BİR NETFLIX DİZİSİ
"Gördüğümü çiziyorum" sözü, bir ressam mottosudur
ve bize dünyamızın birçok katmanını gösterir.
Çünkü güzel olan her şeyin arkasında karanlık vardır.
Güzellik, bakanın gözündedir. Peki ya korku?
Gördüğümüz imajları kafa karışıklığına bağlarız.
Anlık bir fikre, delilik hâline.
Ama ya öyle değillerse?
Ya titizlikle tutulmuş kayıtlarsa?
Bir uyarıysa
veya bir aile albümüyse?
Bu akşamki hikâyemizin adı "Pickman'in Modeli"
ve yönetmeni de Keith Thomas.
PICKMAN'İN MODELİ
Boynumu daha ne kadar böyle tutacağım?
Mükemmellik aceleye gelmez.
Bir tepenin diğerinden daha büyük olmasını istemezsin.
Buna cesaret edemezsin.
Kıza izin verdin sanıyordum.
Rebecca!
Sakın yapma.
Rebecca, neredesin?
Yukarı gel baba!
H.P. LOVECRAFT'IN ÖYKÜSÜNDEN UYARLANMIŞTIR
Thurber.
Tanrı'ya şükür. Beni şu cahillerden kurtar.
Amma abarttın.
Empresyonistleri konuşuyorduk.
Smithfield, Cézanne'a sövüp saymakla meşguldü.
Bu kadar büyütülmesine anlam veremediğimi söyledim.
Babam evvelki yaz, Paris'teki sergisine gitti.
Berbat olduğunu söyledi.
Neyle uğraştığımı görüyor musun?
Berbat mı?
MISKATONIC ÜNİVERSİTESİ KURULUŞ TARİHİ 1690
Yerlerinize beyler. Kaybedecek vaktim yok.
Başlamadan önce birkaç duyurum var.
Bu yılki öğrenci sanat ödülü için son başvuru tarihi yaklaşıyor.
Önemini bilmeyenler için söylüyorum,
komite tarafından en iyi olarak değerlendirilen çalışma,
eleştirmenler ve destekçiler tarafından görülmek üzere
Arkham Galerisi'nde sergilenecek.
Bu tür bir fırsat, eminim ki geçen yılın kazananı da onaylayacaktır,
genç bir sanatçının yolunu açabilir.
Doğru mu Bay Thurber?
Evet, efendim.
Ayrıca,
bugünden itibaren sınıfımıza biri daha eklendi.
Bay Pickman,
boş bir yere geçin lütfen.
Herkes hazır mı?
15 dakikalık süremiz
başladı.
Gördüğünüzü çizin.
Pazı yakınındaki boşluğa dikkat edin.
Temel şekillerinizi hatırlayın.
Geometrik olarak çizin, gölgelendirme yapmayın.
Unutmayın, boyun bir uzuvdur.
Dört dakika kaldı.
Vaktimi almayacaktınız Bay Thurber.
Yoksa çoktan bitirdik mi?
Bu kadar ilginç olan ne, göremiyorum.
Çünkü hayal gücün yok.
Thurber bu yüzden pokerde seni sürekli yeniyor.
Ful.
Beyler, yeni gelen çocuğun hayal gücünden biraz feyzalabilirsiniz.
Yeni çocuk mu?
Pickman mi?
O adam en az 80 yaşındadır.
Duyduğuma göre, şımarık bir mirasyedi.
New England zengini.
-Hiç de çaktırmıyor hani. -Annesi Arkham'lıymış.
Bir arkadaşın dediğine göre, kadın, o daha çocukken intihar etmiş.
Babası da kısa süre sonra delirmiş.
Kalan miras sayesinde
son 10 yıldır Avrupa'yı geziyormuş.
Bence
bugün çizdiği resmi ölçüt olarak alırsak Miskatonic'te tutunamaz.
Dersin amacı gördüğünü çizmek,
çürümüş et çizmek değil.
-Belki de gördüğü odur. -Adam mezarlıkta resim yapıyor.
Mezar soygunculuğu için erken saatler.
Pickman, değil mi?
Richard.
Yani,
Dickie.
Ne çiziyorsun?
Sanırım sıçanlara yem olmuş.
Bir şeye yem olduğu kesin.
Bu tür şeyleri sık mı yaparsın?
Gecenin köründe mezarlıkta takılmak falan.
Çünkü hayal gücün…
Bosworth'un dersinde çizdiğin resmi gördüm.
Çok iyisin.
O aynı fikirde olmayabilir.
Bosworth'un, öğrencilerinde katlanabildiği tek şey yetenek.
Senin eserlerini seviyor gibi.
Sanat ödülüne katılmayı düşünüyor musun?
Gerçekten katılmalısın. Bu…
Büyük bir fırsat.
Ben ödüllerle pek ilgilenmem.
O zaman neyle ilgileniyorsun Dickie?
Bunlar…
Çok güçlü.
Karanlık, çirkinlik,
yozlaşma.
Acı çekmek yaşamaktır.
Sempati
ya da özgeciliğin,
bu dünyanın gerçeklerini bulmamıza engel olmasına izin veremeyiz.
Hadi ama.
Bunu sır olarak saklama.
Acaba göremediğimiz bu gerçekleri
nerede bulabiliriz?
Korkunun yaşadığı yerde.
Her zamanki gibi yine geciktin.
Sen bir şey sunmayacak mısın?
Jüriyi etkilemeniz için size bir şans vereyim dedim.
-Nasıl gidiyor? -Acımasızca tabii.
Smithfield, kazanacağından çok emin.
-Pickman'den bir iz var mı? -Şu an içeride.
Dickie.
Sanatım için yanlış jüri.
Üzgünüm.
Ama bu insanların öğretecek bir şeyleri olduğundan şüphelenmeye başlıyorum.
Bizim…
…bir tür ritüelimiz var.
Ağır bir eleştirinin ardından toplanıp
bir yere eğlenmeye gideriz.
Bize katılsana.
Tablolarımı görmek ister misin?
İsterim.
Sen…
Bunları hiç göstermedin.
Evet. Gel.
Bu eser, gördüğünden biraz daha güçlü.
Ailem, nesillerdir New England'da,
cadı mahkemeleri öncesinden beri.
Annem bana çocukken hikâyeler anlatırdı.
Aile hikâyeleri.
Büyük büyükannemin büyük büyükannesi,
Lavinia.
Ona cadı damgası vurulmuş.
Büyücü damgası.
Kazıkta yakılmış.
Aile içi dedikodulara göre,
Lavinia, bir ritüel sırasında kocasını öldürmüş.
Sonra da etini daha soğumadan cadı meclisinin üyelerine sunmuş.
Bazen geceleri uyandığımda…
Odanın zemininden gelen sesler duyardım.
Parti seslerini.
Bunu duyuyor musun?
Onları duyuyor musun Will?
Altımızda, toprakta, akrabam…
Zor bir gece miydi Will?
Öğleden sonra olduğunun farkında mısın?
Kahretsin.
Lanet olsun!
Müsaadenizle.
-Parti neredeyse bitti. -Biliyorum, üzgünüm.
Ama geldim.
-Her şey yolunda mı? -Elbette. Niye ki?
Viski. Elinde ne varsa.
-Ne? Ortama uyum sağlıyorum. -Gel. Hepimiz seni bekliyorduk.
Will, bu teyzem Bayan Creighton.
Lizzy teyze, bu arkadaşım William Thurber.
Sevgili yeğenim Rebecca, gerçek bir sanatçı olduğunu söylüyor.
Biraz izin verir misin? Gidip babamı bulacağım.
Elbette.
Olağanüstü bir genç kadın.
William, bana biraz sanatından bahsetsene.
Rebecca, portre konusunda uzman olduğunu söyledi. En sevdiğim şey.
Benim de yaptırdığım portrelerim…
İyi misin?
Müsaadenizle.
Will.
Üzgünüm.
Seni babamla tanıştırayım. Charles.
-Merhaba William. -Memnun oldum efendim.
Will.
Will, dur!
-Sorun ne? -Ben…
-Ne? -O kadın.
Babanın yanındaki kadın…
Hayır, dinle. O aslında…
Nasıl olur?
Bana neler oluyor? Dün geceki tablo…
Özür dilerim.
Çok üzgünüm.
Öyle mi?
Bunu ne kadar çok önemsediğimi biliyordun.
-Buraya sarhoş geldin. -Hayır…
O benim babam!
Biliyorum.
Gitsen iyi olacak.
Lütfen, yapma.
Bu büyük bir hata.
Artık seni tanımıyorum bile.
Dickie.
Dickie!
Joe, bu aslında Avrupa işçiliğinin geleneklerini baltalıyor.
Bana sorarsan insanlar, bu çılgın şeylerden bıktı.
Hangi insanlarmış onlar?
Tüm Modernist hareketi, değersiz diye karalayamazsın.
Samuel'in sanatını, belki.
Acaba trend öncümüz bu konuda ne düşünüyor?
Bence tartışmalarınızı, sanatınızdan çok seviyorsunuz.
Ama ikiniz de haklısınız.
Gelenek önemlidir.
Çünkü direnir.
Ama bu modern dünyada hakikat olmadan sanat nedir ki?
Risk olmadan.
Bu kim?
Palyaço.
Adı ne?
Adı yok.
Bence onlara isim vermeliyiz.
Bunu hakkediyorlar.
-Ne diyelim? -Bilmiyorum.
Bu kim peki?
Bay Yeşil Ağız.
Bay Yeşil Ağız mı? Neden Bay Yeşil Ağız?
Ağzını yeşil yaptım da ondan.
Birileri çok geç saatte ayakta.
Baba!
Merhaba.
-Sana resimlerini göstermek istedi. -Öyle mi?
Bunu sevdim.
Çok ilginç bir renk kullanımı.
Dinle, bunları her gün görmek için ofisime götüreceğim.
Olur mu?
Yatma vakti. Hadi, dişlerini fırçala.
Baban seni yatıracak.
Aferin oğlum.
Yorgun musun?
Çok yorgunum.
Ne kadar çok?
Merak etme.
Çabuk olacağım.
Affedersiniz. Merhaba.
Hey!
Will.
-Ne oldu? -Hiçbir şey.
Hiçbir şey, üzgünüm. Sadece…
Uyuyamadım.
-Çay ister misin? -Evet.
Teşekkürler.
Hayatım,
bunu gönderen kişiyle tanışmadın, değil mi?
Adam, onu tanıdığını söyledi.
Adının Pickman olduğunu ve şehre döndüğünü söyledi.
Bay Thurber.
Erken gelmişsiniz.
Bunu çekiyle birlikte sanatçıya iade et.
-Bugün göndersen iyi olur. -Tabii. Adres var mı?
Hallet şu işi!
Lütfen.
Thurber, yorgun gibisin oğlum.
Benim…
Oğlum pek uyumuyor da.
Ah, evet.
Çocuklar.
Kimi bekliyoruz?
Affedersiniz.
Peki, başlayalım artık. Olur mu? Komite toplantısını başlatıyorum.
Bugün, değerlendirmemiz gereken birkaç eser var.
Ama önce bir şey diyeceğim. Joe, önemli bir iş yapmış gibi duruyorsun.
Bizi biraz aydınlatır mısın?
Komiteye özel bir konuk davet ettim.
Bu yılki sergi için onun eserlerini düşünebiliriz.
İşte şimdi meraklandım.
Beyler,
bu Richard Upton Pickman.
Richard'la Miskatonic'te aynı sınıftaydık.
William Thurber'ı hatırladığına eminim.
Elbette.
Richard o zaman bile dehşet bir yetenekti.
Hatta geri kalanımızın aksine, yaşlandıkça daha da iyi olmuş.
Sıra dışı olduğunun farkındayım
ama ondan birkaç tablo getirmesini istedim.
Sevgili komite üyelerim, beni hoş görürseniz
sizden galeriye gitmenizi rica edeceğim.
Zahmetinize değeceğine inanıyorum.
Sanırım bunu yapabiliriz.
-Doktor Reid, ben bunu… -Senin de sıran gelecek.
Joe.
Bu iyi bir fikir değil.
Azıcık rekabet zoruna mı gitti?
Pickman'i tanıyorum. Eserlerini biliyorum. Onları sergide gösteremezsin.
Ne garip. Böyle hırslı biri olduğunu düşünmezdim.
Will.
Neredeydin?
Konuşmak istediğim şeyler var
ama başım o kadar çok ağrıyor ki…
Misafirimiz var.
Umarım ziyaretimin bir sakıncası yoktur.
Benim işim,
ruhun derinliklerini yakalamak.
Bunların hiçbirini yapay sokaklarda,
insan yapımı topraklarda bulamazsınız.
Eğer etrafta hayaletler varsa
hepsi de tuzlu bataklıkların ve sığ koyların
uysal sakinleridir.
Benim sanatım…
Evet.
Benim sanatım…
…kadim olanla ilgili.
Büyüleyici.
Üniversitedeyken Will, sınıf arkadaşları ve ben,
hepimiz Spiritüalizme merak salmıştık.
Seanslar yapmak hoşumuza giderdi.
Ölüleri çağırmayı severdik.
Aslında işin alayındaydık ama yine de heyecan vericiydi.
Korkuluydu.
Dickie'nin bu çocukça hikâyeleri dinlemek istediğinden şüpheliyim.
Oyun olmayan bir gece vardı.
Ortam sessizleşti.
Ve karardı.
Yani…
Hiçbir şey göremiyordum. Sanki…
Kör olmuştum.
Ancak
diğerlerine, yani…
Hiçbir şey söylemedim ama…
Sanki…
Havada süzülüyordum.
Derken…
Kafamda tuhaf bir ses…
Vızıltı gibi mi?
Evet.
Önemli bir deneyimdi.
Yıllar önce.
Richard, sergiyi tanıtacağın için çok heyecanlı olmalısın.
Korkarım sevgili kocandan daha fazla.
Endişeleniyorum.
Yaşlandıkça hassaslaşmış.
Evet, öyle de denebilir.
O zaman neden geceyi burada bitirmiyoruz?
James'in yatma vakti geldi.
Evime gel.
Eserlerimi gör.
Belki de Minot'yu davet etmelisin.
Minot asla anlamaz!
Bunu bir düşün.
Lütfen.
Yemek için karına teşekkürlerimi ilet.
James'e de sohbetimizden keyif aldığımı söyle.
O özel bir çocuk. Bana biraz kendimi hatırlattı.
Bu gece çok kabaydın.
Utandım.
Utandın mı?
Liseli kızlar gibi ona yaltaklandın.
Richard sanatçı olarak başarılı olan tek arkadaşın
ve ona davranış şeklin…
İnsanlar konuşuyor Will.
Galeride, komitede.
Garip davranıyorsun, sadece bana da değil.
Eve geç geliyorsun.
Nadiren evdesin. Evde olduğundaysa…
Sanki…
Benden kaçıyorsun gibi hissediyorum.
Yine içiyor musun, bilmem gerek.
Ben…
Ben her zaman,
her yerde mutluluğu
ve güzelliği görmeye çalıştım.
Ama bu adamın ve yaptığı resimlerin etrafında…
Karanlık garip bir şekilde
beni yakalıyor.
Hayat her zaman güzel olamaz.
Hayır!
Hayır.
Hayır!
Hey, dostum. İyi misin?
Will. Bu ne sürpriz.
Oğluma ne dedin?
Cevap ver.
Hasta mı?
Gece, çığlıklar atarak korku içinde uyandı.
Bunu bir kez söyleyeceğim.
-Ailemden uzak dur. -Arkadaşız sanıyordum.
Arkadaş mı?
Bana kalırsa, arkadaşlığımızın bedeli ödendi.
Böyle düşünmene üzüldüm,
mesele asla para değildi ki.
Ben fikirlerine önem veriyorum.
Her zaman verdim.
Lütfen Will, buraya kadar geldin.
Yeni resimlerimi görmek istediğini biliyorum.
Yaptıklarımın en iyileri.
Onları görmeni istiyorum.
Hayır.
Hayır, Dickie.
Peki ya ailenden uzak durmayı kabul edersem?
Ayrıca sergiden çekilmeyi teklif etsem,
resimlerimi uygun görmezsen yok edip
sonsuza dek hayatından çıksam?
Bunu yapar mısın?
Şimdi evime gelirsen yaparım.
Burayı bu hâlde görmek, şok edici olmalı.
Ama…
Tablolarım, Will,
harikulade.
Elektrik birkaç ay önce gitti.
Bu taraftan.
Sanatıma hoş geldin.
Hissediyor musun Will?
Korku.
Lanetli fareler.
Tepeler onlarla dolu.
Ne yediklerini Tanrı bilir.
Aç kalmış olmalılar.
Bir dakika.
Geri çekil.
Hayır! O benim arkadaşım.
Geri çekil!
Geri.
Dickie.
-Will. -Biri seni durdurmalı Dickie!
O kişi ben olsam da bunu yapmalıyım! Resimlerin aklımı karıştırıyor.
Ama bu sanat.
Hayır!
Hayır, sorun bende sandım.
Sarhoş olduğumu ya da delirdiğimi,
travma geçirdiğimi, hasta olduğumu sandım. Ama sorun aslında bu resimlerdi.
Bunca zaman resimler yüzündendi!
Yaptığın şey, gözlerin arkasından sinsice ilerliyor
ve insanı delirtiyor.
Dickie, bu şey delilik yaratıyor ve ben…
Dünya zaten delirmiş durumda Will.
Korkuyu besleyen şey bu.
Karanlıkta neyin saklandığını bilmek.
-Dur. -Korkunun yerini bilmek.
-Al. Göstereyim. -Dur. Durdur şunu lütfen.
Dur Dickie.
Dickie, kes şunu! Ne yapıyorsun?
Dickie, ciddiyim!
Gördüğünü çiz.
Aşina olduğun şeyi.
Bunların hepsi
gerçek.
Bana yakın şeyler.
Aile portreleri.
Resimler birer hayal ürünü değil.
Hayatımda olan şeyler.
Artık onlarla tanışma vaktin geldi.
Karanlıkta bizi neyin beklediğini…
…görme vakti.
Dickie.
Dickie, ben…
Tanrım.
Hepsi zihinde.
Olağanüstü, Will.
Ben el atmadan önce, ağır işlerin çoğunu Reid yaptı.
Git, keşfet.
İlk senin görmeni istiyorum.
-Hadi. -İşte benim oğlum.
Joe'yu gördün mü? Bu sabah gelmesi gerekiyordu.
Bay Minot dün gece geldi,
bazı ayarlamalar yapması gerektiğini söyledi.
Sanırım hâlâ burada.
Emin misin?
Evet.
Joe.
O tablonun yanışını izledim Joe. Nasıl…
Joe.
Benim.
Ne yaptın Joe?
Diğer taraftan geliyor.
Sorun yok. Ben…
Ziyafet için geliyor.
Bize korkunun tüm güzelliğini göstermek için karanlıktan geliyor.
Gabriel!
İyi misin? Gabriel'ın yanına git hadi.
-İyi misin? -Evet.
-Emin misin? -Tabii ki iyiyim. Ne…
Bir kaza oldu. Joe.
-Kaza mı? -James'i eve götürmeni istiyorum.
-Ne tür… -Hemen, Rebecca.
-Joe yaralanmış. -Ne?
Yardım getireceğim.
Pickman'in bütün tablolarını hemen götürmeni istiyorum.
Anlaşıldı mı?
-Götürmek mi? Nereye? Neler oluyor? -Hepsini buradan götür ve yok et.
Bu arada, Gabriel…
Hiçbirine bakma sakın.
Hepsini yak!
Joe, başka yere bak!
Çok güzel kokuyor.
Ben…
Sabahki tavrım için aşkım…
Özür dilerim.
Her şeyin bittiğini bilmeni istiyorum.
Her şey
düzelecek. Ben…
Daha iyi olacağım.
Söz veriyorum.
Hepsi bitti.
Geçti artık.
Yaşadığı yeri biliyorum Will.
Ne?
Neyin yerini tatlım?
Korkunun yerini biliyorum.
Hayır.
Lütfen, Tanrım. Hayır, sana da olamaz.
Üzgünüm. Çok üzgünüm. Lütfen.
Lütfen. Elimden geleni yaptım.
Yemek yanacak.
James nerede?
Rebecca.
James nerede? Oğlumuz nerede?
Oğlumuz nerede?
Yakında ziyafet çekeceğiz.
Muhteşem olacak aşkım.
Göreceksin.
Vakit geldi.
Karanlıkta bizi neyin beklediğini
görme vakti.
Alt yazı çevirmeni: Filiz Kart