SERIAL NETFLIX
H.P. Lovecraft,
autor dzisiejszej opowieści,
lękał się świata.
Wierzył, że to nawiedzony dom kosmicznych rozmiarów,
gdzie niebezpieczeństwo czyha za każdymi drzwiami.
Każde drzwi skrywają inne rzeczywistości, sny i koszmary.
Zwłaszcza dla tych z nas, którzy odnajdą klucz.
Nasza dzisiejsza opowieść to „Koszmary w domu wiedźmy”
w reżyserii Catherine Hardwicke.
KOSZMARY W DOMU WIEDŹMY
Oto baśń o życiu i miłości.
Opowieść o dwóch koleżkach.
O mnie i o mnie.
Bez obaw, już spieszę z wyjaśnieniami.
Obiecuję też szczęśliwe zakończenie.
NA PODSTAWIE OPOWIADANIA H.P. LOVECRAFTA
Walt.
Coś nie tak?
Epperley, co się dzieje?
To one.
Nadchodzą.
Ale kto?
Duchy. Nie chcę z nimi iść.
Nie chcę.
Posłuchaj mnie. Nigdzie nie idziesz.
Nie pozwolę ci.
- Boję się. - Spójrz na mnie.
Obiecałem, że będę cię chronił.
Pamiętasz to?
Pamiętasz?
Epperley?
Obiecałem!
Jak to?
Gdzie jestem?
Co się dzieje?
Przecież to…
Walt?
Jestem…
Duchem.
Słyszysz?
Nie.
Pomóż mi!
Pomóż!
Proszę cię!
Proszę!
Dobry wieczór, mieszkańcy Bostonu.
Cieszy nas wasze zainteresowanie innymi wymiarami.
Pomostem między światami.
Cóż to takiego?
Gdzie on jest?
Któż posiada moc, by go wyburzyć?
Urodziła się ze zdolnością przekraczania tego pomostu.
Ujrzała drugą stronę i niesie z powrotem echa ich głosów.
Drodzy przyjaciele,
oto i ona.
Madame Levine!
Nawiąże kontakt z nieżyjącym synem tych państwa.
MADAME LEVIN BOGINI TAJEMNIC
Najdroższy chłopcze,
przez gorączkę na śmierć skazany,
przyzywam cię.
Jest tutaj.
Proszę o spokój. Nic wam nie będzie.
Ektoplazma.
Wszystko w porządku?
Słyszysz nas, Madame?
Drodzy przyjaciele,
zapamiętajcie, co ujrzały dziś wasze oczy.
Pomost istnieje.
Pamiątki i programy teatralne są przed salą.
Dotrę do siostry przed pomost.
Idziemy tam.
Nie.
Walter.
Przepraszam.
Łeb mi pęknie od tego cholernego turbanu.
Nie stać nas na nowy. Nawet nie pokryjemy kosztów.
Widziałaś te wolne miejsca?
Nie mogę zrobić nic więcej.
Ostatnia część była nieudawana.
Myślałam, że zejdę na tej scenie.
To pewnie białka jajek, ominiemy je.
To wcale nie białka.
Dławię się chustką z plasteliną nasączoną possetem.
Sam spróbuj włożyć do gardła to wstrętne dziadostwo.
Też mi ektoplazma.
Przykro mi.
Wiem, że na nią liczyłeś.
Wiem, że druga strona istnieje. Widziałem ją.
Czy kiedyś będę mógł to udowodnić?
Posłuchaj.
Przyjaciel rodziny pracuje dla Timesa.
Niedawno był u mamy na kolacji.
Zapytał, czy byłbym zainteresowany pracą.
To nic specjalnego.
Papierkowa robota.
Nie mogę ciągle pracować dorywczo, nie utrzymam się za to.
Stowarzyszenie Spirytystyczne ledwo płaci.
Może czas pomyśleć, co dalej zrobić z naszym życiem.
Nie chcę robić niczego innego.
Myślałem, że wierzysz w sprawę.
Bo wierzę.
Nie chcę do śmierci żyć w nędzy.
Czyli pieniądze ważniejsze od honoru?
To nie w porządku.
Czym prędzej, łódeczko Jak na skrzydłach ptak
Naprzód, żeglarze
Wołają
STOWARZYSZENIE SPIRYTYSTYCZNE
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z tobą.
Błogosławiona między niewiastami, błogosławiony owoc żywota twego.
Święta Mario, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi…
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z tobą.
Błogosławionaś ty między niewiastami i błogosławiony…
Zbudowano go na linii geomantycznej. Ten dom ma najprawdziwszą moc.
Zobaczę, co da się zrobić.
Może to zbadamy, ale niczego nie gwarantuję.
Proszę zatrzymać obraz i go wystawić.
Z czasem odnajdzie drogę do mnie.
- To ważne. - Dobrze, daję pani słowo.
Myślałam, że zrozumie moje wizje.
Twoje wizje to dzieło diabła. Nie waż się do mnie przychodzić.
Panie Gilman?
O co chodziło?
Malarka.
Wynajmuje pokój w starym domu Keziah Mason.
- Tej wiedźmy? - Tak.
Twierdzi między innymi, że jest tam portal międzywymiarowy.
Obawiam się, że mogła postradać zmysły.
Potrzebujemy wiarygodniejszych ludzi, nie sądzi pan?
Zdecydowanie.
Mam dwa bardzo wiarygodne media.
Są poza stanem.
To tylko dwa wyjazdy, panie Labuschagne.
Edward Brace w Nowym Jorku i Ellen Blackman w Baltimore.
Proszę powąchać.
Nie.
Ponad 50 osób może potwierdzić, że Blackman umie lewitować.
Mówiłem już, że nas nie stać.
Według pana Callahana nasze rezultaty nie są warte finansowania.
Ale jesteśmy o krok od znalezienia medium.
Po prostu trudno rozpoznać oszustów.
Tak czy inaczej,
nasi inwestorzy nie będą płacić za brnięcie w ślepe uliczki.
Proszę posłuchać.
Musimy zmierzyć się z możliwością,
że stowarzyszenie zamknie oddział w Massachusetts.
Na razie
wstrzymujemy płatną pracę w terenie.
Przykro mi.
Dalej ma pan drugą pracę?
Bourbon.
- Reszta dla pana. - Dziękuję.
Dostałeś pracę.
Nie miałem pojęcia, że w Europie takie zamieszanie.
Słyszałeś, że jakiś nadludzki jarosz dochodzi do władzy w Niemczech?
Obłęd.
Gratulacje, Frank.
- Szukają ludzi. - Nie, dziękuję.
Na litość boską.
Odpuść wreszcie.
Możemy czytać i badać w wolnym czasie.
- Z dachem nad głową. - Zamawiaj albo wyjdź.
Bardziej troszczysz się o martwą siostrę niż o żyjących.
Ma pieniądze.
Yiyíistś áá.
Głupiec sądzi, że skontroluje inny wymiar.
Odwiedzamy las, ale nie zostawiamy śladów.
Jak to inny wymiar?
Widziałem las.
Las, który pochłania zmarłych.
Więc to prawda?
Nie tutaj. Na zewnątrz.
Nazywam się Walter Gilman.
Pracuję w Stowarzyszeniu Spirytystycznym.
Kolejny bilagáana chce ujawnić wiedzę plemienną.
To nie tak.
Szukam siostry.
Byliśmy bliźniakami.
Byłem przy niej w chwili jej śmierci i widziałem jej ducha.
Wciągnął ją jakiś wir.
Spojrzałem w głąb i widziałem drzewa.
Nazywają go lasem zbłąkanych dusz.
Otchłań dla tych, którzy nie są gotowi iść dalej.
Byłeś tam?
Owszem.
Niby jak?
Zabierzesz mnie?
A ile zapłacisz?
Ekstrahowany z kwiatu kaktusa.
Óola ditléé.
To znaczy „płynne złoto”.
Niebezpieczne?
Jak bardzo chcesz zobaczyć siostrę?
Nie zostawiaj śladów w lesie.
Epperley!
Walt.
Następnym razem połóż się na poduszkach.
Frank!
Co jest?
Już idę.
- Widziałem ją. - Jest druga w nocy.
Widziałem Epperley.
Co ty wygadujesz?
Jegomość w pubie mówił, że może przejść do innych światów.
Udało się, psiamać.
Zwolnij.
Wziął mnie gdzieś.
Sprzedają taką substancję, płynne złoto.
Czyli narkotyk?
- Zmysły postradałeś? - Nie.
Dzięki niemu można przejść na drugą stronę.
Czyli mówisz,
że spróbowałeś nieznanej substancji od obcego człowieka?
- Oszalałeś do reszty? - Zrozumiesz, gdy spróbujesz.
Wracamy, trzeba kupić więcej.
Wcale nie trzeba.
Oddawaj.
Trzeba ci przemówić do rozumu.
Nie słuchasz mnie.
Widziałem siostrę.
Ma tyle lat, co w chwili śmierci.
Miała to samo ubranie.
Była uwięziona.
- Myślisz, że zmyślam? - Myślę, że jesteś zdesperowany.
Że zrobisz wszystko,
by udowodnić, że twoja walka ma sens.
Nigdy nie wierzyłeś?
Nigdy nic nie widziałem.
Rzekomo tyle widziałeś…
ja za to nic.
Epperley!
Co ty tu robisz?
Dom wiedźmy.
Walt!
Epperley!
- To ty. - Wiedziałem, że cię znajdę.
- Po prostu wiedziałem. - Myślałam, że już cię nie ujrzę.
Wyglądasz…
identycznie.
Jesteś mężczyzną.
Przepraszam.
Nie uratowałem cię, gdy mogłem.
Przyszedł mój czas.
Teraz to rozumiem.
Gdyby nie mój strach, nigdy bym tu nie trafiła.
Dostałeś się do Bostońskiej Orkiestry?
Gdy odeszłaś, przestałem grać.
Od lat nie dotykałem klawiszy.
Miałeś taki talent.
Myślałem tylko o tym, kiedy znów cię zobaczę.
Tylko tego pragnąłem.
Odnaleźć cię.
Jeszcze nie.
Wróć ze mną.
- Nie mogę. Próbowałam. - Nie zostawię cię.
„Nasz jednym spośród miliona światów.
Keziah Mason”.
„Keziah Mason była uzdrowicielką i zielarką pod koniec XVII wieku.
Twierdziła, że potrafi podróżować do innych wymiarów.
Kluczem był starożytny sztylet rytualny”.
„Sądzono ją za czary i powieszono na drzewie w jej ogrodzie.
Nie wiadomo, kto w trzecią noc zabrał jej ciało”.
„Zwłok nie odnaleziono”.
„Dom wiedźmy.
Na 33 Osgood Street,
zaledwie 27 kilometrów od Bostonu”.
Muszę zbadać ten dom.
Musi mi pan uwierzyć.
- To koszula nocna siostry, przysięgam. - Nie.
Pana zachowanie szarga reputację stowarzyszenia.
Proszę pana,
gdyby tylko spróbował pan płynnego złota…
Dość tego.
Jesteśmy w złej sytuacji. Staramy się zachować wiarygodność.
Pan za to przychodzi prosić o fundusze po zażyciu narkotyków?
Pańskie członkostwo zostaje anulowane.
Co takiego?
Proszę odejść.
Gdy odzyska pan honor, zapraszamy z powrotem.
POKÓJ DO WYNAJĘCIA NAJNIŻSZA STAWKA
Wrosły w ściany.
Nie ścinaj ich pan.
Mieszka tu malarka?
Jedna lokatorka po drugiej stronie.
Nie spotkacie się.
Są tu szczury?
Szczury, nietoperze, kto tam wie.
Zawilgotniało.
Zgadza się.
Ja pieprzę.
„Obecność innych wymiarów jest niepodważalna.
Przejść do nich można tylko w odmiennym stanie świadomości”.
Odmienny stan świadomości.
„Następny krok to transport materii.
Istnieje klucz”.
Klucz.
To on pozwoli nam sprowadzić coś z tamtego świata do naszego.
Klucz.
Epperley, czy to wystarczy?
Ten cuchnie jak nędzarz.
Bliźniaki.
Jenkins Brown.
Czy to na niego czekaliśmy, Keziah?
Przyszedł nas uwolnić?
Oto klucz.
Bliźniaki.
Czy to na niego czekaliśmy, Keziah?
Transport materii z tamtego świata do naszego.
Znów powrócił.
Walt!
Musisz uciekać.
Coś cię śledzi. Przeszło przez wrota.
Niepokoisz las i zostawiasz ślady.
- Boże. - Uciekamy.
Kryj się!
- Odeszła. - Nie powinieneś był wracać.
Posłuchaj mnie.
Mogę cię zabrać ze mną.
Co?
Gdy podarłem koszulę nocną, kawałek materiału wrócił ze mną.
- Niemożliwe. - Jesteśmy bliźniakami.
Kluczem, który pozwala materii na podróż międzywymiarową.
Keziah Mason to opisała.
Keziah Mason?
Ona też chce wrócić.
Obiecałem, że będę cię chronił.
- Zabiorę cię do domu. - A to dobre.
Wolę ujrzeć cuda świata niż nudzić się w domu.
Pić, tańczyć i cieszyć się życiem.
Keziah, tutaj są.
Nie!
Nie uciekniecie! Nigdzie się nie wybieracie!
Spierdalaj!
Biegnij!
Jesteś mój.
Walt! Nie!
Zostaw go.
Jest mój.
Nie!
Epperley.
Wziąłeś mnie ze sobą.
Tak nie można.
Ostrożnie.
Witaj, Walterze.
Uciekamy.
Biegiem!
Przede mną nie uciekniesz, chłopcze.
Otwórz, proszę!
- Czego chcesz? - Mieszkam w tamtym pokoju.
Coś chce nas skrzywdzić.
To nie człowiek.
Gdzieś cię widziałem.
Grzebiesz w tekstach Keziah Mason.
Żyła w tym domu.
W twoim pokoju.
Czuję energię, którą pozostawił jej gniew.
Torturowano ją w Salem.
Wbijali w nią szpilki, by sprawdzić, czy krwawi.
Zmusza mnie do malowania
moich wizji.
Co to znaczy?
Boże.
Znam cię.
To ty.
- Coś ty zrobił? - Nie skrzywdzi nas.
To moja siostra. Nazywa się Epperley.
Otworzyłeś wrota?
Otworzyłeś wrota w domu wiedźmy?
Oby Keziah cię nie śledziła.
Przyprowadziłeś ją ze sobą?
Zostawiłeś ślad?
Chciałem odzyskać siostrę.
Widzisz?
Odzyskuje siły.
Twoja siostra nie żyje.
Nie rozumiesz?
To ty.
Wykluczacie się wzajemnie.
Co?
Twoja siostra i Keziah w jednym kręgu.
Ty w drugim.
Dwie zagubione dusze.
I jeden żywy.
Wykluczacie się wzajemnie.
By martwy życie odzyskał,
żywy zginąć musi.
Nie prosiłam o to.
Musi być inny sposób.
Moje obrazy nie kłamią.
Wiedźma
zabije cię przed wschodem słońca.
Epperley?
Co możemy zrobić?
Chodź.
Szybko.
To ty.
Mówiłam, żebyś nie wracała.
Musimy się schronić w sanktuarium.
Igrasz z siłami, których w domu Boga być nie może.
Wynocha, zanim za włosy cię wytargam.
Ty.
Jakież demony przyzwałeś, chłopcze?
Pożądają cię martwi.
Nie ściągniesz ich tutaj.
Siostro, potrzebujemy pomocy.
Sami nie sprostamy tej ciemności.
Nie chcemy poddać się diabłu.
Poprowadź nas, byśmy się przed nim nie ugięli.
Proszę.
Czy nie każda dusza zasługuje na zbawienie?
Dam wam schronienie i pomodlę się za wasze dusze,
ale ostrzegam,
że nawet święta ziemia może ich nie powstrzymać.
Pojmujesz, co sprowadziłeś na ten świat?
Dziękujemy, siostro.
Bądź błogosławiona.
Ani się ważcie brudzić podłogę.
Jest tu telefon?
Walter?
Frank!
Co się dzieje?
Duchy chcą jego duszy.
Sprowadził ich z Krainy Umarłych.
Wróciła.
Sprowadziłem Epperley.
Idziemy do lekarza.
To prawda, przysięgam.
Zniknęła. Pewnie próbuje mnie chronić.
Wie, że muszę umrzeć, aby ona przeżyła.
Jedno albo drugie.
To obłęd, idziemy do szpitala.
Nie możesz! Nie będzie tam bezpieczny.
Cisza.
Walter.
- Próbuje wejść. - Kto?
Keziah Mason.
Chce zgładzić Gilmana, by odzyskać życie.
Wzajemnie się wykluczają.
Chodź do mnie.
Walter, wpuść mnie.
Trzymaj go!
By twoja siostra odzyskała życie,
musisz zginąć.
Trzymać go.
Chodź do mnie.
Przepadnij, diable!
Won z kościoła, kurestwo!
Pomocy!
Nie!
Epperley.
Pomocy!
Niech ktoś mi pomoże!
Ja nie mogę.
Zrób to, Keziah!
Uwolnij nas!
Zostaw go!
Nie!
Nie chcę cię znowu stracić.
Już się nie boję.
Pozwól mi odejść.
Tak bardzo cię kocham.
Kocham cię.
W końcu jestem wolna.
To koniec.
Świat nigdy nie usłyszy o tym, co przeszliśmy.
Według obrazu miał umrzeć przed świtem.
Cieszę się, że się myliłam.
Przepracowałem siedem lat w Stowarzyszeniu Spirytystycznym.
Przez cały ten czas…
nigdy nie widziałem ducha.
Od początku miałeś rację.
Co to?
Podaj lampę.
Ze strychu.
Uważaj.
Dalej mokra.
Przegniłe.
To ona.
Ich ziemskie ciała.
To ludzka czaszka.
Jest we mnie!
We mnie!
Co się dzieje?
Co się dzieje? Co robić?
Nie żyje?
Chyba coś słyszę.
Bicie serca.
Co uczyniłem, już się nie odstanie.
Idź po lekarza.
Potrzebujemy pomocy.
Wezwij lekarza!
Nic ci nie będzie.
Już dobrze.
- Przestań. - Nic nie możemy zrobić.
- Musimy iść po pomoc. - Patrz.
Moje obrazy nigdy nie kłamią.
Wygrała.
- Ale… - Spójrz.
Mówiłem, że przede mną nie uciekniesz.
Oto nasze szczęśliwe zakończenie.
Nie ma to jak w domu.
Będę żył w tym ciele, dopóki starczy mu sił.
Przecież Gilmanowi się już nie przyda.
Napisy: Mikołaj Kopczak