SERIAL NETFLIX
ROZDZIAŁ 1 ZABÓJCZE MEDIA
Nie patrz tak na mnie.
Też się nie spodziewałam, że tak skończę.
Siedziałam sobie, tak jak ty, myśląc, że wszystko idzie dobrze,
ale zdradzono mnie.
Tobie nie zdarzyło się zaufać komuś za bardzo?
Mnie tak.
Myślisz, że nic ci nie grozi. Nieprawda.
W głębi duszy wszyscy coś ukrywamy.
Nie chcemy myśleć, co by się stało, gdyby ktoś się dowiedział.
Ty tak samo.
Przyłapałem cię.
Kupiłam plastry.
- Wszyscy już są? - Nie czujesz tej toksycznej męskości?
Umieściłem ich w dużej sali. Ego sześciu deweloperów wymaga miejsca.
Wiesz, że Larrea miał czelność wysłać mi propozycję współpracy?
Opracował plan zagospodarowania przestrzennego do programu wyborczego.
Bądź wdzięczna, jesteś kobietą. Co możesz o tym wiedzieć?
Radio Bilbao zaprasza cię dziś na dłuższy wywiad.
Więcej osób widzi cię w roli burmistrza.
Świetnie, ale jutro. Dziś jest środa.
- Mam ci kupić paczkę na wszelki wypadek? - Już nie palę.
- Płaszcz. - Nie.
No i?
Przemyślę to.
Pani plany to fantazje.
Nie da się wymusić regulacji rynku nieruchomości.
Jak w Niemczech, Szwajcarii i Danii?
Ważne, żeby Bilbao wyszło z tego cało.
Eksperymenty mogą mieć niepożądane skutki.
- Zakłada pan, że nie wiem, co robię. - Czasem widzę tylko panią.
Ale wiem też, którą partię pani reprezentuje. Dogadamy się.
To czemu się pan denerwuje?
Malen,
oni cię nie widzą.
Widzą tylko twój triumf.
Wiesz, ile cię to kosztowało.
By pokonać innych.
By pokonać samą siebie.
Czasem chciałaś zrezygnować, ale zależy ci na tym mieście.
Choć oni w to nie wierzą.
A ty chcesz, by tym razem nie wygrali.
Ciesz się tym, Malen.
Ciesz się ostatnią godziną, nim twoje życie się zmieni.
Na nagraniu wiceburmistrzyni Zubiri i nieznany mężczyzna
odbywają stosunek na plaży.
Nagranie szybko rozpowszechniło się w sieciach społecznościowych.
Nie wiemy, skąd pochodzi nagranie,
ale już trenduje w kraju.
Malen Zubiri jest w swojej partii faworytką do roli burmistrza.
Coś ty zrobił, sukinsynu? Coś ty, kurwa, zrobił?
Alfredo, pojedź po Leire, proszę.
Powiedz jej, że to wyjaśnię. Wszystko wam wyjaśnię.
Leire, kochanie, tata cię odbierze.
Poczekaj na niego.
Kiedy to usłyszysz, wyłącz telefon.
Pani Zubiri, jedno pytanie.
Jakiś komentarz? Kto mógł to opublikować?
- Jak to pani skomentuje? - Przepraszam.
Proszę mnie przepuścić.
Pani Zubiri!
To jak?
Podobało wam się?
Który najbardziej? Pierwszy?
I dlaczego?
Nie!
Bateria mi padła.
Lucas, wiesz, że ludzie przylatują tu z całego świata?
- Bego. Czemu nie odbierasz? - Co tu robisz, Amaia?
Co się stało?
Chodzi o twoją siostrę.
Znaleźli ją na plaży.
Mieszkamy razem. Ona jest ode mnie młodsza.
Odziedziczyliśmy mieszkanie po mamie. Na której plaży ją znaleźli?
Laga.
Jeździłyśmy tam w dzieciństwie.
To tłumaczy, czemu wybrała tę plażę.
Zimno tu.
Dzień dobry. Tędy.
Pić mi się chce. Mogę dostać trochę wody?
Boże. Dziękuję.
Możemy to przełożyć na kiedy indziej.
Dziękuję.
Jest pani gotowa?
Mam kogoś poinformować?
Zostawiła samochód na plaży.
A buty na brzegu.
Żadnych śladów walki na ciele.
To samobójstwo.
Czy miała powód, by odebrać sobie życie?
Nie mówiła nic nietypowego?
- Zachowywała się…? - Proszę.
Bego.
Bego, wybacz mi.
Ciebie najbardziej mi żal.
- Gdzie Leire? - Ja też tu mieszkam.
Nagrałam wiadomość, abyś ją odebrał.
- Wyłączyłem telefon. - Jedź po nią. Pogadamy później.
Ty jedź.
Widziałeś ten tłum? Pójdą za mną.
„Widziałem”? Zrobili mi zdjęcia, Malen.
- Nie wiem, czy już wie i jak to przyjmie. - A co ze mną?
- Słuchaj, Alfredo… - Kurwa, Malen.
Skąd miałam wiedzieć, że to filmują?
- We Francji na bezludnej plaży? - Nie mogłem tego obejrzeć.
Kim on był?
- Nieważne. - Ach tak?
- Jak to? - Zadzwoń do niej.
- Może odbierze. - Nie chcę rozmawiać z córką.
Już wie, że jestem rogaczem. Nie mogę.
A jak ja się czuję?
Idź po nią. Wszystko jej wyjaśnię.
Tylko jej. Ani słowa nikomu innemu.
By myśleli, że cię zdradzałam?
Tylko o to proszę.
Nic więcej.
Dziękuję.
Okłamałeś mnie.
Od początku wiedziałeś, kim jestem.
Zrobiłeś to celowo? Znalazłeś mnie.
Dlaczego?
Co ja ci zrobiłam?
Przestań się, kurwa, ukrywać.
Przysięgam. Dwie noce z rzędu.
I w obu przypadkach byliśmy razem w Maroku.
Nie.
Na Madagaskarze.
Na Madagaskarze?
Merci.
Nie śniłam o tobie.
Śniłaś, ale nie pamiętasz.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Nie?
Nigdy nie obudziłaś się napalona, odkąd mnie poznałaś?
- Ale z ciebie narcyz. - Powiedz.
Uwielbiasz siebie.
Spójrz mi w oczy i powiedz, że kłamię.
Malentxu.
Przykro mi, że tak się stało.
Dziękuję, Txema.
Mam już dwie deklaracje poparcia. Jedna w ratuszu, druga tutaj.
Jestem wdzięczna.
Otworzyłaś wino?
Chcesz, by ktoś ci pomógł w zgłoszeniu sprawy?
Masz do dyspozycji dział prawny partii.
Nie trzeba. Jestem prawniczką. Zajmę się tym.
Nie.
Nie będziesz myśleć jasno.
Daj sobie pomóc.
Alfredo tu nie ma? Biedak.
Wiesz, czy zrobił to twój chłopak, czy…?
Nie wiem.
Mnie tylko porysowali samochód. A jestem burmistrzem.
Nie jesteś kobietą.
Ktokolwiek to zrobił, zapłaci za to. Jestem tego pewien.
Co się stało, to się nie odstanie.
Bez wątpienia.
Dobrze, że to rozumiesz.
Co zamierzasz?
- Jak to? - Muszę cię o to zapytać.
Duma nie pozwoli ci zrezygnować?
Będę bronić mojej kandydatury na burmistrza. Miren mnie poprze.
Malen.
Przemyśl to na spokojnie.
Nie masz marginesu błędu w sondażach, a to nie pomoże.
Ludzie nie wiedzą, że politycy też się pieprzą?
Rodzice też, ale kto chce to oglądać?
Nie wiesz, co cię czeka?
My zdecydujemy, czy to ma znaczenie.
A teraz przepraszam cię, Txema.
Zobaczymy się jutro w ratuszu.
Nie czujesz ani trochę…
wstydu?
A ty?
Jest druga w nocy, pierwsza na Wyspach Kanaryjskich.
Właśnie otrzymaliśmy wiadomość o nowym przypadku przemocy domowej.
W Torrefuentes mężczyzna zastrzelił żonę…
Młoda,
zaczynasz pracę za pięć godzin. Co robisz?
- A ty? - To, co zawsze.
Pomożesz mi zasnąć?
Jasne.
Myślałam o Fernando.
Którym Fernando?
Nauczycielu gitary.
Czemu o nim myślisz?
Bo go nie lubiłam, Bego.
Umówiłam się z nim, bo…
bo on tego chciał.
Pamiętasz, jak ogoliłaś moją lalkę?
Pomyślałam wtedy: „Biedna Bego”.
Bo cię pokonałam.
Ale teraz myślę: „Biedna Ane”.
Nigdy nie potrzebowałaś zadowolić wszystkich.
Nie lubisz też Kepy?
Kocham Kepę.
No więc…
kto tu jest „biedną Ane”?
Zamieniłabym się z tobą życiem.
Nie.
Widzisz?
- Bego. - No już.
Pomóż mi spać.
Będzie dobrze.
Dawaj!
Begoña, co tu robisz? Wejdź, nie stój tak.
Co się stało?
Wyjdziesz na chwilę?
Tak!
Widziałeś Xabiego?
Jest tutaj?
- Cześć. Pijesz dzisiaj? - Ander, gdzie on jest?
Przyszliśmy bez niego. Nie wiem, gdzie jest.
Hej!
Jak to nie było jej na basenie? I po prostu wróciłeś?
Pewnie jest z Xabim.
Xabi nie odbiera.
- Jego rodzice też nie. - No tak, tacy już są.
Zostaw ją. Musi to przetrawić. Rozumiem to.
A to co?
Świętowałaś?
To Lezcano.
Według niego przegrałam już wybory.
Zgadzam się.
Próbujesz być dupkiem czy naprawdę tak myślisz?
I to, i to.
Nie wiem, czemu z tobą rozmawiam.
Lezcano zaoferował mi pomoc w obronie. Chyba chce trzymać rękę na pulsie.
Wolałbym, żeby o naszej farsie nie mówiono w sądzie.
Chyba nie zakochałaś się w tym dupku?
Nic nie rozumiesz.
Nie chcę żyć przeszłością.
Wyłazi z ciebie polityk.
Poproś ojca, by cię bronił.
Wybitny profesor nawet nie odbiera telefonu.
Nigdy mnie nie zawiódł.
Bo ty nigdy nie zawiodłaś jego.
- To chyba jej córka? - To ona!
To córka!
- Puszczaj, dupku! - Jedno zdjęcie. Spokojnie, to moja praca!
- Uspokój się. Co robisz? - Zostaw mnie.
- Co robisz? To tylko zdjęcie. - Daj mi ten pieprzony aparat.
Przestań!
Oszalałaś? Cholera!
Chryste!
- Zgłoszę to, bachorze. - Daj mi aparat!
Oddawaj mi ten pieprzony aparat!
Zgłoszę to. Co to ma, kurwa, być?
Pani Zubiri, co ma pani do powiedzenia o zachowaniu córki?
- Co się stało? - Nic.
- Coś ty zrobiła? - Broniłam się.
Co oni tu robią?
- Nie słyszałaś? - Trenowałam całe popołudnie.
Wszędzie puszczają pewne wideo.
Nakręcono mnie na plaży, jak byłam z mężczyzną.
„Byłaś”?
Spałam z nim.
Od jakiegoś czasu żyjemy z twoim tatą w separacji.
Czemu mi, kurwa, nie powiedzieliście?
Wybacz, kochanie.
Wreszcie.
Chciałem to usłyszeć.
Idę do biura spać na kanapie.
Choć raz mógłbyś tu być, gdy potrzeba.
Nie odwracaj kota ogonem.
Chce mi się rzygać od tego wszystkiego.
Nie do wiary.
- Wszystko w porządku? - Jak nigdy dotąd.
- Pokaż. - Nic mi nie jest.
- Musimy pogadać. - Nic mi nie jest. Jasne?
Jeśli nie odbierzesz, uznam, że to ty za tym stoisz i zgłoszę to na policję.
Nieważne, kim jesteś.
Ale może cię wykorzystano. Nie wiem, może…
chcieli mnie pogrążyć i zostałeś w to wplątany.
Ale muszę wiedzieć, César.
Jutro o ósmej na plaży Sopelana.
To ty?
- Tu inspektor Alicia Vázquez. - Tak?
Z wydziału do spraw walki z cyberprzestępczością.
Zajmujemy się kwestiami naruszenia prywatności.
- Jak się pani ma? - Czego pani chce?
Miała pani kilka trudnych dni.
Możemy skontaktować panią z grupą wsparcia.
Ale najpierw chciałabym porozmawiać. Najlepiej dzisiaj.
Dzisiaj? Nie mogę. Przepraszam.
Zapewniam, że uszanujemy pani prywatność.
Rozumiem powagę sytuacji.
Dziękuję, ale zadzwonię, gdy przyjdzie pora, dobrze?
Jeśli pani tego nie zgłosi, sama rozpocznę śledztwo.
Proszę się nie martwić. Tak czy inaczej, doprowadzimy sprawę do końca.
Jak się spało na kanapie?
Nie ma jej?
Wiedziałaś już o tym. To okrutne, że kazałaś jej to powiedzieć.
Broniłaś się przed tym fotografem?
Tylko pytam.
Nie kochaliście się z mamą? Tylko pytam.
Kochamy się, ale po czterdziestce świat nie jest czarno-biały.
Ale poszedłeś do biura.
Słuchaj, Leire, zrobiono jej coś okropnego.
Teraz jesteśmy na nią źli, ale nie zapominajmy o tym, jasne?
Co u Xabiego?
Da radę?
- Jasne. - My, mężczyźni, jesteśmy draniami.
Okaż nam trochę wyrozumiałości.
Ale nie za dużo.
Ubieraj się, zabiorę cię na zajęcia.
Nie wyjdę, póki oni tam są.
Nie ma mowy. Wychodzimy za 15 minut.
- Wiesz, co mnie czeka? - Nie ukryjesz się, Leire.
NIE MARTW SIĘ, KOCHANIE, TO TYLKO PRZYJACIEL
Masz 15 minut.
Przykro mi, nie mam czasu. Zaraz mam czytanie pracy magisterskiej.
Tylko pięć minut, tato.
Pewnie nie chcesz o tym rozmawiać.
Ty też nie.
Czemu tak się zachowujesz?
Nie znamy się tak dobrze, jak myśleliśmy.
Będę mówiła, jakbyś był po mojej stronie, bo wiem, że w głębi serca jesteś.
Malen.
Co mam robić?
Mam to zgłosić?
Wiem, że tak należy.
To słuszna decyzja.
Ale nie chcę, by to mi zniszczyło życie.
- Trzeba było o tym pomyśleć. - Nie nagrałam tego filmu.
Podałaś im go na talerzu. Nie wiem, czy jest różnica.
Jasne, że jest.
Gdybym to zgłosiła, byłbyś po mojej stronie?
Wciąż jesteś najlepszy, tato.
I czułabym się mniej samotnie.
Nie sądziłem, że jesteś irracjonalna.
Wszystko, co stracisz, będzie zasłużone.
Wraz z twoją wizją mnie.
A teraz przepraszam.
Ogłoszenie dla wszystkich pracowników.
Zarząd zdecydował, że po tym komunikacie wstrzymamy pracę,
by uczcić minutą ciszy naszą współpracowniczkę Ane Uribe,
która niedawno zmarła.
Spokojnie. Proszę się nie spieszyć.
Wiem, że trudno o tym mówić,
ale proszę pamiętać, że to nie pani wina.
To nie mnie się to przydarzyło, ale koleżance.
Przyjaciółce.
Czemu jej tu nie ma?
Popełniła samobójstwo.
Przykro mi.
Chcę pani pomóc.
Xabi!
Hej!
Cześć.
Gdzie byłeś?
Wyłączyłem telefon przed egzaminami, bo mam przesrane.
Wiem. Ale słyszałeś o tym, prawda?
Tak, Lei. Co za bałagan.
Nie chciałem zawracać ci głowy.
Mówiłaś, że kręcę się wokół ciebie jak helikopter.
Co tu robisz?
Nie mogę być w domu.
- Co jest grane? - Nie słyszałaś o jej mamie?
Biedactwo.
Potrzebuję kawy.
Słucham.
Bardzo mi przykro.
Według koleżanki pani siostry w ostatnich tygodniach
po fabryce krążyły zdjęcia o seksualnym charakterze.
Wiedziała pani?
Po fabryce?
Czyje zdjęcia?
Ane.
Nie wiedziała pani?
Coś się pani pomyliło. Powiedziałaby mi o czymś takim.
Wygląda na to, że wysłano je do większości pracowników.
- Skąd pani to wie? - Przykro mi.
Tożsamość świadka jest poufna, ale potwierdziłam informacje.
A pani siostra tego nie zgłosiła.
Na razie to wszystko, co wiem, ale jeśli się nie mylę,
jej samobójstwo mogło mieć z tym związek.
Zbadam okoliczności jej śmierci.
Pani Begoño,
potrzebuję pani pomocy,
by ustalić, co się stało, i by sprawiedliwości stało się zadość.
Oczywiście.
Co za tupet.
Pomóc pani?
Nie, dziękuję.
Zaczekaj tu na mnie.
- Zeskanuj i wyślij. - Dobrze.
Pani Zubiri.
Witam.
Miło panią poznać. Choć szkoda, że w takich okolicznościach. Zapraszam.
Proszę usiąść.
Dobrze, że pani przyszła.
Zapewniam, że najgorszy dzień już za nami.
Nie chcę, by wszczynano śledztwo w tej sprawie.
Dopóki nie zdecyduję. Jeśli zdecyduję.
Nie chce pani tego zgłosić?
Zgadza się. Wiem, co mówię.
Ktoś pani grozi?
- Nic mi nie jest, dziękuję. - Mam zignorować przestępstwo?
Właśnie tak.
Zachowuje się pani nieodpowiedzialnie wobec siebie i innych.
Zdaję sobie z tego sprawę.
I pani to nie obchodzi?
Moim priorytetem jest zminimalizowanie szkód.
Jeśli będzie pani chciała, pomogę bez żadnych osądów.
Ale proszę pamiętać o jednym.
Jest pani ofiarą.
Jak cię znam, masz długą listę podejrzanych.
Co najmniej pięciuset.
To coś osobistego?
Nie wiem.
- Co chcesz zrobić? - Pracować. Jaki mamy dziś plan?
Patrz, kto po nas przyjechał. Twoja wróżka chrzestna.
Pewnie dopiero co dostałaś wiadomość.
Po co to spotkanie, Miren?
By omówić, co się stało.
Mogłabyś wyluzować?
Mam się odprężyć?
Zawsze bała się przegranej.
- Dlatego ją wybrałam. - Nie tylko dlatego.
Fakt.
Bez ciebie nie przetrwalibyśmy kadencji.
Powiem ci prawdę.
Nie byłam pewna, czy będziesz dobrą partnerką dla Lezcano.
Niezależni nigdy się nie dopasowują. Są zbyt buntowniczy albo zbyt dumni.
Zawsze byłaś w sam raz.
To brzmi jak mowa pożegnalna.
Zawsze byłam po twojej stronie.
A dzisiaj?
Dzień dobry.
Przede wszystkim przykro nam, że tak się stało.
To było… okropne.
Brak szacunku.
Nie znaleźli innego sposobu, by cię zdyskredytować.
- To wiele o tobie mówi. - Bez wątpienia to przestępstwo.
Ale teraz musimy omówić konsekwencje.
„Musimy”?
Dlaczego?
Możecie to zignorować.
Konsekwencje wizerunkowe są poważne.
To wpłynie na nasze sondaże.
Które sondaże?
W kampanii będą mówić tylko o tym. A nie o twoich osiągnięciach.
Myślałaś o rodzinie?
To nie jest rozmowa. Już to omówiliście.
Biuro prasowe przygotowuje list rezygnacyjny z urzędu
i z kandydatury na burmistrza.
Nie podpiszę.
Nie przetrwasz bez wsparcia partii.
A dlaczego go nie mam?
Czy istnieje jakiś kodeks etyczny, mówiący, z kim wolno się pieprzyć?
Wspomina o honorze. Kodeks etyczny partii wspomina o honorze.
Urząd burmistrza Bilbao to klejnot w koronie.
Po raz pierwszy możemy go stracić.
To wina Lezcano.
Też odejdziesz?
Malen, nie trzymaj się stołka. Zachowaj godność.
Nie wykluczamy, że w przyszłości…
Co tylko ci trzeba.
Jutro o dziewiątej konferencja prasowa.
Pójdę za tobą.
Jak poszło?
Opowiadaj.
- O Malen Zubiri? - No pewnie.
Jest atrakcyjna.
Na pierwszy rzut oka wydaje się apodyktyczna, ale nie jest.
- I coś ukrywa. - Oczywiście. Jest w polityce.
Powiedziała, że nie chce tego zgłosić, choć wie,
że to nieodpowiedzialne.
Gdyby wiedziała, ile kobiet przechodzi to samo.
Czują się winne, brudne,
jakby nie miały prawa żyć dalej.
- Nie mają nikogo do pomocy. - Nikogo? Mają ciebie.
Tak, ale prawie nikt się do mnie nie zgłasza.
Powiedziałaś jej to?
Coś w tym stylu.
W każdym razie nie chcę cię tym zanudzać.
Co u ciebie?
Lekki dyskomfort, ale żyję. Moje jajeczka są tak silne jak ja.
Wszystko w porządku?
Tak.
W porządku.
Wcale nie w porządku.
Rozumiesz lepiej niż inni, co mnie zabiło.
Czujesz się jak oszustka.
Prosisz innych, by się odezwali.
A sama od lat milczysz.
Kiedy przestaniesz się ukrywać, Alicio?
Nie wiedziałam, że palisz.
Zdarza mi się.
Trzeba było od razu powiedzieć.
Opieram się, odkąd cię poznałam.
Proszę. Nie trzeba.
Musisz być zadowolony.
Trzeba robić wszystko dobrze, prawda?
Co jeszcze zrobisz dobrze?
Co tylko zechcesz.
Ach tak?
Co tylko zechcę?
NOWA WIADOMOŚĆ
To wyjątkowy przypadek.
Zazwyczaj dotyka to zwykłe osoby,
których prywatność zostaje naruszona, a media nie piszą długich artykułów.
Otwarcie to ignorują.
Obywatele nie zamieniają swoich bolesnych doświadczeń w publiczną debatę.
Ale Malen Zubiri też jest obywatelką i nie powinniśmy o tym zapominać.
To kolejna osoba na długiej liście, a jej wściekłość i upokorzenie
są równie ludzkie i godne zrozumienia,
co anonimowych osób, które przeżywają to samo.
- Przepraszam. - Nie dzisiaj.
Pamięta mnie pani?
Tak.
Jak się pani ma?
Mogę zająć chwilę?
Moment.
Nie wiem, czy rozmowa ze mną pani pomoże.
Proszę posłuchać…
to samo spotkało moją siostrę.
Jej zdjęcia i filmy zostały udostępnione w pracy.
I co zrobiła?
Zgłosiła to?
Popełniła samobójstwo.
Tak mi przykro.
Nie powiedziała mi.
Nie mogłam nic zrobić.
Ane była dla mnie najważniejsza i chcę coś zrobić, ale nie wiem co.
To zły moment, by prosić o pomoc, ale…
nie wiem, co robić.
Proszę o pomoc.
Na pewno rozumiecie, że dziś nie jest mi łatwo.
Większość z was mnie zna.
To nie pierwsza nasza konferencja.
Śledziliście moją karierę od kancelarii mojego ojca do samorządu.
W ostatnich latach
służyłam temu miastu z pełnym oddaniem.
To dla mnie smutny dzień,
bo muszę mówić o czymś, co nie jest niczyją sprawą,
a stało się jedynym, o czym się o mnie mówi.
Uprawiałam seks z dorosłą osobą za obopólną zgodą.
Koniec historii.
A jednak nie.
Nie mam złudzeń.
Wiem, że to nagranie poważnie zaszkodziło mojemu wizerunkowi.
A przede wszystkim mojej rodzinie.
Co martwi mnie jeszcze bardziej.
To, że to niesprawiedliwe, nie zmienia istoty rzeczy.
W oczach innych
nie jestem już taka sama.
I już nigdy nie będę.
Biorąc to pod uwagę…
zgadzam się z decyzją o mojej przyszłości
podjętą przez moją partię…
by nie rezygnować z urzędu ani kandydatury na burmistrza,
co zostanie wkrótce potwierdzone oficjalnie.
To jedyna moralna i właściwa decyzja
w obliczu zbrodni, której padłam ofiarą.
Czuję się zażenowana,
ale nie jest mi wstyd.
Niech wstydzą się ci, którzy wykorzystali moje życie prywatne, by mnie zniszczyć.
Dziękuję.
Napisy: Kamil Borek