‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ความเชื่อแต่โบราณบอกเราว่า
‎ฝูงนกนำพาวิญญาณ ‎ความเชื่อ และความหวังของเราไปหาเทพเจ้า
‎พวกมันคือผู้ส่งสารแห่งความมืด ‎ข้ามท้องฟ้ายามสนธยา
‎รวมกันสร้างรูปทรงที่ผันแปร ‎เรียกว่า "เมอร์เมอเรชั่น"
‎แต่คำนั้น…
‎คำนั้นยังสื่อถึงเสียง
‎เสียงกระซิบ
‎คำอธิษฐานที่กระซิบในความมืด ‎เมื่อเราคิดว่าสูญสิ้นทุกสิ่ง
‎เรื่องราวของเราในวันนี้…
‎คือฝูงนก
‎และผู้กำกับเรื่องนี้ก็คือ…
‎เจนนิเฟอร์ เคนต์
‎(อิสรภาพ)
‎(ฝูงนก)
‎สำหรับผู้ที่ไม่คุ้นเคยกับนกชายเลนท้องดำ
‎มันก็เป็นนกธรรมดาที่ไม่โดดเด่น
‎แต่สำหรับผู้ที่คุ้นเคย ‎กับรูปแบบการบินที่น่าทึ่งของพวกมัน
‎การบินที่เรียกว่าเมอร์เมอเรชั่น
‎นกสายพันธุ์นี้เป็นปาฏิหาริย์ของธรรมชาติ
‎และเป็นจุดกำเนิดความลึกลับที่ไม่มีวันจบสิ้น
‎ในกรณีนี้ เหยี่ยวเพเรกรินโผล่มาหาอาหาร
‎คุณจะเห็นมันอยู่ตรงขอบภาพ
‎และทันใดนั้น
‎นกชายเลนท้องดำ ‎ก็เคลื่อนฝูงหนีมันอย่างพร้อมเพรียง
‎ก่อตัวเป็นรูปนาฬิกาทรายในตอนแรก
‎แล้วก็ทรงกลม
‎จากนั้นก็เป็นอะไรคล้ายๆ ก้อนเมฆ
‎ในที่สุด
‎รูปทรงที่เหลือเชื่อที่สุด
‎เป็นนกที่กำลังบิน
‎ไม่มีนกชายเลนท้องดำตัวไหนโดนจับได้
‎เจ้าเหยี่ยวผู้น่าสงสารต้องกลับบ้านอย่างหิวโหย
‎(สร้างจากเรื่องสั้นของกีเยร์โม เดล โตโร)
‎แต่นกชายเลนท้องดำไม่ต้องอาศัยนักล่า ‎เพื่อสร้างปรากฏการณ์นี้
‎พวกมันทำโดยไม่สนว่ามีเหยี่ยวจ้องอยู่หรือไม่
‎แล้วทำไมจึงมีนกเพียงไม่กี่พันธุ์ ‎ที่ทำการแสดงสุดพิเศษนี้
‎สร้างการเคลื่อนไหวเป็นรูปแบบไร้ที่ติ ‎จากนกหลายร้อยตัว
‎หลายพันตัว
‎บางครั้งก็เป็นล้านๆ ตัว ‎โดยไม่มีการปะทะกันหรือสับสนล่ะ
‎นักวิทยาศาสตร์และนักปักษีวิทยา ‎พยายามหาคำตอบกันมาหลายสิบปี
‎ในระยะหลังถึงขั้นทึกทักว่าเป็นแนวคิดลึกลับ ‎อย่างโทรจิตธรรมชาติ
‎เรายังไม่ปักใจเชื่อเต็มร้อยว่า
‎ศาสตร์ลี้ลับแบบนกอ่านใจได้นั้นมีอยู่จริง
‎แต่เราทุ่มเทสุดตัวเพื่อหาคำตอบ
‎ขอขอบคุณคุณมอนตากิวและคุณนาย
‎ผู้สนับสนุนของเราที่อยู่กับเราในค่ำคืนนี้
‎ขอบคุณมากค่ะสำหรับความเอื้อเฟื้อ
‎โดยเฉพาะสำหรับ ‎กล้องถ่ายภาพเคลื่อนไหวตัวใหม่
‎กล้องตัวนี้เป็นของแพงที่เราไม่มีงบซื้อ
‎มันจะช่วยงานวิจัยของเราได้มากเลยค่ะ
‎และเพื่อเป็นการขอบคุณ
‎เรามีตัวอย่างภาพฟุตเทจสั้นๆ ‎ที่เอ๊ดการ์ถ่ายนกกิ้งโครงไว้เมื่อไม่นานมานี้
‎ถือเป็นการซ้อมถ่าย
‎คุณควรแสดงความยินดีกับแนนซี่ ‎เธอเป็นคนต้นคิด
‎- คุณถ่ายอะไรแบบนั้นมาจากไหน ‎- ตอนเหนือของนิวยอร์ก
‎- คุณเคยใช้กล้องมาก่อนเหรอ ‎- ไม่ ตัวนี้ยังไม่เคย
‎พวกมันเป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิต ‎จากยุคก่อนประวัติศาสตร์
‎แน่นอนว่าตัวมันเล็กกว่ามาก
‎แต่รูปลักษณ์โดยรวมเหมือนเดิม ‎ซึ่งผมว่าน่าสนใจมาก
‎ผมเป็นคนรักการค้นคว้าสุดๆ
‎ให้ผมไปอยู่ในห้องที่มีหนังสือกองโต ‎แค่นั้นผมก็มีความสุขแล้ว
‎คุณล่ะครับ คุณนายแบรดลีย์
‎คุณชอบอะไรเกี่ยวกับนกมากที่สุด
‎อิสรภาพของพวกมันค่ะ
‎ใครบ้างจะไม่อยาก ‎บินหนีไปจากโลกนี้ได้เหมือนนก
‎ผมดีใจมากที่ได้ยินเรื่องทัศนศึกษาของคุณ
‎ดีใจที่จะได้ไปซะที ‎วางแผนมาหลายเดือนแล้ว
‎ข่าวดีสำหรับคุณทั้งคู่
‎หลังจากเจอเรื่องเลวร้ายนั้นมา
‎เสียใจด้วยนะเอ๊ดการ์
‎ตั้งใจจะโทรหาคุณเมื่อหลายเดือนก่อน แต่...
‎ถ้าพระเจ้ามีจริง พระองค์ก็โหดร้ายมาก
‎คุณเลือกเวลามาดี ทั้งหนาวทั้งลมแรง
‎- เวลานี้เหมาะสำหรับนกชายเลนท้องดำ ‎- ตอนนี้พวกมันอยู่ทุกที่บนเกาะ
‎คุณได้เจอไม่หวาดไม่ไหวแน่
‎บ้านอยู่ใกล้อ่าว พวกนกก็อยู่ทั่วแถวนั้นเลย
‎ตรงนั้นมีบ้านด้วยเหรอ
‎เมียผมเตรียมห้องให้คุณแล้ว
‎ไม่มีใครพักที่นั่นนานแล้ว
‎ถึงไม่ใช่โรงแรมห้าดาว แต่ก็น่าอยู่
‎ไม่จำเป็นต้องรบกวนคุณเลยค่ะ
‎อากาศแบบนี้ให้คุณอยู่ในเต็นท์ไม่ได้หรอก
‎- เราชินแล้ว ‎- ผมเปิดเครื่องปั่นไฟแล้ว
‎คุณจะได้มีไฟ มีน้ำ มีที่พัก
‎คุณใจดีมากเลย
‎บอกผมหน่อยสิ ‎ที่นกมันยกพวกบินกันแบบนั้นน่ะ
‎พวกมันทำไปทำไม
‎ผมนึกว่าจะเป็นกระท่อม แต่นี่บ้านหลังมหึมาเลย
‎ใครกันถึงต้องมาสร้างบ้านหลังใหญ่โตที่นี่
‎ทั้งที่แถวนี้ไม่มีอะไรเลย
‎เจ้าของคนก่อนยกบ้านให้รัฐ ‎มีเงินแต่ไม่ฉลาด
‎เคยมีคนอยู่ที่นี่แบบถาวรเหรอ
‎เจ้าของสร้างให้ลูกสาวน่ะ ‎ผมพาเข้าไปชมข้างในดีไหม
‎ขอโทษด้วย บ้านมันใหญ่มาก
‎ทำความสะอาดได้ไม่หมด
‎ที่นี่ถือว่าหรูมากสำหรับเราจริงๆ
‎ฟืนใส่เตาผิงอยู่ข้างล่างนี่
‎ห้องนอนชั้นบนก็เหมือนกัน
‎เตาในครัวก็เป็นเตาฟืน
‎ข้างนอกมีไม้เยอะ ผมจะพาไปดูว่าอยู่ตรงไหน
‎เดี๋ยวขากลับผมจะพาไปดูตำแหน่งเครื่องปั่นไฟ
‎(แด่ยอดรักของผม)
‎วันอาทิตย์หน้าผมจะกลับมาส่งเสบียงอีก
‎ขอบคุณอีกครั้ง
‎ดูนกให้สนุกนะครับ
‎ทดสอบ
‎วันที่ 5 ตุลาคม ปี 1951 ‎วันแรกบนเกาะบิ๊กฮาร์เบอร์
‎ฝูงใหญ่กำลังรวมตัวกันบนสันทราย
‎ฉันเพิ่งเห็นเหยี่ยวเพเรกรินบินอยู่บนโน้น
‎กำลังไป
‎มากันแล้ว
‎นกสุดสวยของฉัน
‎มีน้ำใจจริงๆ
‎ผ้าเช็ดตัวใหม่ ผ้าปูที่นอนใหม่
‎พวกเขาไม่จำเป็นต้องทำเลย
‎ม.คอร์แนลคงจ่ายเงินให้แค่นิดเดียว
‎เป็นคนดีจริงๆ
‎ดีใจจังที่เรามาที่นี่
‎ฉันเหนื่อยมาก
‎พรุ่งนี้เราต้องทำงานทั้งวันเป็นวันแรก
‎จริงด้วย
‎ฉันแค่ไม่ได้นอนน่ะ
‎ไม่มีปัญหา
‎วันที่ 5 ตุลาคม ปี 1951 18:00 น. ‎เกาะบิ๊กฮาร์เบอร์
‎มีนกชายเลนท้องดำจำนวนมากมารวมตัวกันที่อ่าว
‎ประมาณ 30,000 ตัว
‎- เกิดอะไรขึ้น ‎- ไม่รู้สิ
‎ฉันดูเอง คุณกลับไปนอนเถอะ
‎ไปนอนเถอะ
‎ผมทำแซนด์วิชให้คุณ
‎ขอบคุณ
‎- กินซะนะ ‎- ค่ะ
‎กินแซนด์วิชของผมหรือยัง
‎กินแล้ว อร่อยมากเลย
‎แล้วเจอกัน
‎จะว่าอะไรไหมถ้าฉันไม่แวะไปเย็นนี้
‎พอดีฉันต้องทำระบบฐานข้อมูล
‎คุณตั้งไมค์ที่ฉันทิ้งไว้ได้เลยนะคะ
‎- มันคลุมพื้นที่กว้างมาก ฉันเตรียมไว้แล้ว ‎- ได้เลย
‎ฉันเตรียมมื้อค่ำให้ได้นะ
‎สวัสดี
‎ในนี้ค่ะ
‎มาทำอะไรมืดๆ ในนี้
‎เดี๋ยวสายตาก็เสียหรอก
‎มันเสียไปแล้ว
‎คุณพลาดฝูงนกงามๆ ไปฝูงหนึ่ง ‎น่าจะสวยที่สุดเลยมั้ง
‎คุณพูดแบบนั้นเสมอเวลาฉันไม่อยู่ด้วย
‎เปล่าซะหน่อย
‎พูดเหรอ
‎- ผมอัดเสียงได้ชัดดีนะ คิดว่า ‎- ขอบคุณ
‎- พวกมันเสียงดังมาก ‎- วิเศษเลย
‎ฉันทำแคสเซอโรล
‎คุณนี่น่าทึ่งจริงๆ
‎ผมจะจุดไฟ
‎พี่น้องบรองเต มาดามโบวารี
‎อาชญากรรมและการลงทัณฑ์
‎- เทสส์แห่งเดอร์เบอร์วิลส์ ‎- แต่ละเรื่องสดใสซะไม่มี
‎อ่านอะไรอยู่เหรอ
‎"พฤติกรรมจับคู่ของนกชายเลนท้องดำ ‎ในเขตทุนดราหนาวชื้นของแคนาดา
‎ฟังดูยั่วยวนดีนะ
‎ใช่แล้ว
‎ช่วงนี้ไม่ใช่ฤดูผสมพันธุ์ด้วยซ้ำ ที่รัก
‎พฤติกรรมทุกอย่างอาจเป็นเบาะแสได้
‎พวกมันจับคู่ยังไง ทำรังยังไง ‎หาอาหารยังไง
‎อย่างเช่น ทำไมมันไม่ทำเมอร์เมอเรชั่น ‎ช่วงฤดูผสมพันธุ์
‎มัวแต่พลอดรักกันอยู่ไง
‎เต้นท่านกชายเลนท้องดำ
‎มาเร็ว
‎- ไม่ ฉันอยากอ่าน ‎- เถอะน่า
‎มา
‎เถอะน่า
‎เอ๊ดการ์ อย่า
‎ฉันไม่มีอารมณ์
‎คุณไม่เคยมีอารมณ์เลย
‎เอ๊ดการ์
‎- เอ๊ดการ์ ‎- อะไร
‎พวกมันทำอะไรกัน
‎- มันป่วยเหรอ หรือมาหลบหนาว ‎- นกพันธุ์นี้ทนหนาวได้ดี
‎ผมไม่เคยเจอนกชายเลนท้องดำ ‎เกาะคอนสูงกว่าระดับไม้พุ่ม
‎ยิ่งในห้องใต้หลังคานี่ยิ่งไม่ใช่เข้าไปใหญ่
‎เจ้านกชายเลนท้องดำตัวน้อย
‎ทำอะไรน่ะ
‎ฉันอัดเสียงอยู่
‎เอ๊ดการ์
‎(เปิด/ปิด)
‎หนาวจังเลย
‎คิดว่าไง
‎เสียงพวกมันแปลกไปนะ ฟังดูเศร้าๆ
‎คุณไม่ได้ยินเหรอ
‎ได้ยินอะไร
‎เอามาให้ฉัน
‎คุณได้ยินอะไร
‎คุณไม่ได้นอนเลย คุณเหนื่อยมาก
‎ฉันฟังหลายรอบแล้ว
‎- ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ‎- คุณไม่เคยใช้เทปเก่าเหรอ
‎ฉันเคยใช้เทปซ้ำเมื่อไหร่กัน ฉันไม่โง่นะ
‎เอาละ อย่าหงุดหงิดใส่ผมสิ
‎ถ้าคุณบอกว่าผมควรจะฟังอะไร ‎ผมอาจช่วยได้
‎ก็นะ
‎มันมาอยู่ด้วยแป๊บนึงก็ยังดี
‎"มันรวบตัวกุมกอบ ‎เหมือนรอยนิ้วมือคนเมาพาดผ่านเวิ้งฟ้า"
‎ริชาร์ด วิลเบอร์
‎พูดถึงเมอร์เมอเรชั่นของนก
‎กลอนเพราะมาก
‎อะไรคะ
‎"มันรวบตัวกุมกอบ ‎เหมือนรอยนิ้วมือคนเมาพาดผ่านเวิ้งฟ้า"
‎อะไรทำแบบนั้น
‎เมอร์เมอเรชั่นไง
‎เพราะดี
‎ฉันหาตัวอย่างที่นกชายเลนท้องดำ ‎ทำรังในบ้านคนไม่ได้เลย
‎คุณไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ
‎มันน่าจะทำให้เราเศร้าใจไปอีกหลายปี ‎ในการพยายามหาคำตอบ
‎เหมือนพวกมันโดนดึงดูดมาที่บ้านหลังนี้
‎ดึงดูดเหรอ
‎บ้านหลังนี้เหรอ
‎ไม่น่าเป็นไปได้
‎ทำไมพวกมันถึงมาเกาะคอนนอนที่บ้านนี้ ‎แต่ไม่ไปทำที่อื่นล่ะ
‎เท่าที่รู้ตอนนี้นะ
‎บ้านนี้ทำให้ฉันขนลุก
‎บ้านเก่าก็แบบนี้
‎น่าขนลุก
‎ขออ่านให้ฟังอีกได้ไหม
‎ครอบครัวนี้มาทำอะไรที่นี่
‎- ครอบครัวที่รูปอยู่บนผนัง ‎- ไม่รู้สิ ที่รัก
‎ทำไมพวกเขาถึงทิ้งเฟอร์นิเจอร์ ข้าวของ
‎ปล่อยทิ้งไว้จนฝุ่นเกาะ
‎ตั้งหลายสิบปี
‎คุณมีรอยย่นตรงนั้น
‎ตอนที่คุณพยายามไขปริศนา
‎- ฉันไม่ควรขมวดคิ้ว ‎- ไม่ ผมชอบ เซ็กซี่ออก
‎คุณเซ็กซี่
‎อย่าพูดไร้สาระสิ
‎ผมรักคุณ ยัยคนบ้านก
‎คุณรักผมไหม
‎ฉันปวดหัว
‎เอ๊ดการ์
‎อย่าแตะต้องฉัน
‎- ทำไมล่ะ ‎- ทำไปเพื่ออะไร
‎เพราะผมรักคุณ
‎ฉันขอโทษจริงๆ
‎- ฉันแค่ต้องการ... ‎- เวลามากกว่านี้
‎ผมรู้
‎ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณเสียใจ
‎ผมจะไปละ
‎เอ๊ดการ์
‎หนาวจังเลย
‎- ใครน่ะ ‎- เป็นอะไรไป
‎ฉันฝันร้าย
‎ฉันขอโทษ
‎จุดเตาผิงในนี้แล้วหายใจลำบากจัง
‎ขอแง้มหน้าต่างสักนิดได้ไหม
‎เอาสิ
‎ให้ฉันนอนใกล้หน้าต่างได้ไหมคะ
‎เอาเลย
‎(อิสรภาพ)
‎สวยจัง
‎คุณไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ
‎ยังไง
‎นั่นคือคำที่ฉันใช้เสมอ
‎เวลามีคนถามว่าทำไมฉันถึงชอบนก
‎คุณฟังแล้วหัวเราะ
‎- คุณเอาแต่พูดถึงอิสรภาพของพวกมัน ‎- ใช่แล้ว
‎อิสรภาพ
‎หลายคนก็รู้สึกอย่างนั้น ‎เวลาเห็นฝูงนกเมอร์เมอเรชั่น แนนซ์
‎ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอ
‎หมายความว่ายังไง
‎ไม่รู้ ก็แค่เข้าใจ
‎อยู่ในบ้านหลังใหญ่นี้ตัวคนเดียว
‎เท่าที่เห็นเธอมีสามีกับลูกชายอยู่ด้วย ‎เธอไม่ได้อยู่คนเดียว
‎ปักได้เหมือนจริงมาก ‎เธอต้องเป็นนักดูนกที่ช่างสังเกต
‎คราวนี้ผมทำอะไรผิดอีกล่ะ
‎- ไม่เข้าใจว่าคุณต้องการอะไรจากผม ‎- ฉันไม่ต้องการอะไรเลย
‎ฉันไม่รู้
‎ช่างเถอะ
‎- วันนี้คุณทำงานเสร็จไปเยอะไหม ‎- ชีวิตมันไม่ได้มีแค่งานนะ
‎อันนั้นผมรู้ แต่เรามาทำงานนะ
‎- นึกว่าคุณอยากให้ฉันพัก ‎- ก็ใช่
‎มันสวยมาก
‎แต่พอฉันมองภาพนี้
‎ฉันกลับรู้สึกเศร้า
‎แขนเธอยื่นออกมาแบบนั้น
‎อยู่ที่นี่เธอคงรู้สึกติดกับมาก
‎ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง
‎เอวา
‎(แด่ยอดรักของผม)
‎(ผมแทบรอจะกอดคุณไม่ไหว ‎อย่ากังวลเรื่องภรรยาผมเลย)
‎เขาเขียนว่าเขาจะทิ้งเมียเขา ‎หลังกลับมาจากสงคราม
‎แต่พอสงครามจบ ‎เขาก็กลับไปหาเมีย โดยบอกว่า
‎"แย่จริง ผมไปอยู่กับคุณไม่ได้ ที่รัก ‎ผมใจสลาย"
‎"ผมต้องเคารพการแต่งงาน" โน่นนี่นั่น
‎เธอคงบอกเขาว่าเธอท้อง ‎เพราะเขาพูดถึงเด็กและจะจ่ายเงิน
‎อ่านจดหมายฉบับแรก ‎ฉันก็เดาออกว่าเขาเป็นไอ้หน้าตัวเมีย
‎ฉันว่าเธอไม่รู้อะไรเลย ‎เธอตกหลุมรักแบบโงหัวไม่ขึ้น
‎คุณพูดดังไป
‎เขาไม่เคยอยู่ที่นี่ ‎ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว
‎แม้ว่ารูปถ่ายจะเป็นแบบนั้น
‎ทำไมถึงสนใจเรื่องพวกเขานัก
‎ทำไมน่ะเหรอ
‎เพราะฉันอยากรู้ว่า ‎พวกเขามาอยู่บนเกาะนี้ตามลำพังได้ยังไง
‎มันน่าเศร้า
‎เราอยู่บ้านพวกเขา
‎คุณว่ามันทำให้คุณมีสิทธิ์ ‎อ่านจดหมายส่วนตัวของพวกเขาเหรอ
‎อ่านจดหมายคนตายมันผิดขนาดนั้นเลยเหรอ
‎ผิดสิ
‎คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาตายแล้ว
‎ฉันรู้สึกได้
‎คุณมีสมองแบบนักวิทยาศาสตร์
‎คุณพึ่งความรู้สึกแทนข้อเท็จจริงตั้งแต่เมื่อไหร่
‎อ้อ เอ๊ดการ์ ฉันรู้สึกอะไรไม่ได้เลยสินะ
‎บางคนพอเหยียบเท้าเข้าบ้านเก่าโทรมๆ
‎ก็เริ่มเห็นผีทันที
‎บางคนเหรอ
‎ฉันไม่ใช่ "บางคน"
‎และฉันไม่เชื่อเรื่องผี
‎คุณสนใจคนที่ไม่เคยเจอมากกว่างานของตัวเอง
‎- ฉันอุทิศชีวิตให้งานนี้ ‎- ผมรู้
‎ฉันทำงานหนักกว่าผู้ชายพวกนั้น
‎พวกคนที่เดินลอยชายในโถงคอร์แนล ‎คิดว่าตัวเองเป็นของขวัญจากพระเจ้า
‎ผมรู้ ผมขอโทษ
‎ขอโทษที่ฉันสนใจ
‎เรื่องอื่นที่ไม่ใช่นกสักแป๊บนึง
‎เอ๊ดการ์
‎ครับ
‎นกชายเลนท้องดำกลับมาแล้ว
‎อีกสักพักผมจะไป
‎ที่นี่เริ่มน่าสนใจแล้ว
‎ผมจะไปที่นั่นให้เร็วที่สุด
‎แม่โกรธหนู
‎ทำอะไรลงไป
‎- ทำไมเพิ่งมา ‎- ผมทำงาน
‎- คุณบอกว่าจะมาให้เร็วที่สุด ‎- ก็ผมทำงานอยู่
‎เปิดประตู
‎อย่าจับแน่นสิ ‎มันมึนอยู่ เดี๋ยวคุณก็ฆ่ามันพอดี
‎- แนนซี่ ‎- เอ๊ดการ์ วางมันลงเถอะ
‎ที่รัก คอมันหัก
‎น่าสงสารจัง
‎ไม่ได้แย่ไปหมด ‎พิพิธภัณฑ์ต้องการสัตว์สตัฟฟ์เพิ่มเสมอ
‎คุณโอเคไหม
‎ค่ะ
‎ไม่เป็นไร
‎หนาวจังเลย
‎ทำอะไรลงไป
‎แนนซี่
‎แนนซ์!
‎ไม่เป็นไร
‎ไม่เป็นไรที่รัก
‎ประตูเปิดเอง
‎แล้วก็มีบางอย่าง...
‎บางอย่าง...
‎บ้านมันเก่า อะไรขยับก็มีเสียงเอี๊ยดอ๊าด
‎ระบายออกมา แนนซ์
‎คุณไม่เคยร้องไห้เลยตั้งแต่...
‎เกิดเรื่อง
‎คุณระบายออกมาบ้างก็คงดี
‎เมื่อวานคุณบอกฉันว่าไม่อยากให้ฉันรู้สึก
‎- ผมไม่ได้พูดแบบนั้น ‎- คุณบอกว่าฉันทำตัวไม่เป็นนักวิทยาศาสตร์
‎เพราะฉันใช้ความรู้สึก
‎เปล่า ผมบอกว่าแปลกใจที่คุณพึ่งความรู้สึก
‎เพราะมันคงจะแย่มากใช่ไหม
‎ไม่ แนนซ์ ผมไม่รู้ว่าผม...
‎คุณอยากให้ฉันเป็นเมียแบบไหน เอ๊ดการ์
‎คนที่รู้สึกหรือคนที่ไม่รู้สึก
‎ผมขอโทษแนนซ์ ผมไม่ได้สมบูรณ์แบบ
‎ผมพยายามอยู่
‎ใช่ คุณพยายามอยู่
‎ฉันไม่อยากพูดแล้ว
‎ฉันอยากนอน
‎สวัสดี
‎- ได้ทุกอย่างที่คุณขอเลย ‎- เยี่ยมเลย
‎คุณกรีฟส์คะ
‎บอกได้ไหมคะว่าใครเคยอยู่บ้านหลังนี้
‎ไม่มีใครอยู่ที่นี่มาหลายสิบปีแล้ว
‎ฉันรู้ค่ะ แต่คนในรูปบนกำแพงเป็นใคร
‎ฉันรู้ว่ามันอาจฟังดูงี่เง่า ‎แต่ฉันเห็นบางอย่าง...
‎ที่นี่
‎แค่นั้นละ บางอย่าง...
‎ที่แปลกมาก
‎หมายความว่ายังไง
‎ทำไมเธอถึงออกมาอยู่ที่นี่
‎ตามลำพังกับลูกชาย
‎ครอบครัวให้เธอมาอยู่ที่นี่
‎มันโดดเดี่ยวเกินไป
‎มันจึงไม่ลงเอยด้วยดี
‎ทำไมถึงไม่ลงเอยด้วยดี
‎เด็กตาย
‎ตายยังไง
‎บอกหน่อยเถอะคุณกรีฟส์ เขาตายยังไง
‎เขาจมน้ำตาย
‎เธอจับลูกกดน้ำใช่ไหม
‎แล้วตอนนี้แม่เด็กอยู่ไหน
‎ขอร้องละ คุณกรีฟส์
‎เธอฆ่าตัวตาย
‎เรื่องตั้ง 30 ปีก่อนแล้ว คุณนายแบรดลีย์ ‎ไม่มีอะไรจะเล่าหรอก
‎บอกกันก่อนก็ดีนะ
‎ผมกับเมียอุตส่าห์หาที่พักให้คุณ
‎กลางความหนาวทิ่มกระดูกนี่
‎เราอุตส่าห์ช่วยแล้ว
‎เข้าใจค่ะ เราซาบซึ้งมาก
‎คนชอบพูดว่าเห็นอะไรที่นี่ ‎แต่มันเป็นแค่ความหลงใหลเรื่องสยอง
‎หมกมุ่นกับความทุกข์ของคนอื่น
‎- คนเราเห็นสิ่งที่อยากเห็น ‎- ใช่ค่ะ
‎มันไร้สาระทั้งเพ
‎ผมไม่เชื่อเรื่องผี
‎- นั่นมันอะไรกัน ‎- อะไรเหรอ
‎คุณคุยอะไรดุเดือดกับคนดูแลตั้งนาน
‎ไม่มีอะไร
‎ต้องมีอะไรสิ
‎ผมจะช่วยคุณได้ยังไง ‎ถ้าคุณไม่บอกอะไรผมเลย
‎เพราะทุกครั้งที่ฉันบอกไป ‎มันไม่เคยเป็นสิ่งที่คุณอยากได้ยิน
‎ผมอยากรู้
‎ผมอยากรู้จริงๆ
‎ฉันถามเขาเรื่องคนที่เคยอยู่ที่นี่
‎แม่กับลูก
‎โอเค
‎เพราะฉันเห็นและได้ยินพวกเขา ‎ตั้งแต่เรามาถึงที่นี่
‎หมายความว่ายังไง
‎ฉันเห็นและได้ยินพวกเขา
‎ในบ้านหลังนี้
‎เสียงของพวกเขา
‎เห็นตัวพวกเขา
‎และฉันจะดีใจมาก จะดีใจสุดๆ เลยนะเอ๊ดการ์
‎ถ้าฉันบอกคุณ แล้วคุณเชื่อฉัน
‎ผมรู้ว่าคุณนอนไม่ค่อยหลับมาหนึ่งปีเต็ม
‎แม้แต่คนมีเหตุผลก็เห็นภาพและหูแว่วได้ถ้าอดนอน
‎- ได้โปรด อย่า... ‎- ผมไม่เห็นอะไรเลย
‎ไม่มีผีหรือก๊อบลิน มีแต่บ้านหลังใหญ่น่าเศร้า
‎ยกโทษให้ผมด้วย ผมพยายามทำความเข้าใจ
‎อย่าบอกว่าคุณพยายามทำความเข้าใจ ‎เหมือนฉันเป็นคนบ้า
‎ผมไม่เคยบอกว่าคุณบ้า
‎ผมรู้แค่ว่าคุณเป็นแม่ที่เจอเรื่องเลวร้ายที่สุด
‎เท่าที่แม่คนไหนจะต้องเจอ และผมห่วงคุณมาก
‎ทำไมถึงเป็นฉันตลอดเลยล่ะ
‎คุณก็เจอเรื่องเดียวกัน
‎ทำไมไม่บอกฉันสักครั้งล่ะว่ารู้สึกยังไง
‎ก็ได้ ผมรู้สึกสิ้นหวัง
‎ผมโกรธ
‎ผมใจสลาย
‎และผมไม่เข้าใจคุณ
‎ผมไม่เข้าใจว่าเอวา ลูกรักของเราตายไปทั้งคน
‎หนึ่งปีแล้วแต่คุณกลับไม่ร้องไห้สักนิด ‎น้ำตาสักหยดก็ไม่มี
‎อยากให้ฉันร้องไห้ให้คุณเห็นเหรอ
‎- จะรู้สึกดีขึ้นไหม ‎- ไม่
‎ผมแค่คิดว่าคนเป็นแม่จะร้องไห้ให้ลูกบ้าง
‎เรามาที่นี่เพื่อแก้ไขให้มันดีขึ้น ‎แต่พอมาถึงคุณกลับ…
‎ดูเหมือนคุณใส่ใจคนพวกนี้
‎คนตายพวกนี้ มากกว่าใส่ใจลูกสาวตัวเอง
‎คุณถามผมว่าผมรู้สึกยังไง
‎ผมรู้สึกแบบนั้น
‎คุณไม่เคยเปิดใจให้ผม แนนซ์
‎ไม่เคยสักครั้งตลอดช่วงเลวร้ายในปีที่ผ่านมา
‎ผมพยายามแล้ว
‎พยายามอีก ‎ผมรู้สึกว่าคุณกำลังหลุดลอยไป
‎ผมอยากให้เราอยู่ด้วยกัน ‎มากกว่าอะไรทั้งหมด แต่ผมไม่...
‎คืนนี้ผมจะนอนข้างล่างนี่
‎แล้วก่อนรุ่งสางก็จะไปประจำที่ของผม
‎เว้นแต่คุณอยากให้ผมอยู่
‎แค่...
‎บอกผมมา แนนซ์
‎แล้วผมจะอยู่
‎ผมจะเปิดวิทยุไว้นะ
‎เอ๊ดการ์
‎นอนเถิดหนา
‎นอนเถิดหนา ลูกน้อยของแม่
‎นอนเถิดคนดี
‎แม่โกรธหนู
‎ทำอะไรลงไป
‎หยุดนะ
‎อย่ายุ่งกับเขา
‎แม่โกรธหนู
‎ไม่รู้ทำไม
‎หนูจ๋า
‎แม่หนูทำเรื่องไม่ดีกับหนู
‎หนูบาดเจ็บ
‎และหนูตายไปแล้ว
‎หนูไม่ได้ทำอะไรผิด
‎หนูเป็นเด็กน้อยไร้ที่ติ
‎หนาวจังเลย
‎มันมืดมาก
‎เข้ามาหาแสงสว่างสิจ๊ะ หนุ่มน้อย
‎ตรงนี้อุ่นนะ หนูทำได้ไหม
‎จับมือนี้ไว้
‎หนูไม่ต้องอยู่คนเดียวหรือทนหนาวอีกแล้ว
‎วิ่งเข้าหาแสงสว่างเลยจ้ะ
‎หนูปลอดภัย
‎วิ่งไปหาแสงสว่าง
‎ทำอะไรลงไป
‎ไม่!
‎แนนซี่
‎แนนซ์
‎เอ๊ดการ์
‎ครับ
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎ฉันขอโทษ
‎ฉันขอโทษจริงๆ
‎ฉันสิ้นหวังมานาน
‎จ้ะที่รัก ผมเข้าใจ
‎ฉันรักคุณ
‎ผมก็รักคุณ ที่รักของผม
‎รักมาก
‎ฉันอยากคุยเรื่องเอวา
‎คำบรรยายโดย ศมน จิตติบุญเรือน