SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ 3 PROZOPAGNOZJA
Mówimy o Malen Zubiri.
Jej kariera polityczna zbiegła się w czasie z recesją w mieście,
która jej partię pogrążyła w sondażach.
Sondaże wskazują, że wiceburmistrz jest jedyną osobą w radzie miasta,
którą obywatele oceniają pozytywnie.
Obecnie w partii mówi się, że zostanie następczynią Lezcano,
choć były między nimi konflikty.
- Tak? - Cześć, Malen.
Jak poszło spotkanie?
- Miren to ujawniła. Nie słyszałeś? - Będę małżonkiem burmistrzyni?
Zaproszą nas do opery.
Nie ciesz się jeszcze. Nie zabiorę cię do Euskalduny.
Bez korupcji życie jest do bani.
Zasługujesz na to, Malen.
- Cieszę się. - Dziękuję.
Pomogłeś mi w tym.
Za każdą wielką kobietą stoi pantoflarz.
Wiesz, że nie lubię takich żartów, Alfredo.
Przekaż wieści Leire.
Może zrobicie coś razem w ten weekend?
Xabi, Xabi…
Na pewno za tobą tęskni.
Ma mnie pod ręką.
Mamy wspólną łazienkę.
Wiesz, o co mi chodziło.
Wiem.
Baw się dobrze.
Ty też. Idziesz gdzieś?
Tak. Właśnie się szykowałem.
Buziaki.
Jest godzina 16. Czas na chwilę nostalgii w naszym radiu.
Są dwa rodzaje ludzi.
Ci, którzy prowadzą podwójne życie, i ci, którzy o nim marzą.
Jesteśmy maskami, które nosimy.
Wszystkimi maskami.
To nie oszustwo. Oszustwem jest noszenie jednej.
Starannie wybieramy, co pokażemy. Wyborcom. Rodzinie.
Kochankom.
Ale czasem zapominamy, że inni robią to samo.
Kim są naprawdę?
Dni, które wszystko zmieniają, zaczynają się jak inne.
Nie ma żadnych oznak katastrofy. Życie wydaje się miłe.
A ty się zabawiasz. Co takiego może się stać?
Tym razem się dowiesz.
Dobry wieczór.
Co to ma być?
Też nie jesteś z Francji.
Nie.
Zdałem sobie sprawę, czytając twój profil. Oficjalny styl jak w szkole językowej.
Oficjalny?
Troszeczkę.
Nie bawi mnie to, że nie jesteś Francuzem.
Czemu? Francuzi to jakaś twoja parafilia?
Nie, proszę.
Jeśli tak, to jedna z dziwniejszych, jakie widziałem.
A raz kazano mi się przebrać za pandę.
Możesz się odsunąć jeszcze dalej.
Jesteś sławna czy coś?
Poszczęściło ci się ze mną.
Słyszałaś o prozopagnozji?
- Nie rozpoznajesz twarzy? - Cholera. Dobrze.
Wiesz, czym jest prozopagnozja, a ja nie wiem, kim jesteś.
- No dobrze. - No dobrze.
Napijemy się?
Dobra, ja stawiam.
Dziękuję bardzo.
Wejdziemy tutaj?
Nie, blisko placu Stureplan.
A, dobra. W pobliżu parku.
Właśnie.
Bistro Holfve. Najlepszy łosoś, jakiego jadłam.
- Przywożą go z miasteczka… - Którego?
Leksand.
- Byłem tam. Na Midsommar. - Serio?
- Przysięgam. - Nie wierzę.
Ciekawe.
Chcę wrócić do Szwecji w tym roku, więc zapamiętam.
- Planujesz wycieczkę? - Chciałabym, ale jestem zajęta.
Dużo pracy?
- Wydajesz się zrelaksowana. - Pewnie. Dlatego przyjechałam.
Masz tu domek?
A ty? Czym się zajmujesz?
Jeśli pracujesz.
Oczywiście, że pracuję. Dużo. Jestem przedsiębiorcą. W start-upach.
Idzie dobrze. Mam intuicję. To może być szczęście, sam nie wiem.
Jeśli to się powtarza, to nie szczęście, tylko talent.
To oznacza, że możesz kupić najdroższą deskę surfingową na rynku.
Dobra, dobra.
- Jestem rozpuszczony? - Nie.
Dla mnie też ważne są przyjemności.
Chciałabyś?
To co intuicja mówi ci o mnie?
Podzielimy się?
Niesamowite miejsce. Nie wiedziałam, że istnieje.
Proszę.
Chodź.
Nie można mieć wszystkiego.
Co się tak uśmiechasz? Co cię śmieszy?
Kurwa, dziadek z młodymi przedsiębiorcami. Unikniemy ich?
Cześć.
- Zubiri. - Jak tam?
Idealnie.
Próbuję przekonać Txemę,
by kandydował ponownie, ale nie chce.
- Co mu dodajesz do kawy? - To raczej Gorka.
Dobre maniery zanikają.
Boicie się przyszłości?
Nie jesteście darwinistami?
Czas się dostosować, to prawda.
Powodzenia.
Właśnie.
Miło było. Do widzenia.
Do widzenia.
PRZYJAŹŃ JEST ZAWSZE MILE WIDZIANA
Fuj. Nie.
To może ten?
- Pachnie jak moja siostrzenica. - Pachnie naiwnością.
Będzie burmistrzynią. Musi pachnieć inaczej.
Wolę coś podobnego do tego, czego już używam.
- Męskie perfumy? Niemożliwe. - Do tej pory były w porządku.
Mimo tego zapachu seksu.
Pachnąc facetem, sprawia pani wrażenie, że uprawiała seks.
- A to nie świadczy o sukcesie? - Nie u kobiety.
Prezydent Francji może odwiedzać kochankę
i dodaje mu to uroku, a u kobiety to oznaka impulsywności,
emocjonalności, irracjonalności.
- Kto chce wariatki u władzy? - No tak.
Teraz powie pan, że nie wymyślił zasad rządzących światem.
Ale pomaga je zachować.
Wyślę sześć butelek po 100 ml. Wystarczy na całą kadencję.
Cóż, moja siostrzenica może nakłonić mnie do wszystkiego.
Jestem César Barretxeguren.
Poznajesz moje nazwisko.
Całe Bilbao was zna.
Jesteś najmłodszy?
- Mieszkałeś w Londynie? - Jeszcze cztery miesiące temu.
Przyszła pora wrócić.
Czemu mi to mówisz?
Bo mam dość tej gry. Nie lubię mieć przed kimś sekretów.
To mnie męczy.
A też chcę się zrelaksować.
Nie musisz mi nic mówić.
O rany.
Źle pachnę?
Nie o to chodzi.
A o co?
Nie wiem.
Po prostu… Jaja sobie robisz?
Nigdy bym nie zgadła.
Bardzo dziękuję.
To tyle.
- To wszystko. - Tylko tyle?
Tylko tyle. Na czym skończyliśmy?
Przestań.
Nikogo tu nie ma.
Wy, bogaci, macie wszystko gdzieś, co?
Księżyc wygląda niesamowicie. Uznałem, że możesz mieć wszystko.
Nie? W aucie?
Hej, ty!
Zobaczmy, przepraszam.
Jeszcze chwila. Muszę to sprawdzić.
Dobrze. Proszę o sobie opowiedzieć.
Po co?
Wczoraj mnie tu nie było, a chcę pana poznać.
Chcę sprawdzić, czy nic panu nie jest. Nazwisko, wiek, dzień tygodnia.
Mam na imię César.
Mam 26 lat, a dziś jest…
Pamięta pan coś?
Został pan napadnięty.
Obrabowany.
Pana żona mówiła, że już to pan zgłosił.
Ale może pan nie pamięta.
Policja przyjdzie z panem porozmawiać.
Będziemy musieli powtórzyć te badania.
I zrobić dziś jeszcze jedno.
Ale czuję się dobrze.
Ale ma pan 31 lat.
Zaraz wracam.
Kurwa.
ZAJMIJ SIĘ NIM!
Dzień dobry.
Przepraszam za spóźnienie. Możemy zacząć.
Mamy dziś do omówienia 15 punktów.
Pięć dotyczy urzędu skarbowego, trzy zasiłków,
cztery zarządzania przestrzenią i trzy kultury.
Przykro mi, że tak się cieszę.
Lezcano pewnie otworzył patxaran, gdy tylko zobaczył nagranie.
- Chyba że to on za tym stoi. - Przyszłość, Malen. Przyszłość.
Wciąż ci nie podziękowałam.
Daruj sobie.
Jeszcze mnie znienawidzisz. Co jeszcze mogą ujawnić?
O mnie? Nie wiem. Muszę to przemyśleć.
Szczęściara.
Nie chodzi mi tylko o ciebie.
Wyciągną każdy przekręt w twojej rodzinie.
- Mam przesłuchać krewnych? - By ich chronić.
Jeśli uprzedzimy sępy, zostawią cię w spokoju.
Kim on jest?
Za młody?
Zbyt sławny?
Czy zbyt chętny, by nas wydymać?
Jeśli ty nie możesz, ja się nim zajmę.
Jest nikim. Nie martw się. Już go powstrzymałam. Uwierz mi.
Tak?
Pani Zubiri? Inspektor Vázquez.
Ma pani chwilę?
Teraz nie mam.
Bardzo mi przykro.
- Czego pani chce? - Wiedzieć, jak się pani ma.
W porządku.
Wie pani, że zaraz poznam pani ojca?
Reprezentuje siostrę Ane Uribe. Młodej kobiety, która się zabiła.
Przyjdą złożyć zawiadomienie.
Tak. Wiem, kim jest i co się stało.
To ja przedstawiłam ją ojcu.
Tak myślałam.
Czemu szuka pani sprawiedliwości dla innych, a nie dla siebie?
Nie wyraziłam się jasno?
Proszę mi zaufać. Wiem, że sprawa wymaga szczególnej dyskrecji.
Nie wątpię, że zna się pani na tym, co robi.
Co panią powstrzymuje?
Co takiego? Jeśli ktoś na panią naciska, proszę powiedzieć.
Sama podejmuję decyzje.
Popełnia pani błąd.
Nie widzi pani, że sama sobie szkodzi?
Przepraszam, ale muszę wracać do pracy.
Dziękuję.
- Może to notka dla Kepy. - Jakie to ma znaczenie?
Testament nic nie mówi o tym okropnym stworzeniu.
- Jak mogła z czymś takim spać? - Pani siostra spała z gorszymi rzeczami.
Poinformowałem klientkę, że nie da się udowodnić,
że samobójstwo jej siostry wynikało z nękania przez współpracowników.
A ja powiedziałam mu, że związek jest oczywisty.
Oczywisty: niezaprzeczalny lub niepodważalny.
Nie w tym przypadku.
Zdrowy rozsądek nie jest precyzyjny. Prawo tak.
Musimy zadowolić się oskarżeniem ich o bezprawne rozpowszechnianie.
Jeśli uda nam się udowodnić przekazanie zdjęć.
Kolejne pytanie brzmi: kto je wysłał?
To zazwyczaj urażony były chłopak.
- Znała pani jej partnerów? - Wielu.
Była seryjną monogamistką.
Była śliczna.
Jakiś związek był ważniejszy od reszty?
Ostatni.
Jaki był?
Kepa to nie facet.
Kepa to ideał faceta z czasów, kiedy jeszcze w coś się wierzyło.
Poza tym to zdjęcia z innego okresu.
Prawda.
Pamięta pani jakieś trudne związki?
Kłótnie, znęcanie się, zazdrość…
Nie. Nie z tymi, których znałam.
- Wszyscy byli normalni i mili. - Normalni?
„To dobry chłopak był”. Wie pani.
Jak się trzymasz?
To świnie, Anutxi.
Jak się masz?
- Jak wy byście się miały? - To nie fair.
- Skąd mogli to wziąć? - Co za dranie.
- Chcesz wody? - Dobrze.
Dzięki.
Leksatynę?
Nie, dzięki.
Naprawdę?
To nie do przyjęcia.
Masz pełne wsparcie kierownictwa.
Dobrze.
Dziękuję. Co z tym zrobicie?
Jak zamierzacie ich powstrzymać przed rozsyłaniem ich?
Musimy się dowiedzieć, kto to zaczął.
Zostaw to mnie.
Co powiedział? Że jak do niego nie wrócisz, pokaże te zdjęcia?
Nie. Szybko mu przerwałam. Nic takiego nie powiedział, ale…
Kurwa, nie rozmawialiśmy od pięciu lat.
Koleś jest taki sam. Taki sam.
Nie wiesz, gdzie jest?
Nie znalazłam go.
Idź na policję. Na pewno go znajdą.
To przez Kepę? Jest taki miły.
Tak, ale Kepa…
- Daj spokój, Ane. - Zobaczymy.
Uwaga, wszyscy pracownicy!
W odpowiedzi na skargę pracownicy
dotyczącą rozpowszechniania prywatnych zdjęć wbrew jej woli,
prosimy o zaprzestanie takich działań.
W przeciwnym razie firma nałoży odpowiednie kary.
Ane, po co to było?
Podałaś imiona?
Nie. Ale musiałam coś zrobić, prawda?
- Mogłaś się z tym pogodzić. Zapomną. - Albo porozmawiać z nimi.
Miło.
Mogłam pójść na policję, ale tego nie zrobiłam.
Chcesz być nietykalna, wskazywać innych,
kiedy nas będą zwalniać.
Idealnie dla ciebie.
Oihane, co ty wygadujesz?
Myślisz, że tego chciałam?
Twój mąż mógł pomyśleć przed udostępnieniem zdjęcia.
Tak jak ty, zanim rozłożyłaś nogi.
Mówi się, że przeszłość nie istnieje. Że można żyć, nie oglądając się za siebie.
A nawet, że można się odrodzić.
Ale to kłamstwo.
Przeszłość istnieje.
A czasem musimy do niej wracać.
Trzeba wykorzystać wizytę jak najlepiej i pożegnać się raz na zawsze.
Dziękuję.
Co jeśli nie ma osoby, z którą trzeba się pożegnać?
Można tylko czekać.
Czekać, aż się pojawi, i znów stać się jej ofiarą.
Liceum ich nudzi.
- Rozmazujesz. - Wiem.
- Wciąż się ruszasz. - Nie ruszyłam się.
Ruszyłaś.
Rozumiem ich.
Od 15 lat mówię wciąż to samo ludziom, którzy nie słuchają.
To definicja szaleństwa.
Jest też klub książki – to dla emerytów. I piesze wędrówki, czyli zero podniecenia.
„Zbieram liście i spaceruję.
Pieprzymy się?”
Jesteś dziś jakaś cicha.
- Ja? - Tak.
Nie.
Nie spałam od kilku dni. Mam kłopoty ze snem.
A mimo wszystko promieniejesz.
Daj spokój.
Gdybym tylko miała twój urok.
Bego, jaki urok? Jaki…
Jaki, kurwa, urok? Co?
Nie mam go.
Mogę opowiedzieć ci o dziesiątej, jak Archeolog84 odprawi mnie, mówiąc:
„Zadzwonię jakby co.
Jak będzie trzeba”.
Rozumiesz?
Jesteś entuzjastycznie nastawiona.
Jest, jak jest.
Skarbie.
Wszystko w porządku.
Idoia!
Kurwa.
Juan Mari, kopę lat.
Co u ciebie?
- Spodziewałam się pliku Excela. - Jestem staromodny. Wręcz antyczny.
Mogę już iść?
Nie chcę tego robić, Alfredo.
Gdybyś spytała mnie, jak radzi sobie firma, nie byłoby to konieczne.
Od kiedy interesujesz się firmą? Nawet tam nie chodzisz.
Nie wszystkim się udało jak tobie.
Nawet nie wstałeś z krzesła.
Tato, błagam.
Co ta rodzina zrobi beze mnie? Od kogo teraz poczujesz się lepsza?
Nie ma żadnych filmów, na których się pieprzę?
A są?
Będziesz też wyciągać brudy własnej córki?
Skończyłeś już? Możesz iść.
Do usług.
Na mnie nic nie znajdą.
Wybacz, że musiałeś czekać, César. Wejdź.
Czeka na ciebie.
Nie pójdziemy na lunch?
Lepiej robić interesy tutaj.
Bo o to chodzi, prawda?
Zrobiłem coś strasznego, tato.
Okropnego.
Idoia ci powiedziała?
Dzieci mają się dobrze, jeśli jesteś ciekaw.
Musisz mi pomóc.
Nie mieszaj mnie w to.
Nie chcę wiedzieć nic więcej.
Nie chcę być twoim wspólnikiem ani współwinnym.
- Nie chcę mieszać… - Nie zapłacę za twoje błędy.
Sfinansowałem twój interes w Londynie,
wiedząc, że skończy jak firma produkcyjna,
galeria,
wycieczki i kto wie, ile jeszcze twoich mrzonek.
- To nie to samo, przysięgam. - Nie.
To było dużo droższe. Źle mówię?
Jak można tak nisko upaść?
Moim wnukom nigdy niczego nie zabraknie, gwarantuję.
Ale posłuchaj.
- Na mnie nie licz. - Kurwa.
Ani na twoich braci, że cię z tego wyciągną.
Sam nie dam rady, tato.
Pozwól mi wyjaśnić.
Wytrzyj się.
Nie wychodź tak.
Cześć.
Hej. Co tam? Też chcesz zadawać pytania?
Nie martw się, była już pani inspektor. Przesłuchiwała mnie.
- Chciała cię wykluczyć? - Oczywiście. I chyba to zrobiła.
- Jezu. - Ona tylko robi swoje.
Oczywiście, że tak.
A ja robię swoje. Nie widzisz?
- Chciałam cię o coś spytać. - Śmiało.
Ane wspominała o Jokinie? Facecie, z którym była.
Nie mam pojęcia.
- Nie rozmawialiśmy o przeszłości. - Nigdy?
Nigdy.
Tak było dla nas lepiej.
Będziesz stać cały dzień i się na mnie gapić?
- Spokojnie. - Co?
Nic. Jestem zaskoczona.
Nie wiedziałem, że jesteś jednym z nich.
Jakich „nich”? O czym ty mówisz?
To codzienne życie, Begoño.
Nie rozpamiętuję, nie spowiadam się. Od tego mam księdza.
Po co gadać?
Gadka rozprasza. Niczego nie naprawia.
- Dobrze się dogadywaliście? - Przestań.
Przestań, Begoña. Mieliśmy sobie wybaczyć.
Martw się o swoje poczucie winy, a mnie zostaw.
Kurwa, przepraszam, Kepa.
Ja też przepraszam. Nie spałem od dwóch dni.
Nie mam pojęcia, kim jest ten Jokin.
O co chodzi? Myślisz, że to mógł być on?
Nie wiem.
Tylko jego nie znam. Wysłałam mu SMS-a, żeby zobaczyć, jak zareaguje.
Daj znać w razie czego.
Jasne.
Masz chwilę?
Cholera, Bego, serio?
Nie ma mowy. Nigdy w życiu. Nie.
Ale dzieci uwielbiają zwierzęta. A twoje są w dodatku ze wsi.
Jak myślisz, czemu został u ciebie?
Gdy Ane im o nim mówiła, dzieciaki się bały.
A może go uwolnię?
Może. Ale daleko stąd.
Dzień dobry.
- Witam. - Napije się pan czegoś?
Moja córka chciała przeprosić za to, co stało się z pana kamerą.
- Miała zły dzień. - Wiem.
Rozumiem ten zły dzień,
ale chciałbym to usłyszeć od niej.
Jest dzieckiem.
Nie. Wcale nie jest.
Nawet nie wspominam, jak nas nękacie. Jesteście jak hieny.
Straciłem przez to zlecenia.
- Jasne? - Może nauczy to pana szacunku.
Jaki pani ma dla męża?
- Nie pozwolę… - Przepraszam.
Zaczekaj!
- Podwieźć cię? - Idę na trening.
To wszystko minie.
NAGRANIE MALEN SEKS NA PLAŻY Z MALEN ZUBIRI
Ucieszyłem się, gdy zobaczyłem nagranie.
- Tak? - Została zdemaskowana.
Zawsze tak powinno być. Teraz zmiażdż ją przy rozwodzie.
Nie usłyszałem nawet: „Jak to wyjeżdżasz?” ani…
„Porozmawiajmy o tym”, „Wybacz mi”. Nic z tych rzeczy.
No jasne.
Znacie kogoś, kto chce wynająć mieszkanie?
Daj spokój.
Wkurz się, do cholery.
- Bardziej? - Tak, bardziej.
Robią z nas cioty, więc się wkurzamy.
- Nie czytałeś książki…? - Jakiej?
- Czego chcesz? - Przepraszam, Malen.
Tak bardzo przepraszam.
Musimy się spotkać.
Zaoferowali mi dużo pieniędzy. Bardzo ich potrzebowałem.
Zabiorą mi wszystko. Moje dzieci…
Nie usprawiedliwiaj się dziećmi, ty dupku.
Nie chcę wiedzieć dlaczego, tylko dla kogo.
Powiem ci wszystko.
- Ale… - Ale co?
Zdradziłeś mnie. Spieprzyłeś mi życie.
A teraz każesz mi zapłacić za powiedzenie prawdy.
Straciłem wszystko, Malen.
Straciłem żonę, dzieci, godność.
Pomóż mi, proszę. Pomóżmy sobie nawzajem.
- Malen, na miłość boską. - Wynoś się.
Nie, co robisz? Musimy porozmawiać.
A co ze wszystkim, co nas łączyło?
Wynocha z mojego auta.
Wynocha z mojego auta!
Tu Jokin. Przyjaciel Ane.
Dostałem wiadomość. O co chodzi?
Nie to.
Prawda?
Muszę ci coś powiedzieć.
Kiedy byłam prawniczką, miałam klienta. Bardzo ważnego i znanego biznesmena.
Jedna z jego pracownic zgłosiła mobbing.
Przyjęła pieniądze, bo przekonałam ją, że nic więcej nie dostanie.
To były inne czasy.
To nie wymówka.
Wiesz, co jest najgorsze?
Że ten drań zaprosił mnie na wystawną kolację, by mi podziękować.
Tanio się wywinął.
Nawet to go niewiele kosztowało.
Czy był właścicielem sieci restauracji?
Teraz wiem, że mogę ci ufać.
Wierzy mu pani?
Gdyby to był szantaż,
poprosiłby o pieniądze przed ujawnieniem nagrania.
Zważywszy na to, kim jest.
To César Barretxeguren.
Porozmawiam z nim dzisiaj.
Dzisiaj?
- Nie sądzę… - Proszę się nie martwić. Będę dyskretna.
On na pewno też.
Ma pani moje słowo.
Postępuje pani słusznie.
Co on wyprawia?
Kurwa.
Kurwa, co…?
Kurwa.
Potrzebna karetka. Szybko.
Tak.
Napisy: Kamil Borek