SERIAL NETFLIX
A gdyby kolekcjoner sam trafił do czyjejś kolekcji?
Co, gdy bezwzględny łowca skarbów napotyka kogoś lub coś
o silniejszej woli i głodzie?
Mamy tu okazałe zaproszenie, wydrukowane na grubym, tłoczonym papierze.
Zaproszenie na prezentację.
Na noc rozkoszy dla podobnych sobie osób.
Noc, która może być ich ostatnią.
Nasza dzisiejsza opowieść to „Prezentacja”
w reżyserii Panosa Cosmatosa.
PREZENTACJA
„Lionel Lassiter prosi o przybycie
na prezentację w Sandpiper House.
Sobota, 22 września 1979 roku.
Szczegóły niebawem”.
- Wybaczcie spóźnienie. - Gdzie my w ogóle jedziemy?
Przyszliście na prezentację?
Owszem, na prezentację.
Udało nam się ustalić, że występowaliśmy w nocnych talk-showach.
A ty?
Ja?
No tak, ja też.
Dziwne.
To witamy w klubie.
Gospodarz chyba lubi nocne talk-showy.
Jak ktoś nie wychodzi z domu, to ogląda sporo telewizji.
No dobra.
Jestem Charlotte.
Wyczułem to. Jestem Targ Reinhard.
Miło mi.
- Jestem Randall. - W sumie to wiem.
Uwielbiam cię, jesteś legendą.
Cześć. Jestem Hector.
Wskakujcie.
Masz szluga?
Jasne.
Super.
Dzięki.
Zaintrygował mnie.
Mnie oczywiście nie zaskoczył.
Ale nawet ja nie potrafię przeniknąć przez mgłę tajemnicy wokół gospodarza.
Trochę dramatyzujesz.
Jest masa bogatych gości z władzą, o których nikt nie wie.
Kiedyś cały świat wiedział o nim wszystko.
Ludzie tacy jak my,
przyzwyczajeni do statusu celebrytów,
z trudem żegnają się ze światłem reflektorów.
Mów za siebie.
Czym się zajmujesz, moja droga?
Astrofizyką.
Może to głupie pytanie, ale co ktoś taki sądzi o horoskopach?
Szczerze powiem, że nie są dla mnie.
Typowy Koziorożec.
- Może. - Pytanie, jaki ma znak słoneczny.
Oto prawdziwa moc astrologii.
Gospodarz prosi,
byście zaprzestali rozmów i odsłuchali audycji dźwiękowej.
Co?
Co podać?
Delikatność?
Olśnienie?
Czystość?
Zaskocz mnie.
Witajcie w Sandpiper House.
Cudownie pachnie.
Co to za kwiaty?
Lilie Stargazer.
Odmiana istniała tylko cztery lata.
Dawniej kwiaty lilii chyliły się ku ziemi.
Przez to wiele osób uważało, że kwiaty więdną lub usychają,
więc się ich pozbywali.
Pewna genialna Kalifornijka krzyżowała je,
aż uzyskała lilię, której kwiaty pięły się ku górze
i wpatrywały w niebo.
Wygląda wspaniale i tak samo brzmi.
Podjęto wszelkie środki, by odtworzyć ich środowisko naturalne,
scalając je z wizją domu pana Lassitera.
Zeschizowana ta muzyka.
Mnie się podoba.
Nic dziwnego.
To znaczy?
Brzmi jak te twoje wibrujące kryształy czy inne gówno.
Zapraszam.
Gdzie mamy usiąść?
Przy ulubionym napitku.
Jestem Charlotte.
Tego screwdrivera potrzebowałem.
Doskonałe piwo.
Zmrożone.
Do tego odświeżające, tak jak lubię.
Napój imbirowy, mój ulubiony.
Nie pijesz?
Myślałeś, że naukowcy nie imprezują?
Herbata lapsang souchong.
Idealna temperatura i dokładnie taka ilość miodu, jaką lubię.
Jak ten typ wyczaił, że lubię lapsang souchong?
No nie.
Próbuję rzucić,
ale to te mentolowe papierosy z Tybetu, cholernie trudne do zdobycia.
Uwielbiam je.
Nie sądzisz, że gdybyś chciał rzucić,
nie znalazłyby się na tym stole?
Nie ulegnę pokusie.
Witam szanownych gości. Przepraszam za zwłokę.
Zrelaksujcie się.
Jeśli czegoś potrzebujecie, Hector i dr Zahra zajmą się wami.
Nie mieliśmy okazji się przedstawić.
To pisarz Guy Landon.
Bawi cię, że moich książek schodzi więcej niż parówek na targu wiejskim?
Fenomenalna architektura.
To ewidentnie brutalizm, w stylu Mullera,
jak też subtelne wpływy azteckie.
Azteckie?
Taki z ciebie ekspert od architektury Azteków?
Oraz innych starożytnych cywilizacji,
które przekraczały ówczesne możliwości.
Owszem.
Nie słynąłeś tylko z wyginania łyżek umysłem czy czegoś tam?
Dobry wieczór.
Rozgościliście się, mam nadzieję.
W ręku trzymam Tetsuro Hara, 50-letnią whisky single malt.
Destylarnię otwarto w 1921 na przedmieściach Kioto.
Tamtejszą wodę ceniono tak bardzo, że mistrzowie herbaty
przybywali tam od stuleci, by doskonalić swoje napary.
Ta butelka
przetrwała nalot podczas drugiej wojny, który zniszczył destylarnię.
Następnie spadła na ziemię w czasie trzęsienia ziemi w Nankai w 1946.
Widać tu odprysk po tym zdarzeniu. A mimo to pozostała nienaruszona.
Przeszła tak burzliwe koleje losu,
raz po raz unikając zniszczenia, by przetrwać dłużej niż niejeden człowiek
i trafić do nas w tę piękną noc 1979 roku.
Żebyśmy to my
mogli ją wypić i wspólnie się delektować.
Piętnaście godzin później obudzili się nadzy w rowie.
Była tego warta.
Guy Landon.
Jesteś jednym z najzdolniejszych pisarzy naszych czasów.
Dziś podaruję ci niezapomniane doznanie.
Krztę inspiracji, by najlepszy z pisarzy znów wpadł w objęcia geniuszu.
Chcę wiedzieć, co twój niezwykły umysł o tym sądzi.
Jestem jeszcze bardziej zaciekawiony.
Targ Reinhard.
Podobno otrzymujecie świetne rezultaty
podczas eksperymentów laboratoryjnych z twoją percepcją pozazmysłową.
Zamiast wciąż spierać się ze środowiskiem naukowym,
spróbowałem nas pogodzić.
Rezultaty są imponujące.
Otóż to, weźmy pod uwagę naukowy punkt widzenia.
Oto czarująca Charlotte Xie.
Jej astrofizyczne równania dotyczące proliferacji życia pozaziemskiego
i teorii panspermii wzbudziły ogrom kontrowersji,
ale ja naprawdę w ciebie wierzę.
Martwe światy nieustannie tworzą zalążki nowych, żyjących.
Udowodniła to, czego inni nie przyznają o naturze wszechświata i ludzkości.
Tak jak Ptolemeusz, stoicy, Cyceron, Giotto, Gutenberg,
Leonardo, Magellan, Kopernik, Galileusz,
wszyscy wielcy pionierzy filozofii, sztuki i nauki.
W sumie to dopiero zarys pracy, pierwsza wersja.
- Nie idźmy za daleko. - Ależ idźmy.
Idźmy tam, dokąd zabierze nas twój niezwykły umysł.
Randall.
Podzielisz się z nami opowieściami o twoich wędrówkach po świecie dźwięku?
Sam nie wiem.
Trudno to ubrać w słowa.
No tak, wiem.
Mimo to musimy się do tego posunąć.
Jesteś gwiazdą pośród gwiazd, siłą twórczą za największymi hitami.
Gdy to ty jesteś za konsoletą,
do radia trafia kolejny genialny numer.
Mentor każdego wielkiego artysty.
Noc jest jakby pogodniejsza, gdy słyszę owoce twojego talentu.
Twoja obecność tutaj rozpogadza dzisiejszą noc.
Prosimy też o szczere komentarze.
Wyczuwam, że mówi szczerze.
Oczywiście, mówimy o muzyce.
Muzyka, człowieku.
Wszelkie sztuki mogą tylko aspirować do muzyki.
Chcę usłyszeć wszystko, nad czym pracował Randall Roth.
Kolejnego albumu nie byłbym pewien.
Czyżby Randy miał kłopot z odtworzeniem magii dawnych lat?
Weź się, stary. Nikt mnie tak nie nazywa.
Dopiero się poznaliśmy.
Trochę szacunku, Landon.
Randall to król list przebojów, a kolejny album znów będzie na szczycie.
Sam nie wiem.
Trudno przewidzieć reakcje.
Co to za koncept?
Śmiesznie prosty, to jedno słowo.
„Fantazja”.
To będzie poracha.
To będzie stuprocentowy hit.
No nie wiem, panie Lassiter.
Według nauki nie da się określić przyszłego stanu cząstki.
Jesteś urocza, Charlotte.
Nieco inspiracji od kogoś takiego jak ja i każdy nabiera wiatru w skrzydła.
Może dlatego mam z tym problem.
Podejmuję spore kreatywne ryzyko
czy tak naprawdę liczy się struktura branży?
Może kontrola nad tą strukturą to twoja prawdziwa ambicja.
Napij się.
Nie skosztowałeś ani kropli.
Śmiało.
Częstuj się.
Ta przestrzeń to czysta doskonałość.
Naprawdę fajna muzyka.
Nie istnieje muzyka dobrana do dynamiki tej struktury,
więc wykonano ją we Włoszech na zamówienie.
Przez kogo?
Jegomościa z Wenecji, Massima Continiego.
Pracuje wyłącznie dla mnie.
Czyli tej płyty nie ma w sklepach?
I nigdy nie będzie.
Swoją drogą, nie czujesz się urażony,
że poprosiłem kogoś innego o muzykę?
Ani trochę.
Natomiast chciałbym, byś stworzył cały projekt akustyczny
w domu, który projektuję w Ekwadorze.
Będzie taki jak ten?
Wyłącznie w dążeniu do transcendencji absolutnej.
No właśnie.
Targ świetnie opisał architekturę tego miejsca.
Jakie to były inspiracje według ciebie?
Oczywiście widzimy tu motyw aztecki…
Oszczędzę Targowi kłopotu.
O tym architekcie nikt nie słyszał i nigdy nie usłyszy.
Kolekcjonuję pośród nieznanego.
Kolekcjonujesz ludzi?
Jak to robisz? Po prostu płacisz?
Kasa nie ma znaczenia. To pogoń za moimi gustami.
Gusta nie podlegają wycenie.
Może to nieuprzejme pytanie.
Panie Lassiter, każdy chce wiedzieć,
jak się pan wzbogacił.
Dość nieuprzejme,
ale puszczę ci to płazem.
Jako młody człowiek przed drugą wojną światową
sporo inwestowałem w uran.
Czy to nie łamanie prawa międzynarodowego?
Nie dla mnie.
Więc jest pan naukowcem?
Nie, ale nie masz pojęcia, ile pieniędzy wymaga taki majątek.
Mam po tym paranoję.
Gwarantuję, że nie po tym.
Mnie tam nic nie jest.
No dobrze.
Sztachnij się.
Co ci zaoferować, byś pisał dla mnie muzykę?
Czym mogę cię zachęcić?
Zawsze mają odpowiedź, jak o to pytasz?
Czego naprawdę chcesz?
Niczego nie chcę.
Chcę czegoś, co nie istnieje.
Powiedz nam, co to.
Jest we mnie pustka.
W tobie, w każdym.
Bezdenna otchłań.
Cokolwiek zagarniesz,
każdy sukces,
wszystko, co ma ją wypełnić…
Nic nie działa, to tak jakby…
Jak czarna dziura.
Każdy ma w sobie czarną dziurę.
Chcę, by moja przestała wszystko pożerać.
Strasznie mnie zdołowałeś, stary.
Syfu dla hipisów nie tykam.
O co chodzi ze złotym kałachem?
To opowieść Hectora.
Najważniejsze, że wystawiamy je tutaj, by odebrać narzędziom mordu moc zabijania.
To ci pacyfista.
Pewnie głosujesz na Cartera.
Głosuję?
Fuj.
To czasy obłędu, prawda jest bardziej złożona.
Czegóż można oczekiwać, gdy ci u władzy tak często ją ukrywają?
Jakbyśmy nie mogli znieść tych rewelacji.
Widziałem rzeczy, po których zesrałby ci się mózg.
Może podzieli się pan jakąś złożoną prawdą?
W porządku.
Spójrzcie na dr Zahrę.
Teraz na mnie.
Ludzie zakładają, że pracuje dla mnie.
Moja historia blednie przy jej opowieści.
Chętnie jej wysłucham.
Powodzenia.
Skończyłam hematologię.
Kiedyś byłam prywatną lekarką pułkownika Kaddafiego.
Podjarała się tobą, skoro to mówi.
Charlotte jest fascynująca.
Liczę, że to bratnia dusza.
Ja też.
Jaki jest Kaddafi?
Nie mogę opisać obrazu, który masz w swojej głowie.
Był zwiastunem wyzwolenia.
Jest nawet czarujący.
Mówił mi, że nie lubi lekarzy i uważa mnie za artystkę,
że da mi wszystko, czego zapragnę.
Jako jego osobista lekarka widziałem jego krew i łzy.
Dacie wiarę, że czasami,
zupełnie bez powodu,
płakał jak zagubione dziecko?
Niemal było mi go żal.
Widziałam też na własne oczy,
jak przez najmniejszy błąd
albo nielubiane słowo
wpadał w brutalny szał.
Morduje ludzi.
„Jaki jest Kaddafi?”
Gdy nikt nie patrzy, czasami przebiera się
za jakąś pomyloną gwiazdę rocka z przyszłości.
Może nagrają coś z Randallem.
Nie mogę się doczekać.
Kim byłbym bez dr Zahry?
Trzyma mnie przy życiu.
Zrobiłbym dla niej wszystko.
Wszystko, co mam, należy do niej.
Widzę to tak,
że to ja służę jej.
Pozwólcie, że posłużę i wam.
Peruwiańska.
Mielona ręcznie.
Uprawiana w prywatnym lesie.
Tylko paru klientów na świecie. Najczystsza w historii.
Raz w roku statek zawija do portu na wyspie Catalina.
Czy to kokaina?
A jak myślisz?
Nigdy nie próbowałem. Może przyćmić moje zdolności jako medium.
Przepraszam. Zapomniałem, że tatuś ci zabronił.
Posłuchaj.
Może wzmocni twoje zdolności. Pomyślałeś o tym?
A to co?
Spokojnie, to czarodziejski pył.
Przygotowałam go w laboratorium.
Nie ufasz naukowcom?
Chcę wiedzieć, co wprowadzam do systemu nerwowego.
Poczujesz pewność siebie,
bez schiz, nerwówki, zjazdu…
Lub paranoi.
To żaden uliczny syf.
To coś wyjątkowego.
Pochodna leku na krwotoki.
Jak to bywa w nauce, ma też inne zastosowanie.
Pracuję niestrudzenie nad udoskonaleniem człowieka.
Merci.
Śmiało.
Oddajcie hołd geniuszowi dr Zahry.
Odmienił moje życie.
To jakiś test?
Przyznaję, że tak.
A pierwsze zadanie to wciąganie kokainy?
Nareszcie coś zdam.
Zrobione.
Inni imprezowicze czekają.
Jeśli próbować w życiu kokainy, to właśnie teraz.
Podrażniony nosek, kolego.
Randall.
Przecież już to robiłeś.
W tym problem.
Chcę tylko wydobyć z ciebie maksimum twoich możliwości.
Każde z was zostało wybrane specjalnie na ten wieczór,
by wziąć udział w tej wiekopomnej chwili.
Musimy być zgrani.
Jak zespół muzyczny.
Jaka jest najlepsza piosenka, jaką słyszałeś?
1969 rok.
Poznałem w Grecji zgraję świrów, która grała muzę psychodeliczną.
Jeden z nich zagrał tę piosenkę.
Nigdy jej nie nagrali, po prostu ją znali.
Poczułem nostalgię za czymś, czego nigdy nie przeżyłem.
Poczułem to tylko wtedy.
Nawet tego nie pamiętam.
Czas przestać żyć przeszłością, staruszku.
- Nie różnimy się aż tak. - Ty i ja?
No nie wiem.
W zen jest taki stary koan.
Oto on:
„Każdy ma dwa życia,
a drugie życie zaczyna się, gdy zdajesz sobie sprawę,
że miałeś tylko jedno”.
Walić to.
Uwielbiam koks.
Chyba was pojebało.
Potrzebujemy cię.
Twój potężny i empiryczny umysł obdarzony łaską dzieła dr Zahry
zyska głębszy wgląd w nasz przedmiot.
Nie chcesz czuć się tak jak ja?
Oby ten przedmiot był tego wart.
Zapewniam,
że będzie.
Nadal się zastanawiacie,
po jaką cholerę was tu ściągnąłem.
Każde z was pochodzi z innego świata i każde z was ma inny talent.
Zaszczycicie nas dogłębną oceną tego,
co muszę wam pokazać.
Zdobycie przedmiotu, który zechciałem wam pokazać,
było niebywale trudne
i szalenie kosztowne.
Nadszedł czas.
Starożytny totem mocy.
Poważnie, co to jest?
Nie mam pojęcia.
Ma specyfikę i wyżłobienia charakterystyczne dla kawałków meteorytu,
ale tak wielkiego nie widziano.
Powierzchnia nie wskazuje na spowolnienie w naszej atmosferze.
Analizowaliście jego masę?
Prześwietliliśmy rentgenem. Jest odporny na promieniowanie.
Wyraźnie rezonuje jako symbol nieznanego pochodzenia.
W Sali Obelisku nie można palić.
O kurde, przepraszam.
Spektrometria mas?
Nie ujawniła nic a nic.
A gdyby zamknąć to w klatce Faradaya i użyć elektro…
Właśnie, pola elektromagnetycznego.
Brak pola magnetycznego, datowanie węglem na nic.
Nie składa się z niczego, co znajdziemy w układzie okresowym.
Niemożliwe.
Randall.
Tu nie wolno palić.
O blantach nie wspominałeś.
To bez znaczenia, tu nie wolno palić.
Był tu jakiś telekinetyk lub medium?
Tak, ty.
Wyczuwam w nim ogromną energię.
Ojej, naprawdę?
Ale wy pierdolicie.
Kosmiczny koks to był wypas i dzięki,
ale ściągnąłeś mnie tu, żeby pokazać mi kawał skały?
To hipnotyzujące.
Randall.
Tu się nie pali, błagam cię.
Widzieliście?
Wyluzuj, to tylko skała.
Czy ty w ogóle nas słuchasz?
Ta skała jest niepodobna do niczego, co kiedykolwiek napotkała ludzkość.
Coś pięknego.
Wydaje się, że na nią patrzymy.
To ona patrzy na nas.
Zgadza się.
Chyba zepsułem ci skałę.
Wciągnęła mnie w trans.
Sonduje mnie!
Spadamy!
Moja głowa.
Powiedział, że zostaliśmy wybrani. Co miał na myśli?
Pojebało cię? Spadamy.
- Dobra. - Musimy znaleźć wóz.
- Kurwa mać! - Biegniemy do auta!
Moja głowa!
Uciekajcie!
Pieprzyć to.
- Niech ktoś to ściszy! - Dasz radę.
Pomóż mi.
Ja pierdolę.
Właź!
To było naprawdę?
Tak.
Napisy: Mikołaj Kopczak