SERIAL NETFLIX
LUZ, I TAK PRAWIE SIĘ NIE KUMPLUJEMY
PRZEPRASZAM. JAK Z TOBĄ?
Jesteś bardzo głośny.
Mam słuchawki.
Ale tak walisz w te bębny,
- że słyszę cię przez ścianę. - Przepraszam.
Jesteś zły z konkretnego powodu?
Czy postanowiłeś w końcu wejść w fazę buntu?
Coś się stało?
Nie słyszałaś? Harry Green bił się Nickiem i Tao.
Z mojej winy.
Jestem na 95% pewna, że to wina Harry'ego, a nawet mnie tam nie było.
Co się dzieje?
Nim poznałem Nicka, spotykałem się
z takim chłopakiem.
Podobał mi się, ale…
przez niego czułem, że niszczę mu życie.
Udawał, że nie istnieję.
A teraz Nick stracił znajomych
i wdaje się w bójki. Przeze mnie.
Chyba naprawdę
rujnuję ludziom życie.
Może nie powinienem istnieć.
Mojego nie rujnujesz.
Dzięki.
Zrobić pizzę na kolację?
To ci pomoże?
Nie jestem głodny.
Potem coś zjem.
Słyszałem, że Harry'ego zawiesili.
To dobrze.
On nie chce z tobą rozmawiać.
Dobrze, dziesiąta klasa.
Nim zaczniemy, muszę wam przypomnieć,
że w piątek razem z Higgs organizujemy Dzień Sportu.
Do czwartku musicie zapisać się na wybraną konkurencję.
Bierzemy rzut oszczepem,
- jak rok temu? - Ty grasz w rugby.
No i co?
Drużyna zawsze gra mecz w Dzień Sportu.
Więc nie możemy wszyscy robić tego samego.
Zjemy razem lunch?
Nie mogę.
Przepraszam.
Proszę.
Charlie! Co słychać?
Chcę odejść z drużyny.
Czemu?
Rugby nie jest dla mnie.
Chłopaki ci dokuczają?
- Porozmawiać z którymś? - Nie.
Chodzi o mnie.
Gdzie Charlie?
Myślałem, że tu.
Nie je lunchu z tobą?
- Ciebie też unika? - Ja unikam jego.
- Czemu? - Bo jestem wkurzony.
To mój kumpel. Martwiłem się, kiedy dołączył do drużyny
i się z tobą zakolegował,
bo wiedziałem, że czepią się go jacyś debile z twojego rocznika.
No i popatrz. Tak się stało.
Nie chcę go dłużej chronić, skoro o mnie zapomniał.
Chcę, żeby mnie doceniał.
Gdyby po prostu powiedział, że jesteście parą…
może inaczej bym się zachował.
Może nie byłbym taki bojowy, a Harry dałby nam spokój.
Chyba Charlie bał się ci powiedzieć,
bo twoja opinia jest dla niego ważna.
Ty jesteś dla niego ważny.
Uwierzę, kiedy zobaczę.
Dlaczego unika ciebie?
Chyba ciężko mu…
okłamywać ludzi w kwestii naszej relacji.
Nie jest zły, że się nie ujawniłem.
Wie, że nie jestem gotowy, ale…
Słuchaj.
Znam Charliego, od kiedy mieliśmy 11 lat.
Zawsze mu się wydawało, że samo jego istnienie
przeszkadza ludziom.
Takie odniosłem wrażenie.
Nie zmusi cię do coming outu, a to dobrze.
Nigdy ci tego nie powie,
ale chce być dla ciebie kimś więcej,
niż chłopakiem, którego całujesz w tajemnicy.
Jeśli nie możesz mu zaoferować więcej…
Jasne, rozumiem to,
ale on zawsze będzie się czuł, jakby nie był dość dobry.
Porozmawiaj z nim.
- Ty też. - Nie.
Jeszcze chwilę pozostanę wkurzony.
Spróbuj kiedyś rugby.
Pozwala się wyżyć.
CHARLIE, CO SIĘ DZIEJE? POROZMAWIAJMY
PRZEPRASZAM
DZIEŃ SPORTU TRUHAM I HIGGS!
Czuję, jakbym nie była tu lata.
Na pewno chcesz wracać?
Nie musisz.
Możemy udać, że skręciłyśmy sobie kostki.
Wszystkie trzy?
Miałyśmy jakiś dziwaczny wypadek?
Ja mogę mieć złamany nadgarstek albo uraz pleców.
Dogadamy szczegóły.
Nie.
Chcę to zrobić.
Dzień Sportu!
Jak w starych, dobrych czasach.
Nie mów tak. Nie sądziłam, że wrócę do tego koszmaru.
Możemy ukryć się w bibliotece.
Ja też nie chcę tu być.
Na nic się nie zapisałem.
Jak pani Singh mnie przyłapie, wyśle mnie
na skok wzwyż albo coś.
Tao, wszystko jest dobrze.
Uczniowie i uczennice Truham i Higgs.
Nadeszło wydarzenie, na które wszyscy czekaliście.
Dzień Sportu Truham i Higgs.
Jestem pewien, że każdy da z siebie wszystko,
a przynajmniej na to liczę,
bo osoby, które na nic się nie zapisały,
zamorduje pani Singh.
- A Charlie? - Nie widziałem go.
Jest z rugbistami.
Mecz jest dopiero pod koniec dnia.
Pani Singh potwierdziła, że was nie zamorduje,
ale nie pozwoli wam przyjść
na dzisiejszy mecz rugby,
co jest chyba jeszcze gorsze.
Powodzenia wszystkim. Uprawiajcie sporty!
Panie Ajayi?
W sali plastycznej nie odbywają się żadne zawody.
Nawet nie próbuj pytać, czy możesz tu siedzieć całe popołudnie.
Ostatnio często jadasz tu lunch.
Powtórka z zeszłego roku?
Izolujesz się, z nikim nie rozmawiasz?
Nie.
Nie wygonię cię, bo jestem miły.
Jako uczeń myślałem,
że ukrywanie się to ta bezpieczna, łatwiejsza opcja.
Ale czasami samotność jest równie trudna.
Nie pozwól innym sprawić, że znikniesz.
Tao Xu!
Nie.
Jako jedyny z całego rocznika na nic się nie zapisałeś.
Tak?
Pobiegniesz na 200 m w drużynie Niebieskich.
Za trzy minuty masz być na starcie.
Zaraz, co?
Bez dyskusji.
Tylko na to zostały miejsca.
Nie umiem biegać.
To prawda.
- Jak to? - To znaczy…
Nie szybko.
Zamieńmy się.
Co? Czemu?
Nie znosisz biegać, więc ja to zrobię.
Dzięki.
W porządku.
Przepraszam cię.
Biegacze na 200 m z dziesiątej i jedenastej klasy…
Za wszystko.
…proszeni o stawienie się na starcie.
Obyście mieli dobre buty.
Śledzisz mnie czy coś?
Przyjąć pozycje startowe.
Na miejsca!
Gotowi!
- Zapomniałam, jak szybko biega! - Dalej!
Biegnij, Charlie!
Nie masz prawa oceniać moich decyzji.
Mam zacząć mówić ludziom o tobie i Nicku?
A ja o tobie i mnie?
Tak myślałem.
Ale bym tego nie zrobił, bo mam trochę godności.
Rozumiem, że odkrywasz swoją orientację,
ale nie możesz psuć samooceny mnie,
bo sam masz ją niską.
Daj mi spokój.
Zostaw mnie.
Skoczkowie wzwyż, nadeszła wasza chwila.
Udajcie się w podskokach do pani Singh.
- Przepraszam… - Nie.
Byłem złym kumplem…
Niepotrzebnie się obraziłem.
Bałeś się mi powiedzieć.
Powinienem był dbać o ciebie tak jak ty o mnie.
- Film w sobotę? - Jasne.
Mam długą listę seansów obowiązkowych.
Pewnie większość mi się nie spodoba.
Wiem.
Będziemy z Elle oglądać jej dawne klasy.
- Chcesz iść? - Nie.
Idźcie sami.
Dalej, Isaac!
Dawaj, Tara!
Tak!
To ten.
- Malowałaś go cztery miesiące? - Tak, przychodziłam codziennie.
- Malujecie w tym roku pejzaże? - Tak.
Mój jest tragiczny.
Suszy się.
Wiem, masakra.
Nie, po prostu…
To chyba nie pejzaż, jeśli są na nim ludzie.
Ciężko jest w Truham beze mnie?
Tak.
Bez ciebie zawsze jest ciężko.
Teraz jest dobrze.
Przysięgam.
Chciałam ci coś powiedzieć.
Co?
Masz zły kolor farbki na twarzy.
- Bo zamieniłem się z Charliem. - Zmyj to.
Nie chce zejść.
Chodź, poszukam swojej dawnej szafki.
Napięcie ciągle rośnie,
ale nadszedł czas, by na chwilę usiąść i popatrzeć,
jak banda nastolatków zderza się ze sobą i upada na ziemię.
Dobrze myślicie.
Zaraz zacznie się mecz rugby. Niebiescy kontra Czerwoni.
Czy ktoś mi przypomni zasady rugby?
Są zupełnie bez sensu.
Raz, dwa, trzy, Czerwoni!
Dalej, chłopaki!
Gramy!
W porządku, Nick?
Tak.
Niebiescy dobrze sobie radzą.
Ale u Czerwonych gra Nick Nelson, więc mają wygraną w kieszeni.
Brawo, Nick.
Dawaj.
Nie każe mu pan dokończyć meczu?
Nie sądzę.
Nie chcę z tobą zrywać.
Wiem, że byłeś skrzywdzony.
Myślisz, że bez ciebie będzie mi łatwiej.
Ale musisz wiedzieć,
że dzięki tobie moje życie jest lepsze.
- Nie musisz tak mówić. - Muszę.
I będę to powtarzał, aż mi uwierzysz.
Nieważne, czy będę musiał się bić
albo czy wkurzę znajomych.
Ty jesteś tego wart.
Jesteś najbardziej kochanym, inteligentnym i troskliwym
człowiekiem na całym świecie.
Jeśli naprawdę chcesz zerwać,
to uszanuję twój wybór, ale wiedz, że ja chcę być z tobą.
Jesteś moja ulubioną osobą. Uwierz w to.
Wierzę ci.
Wierzę.
Jesteśmy na korytarzu.
Co z tego?
Co robisz w niedzielę?
Nic, a co?
Powiesz, dokąd jedziemy?
Nie.
Nigdy nie jechałem w tym kierunku.
Już prawie jesteśmy.
Zaraz.
Mewy?
Boże, plaża!
Niespodzianka.
Jezu!
A to za co?
Ale z ciebie nerd.
Tak sobie myślałem.
Może zrobię coming out.
Naprawdę tego chcesz?
Tak.
Wiem, że trochę się miotałem,
ale już wiem, że jestem biseksualny.
Nie chcę się ukrywać i udawać, że jesteśmy tylko kolegami.
Nie mówię, że chcę dać jakąś publiczną przemowę.
Powiem tym, którzy się liczą.
I chcę, byś ty też mógł im mówić.
Naprawdę cię lubię.
Podoba mi się to.
Lubię Charliego w romantyczny sposób, nie tylko jako kumpla!
Co?
Nie sądziłem, że mi się to przydarzy.
Ja też nie.
Czyli jesteś moim chłopakiem?
Tak.
To nie było pewne, jak dziesiąty raz się całowaliśmy?
Tak?
Nigdy tego nie potwierdziliśmy.
Dlaczego tacy jesteśmy?
Co robisz?
Chodź.
Jesteś moim chłopakiem!
A ja twoim! Jesteśmy parą!
- Nie waż się mnie puścić. - Nie puszczę.
Przestań!
Dobra, chyba jesteśmy dość mokrzy.
Wróciłem!
Co za uśmiech. Miałeś dobry dzień?
Tak, bardzo dobry.
Mamo.
Jeśli chodzi o Charliego.
Pytasz, czy może jechać z nami na wakacje?
Nie, mamy już bilety.
Nie o to mi chodziło.
To mój chłopak.
Charlie to mój chłopak.
Dziewczyny nadal mi się podobają…
ale chłopaki też.
Ja i Charlie…
jesteśmy razem.
Chciałem,
żebyś wiedziała.
Kochanie.
Dziękuję, że mi mówisz.
Przepraszam, jeśli kiedyś czułeś, że musisz to ukrywać.
Nie musisz mówić o dziewczynach.
To nie tak.
To nie tylko chłopaki.
Jestem biseksualny.
- Słyszałaś o tym? - Tak.
Nie jestem mumią.
Od kiedy wiesz?
Zacząłem spotykać się z Charliem kilka miesięcy temu,
ale już wcześniej mi się podobał.
Kocham cię.
Czyli wszystkim powiemy?
Tak.
Napisy: Natalia Kłopotek