1
00:00:07,040 --> 00:00:07,880
ทําไม

2
00:00:08,880 --> 00:00:11,080
โจจะฆ่าพี่ชายตัวเองทําไม

3
00:00:13,240 --> 00:00:17,440
มันเริ่มต้นตอนที่ทีโอ มอร่า
มาเรียนที่แฟรงคลิน บิดเดิล

4
00:00:18,520 --> 00:00:22,040
ทีโอเป็นคนสนุกสนานร่าเริง

5
00:00:23,160 --> 00:00:26,080
แถมยังเป็นนักฟุตบอลยอดฝีมือ

6
00:00:27,400 --> 00:00:29,480
หมอนั่นเล่นบอลเก่งขั้นเทพ

7
00:00:32,840 --> 00:00:34,480
ซึ่งนั่นแหละอาจเป็นปัญหา

8
00:00:36,080 --> 00:00:36,920
ทําไมล่ะ

9
00:00:37,600 --> 00:00:38,560
เขาเป็นภัยคุกคาม

10
00:00:39,600 --> 00:00:41,000
เขาเป็นภัยคุกคามต่อโจ

11
00:00:42,280 --> 00:00:43,120
จริง

12
00:00:44,680 --> 00:00:47,200
โจเกลียดใครก็ตามที่เก่งกว่าเขา

13
00:00:47,200 --> 00:00:48,120
ถูกต้อง

14
00:00:53,920 --> 00:00:54,760
คริสโตเฟอร์

15
00:00:59,840 --> 00:01:01,160
เกิดอะไรขึ้นกับทีโอ

16
00:01:05,080 --> 00:01:06,280
ขอร้องล่ะ คริสโตเฟอร์

17
00:01:08,880 --> 00:01:10,680
มันควรเป็นการแกล้งกัน

18
00:01:12,240 --> 00:01:13,360
จะอันตรายได้ยังไง

19
00:01:13,360 --> 00:01:17,360
เรามีรับน้องเล็กๆ ซึ่งทํากัน
เป็นประจําที่โรงเรียนอย่างแฟรงคลิน

20
00:01:18,080 --> 00:01:20,880
คืนนั้นเราเลยฉลองกัน

21
00:01:21,480 --> 00:01:24,680
มันคือวันสถาปนา และเราก็เมาปลิ้น

22
00:01:24,680 --> 00:01:26,960
เราหยิบหน้ากากมาใส่

23
00:01:27,600 --> 00:01:28,800
เราไปที่ห้องเขา

24
00:01:29,640 --> 00:01:31,600
มีผม โจ และแอนดรูว์

25
00:01:33,120 --> 00:01:34,160
เรากระโจนใส่เขา

26
00:01:35,320 --> 00:01:37,520
เราลากเขาไปที่ซากตึกร้าง

27
00:01:40,360 --> 00:01:41,480
รู้อะไรไหม

28
00:01:44,200 --> 00:01:47,480
- เขาเล่นตามน้ําไปด้วย
- มาทางนี้ ทางนี้

29
00:01:54,680 --> 00:01:57,480
แล้วโจก็เริ่มมัดเขาไว้...

30
00:01:58,800 --> 00:01:59,680
กับเก้าอี้

31
00:02:00,440 --> 00:02:03,840
ทีโอ

32
00:02:08,080 --> 00:02:10,840
ผมไม่ลืมที่จะคลายปมเชือกทิ้งไว้

33
00:02:12,160 --> 00:02:14,800
แต่โจเดินมามัดจนแน่น

34
00:02:17,080 --> 00:02:19,920
โจหยิบกรวยจากในครัว

35
00:02:20,640 --> 00:02:23,320
ยัดใส่ปากของทีโอ

36
00:02:24,280 --> 00:02:28,560
มีอีกสองคนอยู่ด้วย
วิลเลี่ยมกับเอียน พวกเราหัวเราะ

37
00:02:29,640 --> 00:02:32,480
แล้วพวกเขาก็เริ่มเทเหล้ากรอกใส่กรวย

38
00:02:33,200 --> 00:02:37,960
แล้วเราก็ร้อง "อั๊กๆ" จากนั้น...

39
00:02:37,960 --> 00:02:39,480
อั๊กๆ

40
00:02:39,480 --> 00:02:41,560
มันเหมือนฝันร้าย

41
00:02:44,040 --> 00:02:47,120
- เหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นจริง
- พวกเขาเทไม่หยุดเลยเหรอ

42
00:02:48,040 --> 00:02:51,040
ขาของทีโอเริ่มกระตุกอย่างแรง

43
00:02:52,120 --> 00:02:56,360
เขามีอาการชักหรืออะไรสักอย่าง
และโจยังอยากทําต่อไป

44
00:02:57,800 --> 00:02:59,960
เหมือนเขาห้ามตัวเองไม่ได้

45
00:03:00,560 --> 00:03:01,520
เขาทําต่อไป

46
00:03:02,800 --> 00:03:04,120
ทั้งที่ทีโอกระตุกอย่างแรง

47
00:03:05,720 --> 00:03:07,040
เหมือนมันยังเป็นเรื่องสนุก

48
00:03:08,800 --> 00:03:10,360
เราไม่รู้ว่าจะทํายังไง

49
00:03:19,480 --> 00:03:20,600
เราก็เลยตกลงกัน

50
00:03:21,680 --> 00:03:22,920
จะไม่มีวันบอกใคร

51
00:03:23,440 --> 00:03:24,440
ไม่มีวัน

52
00:03:25,760 --> 00:03:26,720
ไม่ว่ายังไง

53
00:03:33,880 --> 00:03:36,040
ผมกลัวมาก มายา

54
00:03:57,920 --> 00:03:59,160
ผมไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย

55
00:04:02,400 --> 00:04:03,280
แอนดรูว์ด้วย

56
00:04:06,480 --> 00:04:09,320
ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา พวกคุณก็ลงเรือยอชต์

57
00:04:11,240 --> 00:04:12,480
กลุ่มเดิมห้าคนนี้

58
00:04:14,200 --> 00:04:15,640
เกิดอะไรขึ้นที่นั่น คริสโตเฟอร์

59
00:04:17,400 --> 00:04:18,400
แอนดรูว์ไปด้วย

60
00:04:20,600 --> 00:04:21,480
แล้วยังไง เขา...

61
00:04:22,760 --> 00:04:24,000
เขาอยากสารภาพเหรอ

62
00:04:26,200 --> 00:04:30,080
เขาบอกว่าเขากินไม่ได้นอนไม่หลับ

63
00:04:31,800 --> 00:04:34,280
เอาเลย เพื่อน มาดื่มกัน

64
00:04:34,280 --> 00:04:35,840
ดื่ม

65
00:04:37,840 --> 00:04:38,880
อีกแก้ว

66
00:04:39,760 --> 00:04:42,880
เขาเมา และเสียใจ

67
00:04:43,880 --> 00:04:45,680
ทุกคน เราต้องไปมอบตัว

68
00:04:46,840 --> 00:04:49,120
ฉันไม่รู้ว่าจะอยู่อย่างนี้ได้อีกนานแค่ไหน

69
00:04:49,640 --> 00:04:52,280
โจก็หว่านล้อมให้มองแง่ดี

70
00:04:52,800 --> 00:04:56,000
มันจะไม่เป็นไรหรอก
แอนดรูว์ ทุกอย่างจะเรียบร้อย

71
00:04:58,280 --> 00:05:00,520
ต่อมา ตอนที่เราหลับอยู่ข้างล่าง...

72
00:05:02,840 --> 00:05:05,080
แอนดรูว์ขึ้นไปที่ดาดฟ้า...

73
00:05:07,920 --> 00:05:08,920
ไปอยู่ลําพัง

74
00:05:10,680 --> 00:05:13,440
ไม่กี่นาทีต่อมา โจก็ตามขึ้นไป

75
00:05:16,120 --> 00:05:18,120
ผมได้ยินเสียงน้ํากระเซ็นและผมก็รู้

76
00:05:19,200 --> 00:05:20,600
พระเจ้า ผมรู้

77
00:05:25,560 --> 00:05:27,560
แล้วคุณไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครเหรอ

78
00:05:28,760 --> 00:05:30,160
- ไม่เคย
- มัน...

79
00:05:31,680 --> 00:05:32,800
ผมขอโทษ

80
00:05:37,600 --> 00:05:38,440
ทําไมถึงบอกตอนนี้

81
00:05:39,320 --> 00:05:40,320
บอกฉันทําไม

82
00:05:48,400 --> 00:05:49,240
เพราะว่า...

83
00:05:50,520 --> 00:05:51,360
โจตายแล้ว

84
00:05:54,320 --> 00:05:55,520
ในที่สุดผมก็รู้สึกปลอดภัย

85
00:06:57,600 --> 00:06:58,600
{\an8}คอรีย์

86
00:07:17,920 --> 00:07:19,160
{\an8}คอรีย์

87
00:07:44,280 --> 00:07:45,400
นี่ตํารวจ

88
00:07:47,840 --> 00:07:49,480
ออกมา ผมมีอาวุธ

89
00:08:48,080 --> 00:08:48,920
คอรีย์

90
00:08:52,960 --> 00:08:53,800
นั่นคุณเหรอ

91
00:09:25,560 --> 00:09:26,400
ใครอยู่ตรงนั้น

92
00:09:48,640 --> 00:09:50,720
คอรีย์ นี่ตํารวจ

93
00:09:56,200 --> 00:09:59,400
หยุด หนีไปก็ไม่มีประโยชน์

94
00:10:00,240 --> 00:10:02,280
หยุดเถอะ คอรีย์

95
00:10:03,240 --> 00:10:05,120
หยุด หยุดเถอะ

96
00:10:07,520 --> 00:10:10,280
คอรีย์ รุดซินสกี้ ผมขอจับคุณ

97
00:10:10,280 --> 00:10:13,240
ผู้ต้องสงสัยสมรู้ร่วมคิดฆ่าทอมมี่ ดาร์ก

98
00:10:13,240 --> 00:10:14,160
อะไรนะ

99
00:10:14,160 --> 00:10:16,960
ผมขอจับคุณข้อหาอําพรางศพด้วย

100
00:10:16,960 --> 00:10:20,560
และมีเจตนาขัดขวางการสืบสวนของตํารวจ

101
00:10:20,560 --> 00:10:23,440
คุณไม่ต้องพูดอะไร มันอาจใช้เอาผิดคุณได้

102
00:10:23,440 --> 00:10:27,600
ถ้าคุณพูดไม่ตรงกับที่ตอบในศาลทีหลัง

103
00:10:28,880 --> 00:10:32,040
อะไรก็ตามที่คุณพูดอาจเป็นหลักฐานได้

104
00:10:32,040 --> 00:10:33,640
เข้าใจไหม

105
00:10:35,680 --> 00:10:36,520
ฆาตกรรมเหรอ

106
00:10:44,080 --> 00:10:44,920
สวัสดี

107
00:10:44,920 --> 00:10:48,720
มายา พวกเขารู้แล้ว นักสืบเคียร์ซ
รู้ว่าฉันตรวจสอบกระสุนให้เธอ

108
00:10:48,720 --> 00:10:49,680
ยังไง

109
00:10:49,680 --> 00:10:53,000
ปืนกระบอกเดียวกันที่ฆ่า
โจกับแคลร์ มันเป็นไปได้ยังไง

110
00:10:53,000 --> 00:10:55,720
- เชน เรื่องนี้นายต้องเชื่อใจฉัน
- ไม่

111
00:10:55,720 --> 00:10:58,440
เธอพูดอยู่แค่นั้น "เชื่อฉัน" แล้วเธอก็โกหกฉัน

112
00:10:58,440 --> 00:11:02,360
ปืนกระบอกเดียวกันฆ่า
ทั้งพี่สาวและสามีเธอได้ยังไง ยังไง

113
00:11:02,360 --> 00:11:05,640
เกิดอะไรขึ้น มายา
ทําไมถึงโกหกฉันอยู่เรื่อย ทําไม

114
00:11:06,320 --> 00:11:09,880
เชน ฉันอยากคุยกับนาย ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้

115
00:11:10,640 --> 00:11:11,480
บาย

116
00:11:38,120 --> 00:11:39,160
มายา...

117
00:11:43,480 --> 00:11:44,960
เราสูญเสียไปแล้วหลายคน...

118
00:11:45,480 --> 00:11:48,160
ในวันนั้นที่รถยนต์โดนระเบิด

119
00:11:50,680 --> 00:11:52,360
ฉันจะไม่ยอมสูญเสียมากกว่านี้

120
00:11:56,880 --> 00:11:59,200
เราต้องอพยพคนเจ็บ เธอเลือดออกมาก

121
00:12:04,280 --> 00:12:05,480
{\an8}ใช่ อย่าขยับ

122
00:12:05,480 --> 00:12:06,400
หมอ!

123
00:12:07,840 --> 00:12:09,600
ข้างล่างนั่นมีคนตาย

124
00:12:09,600 --> 00:12:11,360
- ไปเร็ว
- ยูห้า-สี่เหรอ

125
00:12:11,360 --> 00:12:14,680
มีรถกําลังมา เห็นหรือเปล่า เปลี่ยน

126
00:12:14,680 --> 00:12:16,840
ข้างล่างนี่ตึงมือมาก

127
00:12:16,840 --> 00:12:18,720
ใช่ เราจัดการให้ ทีสอง-หก

128
00:12:18,720 --> 00:12:20,800
เตรียมพร้อม รอหน่วยแพทย์ฉุกเฉิน เปลี่ยน

129
00:12:20,800 --> 00:12:22,800
สวัสดี ศูนย์ นี่คือยูสี่-ห้า

130
00:12:22,800 --> 00:12:26,240
พบยานพาหนะต้องสงสัยกําลังมุ่ง
หน้าไปยังกองกําลังพันธมิตรจุดเปราะบาง

131
00:12:26,240 --> 00:12:28,480
ขออนุญาตจัดการได้ไหม เปลี่ยน

132
00:12:29,080 --> 00:12:30,080
ยืนยันไม่ได้

133
00:12:30,080 --> 00:12:33,920
ห้ามจัดการเว้นแต่ว่าคุณมี
หลักฐานยืนยันตัวศัตรู เลิกกัน

134
00:12:34,480 --> 00:12:36,080
เราก็เลยรอ

135
00:12:36,800 --> 00:12:39,400
ระหว่างที่ฉันได้ยินคนของเราร้องขอชีวิต

136
00:12:39,400 --> 00:12:42,080
มันยากที่จะฟังเรื่องนี้ แต่เราทําถูกแล้ว มายา

137
00:12:42,800 --> 00:12:45,600
เรารอแล้ว เราทําตามขั้นตอน

138
00:12:47,600 --> 00:12:48,440
ขั้นตอน

139
00:12:50,360 --> 00:12:52,560
ถังน้ํามันระเบิด ทุกคนถอย!

140
00:12:53,160 --> 00:12:56,280
ยูสี่-ห้า พวกคุณต้อง
จัดการรถสีขาวคันนั้น ขอร้อง

141
00:12:56,800 --> 00:12:59,160
มีพาหนะเคลื่อนเข้ามาใกล้
เห็นหรือเปล่า เปลี่ยน

142
00:12:59,160 --> 00:13:01,520
รับทราบ สอง-หก ยังคุ้มกันพวกคุณอยู่ เลิกกัน

143
00:13:01,520 --> 00:13:04,160
เหลือเวลาไม่มาก รถสีขาวคันนั้นใกล้เข้ามาแล้ว

144
00:13:04,160 --> 00:13:07,360
พวกเขากําลังเป็นเหยื่อรอเชือด
ขออนุญาตจัดการได้ไหม

145
00:13:07,880 --> 00:13:09,360
ไม่ได้ ยูห้า-สี่

146
00:13:09,360 --> 00:13:11,440
- รักษาตําแหน่งเดิมไว้
- ให้ตายสิ

147
00:13:13,240 --> 00:13:17,000
ความล่าช้านั่นไม่ใช่ความผิดเรา มายา
เราได้รับการยืนยันแล้ว

148
00:13:19,720 --> 00:13:20,760
ไม่

149
00:13:21,640 --> 00:13:23,240
เราไม่เคยได้รับการยืนยัน

150
00:13:26,000 --> 00:13:27,440
ฉันปิดระบบสื่อสารของนาย

151
00:13:31,320 --> 00:13:33,800
อะไรนะ เธอพูดเรื่องอะไร

152
00:13:34,800 --> 00:13:37,200
คําสั่งในวิทยุบอกให้เราอยู่เฉยไว้

153
00:13:38,240 --> 00:13:40,200
พวกเขาไม่ได้สั่งให้เราโจมตี

154
00:13:42,120 --> 00:13:48,160
พวกเขาเชื่อว่าอย่างน้อย
หนึ่งคนในรถคันนั้นเป็นพลเรือน

155
00:13:49,360 --> 00:13:51,600
ยูห้า-สี่ ช่วยเราด้วย

156
00:13:51,600 --> 00:13:54,320
จัดการรถสีขาวทางเหนือ เปลี่ยน

157
00:13:57,640 --> 00:14:00,360
เราอยู่ข้างใน รถสีขาวใกล้เข้ามาแล้ว

158
00:14:00,840 --> 00:14:03,440
ผู้กองสเติร์น ได้โปรด

159
00:14:04,840 --> 00:14:06,560
ฉันโดนยิง

160
00:14:06,560 --> 00:14:09,240
ตอนนี้ระบุสถานะพาหนะคันนี้ไม่ได้

161
00:14:09,240 --> 00:14:10,800
อย่าเพิ่งลงมือ เตรียมตัว...

162
00:14:10,800 --> 00:14:12,000
(แผงควบคุมการสื่อสาร)

163
00:14:13,320 --> 00:14:15,560
เกิดอะไรขึ้น สายของฉันไม่ทํางาน

164
00:14:15,560 --> 00:14:18,000
เธอได้ยินไหม คําสั่งว่ายังไง

165
00:14:18,560 --> 00:14:19,840
ฉันตัดสินใจเอง

166
00:14:20,600 --> 00:14:23,920
ฉันจะไม่ยอมเสียคนของเรา ในเมื่อฉันช่วยได้

167
00:14:25,360 --> 00:14:26,880
และถ้ามีพลเรือนตาย...

168
00:14:28,360 --> 00:14:30,320
ถ้ามีคนถูกลูกหลง งั้น...

169
00:14:31,680 --> 00:14:32,520
มันก็สุดวิสัย

170
00:14:36,000 --> 00:14:37,440
ใครก็ได้ช่วยด้วย ใครก็ได้

171
00:14:37,440 --> 00:14:40,080
ทําบ้าอะไรอยู่ จัดการรถทางเหนือ

172
00:14:40,080 --> 00:14:42,280
ทําอะไรสักอย่างเร็ว

173
00:14:42,280 --> 00:14:43,680
ฉันต้องการสายรัด

174
00:14:43,680 --> 00:14:46,240
เราต้องการคุณเดี๋ยวนี้ ยูห้า-สี่

175
00:14:46,240 --> 00:14:47,440
พร้อมยิง

176
00:14:48,080 --> 00:14:50,040
ยูห้า-สี่ จัดการรถสีขาว

177
00:14:50,040 --> 00:14:51,680
เราไม่มีเวลาแล้ว

178
00:14:51,680 --> 00:14:53,760
- ใครก็ได้ ช่วยด้วย
- ผู้กองสเติร์น

179
00:14:53,760 --> 00:14:55,920
ยูห้า-สี่ ทําอะไรสักอย่างสิ

180
00:14:55,920 --> 00:14:57,480
- เดี๋ยวนี้
- ผู้กองสเติร์น ขอร้อง

181
00:15:08,920 --> 00:15:11,480
มันเป็นการตัดสินใจที่แย่มาก

182
00:15:11,480 --> 00:15:14,640
แต่เราถูกฝึกมาให้ตัดสินใจอะไรแบบนั้น

183
00:15:15,240 --> 00:15:17,880
ฉันจะไม่ยอมเสียทหารของเราไปอีกคน

184
00:15:19,040 --> 00:15:20,600
ภาพที่ฉันย้อนไปเห็นอยู่เรื่อย...

185
00:15:25,200 --> 00:15:27,440
ไม่ต้องเป็นจิตแพทย์ก็รู้

186
00:15:28,600 --> 00:15:29,680
ทุกคืน

187
00:15:31,040 --> 00:15:33,240
ทุกคืน ฉันอยู่ในเฮลิคอปเตอร์ลํานั้น

188
00:15:33,240 --> 00:15:35,920
และทุกคืน ฉันพยายามหาวิธี...

189
00:15:39,840 --> 00:15:41,560
ให้ได้ผลที่ต่างจากเดิม

190
00:15:42,920 --> 00:15:44,840
และพลเรือนพวกนั้นก็ตายทุกคืน

191
00:15:46,800 --> 00:15:47,640
ใช่

192
00:15:47,640 --> 00:15:50,400
ยืนยันว่าไม่มีทหารในรถ เปลี่ยน

193
00:15:55,240 --> 00:15:56,080
ฉันแค่...

194
00:15:57,800 --> 00:15:59,720
ฉันอยากย้อนกลับไป

195
00:16:01,560 --> 00:16:06,160
และบางทีครั้งนี้ คําสั่ง
จะเข้ามาทันเวลา ฉันจะได้ไม่ยิง

196
00:16:08,120 --> 00:16:11,120
หรือฉันยิง และไม่มีพลเรือน

197
00:16:16,280 --> 00:16:17,960
แต่ฉันย้อนกลับไปไม่ได้ เชน

198
00:16:20,280 --> 00:16:21,200
ฉันทําไม่ได้

199
00:16:25,120 --> 00:16:28,080
เราพบทอมมี่ ดาร์กในตู้แช่แข็งพร้อมรอยกรีดที่คอ

200
00:16:28,080 --> 00:16:30,200
เป็นการตายที่โหดเหี้ยม

201
00:16:30,200 --> 00:16:32,960
เราพบเลือดในรถของมายา เบอร์เกตต์

202
00:16:32,960 --> 00:16:35,320
และจากการสอบปากคํา เธอยอมรับว่าเป็นคุณ

203
00:16:35,320 --> 00:16:38,920
ที่พาเธอไปที่โกดังให้เช่านั้น
ซึ่งพบศพของทอมมี่ ดาร์ก

204
00:16:40,480 --> 00:16:44,760
ถ้าพบเลือดในรถของมายา เบอร์เกตต์
แล้วทําไมมากล่าวหาว่าผมฆ่าล่ะ

205
00:16:44,760 --> 00:16:46,320
เพราะคุณทั้งคู่เป็นผู้ต้องสงสัย

206
00:16:46,320 --> 00:16:50,240
เรายังมีหลักฐานที่บ่งชี้ว่าคุณลักลอบเข้ามาใน

207
00:16:50,240 --> 00:16:53,040
ระบบคอมพิวเตอร์ของตํารวจโดยเจตนาจะฝ่าฝืน

208
00:16:53,040 --> 00:16:55,760
กฎหมายการใช้คอมพิวเตอร์โดยมิชอบ ปี 1990

209
00:16:55,760 --> 00:16:58,640
ดังนั้น นี่ ฟังนะ เรามาเริ่มกันตรงนี้ดีไหม

210
00:16:59,160 --> 00:17:03,360
บอกมาว่าทําไมคุณบุกรุก
เข้าไปในโกดังที่ทอมมี่ ดาร์กเช่าไว้

211
00:17:04,960 --> 00:17:07,360
- ไม่มีความเห็น
- ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร คอรีย์

212
00:17:08,120 --> 00:17:09,800
วิธีที่คุณทํางาน เรื่องอื้อฉาว การทุจริต

213
00:17:09,800 --> 00:17:14,160
คุณชอบรายงานเรื่องต่างๆ
ตามที่เห็นควร นั่นแหละสิ่งสําคัญ

214
00:17:14,160 --> 00:17:15,640
โลกจําเป็นต้องรู้

215
00:17:15,640 --> 00:17:17,760
- มันไม่ใช่อย่างที่ผมเห็นควร
- อ๋อ

216
00:17:18,440 --> 00:17:21,680
มันไม่ใช่ข่าวลือออนไลน์ ผมลงแต่ข้อเท็จจริง

217
00:17:21,680 --> 00:17:25,200
ทุกอย่างในเว็บไซต์ของผม
ผ่านการสืบสวนถี่ถ้วนรัดกุม

218
00:17:25,200 --> 00:17:29,080
ใช่ "การสืบสวนถี่ถ้วนรัดกุม"
คือการบุกรุกทรัพย์สินของผู้อื่น

219
00:17:30,600 --> 00:17:33,560
ลูกความผมยอมรับว่าบุกรุกสถานที่ แต่ถ้าคุณ...

220
00:17:33,560 --> 00:17:37,800
ทอมมี่ ดาร์กเคยเป็นหัวหน้ารปภ.
บริษัทเดินเรือและอดีตกัปตันเรือยอชท์

221
00:17:37,800 --> 00:17:41,280
เศษสวะไร้ศีลธรรมที่รับเงินจากพวกเบอร์เกตต์

222
00:17:41,280 --> 00:17:43,040
เหตุผลน่ะเหรอ ไม่รู้โว๊ย

223
00:17:43,040 --> 00:17:46,920
ไม่ใช่แค่รับเงินนะ
แต่รับเป็นเงินสดอยู่นานหลายปี

224
00:17:46,920 --> 00:17:48,680
นี่ไม่ใช่พฤติกรรมปกติ

225
00:17:50,440 --> 00:17:51,280
ผมบอกมายาแล้ว

226
00:17:51,960 --> 00:17:55,680
ว่าครอบครัวของสามีเธอปกปิด
การฉ้อฉลในวงการทดลองทางการแพทย์

227
00:17:56,640 --> 00:17:59,520
มันทําให้เด็กๆ ทั่วโลก
ทุกข์ทรมาน และพวกเบอร์เกตต์

228
00:17:59,520 --> 00:18:02,720
ใช้ลูกเล่นทางกฎหมายทุกอย่างที่มีเพื่อปิดตาย

229
00:18:02,720 --> 00:18:04,400
ไม่ให้สาธารณชนรู้เรื่องนี้

230
00:18:04,400 --> 00:18:07,000
- และคุณคิดว่าทอมมี่ ดาร์กเกี่ยว...
- ผมไม่รู้

231
00:18:07,000 --> 00:18:09,520
- แต่เขาตายไปแล้ว คอรีย์
- ใช่ แต่ไม่ใช่ฝีมือผม

232
00:18:09,520 --> 00:18:11,520
ผมจะฆ่าเขาทําไม ผมไม่มีแรงจูงใจ

233
00:18:11,520 --> 00:18:13,600
เขาอาจรู้ว่าคุณกําลังขุดคุ้ยเรื่องนี้

234
00:18:13,600 --> 00:18:15,120
- นี่มันไร้ประโยชน์...
- เดี๋ยว

235
00:18:15,120 --> 00:18:17,680
คุณไปที่โกดังของเขาทําไม

236
00:18:19,000 --> 00:18:20,040
ไม่มีความเห็น

237
00:18:20,760 --> 00:18:21,600
คอรีย์...

238
00:18:23,000 --> 00:18:23,840
นี่

239
00:18:25,080 --> 00:18:25,920
มีคนตายทั้งคน

240
00:18:27,720 --> 00:18:30,560
คุณยอมรับว่าบุกรุกโกดังของเขา

241
00:18:30,560 --> 00:18:33,920
คุณหนีจากที่เกิดเหตุ คุณกําลังสืบเรื่องเขา

242
00:18:34,440 --> 00:18:37,520
คุณแฮ็คข้อมูลเขา นี่ ฟังนะ...

243
00:18:38,640 --> 00:18:41,560
คุณอยู่ใจกลางของเรื่องเลย

244
00:18:42,480 --> 00:18:45,160
และคําว่า "ไม่แสดงความเห็น"
จะไม่ทําให้อะไรเปลี่ยนไป

245
00:18:49,800 --> 00:18:51,760
ผมอยากคุยกับเขาตามลําพัง

246
00:19:15,000 --> 00:19:17,120
(เครื่องติดตาม "รถของลูก้า" เคลื่อนไหว)

247
00:19:17,120 --> 00:19:19,280
(รถของลูก้า)

248
00:19:21,360 --> 00:19:22,880
ฉันยังอยากคุยกับอิซาเบลล่านะ

249
00:19:24,080 --> 00:19:26,960
- เธอหลบหน้าฉันมาตลอด
- เธอไม่อยากคุยกับคุณ

250
00:19:29,080 --> 00:19:30,400
บ้าจริง

251
00:19:42,880 --> 00:19:43,720
มายา

252
00:19:48,120 --> 00:19:48,960
มายา

253
00:19:50,360 --> 00:19:51,480
เหลือเชื่อเลย

254
00:19:58,800 --> 00:20:00,600
ในห้องขังเห็นแต่ภาพเท่านั้น

255
00:20:02,880 --> 00:20:03,720
ไม่มีเสียง

256
00:20:05,000 --> 00:20:07,160
- ขอเวลาสองนาทีนะ
- ครับ จ่า

257
00:20:26,840 --> 00:20:28,200
โอเค ฟังนะ เรื่องนี้...

258
00:20:30,000 --> 00:20:31,200
เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่

259
00:20:32,360 --> 00:20:35,000
และถ้าพวกเบอร์เกตต์รู้ว่าผมตามสืบพวกเขา

260
00:20:35,000 --> 00:20:37,560
พวกเขาจะเล่นงานผมถึงตายแบบถูกกฎหมาย

261
00:20:37,560 --> 00:20:41,120
หรือที่จริง ผมจะเกิดอุบัติเหตุอะไรสักอย่างน่ะ

262
00:20:43,960 --> 00:20:47,400
เรื่องเล่าเดิมๆ ของทฤษฎีสมคบคิดสินะ

263
00:20:48,240 --> 00:20:50,800
พวกเขาปลอมแปลงข้อมูล
ในการทดลองยาตัวใหม่ๆ

264
00:20:50,800 --> 00:20:54,240
ปกปิดข้อมูลเพราะมันไม่ตรงกับ
เปอร์เซ็นต์ที่พวกเขาบอกในรายงาน

265
00:20:54,760 --> 00:20:58,880
พวกเขาภูมิใจที่กับผลข้างเคียงอันน้อยนิด

266
00:20:58,880 --> 00:21:03,760
ก็เลยบอกว่าคนไข้ที่ใช้ยาของตน 99.6%
ได้รับผลข้างเคียงน้อยมากถึงไม่มีเลย

267
00:21:03,760 --> 00:21:07,320
ในช่วงรับยา 12 เดือนแรก
แต่มันเหลวไหลทั้งเพ

268
00:21:08,320 --> 00:21:11,040
พวกเขาใช้วิธีเดียวกับในคดีโอปิออยด์ฉาวโฉ่นั่น

269
00:21:11,040 --> 00:21:14,320
ปิดปากคนไข้ที่แพ้ยารุนแรง

270
00:21:15,920 --> 00:21:17,400
ผมเคยเห็นข้อมูลจริง

271
00:21:18,320 --> 00:21:20,440
มันไม่ใช่ 99.6 เปอร์เซ็นต์

272
00:21:23,040 --> 00:21:26,720
และใช่ คุณคิดว่าผมเชื่อทฤษฎีสมคบคิด ได้สิ

273
00:21:27,320 --> 00:21:32,880
แคลร์ พี่สาวของมายา
กําลังสืบเรื่องนี้ตอนที่เธอตาย

274
00:21:34,760 --> 00:21:36,080
ตอนที่เธอถูกฆ่า

275
00:21:45,880 --> 00:21:49,240
ซึ่งผมคิดว่าแคลร์ถูกฆ่าเพราะเธอคิดจะเปิดโปง

276
00:21:49,240 --> 00:21:53,480
ความจริงเกี่ยวกับบริษัท
ลัมเบอร์ฟาร์มาที่เป็นของพวกเบอร์เกตต์

277
00:21:53,480 --> 00:21:55,640
และผลการทดลองยาที่ถูกปลอมแปลง

278
00:21:59,280 --> 00:22:00,480
(ลัมเบอร์ฟาร์มา)

279
00:22:07,840 --> 00:22:09,000
ดังนั้น คุณจะพูดอะไร

280
00:22:11,520 --> 00:22:12,440
ผมจะบอกว่า...

281
00:22:13,760 --> 00:22:17,080
ลัมเบอร์ฟาร์มาขายผลิตภัณฑ์อันตรายเกลื่อนตลาด

282
00:22:20,760 --> 00:22:23,880
บางคนเกิดผลข้างเคียงแปลกๆ

283
00:22:23,880 --> 00:22:25,200
เห็นภาพหลอน...

284
00:22:25,200 --> 00:22:27,200
ไปตรวจซะ ไปเงียบๆ

285
00:22:27,200 --> 00:22:30,160
ถ้าจําเป็นก็เก็บเป็นความลับ แต่คุณต้องไปตรวจ

286
00:22:30,160 --> 00:22:32,720
บางคนพยายามฆ่าตัวตาย

287
00:22:33,320 --> 00:22:36,240
หมายความว่ายังไงที่พวกเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร

288
00:22:36,240 --> 00:22:38,280
ร้ายแรงได้ยังไงถ้าพวกเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร

289
00:22:38,280 --> 00:22:40,600
มันร้ายแรงเพราะสิ่งที่มันส่งผลกับผม...

290
00:22:40,600 --> 00:22:42,160
อาการวูบพวกนั้น

291
00:22:42,160 --> 00:22:45,720
แน่นอน พวกเบอร์เกตต์
ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ ดังนั้น...

292
00:22:46,520 --> 00:22:49,000
ถ้าคุณอยากรู้ว่าใครฆ่าทอมมี่ ดาร์ก...

293
00:22:50,440 --> 00:22:52,200
เป็นผมจะตรวจสอบพวกเขานะ

294
00:23:07,160 --> 00:23:08,560
(เบอร์เกตต์ โกลบอล)

295
00:23:27,560 --> 00:23:30,080
แสดงว่า คุณเป็นแค่ผลจากยา นิโคล

296
00:23:31,240 --> 00:23:32,600
คุณไม่เคยอยู่ที่นี่จริงๆ

297
00:23:33,120 --> 00:23:34,200
ผลข้างเคียงที่แย่นะ

298
00:23:35,320 --> 00:23:36,880
และคงมีด้านดีด้วย

299
00:23:41,800 --> 00:23:43,880
ผมกําลังจะมีลูก นิโคล

300
00:23:47,440 --> 00:23:48,640
ผมกําลังจะแต่งงาน

301
00:24:07,160 --> 00:24:10,120
คุณเก็บตัวไม่ไปเข้ากลุ่ม
แล้วคิดจะให้ฉันนิ่งเฉยไม่ได้

302
00:24:10,120 --> 00:24:11,840
ใช่ ผมสบายดี นิโคล

303
00:24:12,880 --> 00:24:14,200
คุยกับเธอซะ ซามี

304
00:24:15,240 --> 00:24:16,320
เธอรักคุณ

305
00:24:19,360 --> 00:24:22,160
- ผมขอโทษ
- ไม่ใช่ความผิดของคุณ ซามี

306
00:24:23,520 --> 00:24:25,880
ตอนฉันถูกฆ่า คุณไม่ได้เข้าเวร

307
00:24:32,080 --> 00:24:32,920
ผมคิดถึงคุณ

308
00:24:37,360 --> 00:24:38,840
ฉันจะอยู่กับคุณตลอดไป

309
00:24:40,600 --> 00:24:41,800
ในนี้

310
00:24:45,360 --> 00:24:47,160
กลับไปหามอลลี่กับลูกเถอะ

311
00:24:48,440 --> 00:24:49,640
ใช่ คุณพูดถูก

312
00:24:50,280 --> 00:24:53,120
ผมควรทําแบบนั้น นี่ไม่ใช่คุณ มันแค่...

313
00:24:54,280 --> 00:24:55,280
ฉันรักคุณ

314
00:24:57,560 --> 00:24:58,560
ฉันต้องไปแล้ว

315
00:25:02,960 --> 00:25:03,800
ไม่

316
00:25:24,040 --> 00:25:26,160
(ลัมเบอร์ ฟาร์มา, เบอร์เกตต์ โกลบอล)

317
00:25:29,240 --> 00:25:34,320
(รถของลูก้า)

318
00:26:59,560 --> 00:27:01,720
- ฮัลโหล
- เอ็ดดี้ มายาพูด

319
00:27:01,720 --> 00:27:03,080
ฉันใช้โทรศัพท์เครื่องใหม่

320
00:27:03,680 --> 00:27:05,800
ฟังนะ ฉันอยากให้คุณมาเจอฉัน

321
00:27:06,640 --> 00:27:07,560
เรื่องสําคัญ

322
00:27:21,080 --> 00:27:21,920
สวัสดี

323
00:27:23,280 --> 00:27:24,240
เกิดอะไรขึ้น

324
00:27:24,960 --> 00:27:28,040
ฉันต้องลงทะเบียนให้คุณมารับลิลี่แทนฉันได้

325
00:27:29,560 --> 00:27:31,960
- แล้วโทรศัพท์ใช้แล้วทิ้งนี่คืออะไร
- ฉันอธิบายไม่ได้น่ะ

326
00:27:31,960 --> 00:27:34,520
- ฉันต้องไปแล้ว เร็วเข้า
- มายา นี่มันอะไรกัน

327
00:27:36,520 --> 00:27:37,920
ก็ได้ ฉันต้องไปที่นึง

328
00:27:38,680 --> 00:27:42,480
และหลังจากนั้น ฉันอยากให้คุณ
ไปรับลิลี่และพาเธอไปที่บ้านคุณ

329
00:27:44,000 --> 00:27:45,120
เธอรักพวกคุณ

330
00:27:48,080 --> 00:27:49,920
ช่วยทําแทนฉันได้ใช่ไหม

331
00:27:52,360 --> 00:27:53,200
ได้

332
00:27:55,680 --> 00:27:58,120
เกิดอะไรขึ้น มายา คุณมีอันตรายเหรอเปล่า

333
00:28:00,280 --> 00:28:01,800
อยากรู้ไหมว่าใครฆ่าแคลร์

334
00:28:03,880 --> 00:28:05,520
งั้นก็ให้ฉันทําสิ่งที่ต้องทํา

335
00:28:07,800 --> 00:28:08,640
เยี่ยม

336
00:28:10,000 --> 00:28:11,400
นั่นแหละ เรียบร้อย

337
00:28:11,400 --> 00:28:14,480
พี่เขยคุณได้รับอนุญาตให้มารับลิลี่ได้ทุกเมื่อ

338
00:28:14,480 --> 00:28:15,560
เยี่ยม ขอบคุณ

339
00:28:15,560 --> 00:28:17,760
ไม่ต้องห่วง มีอะไรให้ช่วยอีกไหมคะ

340
00:28:17,760 --> 00:28:20,640
- ขอฉันเจอลิลี่ได้ไหม
- ให้ฉันไปรับเธอออกมาไหมคะ

341
00:28:20,640 --> 00:28:23,880
ไม่ ฉันไม่อยากทําให้เธอสับสน
ขอฉันแค่ดูเธอได้ไหมคะ

342
00:28:23,880 --> 00:28:24,800
ได้แน่นอนค่ะ

343
00:28:24,800 --> 00:28:25,800
โอเค ขอบคุณ

344
00:29:10,640 --> 00:29:11,480
ขอบคุณค่ะ

345
00:29:15,560 --> 00:29:17,480
ขอบคุณ ขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหม

346
00:29:19,000 --> 00:29:20,200
โทรศัพท์ผมเหรอ ทําไม

347
00:29:20,200 --> 00:29:22,400
ก็เครื่องนี้มันออนไลน์ไม่ได้น่ะสิ

348
00:29:23,200 --> 00:29:26,800
รู้อะไรไหม มายา ที่คุณทําอยู่เริ่มทําให้ผมกลัว

349
00:29:27,440 --> 00:29:28,440
(เข้าสู่ระบบ)

350
00:29:28,440 --> 00:29:30,640
{\an8}ฉันกําลังจับตาดูใครบางคน

351
00:29:30,760 --> 00:29:33,480
{\an8}(รถของลูก้า)

352
00:29:38,320 --> 00:29:39,160
ขอบคุณ

353
00:29:41,360 --> 00:29:44,480
คุณไม่มีทางเดาได้หรอกว่า
ใครมาเข้ากะที่บีซี่เบอร์ริโต

354
00:29:45,800 --> 00:29:49,600
- นักบิดผู้ต้องสงสัยที่เจอในสวน
- ลูกชายของโค้ชฟิล ดอว์สัน

355
00:29:49,600 --> 00:29:52,080
ผมขอให้ที่นั่นกักตัวเขาไว้จนกว่าเราจะไปถึง

356
00:29:53,040 --> 00:29:55,000
ผมจะขับเอง คุณโอเคดีไหม

357
00:29:56,160 --> 00:29:57,360
- ดี
- ผมเห็นคุณ...

358
00:29:57,360 --> 00:29:58,320
- สบายดี
- โอเค

359
00:30:09,440 --> 00:30:12,240
ฉันขอให้พีเจรอในห้อง
ทํางานฉันจนกว่าคุณจะมาถึง

360
00:30:12,240 --> 00:30:14,080
คุณไม่ได้บอกเขาว่าคุณโทรหาเราเหรอ

361
00:30:14,080 --> 00:30:16,080
เปล่า ฉันอ้างเหตุผลอื่น

362
00:30:16,080 --> 00:30:18,520
ขอถามเรื่องรูปแบบการสืบสวนของคุณได้ไหมคะ

363
00:30:18,520 --> 00:30:22,480
เขาอาจมีหลักฐานสําคัญต่อการสืบสวนคดีร้ายแรง

364
00:30:22,480 --> 00:30:24,480
ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ

365
00:30:25,320 --> 00:30:26,640
พีเจ รอเดี๋ยว

366
00:30:27,240 --> 00:30:28,200
ทางนั้นไปไหนครับ

367
00:30:28,200 --> 00:30:30,400
ทางเดินของแผนกซ่อมบํารุง แต่ไม่มีทางออก

368
00:30:30,400 --> 00:30:31,680
มีทางอื่นขึ้นไปได้ไหม

369
00:30:31,680 --> 00:30:33,920
- มีค่ะ ทางนี้มีลิฟต์อยู่
- โอเค

370
00:30:33,920 --> 00:30:34,840
มีอะไรให้ช่วยไหม

371
00:30:34,840 --> 00:30:38,040
ย้อนไปห้านาทีก่อนและอย่าทิ้งเขาไว้คนเดียว

372
00:30:43,920 --> 00:30:44,760
ไม่เอาน่า

373
00:31:18,600 --> 00:31:19,520
พีเจ

374
00:31:20,600 --> 00:31:21,440
พีเจ

375
00:31:53,120 --> 00:31:54,440
- เขาอยู่ข้างนอกนั่น
- ห๊ะ

376
00:31:54,440 --> 00:31:56,640
เด็กหนุ่มที่คุณไล่ตามอยู่ เขาออกไปทางนั้น

377
00:31:56,640 --> 00:31:58,160
ขอบคุณ

378
00:32:10,320 --> 00:32:12,240
พีเจ บ้าเอ๊ย

379
00:32:20,280 --> 00:32:21,560
พีเจ

380
00:32:22,160 --> 00:32:23,560
พีเจ นี่ตํารวจ

381
00:32:24,080 --> 00:32:24,920
ฉันสั่ง...

382
00:32:26,000 --> 00:32:28,200
ฉันขอสั่งให้นายลงจากหลังคานี่

383
00:32:28,200 --> 00:32:29,680
อย่าเข้ามาใกล้นะ

384
00:32:29,680 --> 00:32:31,200
พระเจ้าช่วย

385
00:32:33,640 --> 00:32:36,480
พีเจ ดูสิ นี่ ดูสิ บนนี้มันอันตรายนะ

386
00:32:37,080 --> 00:32:37,920
นี่

387
00:32:39,680 --> 00:32:40,520
พระเจ้าช่วย

388
00:32:44,560 --> 00:32:45,800
กลับขึ้นมาดีไหม

389
00:32:46,920 --> 00:32:49,800
- เราไปคุยกันในที่ที่ปลอดภัยกว่านี้ก็ได้
- ไม่ได้

390
00:32:50,520 --> 00:32:53,840
เฮ้ย นั่งลงๆ พีเจ

391
00:32:53,840 --> 00:32:55,160
- ให้ตายสิ
- นั่งลง

392
00:32:55,760 --> 00:32:58,560
ฟังนะ มีตํารวจอยู่ข้างล่างนั่น

393
00:32:58,560 --> 00:33:01,000
ดังนั้นไม่ว่านายจะไปที่ไหน เราก็จับนายได้

394
00:33:01,000 --> 00:33:03,440
บอกมาเร็ว นายวิ่งหนีทําไม

395
00:33:03,960 --> 00:33:07,200
ผมไม่รู้เรื่องการฆาตกรรม ผมไม่รู้อะไรเลย

396
00:33:07,200 --> 00:33:09,680
ก็ได้ โอเค

397
00:33:09,680 --> 00:33:13,000
เรารู้ว่านายอยู่ที่นั่นตอนที่โจ เบอร์เกตต์ถูกฆ่า

398
00:33:13,000 --> 00:33:17,560
ใช่ ผมอยู่ที่นั่นตอนเขาถูกยิง ผมอยู่กับเด็กอีกคน

399
00:33:19,240 --> 00:33:23,240
เขากับเพื่อนๆ ไปขโมยโทรศัพท์
เราขี่มอเตอร์ไซค์วิ่งราวกระเป๋าถือ

400
00:33:25,400 --> 00:33:28,920
คืนนั้นมีแค่ผมกับเขาในสวนสาธารณะ
ผมได้ยินเสียงตะโกน โอเคไหม

401
00:33:28,920 --> 00:33:29,840
ใช่

402
00:33:30,520 --> 00:33:33,280
เขาวิ่งมาหา วิ่งมาบอกว่ามีคนตาย

403
00:33:33,280 --> 00:33:36,880
และตอนนี้เราต้องรีบเผ่น
เราเลยขึ้นมอเตอร์ไซค์

404
00:33:36,880 --> 00:33:38,800
ออกจากที่นั่นเร็วที่สุดเท่าที่ทําได้

405
00:33:40,200 --> 00:33:41,880
เราขี่เร็วมากจนรถผมล้ม

406
00:33:43,240 --> 00:33:45,560
มอเตอร์ไซค์ของผมเสียหาย ผมเลือดออก

407
00:33:45,560 --> 00:33:48,960
ผมถึงได้โทรหาพ่อ แต่ก็แค่ขอความช่วยเหลือ

408
00:33:55,680 --> 00:33:59,040
- ได้ แล้วนายบอกเขาว่ายังไง
- เหมือนกับที่ผมเพิ่งบอกคุณ

409
00:33:59,040 --> 00:34:02,200
เหมือนกันเป๊ะ เขาบอกว่า
"อย่าเข้าไปยุ่งจะดีกว่า"

410
00:34:03,160 --> 00:34:07,200
เราเลยเอามอเตอร์ไซค์ผม โทรศัพท์ผม
ไปทิ้ง กลบเกลื่อนว่าผมอยู่ตรงนั้น

411
00:34:08,880 --> 00:34:09,960
ผมไม่ได้ฆ่าใคร

412
00:34:09,960 --> 00:34:12,560
- เข้าใจแล้ว
- เคียร์ซ คุณโอเคไหม

413
00:34:12,560 --> 00:34:14,040
แล้วเด็กอีกคนเป็นใคร

414
00:34:14,640 --> 00:34:17,560
ไม่รู้สิ แค่คนที่ผมรู้จัก ผมไม่รู้ชื่อเขา

415
00:34:17,560 --> 00:34:18,640
เขาชื่ออะไร

416
00:34:19,800 --> 00:34:20,640
แรมโบ้

417
00:34:21,920 --> 00:34:23,160
พวกนั้นเรียกเขาว่าแรมโบ้

418
00:34:23,160 --> 00:34:24,080
แรมโบ้

419
00:34:24,080 --> 00:34:27,440
ใช่ แรมส์บอตทอม ผมไม่รู้ชื่อจริงของเขา

420
00:34:28,720 --> 00:34:29,960
เขาเป็นเพื่อนของเพื่อน

421
00:34:31,720 --> 00:34:33,440
บ้านเขาอยู่ที่มารินดูเค

422
00:34:33,960 --> 00:34:37,200
พ่อเขามีรถตู้สีฟ้า เป็นบริษัททําความสะอาดมั้ง

423
00:34:38,040 --> 00:34:39,800
แล้วเขา นี่ ขึ้นมาเถอะ

424
00:34:39,800 --> 00:34:43,920
เขามีอาวุธไหม แรมโบ้คนนี้

425
00:34:46,080 --> 00:34:47,320
มีครับ บางครั้ง

426
00:34:48,440 --> 00:34:51,480
และเขาคือเด็กประเภทที่
จะทําร้ายคนอื่นหรือเปล่า

427
00:34:51,480 --> 00:34:54,680
ถ้ามีคนขอให้ทํา ถ้ามีใครสักคน...

428
00:34:56,960 --> 00:34:57,800
คุณโอเคใช่ไหม

429
00:34:59,000 --> 00:35:02,040
ใช่ ฉันสบายดี

430
00:35:03,920 --> 00:35:07,480
คนที่ตายในสวนสาธารณะนั่น
ไม่เกี่ยวกับผมเลย สาบานได้

431
00:35:08,080 --> 00:35:09,720
- โอ้
- เฮ้ย ช่วยด้วย

432
00:35:11,000 --> 00:35:11,880
ช่วยด้วย

433
00:35:11,880 --> 00:35:13,320
นี่ มองผมสิ

434
00:35:13,960 --> 00:35:15,360
ใช่ อยู่นิ่งๆ โอเคนะ

435
00:35:15,360 --> 00:35:18,280
ผมจะขึ้นไปหา อยู่นิ่งๆ ไว้ ใครก็ได้ ช่วยด้วย

436
00:35:18,280 --> 00:35:19,640
อยู่นิ่งๆ

437
00:35:19,640 --> 00:35:21,840
- มองผมไว้
- ฉันสบายดี อยู่ตรงนั้นแหละ

438
00:35:21,840 --> 00:35:23,280
อยู่ตรงนั้น อย่า...

439
00:35:23,920 --> 00:35:25,120
ผมกําลังขึ้นไปหา

440
00:35:25,640 --> 00:35:28,800
อยู่เฉยๆ เถอะ อย่าขยับนะ

441
00:35:32,240 --> 00:35:35,200
มองผมสิ ทุกอย่างจะเรียบร้อย

442
00:35:35,800 --> 00:35:36,640
มองผมสิ

443
00:35:37,160 --> 00:35:39,760
โอเคนะ ผมกําลังไปหาคุณ โอเคไหม

444
00:35:42,040 --> 00:35:43,880
ไม่เป็นไรนะ

445
00:35:45,920 --> 00:35:47,080
ไม่

446
00:36:07,560 --> 00:36:09,320
(ลานจอดรถ)

447
00:36:38,720 --> 00:36:39,960
คุณขึ้นไปบนนั้นทําไม

448
00:36:43,480 --> 00:36:45,120
พระเจ้า ผมน่าจะรายงานเรื่องคุณ

449
00:36:47,160 --> 00:36:48,840
คุณไม่พร้อมทํางาน เคียร์ซ

450
00:36:49,600 --> 00:36:50,440
ผมไม่พร้อมจริงๆ

451
00:36:53,640 --> 00:36:56,760
คุณโชคดีนะที่กันสาด
รองรับเขาไว้ ไม่งั้นเขาตายไปแล้ว

452
00:36:57,920 --> 00:37:00,720
คุณเก็บของได้ แต่คุณต้องไปซะ

453
00:37:00,720 --> 00:37:02,840
คุณต้องติดต่อตัวแทนกรมตํารวจ

454
00:37:02,840 --> 00:37:05,920
และแผนกตรวจสอบของกรมจะติดต่อคุณไป

455
00:37:05,920 --> 00:37:07,000
(ทรัพย์สินที่ส่งคืนแล้ว)

456
00:37:07,000 --> 00:37:11,720
คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ออกนอกประเทศ
นี่ไม่ใช่พักร้อน คุณถูกพักงาน

457
00:37:12,240 --> 00:37:13,840
(เบอร์เกตต์ โกลบอล)

458
00:37:22,320 --> 00:37:29,320
{\an8}(สถานีตํารวจวินเฮิร์ส)

459
00:37:33,320 --> 00:37:34,160
เคียร์ซ

460
00:37:34,800 --> 00:37:35,880
- นี่
- ไง

461
00:37:38,640 --> 00:37:39,520
พีเจเป็นไงบ้าง

462
00:37:39,520 --> 00:37:41,800
ใช่ บาดเจ็บสาหัส แต่เขาจะรอด

463
00:37:43,800 --> 00:37:47,160
พีเจพูดอะไรที่เป็นประโยชน์ไหม
ก่อนที่เขาจะร่วงลงมาน่ะ

464
00:37:49,320 --> 00:37:50,160
ไม่

465
00:37:51,640 --> 00:37:52,680
โอเค

466
00:37:52,680 --> 00:37:54,000
ใช่

467
00:37:55,760 --> 00:37:56,680
ไม่ ประมาณห้า

468
00:37:57,720 --> 00:38:00,360
พวกเขารู้ไหม เรื่องอาการของคุณ

469
00:38:04,760 --> 00:38:05,760
คุณจะไม่เป็นไรใช่ไหม

470
00:38:09,960 --> 00:38:14,200
คอรีย์ รุดซินสกี้ไม่ได้ฆ่า
ทอมมี่ ดาร์ก เขากําลังสืบคดีทุจริตยา

471
00:38:14,200 --> 00:38:16,760
เขาบอกว่าครอบครัวเบอร์เกตต์ปลอมแปลงข้อมูล

472
00:38:16,760 --> 00:38:19,720
และเปอร์เซ็นต์ผลข้างเคียง ทํามาหลายปีแล้ว

473
00:38:19,720 --> 00:38:22,240
เดี๋ยวนะ แสดงว่าสาเหตุคือยาตัวนี้

474
00:38:23,040 --> 00:38:25,360
โอเค ดังนั้นถ้าคุณหยุดกินยา งั้น...

475
00:38:26,680 --> 00:38:27,680
คงสายเกินไปแล้ว

476
00:38:32,560 --> 00:38:33,400
คือว่า...

477
00:38:34,400 --> 00:38:37,520
ดูแลตัวเองด้วย กินโปรตีนให้น้อยลงหน่อย

478
00:38:38,040 --> 00:38:39,000
ครับผม

479
00:38:41,600 --> 00:38:42,800
- แล้วเจอกัน
- ได้

480
00:39:25,960 --> 00:39:26,840
ที่รัก

481
00:39:27,560 --> 00:39:30,240
แรมโบ้ ฉันเคยเจอแบบนี้มาแล้วน่า

482
00:39:33,200 --> 00:39:35,960
{\an8}(แรมส์บอตทอม บริษัทรับทําความสะอาด)

483
00:39:36,880 --> 00:39:40,120
แต่รู้มั้ยว่าคุณเป็นยังไง คุณไม่ฟังกันเลย

484
00:39:40,960 --> 00:39:42,240
แรมโบ้ ปล่อยฉันนะ

485
00:39:51,520 --> 00:39:54,280
ไม่ ฉันจะไปละ
เพราะฉันเบื่อคุณเต็มที เข้าใจไหม

486
00:40:01,120 --> 00:40:03,600
ไม่รู้ว่าคุณกังวลเรื่องอะไร แค่วันธรรมดา เชล

487
00:40:03,600 --> 00:40:05,400
แรมโบ้ ฉันบอกแม่แล้วว่าเราจะไป

488
00:40:05,400 --> 00:40:08,000
อะไรเล่า ไปดูเธอเมาเหรอ ไม่ ขอบคุณ

489
00:40:08,680 --> 00:40:09,680
คุณไปคนเดียวสิ

490
00:40:09,680 --> 00:40:11,400
- ผมจะไม่อยู่ทั้งวัน
- ทั้งวันเลยเหรอ

491
00:40:11,400 --> 00:40:12,880
ใช่ มันเป็นเกมเยือน

492
00:40:31,200 --> 00:40:32,040
ขอบคุณ

493
00:40:34,960 --> 00:40:35,800
สวัสดี

494
00:40:35,800 --> 00:40:37,880
- ขอไดเอทโค้กหน่อยครับ
- ได้

495
00:40:41,960 --> 00:40:42,800
ขอบคุณ

496
00:41:09,120 --> 00:41:10,120
ประตูกําลังจะปิด

497
00:41:27,280 --> 00:41:28,560
ลูก้า

498
00:41:29,480 --> 00:41:30,520
ลูก้า

499
00:41:44,960 --> 00:41:47,200
อย่าขยับ วางมือบนพวงมาลัย

500
00:41:48,040 --> 00:41:49,600
และเธอ วางมือไว้ที่แผงหน้าปัด

501
00:41:49,600 --> 00:41:52,080
- ฟังนะ...
- ฉันบอกให้พูดเหรอ

502
00:41:56,320 --> 00:41:57,360
คุณต้องการอะไร

503
00:41:57,960 --> 00:41:58,800
คําตอบ

504
00:41:59,720 --> 00:42:03,040
ฉันตามหาเธอตั้งแต่เธอฉีดสเปรย์ใส่หน้าฉัน

505
00:42:03,040 --> 00:42:05,480
ตั้งแต่ฉันให้เธอดูภาพโจในกล้องนั่น

506
00:42:07,480 --> 00:42:09,240
เริ่มพูดได้แล้ว อิซาเบลล่า

507
00:42:09,840 --> 00:42:11,560
เธอมีเรื่องต้องอธิบายเยอะเลย

508
00:42:15,200 --> 00:42:16,040
ลงจากรถ

509
00:42:16,720 --> 00:42:19,320
- อะไรนะ
- ฉันบอกให้ลงมา

510
00:42:19,320 --> 00:42:20,800
- มายา
- ลงมา

511
00:42:22,760 --> 00:42:23,720
เร็ว

512
00:42:24,960 --> 00:42:25,800
ไป

513
00:42:25,800 --> 00:42:26,960
ที่อีกฝั่งนึง

514
00:42:28,960 --> 00:42:30,400
ยืนตรงนั้น นั่นแหละ

515
00:42:58,080 --> 00:42:59,080
เสื้อของโจ

516
00:43:01,440 --> 00:43:02,680
ทําไมเธอมีสิ่งนี้

517
00:43:05,360 --> 00:43:06,440
พูดมา

518
00:43:10,560 --> 00:43:11,400
พูดสิ

519
00:43:13,200 --> 00:43:14,440
คุณจะไม่ฆ่าเราหรอก

520
00:43:15,840 --> 00:43:17,040
คุณมีลูกสาว

521
00:43:18,080 --> 00:43:21,120
คุณจะไม่ยอมติดคุกและทิ้งเธออยู่คนเดียว

522
00:43:21,880 --> 00:43:25,040
สาบานเลย อิซาเบลล่า ฉันจะยิงที่เข่าเธอ

523
00:43:25,640 --> 00:43:26,600
พูดสิ

524
00:43:28,400 --> 00:43:29,520
พูดมา

525
00:43:31,600 --> 00:43:33,000
เธอมีเวลาสามวินาที

526
00:43:35,120 --> 00:43:36,440
- สาม...
- ไม่

527
00:43:37,120 --> 00:43:39,320
- สอง...
- เราปลอมแปลง

528
00:43:41,600 --> 00:43:42,440
วิดีโอนั่น

529
00:43:44,560 --> 00:43:45,400
ยังไง

530
00:43:46,360 --> 00:43:47,400
ให้ลูก้าเป็นโจ

531
00:43:52,760 --> 00:43:55,440
- แล้วนายปลอมหน้าเขายังไง
- เรามีฟุตเทจอยู่แล้ว

532
00:43:57,000 --> 00:43:58,040
ฟุตเทจเหรอ

533
00:43:58,800 --> 00:44:01,040
จากไหน

534
00:44:03,480 --> 00:44:04,600
วิดีโองานแต่งของคุณ

535
00:44:15,160 --> 00:44:16,040
พระเจ้าช่วย

536
00:44:21,200 --> 00:44:24,840
ทําไมถึงทําแบบนี้ ทําไม

537
00:44:24,840 --> 00:44:28,120
เพราะคุณนายเบอร์เกตต์

538
00:44:28,880 --> 00:44:31,560
จูดิธคิดว่าคุณโกหกเรื่องการตายของโจ

539
00:44:33,920 --> 00:44:34,960
อะไรนะ

540
00:44:34,960 --> 00:44:38,480
เธอคิดว่าคุณรู้มากกว่าที่คุณพูด
และเธออยากให้คุณทําผิดพลาด

541
00:44:39,280 --> 00:44:40,560
เธอจ้างเราให้ช่วย

542
00:44:45,960 --> 00:44:46,800
เข้าไปที่ท้ายรถ

543
00:44:48,000 --> 00:44:51,920
- อะไรนะ
- ฉันบอกให้เข้าไปที่ท้ายรถเดี๋ยวนี้

544
00:44:59,720 --> 00:45:00,560
เข้าไป

545
00:45:01,200 --> 00:45:03,560
ฉันบอกให้เข้าไปในท้ายรถ

546
00:45:04,160 --> 00:45:05,000
โอเค

547
00:45:09,040 --> 00:45:10,360
คุณทิ้งเราไว้ในนี้ไม่ได้นะ

548
00:45:13,280 --> 00:45:16,240
นี่ มายา

549
00:45:17,640 --> 00:45:18,480
มายา

550
00:45:18,480 --> 00:45:20,360
ใจเย็น

551
00:45:22,400 --> 00:45:23,520
นายมาทําอะไรที่นี่

552
00:45:23,520 --> 00:45:24,560
เอ็ดดี้โทรหาฉัน

553
00:45:26,160 --> 00:45:28,840
บอกฉันว่าเธอกําลังจะไปไหน
บอกว่าเขาเป็นห่วงเธอ

554
00:45:32,040 --> 00:45:33,840
ฉันคิดว่าเขามีสิทธิ์ที่จะห่วงนะ

555
00:45:49,720 --> 00:45:50,680
ตํารวจ

556
00:45:50,680 --> 00:45:54,240
แหกปากได้ตามสบาย
แต่นายต้องตอบคําถามฉันตรงนี้

557
00:45:54,240 --> 00:45:57,400
หรือไปตอบที่สถานี คดีฆาตกรรมที่สวนวินเฮิร์ส

558
00:45:57,400 --> 00:45:59,120
ในคืนนั้นฉันรู้ว่านายอยู่ที่นั่น

559
00:45:59,120 --> 00:46:02,480
และฉันรู้เรื่องที่นาย
ฉกชิงวิ่งราวกระเป๋าและมือถือ

560
00:46:02,480 --> 00:46:05,120
นายรู้บางอย่างเกี่ยวกับ
คดีฆาตกรรมนี้ ฉันรู้ว่านายรู้

561
00:46:05,120 --> 00:46:06,040
เพ้อเจ้อ

562
00:46:06,600 --> 00:46:08,440
มีคนข่มขู่นายใช่ไหม

563
00:46:08,440 --> 00:46:10,280
- อะไรนะ ไม่
- หรือมีคนจ่ายให้นาย

564
00:46:10,280 --> 00:46:11,880
คุณบ้าไปแล้วเหรอ

565
00:46:11,880 --> 00:46:14,360
- เราแค่ขโมยโทรศัพท์เท่านั้น
- นายอยู่ที่นั่น

566
00:46:14,360 --> 00:46:17,400
ถูกที่ถูกเวลา มันบังเอิญเกินไป

567
00:46:17,400 --> 00:46:18,680
- ใครจ่ายให้นาย
- ไม่มี

568
00:46:18,680 --> 00:46:20,680
ใครจ้างนายฆ่าโจ เบอร์เกตต์

569
00:46:20,680 --> 00:46:23,840
- บอกมา
- ก็ได้ๆ

570
00:46:23,840 --> 00:46:26,880
ไม่มีใครจ่ายเงินให้ผม
ผมไม่ได้ฆ่าเขา เข้าใจไหม

571
00:46:27,680 --> 00:46:28,760
แต่ผมรู้ว่าใครทํา

572
00:46:30,760 --> 00:46:31,760
พวกเขาจัดฉากหลอกฉัน

573
00:46:34,120 --> 00:46:36,600
- พยายามชักจูงให้ฉันคิดว่าโจยังอยู่
- ทําไมถึงทําแบบนั้น

574
00:46:36,600 --> 00:46:38,520
เพราะพวกเขาคิดว่าฉันอันตราย

575
00:46:39,240 --> 00:46:40,200
ทําไม

576
00:46:41,040 --> 00:46:46,280
อาจเป็นเพราะฉันรู้ว่า
โจไม่ใช่คนแบบที่พวกเขาอุปโลกน์ขึ้น

577
00:46:48,840 --> 00:46:49,800
หมายความว่าไง

578
00:47:01,120 --> 00:47:03,600
โจกับแคลร์ถูกฆ่าด้วยปืนกระบอกเดียวกัน

579
00:47:04,280 --> 00:47:07,560
เธอให้ฉันตรวจสอบกระสุน
แต่ไม่ยอมบอกว่าเธอได้มันมายังไง

580
00:47:08,080 --> 00:47:10,520
ถ้าปืนกระบอกเดียวกันนี้ฆ่าพี่สาวเธอ...

581
00:47:13,040 --> 00:47:16,400
และฆ่าโจ เป็นไปได้ยังไง มายา

582
00:47:22,880 --> 00:47:24,200
มีทางเดียวเท่านั้น

583
00:47:27,080 --> 00:47:27,960
ฉันฆ่าเขาเอง

584
00:47:33,080 --> 00:47:33,920
ฉันฆ่าโจ

585
00:48:31,920 --> 00:48:33,840
คําบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย