Quen invitou a toda esa xente?
Quérote.
Nin un momento de paz.
Bule!
Socorro!
- Que pasou? - É Robby.
Estábame vixiando.
Regalarche esa cámara oculta foi un erro.
É moi cedo para botarlle whisky?
Eva, cóntame que pasou.
Ai, Deus.
- Pois que a caguei. - Por que o dis?
Non era capaz de durmir.
Os rapaces foran a unha festa de pixamas, así que me levantei cedo.
Entón...
púxenme a revisar o correo, e...
Si?
E mira.
Que carallo...?
Ese é Benjamin.
Coñecino por Internet. Robby envioume isto.
Utilizou a cámara oculta, a mesma que che regalei a ti.
Sei que Robby non sempre se portou ben,
sobre todo, cando nos estabamos divorciando,
pero nunca imaxinei que fose quen facer algo tan detestable.
Debeu de hackear a wifi para acceder á cámara.
Maya, síntoo moitísimo.
Quería que Lily e ti estivésedes a salvo, non en perigo.
Daquela é posible hackear a cámara.
Se iso é posible,
tamén podería selo que alguén metese algo nela?
Como unhas imaxes falsas?
A que te refires con "imaxes falsas"? É que pasou algo?
Vin a Joe.
- Podo eu soa, meu amor. - Non, deixa.
- En serio. - Xa me encargo eu.
- Grazas. - Graciñas.
- Ola, boas. - Ei, que cedo chegas.
- Si, non había tráfico. - Que ben.
Ola.
- Xa... - E ben?
Marty, Molly. Molly, Marty.
- Ola. Por fin te coñezo. - Ola. Pois si.
- Faloume moito de ti. - Si? Espero que ben.
Caramba, estás radiante.
- E que casa tan bonita tedes. - Que adulador. Si.
Non sei de que te queixas.
- Xa ves. - É encantador, cáeme ben.
Non sei eu. Si, non está tan mal.
- Bule, cariño. - Si, claro. Perdoa.
Axúdoche?
- Non, xa me apaño só. Grazas. - Pode ben.
Xa che contou o desta tarde?
Si, xa mo contou.
Terei que portarme ben. Ti estás casado?
Eu? Non, ho. Nin de lonxe.
Non sei moi ben a que te referías antes. Que pasa esta tarde?
Ah, si, que me vai arrastrar a ver unhas flores que quere para a voda.
- Xenial. - Si.
- Que pensabas que era? - Veña, vamos.
- Pero non era cedo? - Marchamos.
Un pracer coñecerte. Pásate outro día.
Moi ben. Mellor que non. Non comas as patacas picantes. Grazas.
- Vale. - Chao.
É adorable, demasiado para ti.
Contácheslle o dos resultados que che dan hoxe, non?
- Veña, vamos. - Por que...?
Deus bendito, non sabe que estás mal?
Non é tan sinxelo.
Sinxelo? Está a piques de casar contigo. Debería sabelo.
Xa o farei, cando saiba a que me enfronto.
De todos os xeitos, Marty, isto non é asunto teu.
- Vale. - Ben.
Vou ir falar con Maya sobre o rapaz da moto,
e logo preguntarémoslle a Eddie Walker por que mentiu. Si?
Está ben.
É que non ten sentido.
Pode que si, se cadra alguén intenta foderme.
Como dano psicolóxico é bastante efectivo.
Pero quen che faría algo así?
Deixemos de lado o de Joe. Que vas facer co de Robby?
Pois xa me desfixen dos marcos dixitais.
Reenviareille o correo ó meu avogado. Non sei que máis podo facer.
- Podes quedar aquí. - Non, é a miña puta casa.
Non me vai desbaratar a vida cun correo.
Vale, pero se necesitas calquera cousa, chámame.
Si.
E ti que?
Se te hackearon,
que tes pensado facer?
DNA ME NOVA MENSAXE
- PODEMOS VERNOS? - SI, CANDO/ONDE?
- Ei. - Ola.
Vou onda Alfie. Respondeuche o da web de ADN?
Ah, non. Aínda nada.
Por aí vén o tío Shane, mira.
- A quen vas chamar? - Non viu esa película.
- Non? - Non. Non lle gustou.
Pois vale.
Vexamos se atopamos algún gremlin entre os teus cables.
Grazas.
Eva foi a que cho regalou, non?
Ela non foi. Confío nela tanto coma en ti.
Pero se a cámara se pode hackear...
Quere dicir...
que fose quen fose non necesitaría entrar aquí para facelo.
Exacto.
Iso aumenta unha chea a lista de sospeitosos.
Xa estou eu paranoica abondo.
Creo que o doutor Wu ten pastillas para iso.
Xa falei con Wu, e non serviu de moito.
E ben?
- Todo en orde. - Oh.
Non che meteron nada.
Busquei micrófonos, tratamento de máxima seguridade.
Nada raro na casa, na cámara oculta nin nos accesos á wifi.
Só ti te conectaches á wifi, coma sempre, sobre todo dende o móbil.
Non hai cambios nin enderezos IP estraños...
- Dáme dez minutos. - Si.
Así que arrestastes alguén,
non me podes dicir quen é, non sei por que,
pero deixástelo marchar. Estupendo.
A estas alturas non espero moito máis.
- Pensei que quererías estar ó tanto. - Ah.
E tamén quería...
que lle botases un ollo a isto.
Recoñeces ese home?
- Podería ser un dos do parque? - Non podo confirmalo nin desmentilo.
Que sorpresa.
Estaba escuro, e levaban máscaras.
Pode ser, non o sei seguro.
Vale. Tiña que intentalo.
E outra cousa máis. Sóache que os Burkett
patrocinen un equipo de fútbol local, os Winherst Pumas?
Ah, foi cousa de Joe, quería ser un bo tío.
- Os Pumas son o equipo da miña sobriña. - Vale.
- Devólvesma? - Ah.
- Estás ben? - Si.
- Si, de marabilla. Vou... - Si?
Xa...
Mantereite informada.
Moi ben, sigue así.
- Ei, todo ben? - Si.
Acabouse o de comerte a cabeza por hoxe.
Imos marchar agora mesmo de aquí. Vamos, pitufiña.
Marchamos. A estrela non a vas necesitar.
Para nada.
- De acordo? - Si.
Veña, imos divertirnos.
Maya, son Judith Burkett.
Sei que tivemos os nosos desacordos ultimamente,
pero boto en falta a miña neta.
Gustaríame vela. Non me fagas suplicarche, por favor.
Chámame, Maya.
Toma, o último.
- Pon as mans. - Que linda.
Pon as manciñas así.
- Non están os rapaces na casa? - Non, están...
Andan por aí. Que queredes?
Non estabas no ximnasio cando asasinaron a Joe Burkett.
Ensínalle a foto.
Esta foto fíxose ás 20:50 do 12 de abril,
a noite da morte de Joe, cando afirmabas estar no ximnasio.
Dime, Eddie,
por que lle mentiches á policía durante a investigación dun crime?
Non quería mentir.
Si que fun ó ximnasio aquela noite, pero cando aparquei,
atopeime alí con esa muller, e...
empezou a facerme as beiras.
Levo sen estar solteiro dende os 21, e, de súpeto, xa vedes...
Chámase Sasha, é divertida, intelixente e conxeniamos enseguida.
E iso non pasa a miúdo.
- Esa noite estragáraselle o coche. - Xusto cando chegaches?
- Nada como os de antes. - Foi o que me dixo.
Que o coche non lle ía e que se podía levala á casa.
Logo invitoume a pasar.
Pode confirmar que estabas alí?
Non, porque non entrei.
Non fun quen de pasar da porta.
Sentín un sinal, preparoume unha copa, pero...
non puiden. Non paraba de pensar en Claire.
Marchei, e non volvín falar con ela.
Conducín pola cidade, e acabei nun pub.
Debín contárvolo directamente, pero non quería que o soubesen os nenos
e o interpretasen mal.
Necesitamos o contacto de Sasha e do pub para corroboralo.
ESTÁS LIBRE HOXE? NO CLUB DEPORTIVO DE WINHERST ÁS 12?
PERFECTO, VÉMONOS ALÍ.
XURDIUME ALGO. NON PODO QUEDAR HOXE
- Ola. - Ai, ola, Louis.
Síntoo, xa me vou. Ía quedar con alguén aquí.
Eu son o da páxina web.
Son o teu medio irmán.
Sei que é raro. Non imaxinaba así este momento.
Que dis? Non podes ser ti. Traballas para o meu equipo.
Sería moita coincidencia. Ou traballas aquí para vixiarme?
Si, xurdiume un traballo no club, e pensei...
- Polo amor de Deus. - Xa sei que ten mala pinta.
Estaba asustado. Non sabía como dicircho, e...
Pasábao xenial coa túa nai.
Faloume de vós, pero tras a súa morte,
non sabía como presentarme, xurdiume este traballo,
e pareceume boa idea.
Como que o pasabas xenial coa miña nai?
Pois iso.
Estabámonos coñecendo. A primeira vez vímonos nunha cafetería.
Logo foi o do colexio, aínda que iso foi raro.
Non, se miña nai te vise no meu colexio, saberíao.
Non falo do teu. Era un colexio raro para ricos.
Fíxome finxir que quería estudar alí.
- Ensináronnos todo. - Por que ía facer iso?
Nin idea. Foi moi raro.
Era coma se estivésemos nunha misión secreta.
Quixen falar diso con ela, pero foi a última vez que a vin.
Matárona ó día seguinte.
Avoa.
Aquí está a miña pequerrecha.
Meu amor. Ai, miña Lily.
- Cariño. - Lily.
- Si. - Lily, atende.
Por que non vas á sala de xogos, que xa vai a avoa agora.
- Moi ben. - Vamos, bonita.
Iso é. Pásao ben.
- Sabía que entrarías en razón. - Xa vexo.
Por iso a última vez que te vin insinuaches que me estaba volvendo tola.
É que me estabas preocupando.
Non é que ultimamente te comportes como unha persoa estable.
Estou totalmente estable, Judith.
Estás ó límite, e presentas os sinais típicos.
Afástaste dos que te queren, dormes mal,
non coidas coma sempre a túa imaxe.
Podes parar cos xogos psicolóxicos?
- Xogos psicolóxicos? - Si.
Levo máis de 40 anos sendo psiquiatra, máis dos que levo nesta familia.
Non me meterás nunha unidade psiquiátrica como a Caroline.
Se segues con iso, Lily e eu sairemos por esa porta
e non volveremos.
Vou pedir que nos preparen un té.
Marabilloso.
Ola, Abby.
Tía Maya, ola.
Non te asustes, vale?
Atopei o outro fillo de mamá.
Como?
- Onde? - É longo de explicar.
Ai, Deus.
E como é?
Ti estás ben?
Si, estou ben.
Pero creo que mamá tramaba algo raro.
Di que foron xuntos a un colexio para ricos,
e finxiu que quería inscribirse. Falaron co director
e ensinoulles todo. E ó día seguinte, matárona.
- Non ten sentido, verdade? - Sabe como se chama o colexio?
Non, só que empeza por "F", algo así como Frederick ou Frank algo.
Tía Maya?
Sóache de algo?
Non estou segura. Mira, creo que deberías chamar o teu pai.
Está ben.
Fareino. Chao.
Vale. Chao.
Caroline?
Ti non estabas no hospital?
Caroline.
Caroline?
Franklin Biddle.
ACADEMIA FRANKLIN BIDDLE
Vale, miña rula, vaste porta ben coa avoa?
- Si. Avoa! - Si? Moi ben.
Pode quedar aquí toda a tarde. Despois veño recollela.
Oi!
Espero que saias ó teu pai.
Sempre souben que era adoptado.
Miña nai contoumo cando era neno. Sempre estivemos os dous sós.
E chégame dabondo, de verdade. Quéroa moito.
Pero sentía curiosidade.
Así que ó facer os 18, inscribinme na web de ADN
e atopei a Claire de contado.
Por fin podía coñecela logo de tanto tempo.
Do meu pai biolóxico aínda non sei nada.
Igual non quere saber nada de min.
Pero sen Claire non sabería nin onde buscalo.
Oxalá a tivese atopado antes. Apenas puiden pasar tempo con ela.
Por que non fuches á policía?
Perdón?
Dixeches que estiveras con ela días antes de que...
De que morrera.
Se che importaba tanto, por que non fuches á policía?
Non me pareceu necesario.
Morreu nun roubo, non? Iso dixeron nas noticias.
Pensei en achegarme a ti e a Daniel,
pero supuxen que entón non quereriades sabelo, non así.
Non fales con Daniel disto, vale?
E non me escribas. Necesito pensar.
Enténdoo.
Pero...
podemos volver quedar, despois do tempo que necesites?
Adeus, Louis.
Deberías vir con Molly.
Tardan. Que cres que significa?
Non creo que signifique nada.
Estou invitado?
Á superfesta de aniversario de Ebony?
Estou traballando niso. Terei que venderte mellor.
Oh.
Sabes facer animais con globos?
En fin, non te preocupes por iso agora.
- Respira profundamente, si? - Si.
Ben, deberías... Deberías ir marchando. Chámote despois.
É que agora necesito...
prepararme.
De acordo.
Seino. Veña, marcha.
Chámame.
- Sami? Pasa por aquí. - Si.
Dexenerativo.
Parece ser que o teu cerebro non funciona como debería,
e preocúpame que os teus síntomas empeoren co tempo.
Tanto a resonancia como o electro amosan signos de dano cerebral.
Aínda non fomos quen de determinar se...
É culpa miña?
Por beber. Provoqueime isto?
Por agora non temos suficientes probas para confirmalo.
Debido a que nada se comporta da maneira que esperariamos,
é difícil determinar a velocidade
coa que isto pode avanzar.
Oxalá tivese mellores novas.
Sami.
Sami?
Si.
Vale.
DIRECTOR SR. LOCKWOOD
Ola?
Vaia, ola.
Merda.
Polo amor de Deus.
Señor director, perdón por entrar así.
Esperaba poder falar con vostede.
O habitual é esperar ó outro lado da porta.
- Culpa miña. - Claro que o é.
En calquera caso, hoxe estou moi ocupado,
non acepto reunións, señora...
Burkett. Son a nora de Judith Burkett.
- Non sei se se lembra dela. - Por suposto que si.
Judith Burkett é unha das nosas mellores benfeitoras.
Xa. Pois envíalle saúdos.
Encantada de coñecelo. Maya.
Neville Lockwood.
Así que...
O seu marido...
Joe. Joe Burkett.
Lamento moito a súa perda.
O seu marido era un dos nosos estudantes máis queridos.
Se estaba interesada en que creásemos un premio conmemorativo en honor a Joe...
En realidade, vin por outra cousa.
Quería preguntarlle por unha muller chamada Claire Walker.
Fíxolle unha visita co seu fillo hai uns meses.
- Perdoe, pero a que vén isto? - Recorda ter falado con ela?
- Non. - Faga un esforzo por recordalo.
Señora Burkett, son o director
dun dos colexios máis prestixiosos do país.
Moitos pais ansían unha praza aquí para os seus fillos.
Quedo cunha morea deles ó mes.
Claire non tiña interese en meter os seus fillos nun internado fachendoso.
Quería descubrir algo.
E estou convencida de que, fose o que fose, recorda esa conversación.
Síntoo, pero non sei de que me fala.
- Creo que mente. - Como di?
Creo que sabe de sobra de que falo.
Claire era a miña irmá. Matárona despois da súa visita aquí.
Así que a información que lle deu,
fose o que fose o que andaba buscando,
fixo que non estea na casa coa súa familia agora mesmo.
- Voulle ter que pedir que marche. - Non ata que me responda.
Non estou na obriga de satisfacer a súa curiosidade, capitá Stern.
Si, sei quen é.
Déixeme pensar...
Non construíu a nova á de ciencias co diñeiro dos Burkett o ano pasado?
Judith e mais eu estamos moi unidas.
Podería convencela para que deixase de doarlles cartos.
Déame respostas e marcharei.
A súa irmá veu a finais de ano.
Ó principio finxiu que quería unha praza para o seu fillo.
Pero enseguida cambiou a outras preguntas
sobre un exalumno noso.
Theo Mora.
Pódeme dar os seus datos de contacto?
Necesito poñerme en contacto con el.
Véxoo difícil.
Theo morreu cando aínda estudaba aquí, hai máis de 25 anos.
Sorpréndeme que o seu marido non llo mencionara,
dado que eran amigos.
Si, e este é parecido.
- Ah, ese gústame. - Si.
Xa estás aquí.
Vente.
- Ola. - Todo ben?
- Todo ben. - Ben.
Dicíalle a Molly que non é habitual que o noivo chame
para que nos vexamos.
Pero que ben que veñades os dous.
Comentábasme por teléfono que tiñas unha idea concreta...
Sami. Descúlpanos. Sami?
Ei, que che pasa?
- Meu amor, que pasa? - Nada. Déixame.
Pero que pasa?
Sami, estasme asustando. Por favor, dime que pasa.
Aparta. Teño que contarche unha cousa.
- Vale? - Vale.
- Non queres seguir con isto? - Claro que quero, pero...
- Hai algo que debes saber. Vale? - Vale.
Sóltao xa. Sami, estasme asustando.
Por favor. Que pasa?
Non podo facelo.
Non podo. Síntoo.
Pero como que non...? Sami!
Sami!
Como morreu Theo?
Se lle digo que preferiría non darlle esa información,
supoño que volverá coaccionarme torpemente con ameazas financeiras.
Por respecto á súa familia,
se llo conto, prométeme que non sairá de aquí?
Si.
Theo morreu por un coma etílico.
Como? Bebeu ata morrer?
O equipo gañara un premio importante.
Estaban eufóricos e, por suposto, todos querían celebralo.
Estiveron bebendo.
Eran rapaces novos lonxe da casa.
A cousa descontrolouse.
Theo debeu de apartarse do resto do grupo.
Atopárono á mañá seguinte.
Foi un golpe moi duro.
Ocorreu o 8 de xuño do 1996.
O oito de xuño...
Seis semanas antes de que Andrew morrera no mar.
Non lle pareceu raro que dous alumnos morreran tan seguido?
- Cre que foi unha coincidencia? - Non.
Antes de director, fun profesor de matemáticas,
experto en datos bivariantes, regresión linear, desviación estándar...
Atreveríame a dicir que iso me dá unha mellor visión que á maioría
sobre as leis da probabilidade.
Claro que non foi unha coincidencia.
E que cre que pasou?
Que dous estudantes dun colexio de elite para varóns
morran cunha diferenza de dous meses é pouco probable.
Que foran dous rapaces do mesmo curso, aínda menos.
Que estiveran no mesmo equipo de fútbol xa é demasiada coincidencia.
Pero aínda falta engadir un factor máis á ecuación
que fai que a posibilidade de que fora coincidencia sexa nula.
Que factor?
Theo Mora e Andrew Burkett eran mellores amigos.
Cre que Andrew se tirou polo que lle pasou a Theo?
Si.
Ben, con iso chégalle?
Ou aínda lle queda algunha outra vulgar ameaza que facer?
Lembra quen máis do equipo estaba no barco?
- Pois Andrew e Joe, obviamente. - Xa.
Un rapaz chamado Christopher Swain,
e seguramente algún rapaz máis do equipo.
Señora Burkett,
o que lle ocorreu a Theo foi unha traxedia,
non un misterio.
Creo que está profundamente aflixida,
e quizais iso faga que vexa padróns onde non os hai.
Aquí, no campo de batalla da ensinanza superior,
non hai inimigos ocultos nin subterfuxios elaborados.
Só rapaces sendo rapaces.
Déixelle os símiles militares ós profesores de poesía.
Está quedando en ridículo.
- Eddie, non é... - Sabes onde está Abby?
Mentiume, dixo que ía onde unha amiga, e non colle o teléfono.
- Daniel non o sabe. - Chamoume hai un par de horas.
E díxoche que estaba a facer?
Maya, son seu pai.
Seica atopou o fillo de Claire.
- O que dera en adopción. - Que?
Onde? Como o atopou?
- Mira... - Contáchesllo ti?
- Non. A ver, Eddie, o importante... - Hostia xa.
MORRE UN GRAN DIANTEIRO TRÁXICA PERDA DUN DEPORTISTA PROMETEDOR
ACCIDENTE TRÁXICO
OS SEUS PAIS JAVIER E RAISA...
Mora...
JAVIER MORA SERVIZOS DE XARDINARÍA
Boas. Sinto moito molestala.
Son Maya Stern. Gustaríame falar con vostede da morte do seu fillo.
Por que ía querer falar diso cunha descoñecida?
Non. O meu marido era un Burkett.
- Que familia tan bonita. - Grazas.
Eses son Theo e Paul.
E Adam, que é cirurxián.
Oh.
E Javier, o meu marido.
Faleceu hai un par de anos.
Síntoo.
Era xardineiro.
O señor Lockwood era cliente seu.
O señor Lockwood, o director?
- Por favor. - Grazas.
De feito, foi idea de Lockwood
o da bolsa para Theo.
Querían ter un alumnado máis diverso e...
Era demasiado bo para rexeitalo,
pero, non sei, cando Javi mo comentou por primeira vez,
deume medo.
- Sentíase coma unha intrusa. - Era unha intrusa.
Pero iso non me preocupaba.
O que non quería era que Theo se sentise así, sabe?
Non quería que se metesen con el.
- Foi iso o que pasou? - Non.
Destacou naquel sitio.
Era moi popular.
Íalle ben nos estudos e era o mellor nos deportes.
E sentinme ridícula por terme preocupado tanto.
E un día...
chamaron á porta.
Nada te prepara para algo así.
Dixéronme que fora por unha sobredose
de alcohol.
Eu respondinlles: "Theo non bebe."
E eles miráronme coma se fose unha nai inxenua.
O meu marido sempre dicía
que tiña que haber algo máis.
E eu tamén o pensei no funeral
ó ver eses rapaces coas súas americanas
e todo o persoal en liña, coa cabeza baixa.
Os ricos protéxense entre eles.
Falaches cos rapaces sobre o tema?
Con Joe ou con Andrew?
Andrew caíame ben.
Non era coma os demais.
El chorou de verdade no funeral.
El e outro rapaz.
- Christopher algo... - Christopher Swain?
Ese mesmo.
E...
Souben que Andrew morrera naquel barco.
A familia Burkett dixo que fora un accidente.
Outra xente dicía que fora polo de Theo,
pola dor que sentía.
Pero a dor non fai que un rapaz se tire ó mar.
A culpa si.
Ola, son Abby. Deixa a túa mensaxe...
SALÓN RECREATIVO PLAYER ONE
Corey?
Hai que buscar un sistema mellor.
- Ola. - Ei.
Vin a túa chamada.
Sabe alguén que estás aquí? Non te seguirían, non?
Agora que ti deixaches de facelo, non.
A que se debe isto?
Pois a que tiñas razón
co de que Tommy Dark desaparecera. Non hai nin rastro del.
Xa.
Pero hai cousa dun mes,
intentou facer un pago nun almacén que ten alugado.
Nun almacén?
- Para que? - Iso me pregunto eu.
Son Kierce. Deixa unha mensaxe.
Kierce, son Marty.
Nin ti nin PJ Dawson viñestes ó interrogatorio.
Que el non apareza convérteo oficialmente en sospeitoso.
Pero ti dixéchesme que chegarías a tempo. Espero que vaia todo ben.
Que saibas que me podes chamar se necesitas falar,
ir tomar unha cervexa ou...
Prometo non pedir un batido de proteínas.
Sei que pensas que isto non me incumbe, pero estou preocupado.
En fin, vou buscar a PJ,
mirarei no seu apartamento e na casa do pai,
e traereino aquí polas orellas se fai falta.
Ben, xa che contarei.
- Estás de puta broma. - Non, prométocho, só quero falar.
Sinto...
- Sinto o da cara. - A boas horas.
Viñeches aquí, déchesme unha puñada e marchaches por algún motivo?
Ou deuche por aí sen máis?
Sei que viches a miña filla ás miñas costas.
Sei que falaches con ela e que veu ó teu piso.
Agora estou aquí porque a miña filla anda en algures co teu fillo.
- Fillo? - Deduzo que fuches ti quen llo contou.
Cousa que creo que está totalmente fóra de lugar,
debería facelo eu, que son seu pai, e necesito saber onde está, así que...
dime que lle contaches, por favor.
Non sabía que tiña un fillo ata que a túa me acurralou e o deixou caer.
Non teño nin idea de onde están.
Así que é un rapaz?
Ou sexa, que descobres que tes un fillo
e non fas nada para encontralo?
E que fago?
A parézolle na porta e dígolle: "Encantado"?
Algo así, si.
Para ti é fácil. Tes fillos, xa sabes como funciona.
O que?
Non sabía da súa existencia ata hai unha semana.
Non se me dá nada ben tratar coa xente.
A única persoa coa que conectei foi Claire,
e iso foi hai anos. Non podo...
Non sei por onde empezar.
Sexa quen sexa, xa é un rapaz cunha familia e unha vida propias.
Non necesita que apareza eu e o poña todo patas arriba.
Abby, onde estás?
Non estou enfadado, nena. Só quería saber que estabas ben.
Vale, vémonos agora na casa.
Quérote.
Xa apareceu.
Chamarías menos a atención sen as lentes de sol e a gorra.
Prefiro non aceptar consellos sobre sixilo
de alguén que voa todo polos aires dende un helicóptero.
Moi bonito.
Eu son máis de facer ilegalidades dende detrás dunha pantalla.
Sami.
Vin a túa mensaxe.
Dáme unha boa razón.
Para non beber ou para non saltar?
Que che dixeron?
Merda.
Síntoo, Sami.
Seica...
non hai cura.
Irá...
empeorando ata que acabe comigo.
Como vou formar unha familia e facerlle isto?
- Molly é forte. - Non tería por que selo!
Tería que selo eu. Eu tería que ser...
Entendes?
Puta merda. Por fin estaba facendo as cousas ben.
Cagueina durante moito tempo.
Por fin estaba facendo as cousas ben, e agora isto...
Non.
Non lle podo facer isto.
Estasme ocultando algo, verdade?
Veña, Corey.
Ter segredos non che pega.
Eu tamén estou nisto.
Necesito saber exactamente que sabía Claire.
Por que non mo contaches?
Está ben.
Falamos de criminalidade
dentro da división farmacéutica dos Burkett.
Joe, Judith, Neil, toda a directiva tiña que sabelo.
Un neno morreu na India.
Tiña tres anos.
Descoñezo os detalles exactos.
Sei que colleu unha infección, subiulle a febre
e déronlle antibióticos da empresa Burkett.
Cando se decataron de que non funcionaban, xa era demasiado tarde.
Ese neno é só unha das vítimas.
Hai máis mortes, problemas de adicción
e efectos secundarios horribles. Todo polos seus fármacos.
Con que a metade sexa certo, serviría para acabar con eles.
Pero iso non vai pasar, porque os Burkett poden agocharse
detrás dos cartos e dos avogados, e culpar a calquera outro.
Pero sexa cal sexa o segredo que descubriu Claire,
xa é outra cousa.
Algo gordo. Máis que a alteración de fármacos.
Tommy Dark ten algo que ver,
e creo que podería facer que todo o seu...
imperio podre se derrubase.
Vamos.
Son papá. Chámame xa!
Subtítulos: Noelia Collazo