Capitá Stern. Teño unha chamada.
Grazas.
Diga?
Maya, son eu.
- Joe, dime, que pasou? - Maya...
Lily está ben?
Si, Lily está ben, pero...
- Joe, por favor, dime que pasa. - Maya...
É Claire.
A túa irmá.
Pasou algo horrible.
- Ven aquí. - Quérote.
Estás ben?
Isto cambia por completo o noso enfoque.
Os crimes parecían non ter relación, pero agora sabemos
que se cometeron coa mesma arma.
Maya, cando dispararon a túa irmá, ti estabas fóra, verdade?
- Si. - Vale, grazas.
- Seguro que xa o comprobastes. - Si.
Pero por se acaso.
Por se acaso?
Por se matei a miña irmá e meses despois o meu marido?
Daquela a investigación xirou ó redor do teu cuñado,
o marido de Claire.
Si, Eddie.
- Eddie Walker. - Exculpárono. Tiña coartada.
Entón a que vén?
Dada esta nova información
supoñemos que hai un vínculo familiar.
Dous asasinados coa mesma arma unidos por lazos matrimoniais.
Dime, como de ben se coñecían Joe e Claire?
Traballaban xuntos.
En Burkett Global Enterprises?
- Si. - Vale, ben.
- Contratouna Joe? - Si.
Porque era da familia ou...?
Porque era lista e unha boa investigadora farmacéutica.
E si, porque era da familia.
Os Burkett sonche moi así. Non se fían dos descoñecidos.
Eu non podería traballar coa miña cuñada, sería coma ter un gran enorme no cu.
Perdoa. Diciamos que traballaban xuntos.
Había algún tipo de tensión entre eles?
Non.
Hai que ter en conta que pasabas moito tempo fóra.
Joe e Claire non tiñan unha aventura.
De acordo.
Síntoo moito, ten que ser moi duro.
Son as persoas que máis querías.
Pois ben, se descobres algunha cousa relacionada coa familia
que poida conectar as mortes
ou se hai alguén máis que poida saber algo,
avísanos, vale?
Ai, perdoa.
Grazas. Tes unha casa preciosa.
Estás casado?
- Si, xa van oito anos. - Ala, oito anos.
Cando o sabes, sábelo. E teño catro peques e outro en camiño.
Non. Como...?
Estou solteiro. Pero a ver que pasa coa cita de hoxe.
Só quería que Maya se sentise a gusto.
Iso fai un bo policía.
Sorriu.
Un bo policía nunca mente.
Todo ben por aí?
Por Deus, dime que aínda queda cervexa.
Lily bebeuna toda.
Aquí tes.
- Toma. - Grazas.
Ven darme un biquiño.
Ola! Portácheste ben? Bebiches todo?
Moi ben, miña nena.
Vamos, rula.
Veña, vamos para dentro.
Xa chegamos.
Hai cámaras en cada cuarto, se estás preocupada,
podes vela dende a aplicación. Estará divertíndose.
Que ben.
Véxoo moi seguro.
Imos xogar?
- Vai. - Imos xogar coa area.
Ben. Moitas grazas.
- A ti. Chao, mami! - Chao, rula.
- Chao. - Ata loguiño!
Ten coidado co chanzo, Lily.
Cando subas o mando colectivo recorda usar o pedal esquerdo.
Vale.
- Lembra revisar os mandos. - Xa.
Os crimes parecían non ter relación, pero agora sabemos...
que se cometeron coa mesma arma.
Se hai alguén máis que poida saber algo...
Oe, teño que deixarte. Si.
- Ola. - Teño que falar contigo.
Claro, sen problema.
Sobre a morte de Claire.
Espera, non o entendo.
- Como van estar conectados? - Non ten sentido.
A Claire asasinárona na casa no medio dun roubo.
Pero eu estiven fóra moito tempo.
O seu día a día quedábame a miles de quilómetros de distancia.
Ti vías a Claire máis ca min.
Algunha vez che dixo algo?
Necesito que penses.
- Pasou algunha cousa, calquera, que...? - Non.
Merda, é Robby.
Que quere?
Chámame ás veces preguntando polos nenos ou para pedir cartos.
Pedir cartos?
Non pasa nada.
Eva, quedamos en que te ía deixar en paz.
Maya, en serio, xa se acabou.
Estou ben.
- Toma. - Grazas.
Maya, hai algo que debín contarche sobre Claire.
- O que? - Verás...
Un día Claire e mais eu saímos a comer xuntas.
Foi unhas semanas antes de que...
a asasinaran.
Estabamos charlando, parecía estar perfectamente.
Estaba alegre, coma sempre, ata que lle soou o teléfono.
Tíñao no bolso, pero escoitámolo soar,
e a cara cambioulle de repente.
O caso é que saíu á rúa e déuseme por mirar para fóra.
Estaba facendo espaventos, parecía enfadada.
Estivo fóra como uns cinco minutos.
Díxoche quen a chamara?
Non.
- Preguntáchesllo? - Fixo coma se nada.
Dixo que era do traballo, pero claramente non o era.
Iso nótase, non?
- Pero se ela non mo quería contar... - A que te refires?
Eva.
O teléfono non era...
o de sempre.
O da carcasa rosa. Era...
outro diferente.
Outro diferente?
Non te entendo.
- Era vello, algo cutre. - Contáchesllo á policía?
Merda, Eva!
- Estiven a piques... - Entón?
É que temía que tivese unha aventura.
Dábame medo como lle puidese afectar a Eddie e ós nenos.
Un teléfono secreto, Eva, é información crucial.
Quizais coñecía a persoa...
A miña irmá falou enfadada con alguén por un teléfono secreto
e logo apareceu morta.
As galiñas descenden dos dinosauros, sabías?
É máis, son as parentes vivas máis próximas ó Tyrannosaurus rex.
Iso non me impide emporcallarme a cara mentres papo a súa carne.
Non é culpa miña que saiba tan ben, Nicole.
Como foi? Desmaiácheste?
Si. Algo así.
- Algo así? - Vas pensar que estou tolo.
Iso xa o penso agora.
Non vin a zarra, e choquei contra ela.
Como dis?
Estaba conducindo tranquilamente e, de repente, pum!
Non recordo desmaiarme nin virar co coche.
Choquei sen máis.
Como amiga e madriña, véxome obrigada a preguntarche...
- Ía sobrio. - Non viñeches á reunión.
- Estaba ocupado. - Levas catro semanas sen vir.
Non es miña nai.
Non sei como explicalo. A última vez sentín como me desmaiaba,
pero esta vez, simplemente...
Sami, deberías ir ó médico.
- Non, o médico daríame a baixa. - Téñenche que facer probas. Sei que...
Se o conto, estou acabado. Sei moi ben o que pasaría.
Sei de polis con problemas de saúde, sobre todo mentais,
que terminan coma bocois traballando de choferes.
Só que eu non podería dedicarme a iso.
Porque non podo nin ver unha zarra.
Faite probas.
Vai pola privada e manteno en secreto se queres,
pero faite probas.
Non o ignores.
Eddie, déixame levar esas caixas.
É cousa miña.
Tróuxenche un expreso con leite de avea e unha galleta das que che gustan.
Ah, vale.
Así que un roubo con pistola. Non é algo moi común, non si?
Xa o foi menos. Que roubaron cando asasinaron a Claire?
Nada polo que pague a pena morrer.
No informe non sae ningún sospeitoso claro,
o seu marido ten coartada corroborada,
e quitando algúns problemas de cartos, non tiñan problemas matrimoniais.
Maya está fóra. O seu marido e a súa irmá traballan xuntos.
- Ela négao, pero se estaban... - Facendo o amor.
- Fodendo. - Vale.
Iso sen dúbida axudaríanos a establecer un móbil.
Vale, supoñamos que estaban...
fodendo.
Por que pasaron catro meses entre as mortes?
El ten coartada e ela está a miles de quilómetros.
E os de balística mandaron os resultados da pistola de Maya.
Está inutilizada, así que está limpa.
- Daquela que opción nos queda? - Un sicario?
- A xente contrata sicarios? - Pois si.
- Vaites. - Fanse cousas moi raras por celos.
Pero quen? Ela ou el?
Eu que sei.
É un disparate, pero non existe universo no que un home e a súa cuñada
sexan asasinados coa mesma arma e non haxa relación.
Teremos que buscar entre os compañeiros de traballo, os familiares...
A coidadora.
Que pasa con ela?
Maya dixo que lle botou gas pementa.
- Gas pementa? Cando? - Hai uns días.
- E dilo como se nada. - Maya dixo que discutiran.
Quizais haxa algo máis detrás. As coidadoras veno todo.
Veno e óeno todo.
Coñece a vida de Joe á perfección.
- Estaba boísimo, por certo. Grazas. - De nada.
CON AMOR
Ai, encántame. É chulísimo!
Parécese a ti.
- Nos ollos. - Si que se parece!
Morro por un cigarro. Non llo digas a Eddie.
Claire!
- Pero que fas? - Non fagas ruído.
- O compartimento secreto da avoa. - Si.
Recordas que escondía aquí as súas xoias?
Claire!
Que fas aquí?
Non empeces, Eddie.
- Que? Entras na miña casa... - Teño chaves!
- ...e usmas nas caixas. - Hai que organizalas.
- Díxenche que te afastases. - Xa.
Escoita...
Teño que preguntarche algo.
Non che vai gustar, pero quero que sexas claro.
Sóltao.
Claire érache infiel?
Iso queres saber?
- A miña muller morreu, e vés aquí... - Sabíalo?
A miña muller morreu asasinada
e a ti vés preguntarme se tiña unha aventura?
Eddie.
Segundo Eva, Claire recibía chamadas secretas.
E eu atopei isto.
No baúl, agochado.
- Dámo. - Non cho podo dar.
- Dáme o móbil. - Que vos pasou?
- O móbil. - É a miña irmá!
E a miña muller!
Non estabamos no mellor momento.
E a súa escusa, cando lle preguntaba,
sempre era que quedaba traballando, xa sabes con quen.
Insinúas que tiña unha aventura con Joe?
Non insinúo nada.
Pero o que si sei
é que eu xa non era suficiente.
- Mencionáchesllo á policía? - Si, ho.
Xa me querían esposar, como para darlles un motivo.
Dámo, por favor.
Vouno levar, xa cho traerei.
Non me provoques.
Non sexas im... Podo deixarte no chan en cero coma.
- O móbil. - Non.
- Dámo. - Eddie.
Dáme o puto móbil.
Hostia.
Merda.
Advertincho.
Chamareite se atopo algo.
Tía Maya.
Abby, levo présa. Teu pai caeu, vaille botar un ollo.
Dáme o móbil, Maya. Quero o móbil da miña muller!
Dáme o maldito móbil!
Que móbil?
Papá.
A señora Burkett dixo que a agredira con gas pementa. É verdade?
Si, porque ela me agrediu primeiro. Así.
E logo? Un non agride a súa coidadora porque si.
Toleou, e empezou a gritar que vira o seu marido,
que en paz descanse, na gravación.
Asustoume.
Cando lla ensinou, que viu?
Nada. Non se vía nada na pantalla.
Daquela por que roubaches a tarxeta SD ese día?
Que a roubei?
A señora Burkett dixo que a levaras ti.
O que eu diga, está tola.
Quizais teña problemas mentais.
Ve cousas da guerra. Preocúpame a súa pequena.
Coñecía a Joe Burkett, e asumo que falaban a miúdo antes da súa morte.
Si.
E tamén que estaba presente
cando morreu a irmá da señora Burkett, Claire Walker.
Si.
Isto resultaralle incómodo,
pero algunha vez sospeitou que os unía algo máis que o traballo?
Sexo?
Non creo.
Joe falaba de Maya todo o tempo.
Sempre dicía que a estrañaba moito cando estaba fóra.
Era un bo home.
Demasiado bo para ela.
Por que ía ter mamá outro móbil?
Por traballo, imaxino.
Nunca llo vin.
Nin eu, pero...
Papá.
E se nos ocultaba algo?
É raro que a mataran así.
Non temos nada de valor que roubar. Por que ía opor resistencia?
Quizais quixo...
Non sei.
Ás veces a xente asústase.
Cariño,
a túa nai era unha boa nai.
Queríavos a ti e a Dan máis que a nada.
Todo o demais...
é irrelevante.
Podemos cuestionarnos todo, pero...
iso non a traerá de volta.
Recórdaa tal e como era.
Unha muller caralluda.
TODAS AS CHAMADAS 16
SALÓN RECREATIVO PLAYER ONE
- Ola? - Dan!
- A que andas? - A ti que che parece?
E por que?
Papá di que isto non serve,
pero aquí hai unha morea de cousas de mamá.
Mira.
Fotos de cando eramos nenos.
- Por que as ía tirar? - Ese día quería desfacerse de todo.
Fíxate niso.
Vaia antigalla. Non sei nin como vai.
E a pantalla?
Non ten, funciona con carrete. Sacabas 20 fotos e fin.
Aínda ten un dentro. Igual hai fotos de mamá.
Si.
SALÓN RECREATIVO PLAYER ONE
Necesitas axuda?
- Podo falar co encargado, por favor? - Si, por aquí.
Quería preguntarche algo sobre a miña irmá.
- Ti quen es? - Maya Stern.
- E coñezo a túa irmá? - Pode.
Creo que adoitaba vir aquí. Quero saber por que.
- Polo mesmo que veñen todos, supoño. - Non, ela...
Isto non lle pega moito.
Segura? Moita xente vén aquí xogar en secreto.
Chamábase Claire Walker.
Sóache de algo?
Non, de nada.
Foi asasinada.
Síntoo.
Tiña un móbil secreto.
Só tiña chamadas feitas a este sitio ou recibidas del.
Non che parece estraño?
Dezaseis chamadas nas semanas previas á súa morte,
todas dende ou cara a aquí.
- Vexamos as gravacións deses días. - Borrámolas cada 15 días.
E Joe Burkett?
- Sóache ese nome? - Non.
Non podes vir aquí facer tantas preguntas. Estou ocupado.
Estás seguro? Porque el tamén está morto.
Cres que os que veñen aquí acaban mortos?
Aquí vénse xogar.
Non atopamos o asasino da miña irmá.
A policía está a piques de renderse. Este móbil é a nosa única pista.
Síntoo moito, pero non podo axudarche.
Un diamante moi real.
Vamos.
- Si? - Ola, Maya. Son Judith.
Seino, Judith, sáeme o teu nome.
Estou recollendo a Lily.
Recolléndoa?
Da gardería.
Ah, xa, por aquilo de Izabella e a túa cámara oculta.
Chamáchela?
Non me colle o teléfono.
Queres un consello?
Fai que volva. Descúlpate.
Dille que pode ir á casa da Toscana, a ver se así.
Está ben.
Pero chamábate pola lectura do testamento de mañá.
Supoño que virás.
Será na biblioteca de Farnwood ás dez en punto.
Merda para min.
Sami, temos que saír dentro de media hora!
- Conduces? Teño que enviar uns correos. - Paso.
- Vou moi nerviosa pola eco. - Molly.
Non vou conducir.
Xa os enviarás na sala de espera.
Por que vas a dous por hora?
Levas mercancía valiosa na barriga. Quero que cheguemos vivos.
Non sexas parvo.
- Bule, que imos chegar tarde. - Imos ben.
- Sami, queres...? - Dixen... Xa vale.
Pero que fas?
Pedinche que conducises, e agora estás a protestar.
Conduces ti?
Queres conducir ti? Veña.
Perdóame, vale? É que estou moi preocupado pola eco.
Quero que todo saia ben.
Vale?
Vale.
Claro.
Síntoo. Veña, vamos.
Arranca. Metiches a primeira?
Pisa o embrague con coidado. É broma. Vamos.
Fixen a miña maxia e voilà.
Aquí tes os datos do coche misterioso.
É un Volskwagen ID.5 alugado por unha empresa chamada WTCX.
Sabes a que se dedica?
- Nin idea. - Grazas.
Pertence a un apartado postal de Southampton.
Iso é o que emprega a xente para ser anónima?
Xusto.
Quen me segue, Shane?
Estoume asustando. Saben cal é a gardería de Lily.
Marcho xa. Teño a lectura do testamento de Joe.
- Non firmarades un acordo prematrimonial? - Si, pero eles celebran eventos por todo.
Sei con seguridade que Joe creou un fideicomiso para Lily por se morría.
E aínda así debo sentarme cunha avogada nun cuarto señorial.
Igual necesitas os cartos, Maya.
Como?
Levo un tempo querendo dicircho, pero entre o funeral e iso...
- E agora que? - Ven.
Corey o Acusón volveu.
COREY O ACUSÓN VOLVE Á REDE
Vale.
E isto que implica?
Problemas, seguramente.
- Pero se xa filtrou o vídeo. - Non todo.
Publicouno sen son, cousa que sigo sen entender.
É un informante, por que contar só a metade?
Tanto me ten. Paso, acabouse.
Despedíronme por culpa del.
Só quero coidar da miña filla e seguir coa miña vida.
- Vémonos. - Vémonos.
- Aquí están as manciñas do bebé. - Si.
Parece que está rezando.
- Ai, mira. - Si, rezando...
Rezando porque sexa un neno.
- Sami! - Xa, estou de broma.
- Molly quere que sexa sorpresa, verdade? - Si.
Ela non quere sabelo, pero eu si, a verdade.
Eu si que quero. Isto de aquí non será un pequeno...?
- Non, non queremos sabelo. - Non queremos, non.
- Por pouco. - Mira para aí.
Xa lle quero.
Boas. Revelades destes?
Un carrete? Claro.
- Isto é unha tenda de fotografía. - É moi vello.
- Sairán ben as fotos? - Si.
Queredes o servizo rápido?
REVELADO NUNHA HORA
Si, por favor.
Ben. Pasade pola caixa.
Servizo rápido, unha hora?
Non podería vivir no pasado.
Ola, Maya.
Caroline.
Ola.
Xa sabes o que che toca segundo o acordo.
A verdade é que me dá igual. Iso non me devolverá a Joe.
O certo é que non.
Gústanche as botas? Fágoo para amolar a mamá.
Seica nunca visto como é debido.
Case veño en vaqueiros, pero igual colapsa.
Caroline, que fas aquí fóra? Estamos na biblioteca. Entra.
- Ola, Maya. - Neil.
Caroline.
Empezas pronto, non cres?
Non tanto coma ti a ser unha pesada. E de que vas disfrazada?
En fin, en algures xa será boa hora para beber.
Queres unha? Farache falta para aturar isto.
Sinto chegar tarde. Síntoo moito.
Será mellor que vos sentedes.
Síntome fatal por facervos vir a todos aquí,
pero moito me temo que temos que pospor
a lectura do testamento.
Pódese saber por que?
Parece ser que non dispoñemos do certificado de defunción oficial.
Heather, celebramos un funeral.
Seino, Judith.
Laméntoo moitísimo.
Indagarei que puido pasar.
Máis che vale. E de inmediato.
Maya.
Meu pai fíxoa para Joe e Andrew.
Pero só se me daba ben a min.
A eles gustáballes o fútbol.
Os dous pasaban horas e horas xogando.
Joe xutaba e Andrew paraba.
Levábanse xenial.
Podíanse oír as súas risas dende a casa.
Mamá adoraba a risa de Joe.
Era moi bonita.
Suponse que os pais non deberían ter favoritos.
Os meus tíñanos.
Que sabes do accidente de Andrew?
Non gran cousa.
Joe non che falou del?
Todo o mundo pensa que meu irmán caeu do iate.
Un tráxico accidente.
Algo si que me falou del.
Pero en realidade...
Andrew tirouse.
- Andrew suicidouse. - Ai, Joe.
Síntoo moito.
Resultaríalle doloroso.
Mamá di que é moi cruel perder dous fillos.
Refírese a eles en concreto.
- Caroline. - Víchelo?
- A Joe? - Como que velo?
- Cando? - O seu corpo.
Non, deixei que Judith se encargase de todo.
Foi decisión túa?
Máis ou menos.
Xa sabes como é.
Supoño que verías moitos cadáveres estando no exército.
Tráenos de volta para que a familia os vexa.
Necesítanos na casa para pasar páxina.
- A que vén iso? - Non só quería ver a Joe.
É que o necesitaba.
Se non vés o cadáver, non acabas de crelo. É coma...
- Coma...? - Coma se non pasara.
Quizais sigan vivos.
Cando perdemos a Andrew no mar,
tampouco vin o seu corpo.
- Pero superáchelo. - Nunca mo ensinaron.
Seica era moi nova.
E agora teño visións, Maya.
Soño esperta con el.
Ás veces, sinto que está na casa comigo,
como se nunca morrera.
Pero si que morreu.
Si, pero por iso pedín ver o corpo de Joe. Supliqueino.
Tanto me tiña como estivese, quería velo para asumir que xa non estaba.
Quen cho impediu?
A túa nai?
E agora resulta que non hai certificado de defunción.
Caroline, escóitame ben.
Joe está morto.
Eu estaba alí.
Estabades nun parque a escuras. Levárono correndo ó hospital.
Caroline,
Joe está morto.
Izabella di que o viches na cámara.
Pensarás que estou tola, Maya.
Pero podo ensinarche algo? Sei que podo confiar en ti.
Esa é mamá. Que noviña.
- Ese non é papá. - Non.
Non, son fotos de antes de papá.
Un momento.
Que raios...?
Que pasa?
Abby?
Está embarazada.
E que? Será de ti.
Non. Ano 2003.
Non podo ser eu.
A familia ten unha conta bancaria privada.
Déuseme por ver as últimas transaccións.
Había transferencias a varias contas ou a sociedades estranxeiras.
Pero houbo alguén que recibiu varios pagos
nunha conta do Monkton o día dez de cada mes.
Quen?
O inspector Sami Kierce.
O que leva a investigación do asasinato de Joe.
Señor Kierce?
Subtítulos: Noelia Collazo