SERIAL NETFLIX
„Maluję, co widzę”. To maksyma malarzy.
To dzięki niej ukazują nam rozmaite warstwy naszego świata.
Za wszelkim pięknem kryje się też mrok.
Piękno tkwi w oku patrzącego, ale co z grozą?
Przypisujemy te wizje bujnej wyobraźni.
Kaprysom i szaleństwu.
A jeśli to nie wyobraźnia?
Może to dokładny zapis?
Ostrzeżenie.
Albo album rodzinny?
Nasza dzisiejsza opowieść to „Dzieło Pickmana”
w reżyserii Keitha Thomasa.
DZIEŁO PICKMANA
- Ile jeszcze mam tak trzymać szyję? - Doskonałość wymaga czasu.
Nie chcę zrujnować linii wzniesień.
Tylko spróbuj.
Nie dałaś gosposi wolnego?
Rebecca?
Ani się waż.
Gdzie jesteś?
Tutaj, tatku!
NA PODSTAWIE OPOWIADANIA H.P. LOVECRAFTA
Thurber, Bogu dzięki.
Ratuj mnie przed tą bandą filistrów.
Daj spokój.
Omawialiśmy impresjonistów.
Cézanne zbiera cięgi od Smithfielda.
Mówię tylko, że nie rozumiem jego fenomenu.
Dwa lata temu ojciec widział jego wystawę w Paryżu, czyste partactwo.
Widzisz, co muszę przechodzić?
Partactwo?
UNIWERSYTET MISKATONIC POWSTAŁY W 1690
Zająć miejsca, nie traćmy mojego czasu.
Zanim zaczniemy, mam kilka ogłoszeń.
Wkrótce mija termin składania prac na studencki konkurs malarski.
Dla nieświadomych wagi konkursu,
prace uznane przez komisję za najlepsze
zostaną wystawione w Galerii Arkham,
gdzie obejrzą je zarówno krytycy, jak i mecenasi sztuki.
To prawdziwa szansa dla młodego artysty,
co z pewnością potwierdzi zeszłoroczny laureat.
Panie Thurber?
Jak najbardziej.
To nie wszystko.
Od dziś do grupy dołącza nowy student.
Panie Pickman,
proszę znaleźć wolne miejsce.
Przygotować się.
Macie kwadrans.
Zaczynamy.
Rysujcie, co widzicie.
Zwróćcie uwagę na pustą przestrzeń przy bicepsie.
Stosujcie podstawowe bryły.
Budować, a nie cieniować.
Szyja to też kończyna.
Zostały cztery minuty.
To ja odliczam.
Czyżby pan skończył?
Nie widzę, co w nich tak interesującego.
Bo brakuje ci wyobraźni.
Dlatego Thurber ciągle cię ogrywa.
Ful.
Nabierzcie nieco wyobraźni od nowego.
Nowego? Pickmana?
Facet ma przynajmniej 80 lat.
Podobno z bogatej rodziny. Majątek z Nowej Anglii.
- Znalazł się znawca. - Matka chyba z Arkham.
Gdy był chłopcem, zginęła krwawą śmiercią z własnej ręki.
Niedługo potem ojciec zwariował.
Dzięki spadkowi włóczył się przez dekadę po całej Europie.
Po jego pracy z dzisiaj nie wróżę mu przyszłości na Miskatonic.
Koncepcja zajęć to rysowanie tego, co widzisz.
Nie gnijącego ciała.
- Może właśnie to widział. - Facet szkicuje na cmentarzu.
Trochę wcześnie na plądrowanie grobów.
Pickman, tak?
Richard.
A zatem Dickie.
Co tam rysujesz?
Chyba szczury ją dopadły.
Coś na pewno.
Często robisz coś takiego?
Nawiedzasz cmentarze w ciemną noc?
Twoja wyobraźnia to coś…
Widziałem rysunek na zajęciach Boswortha.
Jesteś świetny.
Bosworth tak raczej nie sądzi.
Jeśli Bosworth cokolwiek pielęgnuje w uczniach,
to jest to talent.
Twoje prace lubi.
Myślałeś o konkursie?
Naprawdę powinieneś.
To znakomita szansa.
Konkursy mnie nie interesują.
Więc co cię interesuje, Dickie?
Są…
przejmujące.
Ciemność,
brzydota,
zepsucie.
Cierpieć znaczy żyć.
Nie możemy pozwolić, by współczucie i cnota
chroniły nas przed prawdami tego świata.
Bez przesady.
Podziel się tajemnicą.
Gdzie można odnaleźć
te nieuchwytne prawdy?
Tam, gdzie żyje strach.
Jak zwykle spóźniony.
Gdzie twoja praca?
W tym roku dam wam szansę oczarować komisję.
- Jak idzie? - Bezlitośni jak zwykle.
Smithfield twierdzi, że zwycięstwo ma w kieszeni.
- Widzieliście Pickmana? - Jest w środku.
Dickie?
Nie potrafią docenić moich prac.
Przykro mi.
Zaczynam wątpić, że ci ludzie mogą czegokolwiek nauczyć.
Wiesz co?
Mamy taki rytuał z chłopakami
po ostrej krytyce.
Taką przyjemnostkę.
Dołącz do nas.
Chcesz zobaczyć moje obrazy?
Oczywiście.
Tych nigdy nie pokazałeś.
Podejdź.
Widziałeś bardziej stonowane prace.
Moja rodzina przybyła do Nowej Anglii wiele lat temu.
Przed procesami czarownic.
W dzieciństwie matka opowiadała różne historie.
Historie rodzinne.
O prababce mojej prababki, Lavinii.
Uznano ją za wiedźmę.
Czarownicę.
Spalono na stosie.
W rodzinie krążyły pogłoski,
że zabiła męża podczas rytuału.
Nie zdążył wystygnąć, a już podała ciało innym członkom kowenu.
Niegdyś budziłem się w środku nocy
i słyszałem ich pod podłogą.
Słyszałem wrzawę biesiady.
Słyszysz?
Słyszysz ich?
To moi krewni pośród ziemi, gdzieś pod nami.
Ciężka noc?
Już po dwunastej, tak nawiasem.
Jasna cholera.
Wybaczcie.
- Prawie skończyliśmy. - Wiem, przepraszam.
Już jestem.
- W porządku? - Oczywiście, dlaczego?
Whisky, cokolwiek macie.
Co? Czas się rozkręcić.
Chodź, czekamy.
Moja ciotka, pani Creighton.
Ciociu Lizzy, to mój przyjaciel William Thurber.
Rebecca zarzeka się, że wybitny z pana artysta.
Wybacz, ciociu, pójdę po tatę.
Oczywiście.
To cudowna młoda dama.
Opowie pan o swojej sztuce?
Uwielbiam portrety, według Rebekki to pana specjalność…
…pozowałam dla rozmaitych artystów…
Wszystko dobrze?
Proszę wybaczyć.
Will.
Przepraszam.
Poznaj mojego ojca, Charlesa.
- Dzień dobry. - Miło pana poznać.
Will?
Stój!
- O co chodzi? - Ja…
- Co? - Ta kobieta.
Ta kobieta z twoim ojcem.
Ona nie jest…
Jak to?
Co się ze mną dzieje?
To ten obraz z zeszłej nocy…
Przepraszam.
Naprawdę przepraszam.
Szczerze? Wiedziałeś, jakie to dla mnie ważne.
- Przychodzisz schlany. - Ja…
To mój ojciec!
Wiem.
Idź już.
Nie rób tego, proszę.
Dałam się zwieść.
Już cię nie poznaję.
Dickie.
Joe, to zniewaga dla tradycji europejskiego rzemiosła.
Ja tam uważam, że ludzie mają dość tego wariactwa.
Czyli którzy ludzie?
Nie można potępiać całego ruchu modernistycznego.
Najwyżej dzieła Samuela.
Co na to nasz opiniotwórca?
Wolicie wasze sprzeczki od swojej sztuki.
I oboje macie rację.
Tradycja jest ważna.
Umie przetrwać.
Lecz czym byłaby dziś sztuka bez prawdy?
Bez ryzyka?
Kto to?
Klaun.
Jak mu na imię?
Może ich nazwiemy?
Zasłużyli na to.
- A jak? - Sama nie wiem.
Kto to taki?
Pan Zielonousty.
A dlaczego?
Bo ma zieloną buzię.
Ktoś tu nie przepada za spaniem.
Tatuś!
Cześć.
- Chciał ci pokazać rysunki. - Doprawdy?
Ten mi się podoba.
Pomysłowe użycie koloru.
Wezmę je do biura, by podziwiać je każdego dnia.
Zgoda?
Pora spać. Idź umyć zęby.
Tatuś cię ulula.
Grzeczny chłopiec.
Zmęczony?
Wykończony.
Jak bardzo?
Spokojnie, długo mi nie zejdzie.
Przepraszam pana.
Will?
- Co się dzieje? - Nic.
Nic takiego, wybacz.
Nie mogłem spać.
- Herbaty? - Pewnie.
Dziękuję ci.
Skarbie?
Kto to przyniósł? Rozmawiałaś z nim?
Mówił, że go znasz.
Przedstawił się jako Pickman. Wrócił do miasta.
Pan Thurber?
Wcześnie pan przyszedł.
Do odesłania artyście z pokwitowaniem.
- Jeszcze dziś. - Oczywiście, na jaki adres?
Załatw to!
Proszę.
Mizernie wyglądasz.
Mój syn słabo sypia.
No tak, dzieci.
Na kogo czekamy?
Przepraszam.
Zaczynajmy więc, zapraszam komisję.
Dziś musimy przyjrzeć się paru malunkom.
Tymczasem nasz Joe jest radosny jak skowronek.
Zechcesz nas oświecić?
Zaprosiłem na dziś specjalnego gościa.
Warto rozważyć jego prace na ten rok.
Zaciekawiłeś mnie.
Panowie,
oto Richard Upton Pickman.
Studiowaliśmy razem w Miskatonic.
Z pewnością pamiętasz Williama Thurbera.
Oczywiście.
Już wtedy jego talent był zdumiewający.
Upływ lat służy jego sztuce w przeciwieństwie do naszej.
To oczywiście nietypowa sytuacja,
ale poprosiłem go o kilka obrazów.
Jeśli szanowna komisja zechce poświęcić mi czas,
zapraszam na krótki wernisaż w naszej galerii.
Nie będą panowie zawiedzeni.
Niech tak będzie.
- Dr. Reid, sądzę… - Później cię wysłuchamy.
To zły pomysł.
Obawiasz się konkurencji?
Znam Pickmana i jego prace.
Nie można pokazać ich na wystawie.
Zabawne. Sądziłem, że umiesz przegrywać.
Will?
Gdzie byłeś?
Musimy porozmawiać,
ale mam koszmarny ból głowy.
Mamy gościa.
Wybacz, wpadłem bez zapowiedzi.
Oto moje zadanie.
Uchwycić odcienie duszy.
Nie znajdziecie ich na tych fasadach ulic i miejscach
zrodzonych przez człowieka.
Jeśli są tu jakieś duchy,
to tylko oswojone widma słonych bagien
i płytkich zatoczek.
Moja sztuka…
Cóż.
Moja sztuka
dotyczy pradawnego.
Fascynujące.
Na studiach razem z Willem i chłopakami z Miskatonic
zainteresowaliśmy się spirytualizmem.
Urządzaliśmy seanse.
Wzywaliśmy zmarłych.
To była tylko zabawa, ale wyjątkowo ekscytująca.
Wydawała się niebezpieczna.
Wątpię, że interesują go takie opowiastki.
Pewnej nocy skończyła się zabawa.
Zapadła cisza.
I ciemność.
To znaczy…
Nic już nie widziałam, tak jakbym…
Jakbym oślepła.
A pozostali…
Nic im nie powiedziałam.
Czułam się, jakbym się unosiła.
Potem coś poczułam.
Takie dziwne uczucie w głowie.
Jakiś szum?
Tak.
To było przeżycie.
Stare czasy.
Na pewno cieszysz się z debiutu na wystawie.
Chyba bardziej niż twój uroczy małżonek.
Martwi mnie.
Coraz wrażliwszy z wiekiem.
Można tak powiedzieć.
Na tym możemy zakończyć.
James musi iść spać.
Wpadnij do mnie.
Zobacz moje prace.
Powinieneś zaprosić Minota.
Minot nigdy nie zrozumie!
Zastanów się.
Proszę.
Podziękuj żonie za kolację.
Powiedz Jamesowi, że miło się gawędziło.
Wspaniały chłopak.
Przypomina mi troszkę mnie.
Byłeś nieuprzejmy.
Wstydziłam się.
Wstydziłaś?
Przymilałaś się do niego jak młódka.
Tylko jemu powiodło się jako artyście.
Jak ty go traktujesz?
Ludzie gadają.
W galerii i w komisji.
Dziwnie się zachowujesz, nie tylko ze mną.
Wracasz późno do domu.
Rzadko kiedy jesteś w domu, a gdy już przychodzisz…
Jest tak…
jakbyś znikał na moich oczach.
Muszę wiedzieć, czy znowu pijesz.
Zawsze…
próbowałem szukać we wszystkim…
radości i piękna.
Gdy obcuję z nim i jego sztuką…
Ciemność potrafi mnie zagarnąć.
Życie nie zawsze jest piękne.
Nie!
Wszystko dobrze?
To ci niespodzianka.
Coś powiedział Jamesowi?
Odpowiedz.
Źle się czuje?
Obudził się z krzykiem.
Powiem to tylko raz.
- Trzymaj się z dala od mojej rodziny. - Myślałem, że się przyjaźnimy.
Przyjaźnimy?
Chyba dostałeś już swoje w ramach naszej przyjaźni.
Przykro mi, że tak to odbierasz.
Nigdy nie chodziło o pieniądze.
Cenię twoje opinie.
Zawsze je ceniłem.
Proszę cię.
Przeszedłeś taki kawał drogi.
Wiem, że chcesz zobaczyć nowe obrazy.
Moje najlepsze dzieła.
Musisz je zobaczyć.
Nie.
Nie, Dickie.
A gdybym zgodził się trzymać z dala od twojej rodziny?
Zrezygnuję z wystawy i zniszczę moje obrazy,
jeśli uznasz je za niestosowne.
Zniknę z twojego życia.
Zrobiłbyś to?
Jeśli teraz pójdziemy do mnie.
Straszny rozgardiasz, wiem.
Jednak…
to moje prace
są tu najważniejsze.
Prądu nie ma już parę miesięcy.
Tędy.
Witaj pośród mych prac.
Czujesz to?
Strach.
Przeklęte szczury.
Roi się tu od nich.
Bóg raczy wiedzieć, co jedzą.
Chyba są wygłodniałe.
Chwilka.
Wracaj.
Nie! To przyjaciel!
Cofnij się!
Do tyłu.
Dickie?
- Will? - Ktoś musi cię powstrzymać!
Zrobię to, jeśli muszę. Przez te obrazy odchodzę od zmysłów.
To tylko sztuka.
Nie.
Myślałem, że to przeze mnie.
Że się nachlałem, postradałem zmysły,
że to jakaś nerwica albo załamanie,
a to były te obrazy.
Cały czas winne były obrazy!
Twoja sztuka wpełza w oczodoły
i wpędza w obłęd.
Dickie, zwariować od niej można.
To świat jest szalony.
Właśnie to rodzi strach.
Świadomość tego, co czai się w ciemności.
- Przestań. - Świadomość tego, gdzie żyje strach.
- Pokażę ci. - Przestań, proszę.
Przestań.
Co ty wyprawiasz?
Zaklinam cię!
Maluj, co widzisz.
To, co znasz.
Wszystkie te obrazy
to sama prawda.
Najbliższa mi prawda.
Te portrety rodzinne.
Nie zrodziła ich wyobraźnia.
Zrodziło je moje życie.
Czas, żebyś je poznał.
Ujrzyj, co czyha na nas…
w ciemności.
Dickie?
Dickie, ja…
Boże drogi.
Wszystko to wymysł.
Wspaniała wystawa.
Reid wykonał większość roboty, zanim przyszedłem.
Idźcie pozwiedzać.
Będziecie pierwsi.
- Chodź. - Kochany synek.
Gdzie Joe? Miał przyjść rano.
Pan Minot przyszedł wieczorem.
Wspomniał, że musi coś dopracować.
Chyba dalej tu jest.
- Jesteś pewien? - Tak.
Joe?
Ten obraz spłonął. Jakim cudem…
Joe?
To ja.
Coś ty zrobił?
On nadchodzi z drugiej strony.
Spokojnie, wezwę…
Nadchodzi na ucztę.
Nadchodzi z ciemności ukazać nam piękno strachu.
Gabriel!
Jak tam? Może pójdziesz do Gabriela?
- W porządku? - Tak.
- Na pewno? - Oczywiście, że tak.
Joe miał wypadek.
- Wypadek? - Zabierz Jamesa do domu.
- Wypadek? - Już!
- Joe jest ranny. - Co?
Pójdę po pomoc.
Masz natychmiast wynieść wszystkie prace Pickmana.
Rozumiesz?
- Dokąd? Co się dzieje? - Wynieś je i zniszcz.
Jeszcze jedno.
Nie patrz na nie.
Spal je!
Joe, nie patrz na nie.
Pysznie pachnie.
Posłuchaj.
Chcę cię przeprosić, skarbie.
Za moje zachowanie.
To już koniec tego zamieszania.
Wszystko będzie…
Będzie lepiej.
Będę lepszy.
Obiecuję.
Skończone.
Już po wszystkim.
Wiem, gdzie żyje.
Proszę? Gdzie co żyje?
Gdzie żyje strach.
Nie.
Na litość boską, tylko nie ty.
Przepraszam, tak strasznie przepraszam.
Proszę cię, naprawdę próbowałem.
Zepsujesz obiad.
Gdzie James?
Rebecca?
Gdzie James? Gdzie jest nasz syn?
Gdzie nasz syn?
Niedługo uczta.
Będzie wspaniała, najdroższy.
Sam zobaczysz.
Nadszedł czas.
Nadszedł czas ujrzeć, co czyha na nas
w ciemności.
Napisy: Mikołaj Kopczak