w twarz!
- Ostrożnie. - Hej.
Gorące.
Dość już!
- Nie jesteś nauczycielką? - Moje się mnie słuchają.
Na miejsca.
- Ja tu. - Nie, ty tam.
- Ja tu. - Nie.
- Dobra. Pójdę tutaj. - Julen, usiądź.
Tato, ty tam, ja tutaj.
- Nie, Julen, ty tam. - Nie!
Ja tam pójdę.
- I już. - Tato, ty tam.
- W porządku? - Tak.
- Bego. Chleb? - Tak.
Czemu się nie uśmiechasz?
Muszę zadzwonić, dobrze?
Dobrze.
Każdej nocy przed snem mówisz sobie: „Muszę się zmienić”.
Czujesz, że coś z tobą nie tak.
Nie musisz się zmieniać.
Ja potrzebowałam.
Ty chcesz potrzebować.
Niczego się nie nauczyłaś?
…dopóki nie wyszedł, bo był na zewnątrz przez dziesięć minut.
- Tosty, chłopcy. - Do gabinetu dyrektora.
To samo było z moim kolegą Telmo.
Gadał na lekcji, gdy nauczyciel coś wyjaśniał
i nagle…
Tato!
Wszystko w porządku?
Zaraz wracam.
Cześć, kochany.
Co tam?
Czekaj.
Czekaj. Przestań.
- Co? - Nie mogę.
- Nie przejmuj się.
Przepraszam.
Ane, co się stało?
- Przepraszam. - Co się stało? Coś jest nie tak?
- Nic takiego. - Jak to?
Wracam do Bilbao.
Jutro mam lekarza.
Ciężki dzień.
Chwila. Poczekaj chwilę.
Chodzi o naszą wczorajszą rozmowę?
To nic takiego. Bez presji.
Nie musisz decydować. Porozmawiamy o tym innym razem.
Tak? W porządku?
- Dobrze. - To nieistotne.
- Serio. - Tak.
- To na pewno nic? - Tak.
- Zadzwonię jutro. - Oczywiście.
Dobrze.
Kocham cię.
- Pójdę z tobą. - Nie trzeba.
Napisy: Kamil Borek