Co do cholery?
Tędy!
Tak było zawsze i zawsze będzie.
TERAZ
„Nie płaczcie za mną, bo nie odszedłem”.
„Jestem wiatrem, który trzęsie potężnym dębem”.
„Jestem mżawką, która opada na wasze twarze”.
„Jestem wiosennym kwiatem, który przedziera się przez czarną ziemię”.
„Jestem chichoczącym śmiechem górskiego potoku”.
Chociażbym chodził ciemną doliną,
zła się nie ulęknę.
Twój kij i Twoja laska są tym, co mnie pociesza.
Powierzamy naszego brata ziemi.
Z prochu powstałeś,
i w proch...
się obrócisz.
Joe Burkett.
- Maya Stern. - Wojsko?
Nie. Jestem w przebraniu.
Ja też. Pingwin.
Bardzo przekonujące.
Skoro oboje jesteśmy na tej imprezie charytatywnej,
może postawię ci drinka?
Z darmowego baru?
Zamów, co chcesz. Ja stawiam.
Powinnam cię ostrzec,
za 11 godzin będę w samolocie do bazy.
W takim razie wykorzystajmy ten czas jak najlepiej,
pani Kapitan.
Nie! Joe!
Joe!
Chodź, kochanie.
- Trzymasz się? - Tak, dzięki.
- Detektyw Kierce. - Są doskonałe.
Co to? Vol-au-vent?
Przyszedłeś się najeść czy znalazłeś mordercę?
Mama Joego mnie zaprosiła.
Można by pomyśleć, że psychiatra wie lepiej.
Nie dzisiaj, ale musimy omówić pewne okoliczności ataku.
Składałam zeznania już trzykrotnie, a wy wciąż ich nie złapaliście.
Rozwiązało ci się sznurowadło.
Po co zaprosiłaś tego detektywa?
Żeby zobaczył, kim był Joe.
Że był ważny.
Że był kochany przez rodzeństwo.
Że dorastał w tym wielkim domu,
w którym spędził dzieciństwo.
Jak sobie radzisz?
Jestem w żałobie.
Straciłam miłość życia.
To ja jestem w żałobie.
Z tobą dzieje się coś innego.
Daję radę.
Nie chcę dziś naciskać, ale powinnaś poszukać pomocy.
Masz tyle na głowie. Najpierw straciłaś siostrę...
A teraz Joego.
Do tego to wojsko.
Lepiej zajmę się gośćmi.
Kto wpadł na pomysł hymnów?
A jak myślisz?
Mówiłam im, żeby puścili The Doors
albo Nirvanę.
Nirvana? Na pogrzebie?
- Wiesz, ile wydali? - Wal.
Trumna była droższa od auta.
To niewiele mówi.
Nie chcę cię zostawiać.
Poradzę sobie.
Wiem, że tak myślisz,
ale nieważne, czy będzie trzecia nad ranem,
jeśli będziesz mieć złe przeczucie...
Właśnie.
- Mam coś dla ciebie. - Tak?
To...
cyfrowa ramka na zdjęcia.
Wyświetla zdjęcia ciebie i twojej rodziny.
Dobrze...
Wgrałam już kilka waszych rodzinnych zdjęć.
Ale to nie wszystko.
Gotowa?
- Chcesz zobaczyć to jeszcze raz? - Proszę.
Możesz, bo wszystko nagrała ukryta kamerka,
która rejestruje każdy ruch.
Po co mi ukryta kamerka?
Będziesz mogła doglądać Lily poza domem.
- Gdy będzie z Izabellą? - Właśnie. To elektroniczna niania.
Izabella jest świetna,
ale nie zaszkodzi mieć na nią oko.
Rodziny Izabelli i Joego znają się od lat.
Postawię ją w pokoju zabaw.
- Hej. - Dobry.
- Gotowy na lekcję? - Nie mogę się doczekać.
Dziś ty możesz ją podnieść.
Dobrze?
Skręć delikatnie w lewo.
Robi się.
Dobrze.
Tak. Patrz na horyzont.
Paskudne draśnięcie w łokieć.
- Tego was uczą w żandarmerii? - Celowałem w łokieć.
Chcesz?
Nie. Nie chcę cię zawstydzać.
Od jak dawna jesteś w pracy?
- Trzy dni. - No tak.
- Co? - Nic.
Co innego mam robić?
Gapić się w ścianę?
Nie, ale wiesz...
Co z Lily?
To moja żałoba, Shane.
- Potrzebujemy normalności. - OK.
Słuchaj, rozmawiałem z ekipą...
- Mów. - Może wpadniemy w weekend?
Nic szalonego. Tylko drinki i towarzystwo.
Czyli jest za wcześnie na powrót do pracy,
ale nie na chlanie?
Halo?
Mamuś!
Hej! Zuch dziewczynka.
- Cześć. Wszystko w porządku? - Hej, Maya.
Oczywiście. Dobrze się bawiłyśmy, prawda, Lily?
Zrobiłyśmy...
- Aniołki. - Tak.
Zrobiłaś aniołki?
- Pokaż mamie. - Dalej.
Chodź ze mną.
Idź, zaraz przyjdę.
- Mówiła o niebie, więc... - Jasne, w porządku.
Wracaj do domu.
Poradzę sobie. Pójdę obejrzeć te aniołki.
Cześć, kochana.
Bystra dziewczynka!
Pokaż mi je.
- Wygrywam. - Duża dziewczynka.
Gotowa...
Rety.
Dobrze, Lily.
Śniadanie. Chodź tutaj.
Usiądź na krzesełku.
Dobra dziewczynka. Proszę.
Cześć, Judith. Słuchaj, zbieram się do pracy.
Mogę oddzwonić?
Może przyjedziecie z Lily do Farnwood w ten weekend?
Dziękuję.
Umówiłam się z przyjaciółmi.
Spędziła tu dużo czasu, gdy cię nie było.
Nie przywykłaś do macierzyństwa.
Dzieci potrzebują rutyny.
Wiem.
Zadzwonię później i umówimy się na inny termin.
Dobrze. Oddzwoń później.
Chcę dla Lily jak najlepiej.
Dobrze. Pa.
Niewiarygodne.
Lily.
- Widziałaś tatusia? - Tata.
Widziałaś go, gdy byłam w pracy?
Podszedł, przytulił cię i posadził na kolanach?
Dobrze. Mamusia się wygłupia. Przepraszam.
Kurwa.
Pani Burkett?
Możemy porozmawiać?
- Teraz? - Tak, teraz.
Muszę ci coś pokazać.
Co to?
To kamera.
- Nagrywasz mnie? - Patrz.
- Szpiegujesz mnie? - Oglądaj.
- Jak to wytłumaczysz? - Ale co?
Ten człowiek. Widziałaś go. Kto to był?
- Ale kto? - Jak to: „kto”?
- To Joe! Jak to? - Pani Burkett, przeraża mnie pani!
Patrz. To pieprzony Joe.
- Nie żyje, Izabello. - To boli.
Nie żyje, a nagrała go kamera, gdy ty byłaś w domu.
Mamo!
W porządku, kochanie. Oglądaj swój program.
Śmiało. Nic się nie dzieje.
Chcę odpowiedzi.
Muszę się napić.
Kurwa!
Co się stało?
Dostałam gazem.
- Pieprzowym? - Tak, od niani.
Poważnie?
Nie, jestem świetną komiczką.
Nic tak nie bawi jak niania z gazem pieprzowym.
Maya, to poważne wykroczenie.
Boże.
Wszystko w porządku?
Mogę spytać, dlaczego?
Zobaczyłam coś na elektronicznej niani i ją skonfrontowałam.
Co takiego zobaczyłaś?
- To zabrzmi źle. - Przekonajmy się.
Nie ma jej.
- Co? - Nie ma karty pamięci.
- Jasne. - Musiała ją zabrać.
- Po tym, jak cię spryskała? - Tak.
Co na niej było?
Joe.
Joe. Czyli...
- To było stare nagranie. - Nie, z wczoraj.
Wiesz, że to niemożliwe.
Miał na sobie zieloną koszulę. Nie ma jej w szafie. Jego butów też.
To na pewno był Joe?
Podszedł do Lily, a ona go przytuliła.
Zapytałaś Lily?
Mówiła, że go tu nie było.
Wiesz...
- Różnie reagujemy na żal. - To nie żal.
- Przepraszam. - W porządku.
Nic mi nie jest. Ja tylko...
- Dobra. - Chciałeś mi zadać kilka pytań?
Tak, jeśli można.
Dzięki.
W pierwotnym zeznaniu w noc ataku powiedziałaś,
że do parku wjechało dwóch zamaskowanych motocyklistów.
Tak.
Potem zatrzymali się przed tobą
i próbowali wyrwać ci torebkę.
Zgadza się.
Następnie...
powiedziałaś, że...
Postawiłam się im. Doszło do bójki.
Jeden z nich chwycił moją torbę, nie chciał puścić i mnie popchnął.
Upadłam do tyłu.
Zażądali, by Joe oddał im portfel, ale on nie chciał.
Wtedy ni stąd, ni zowąd...
wyciągnął broń.
Próbowałam wezwać pomoc.
Zanim to zrobiłam, usłyszałam...
Zanim dotarłam do Joego...
leżał na ziemi.
Umierał.
Joe!
Poza szczegółowym opisem podejrzanych
przekazałaś nam, że chłopak w czerwonych butach Nike
miał 9-millimetrowego Glocka 17.
To imponujące...
tak zidentyfikować broń.
Przyznano mi taką. Za granicą.
Tęsknisz za armią?
Uwielbiałam walkę.
Adrenalinę. Strach.
To uzależniające.
Ale z tym skończyłam.
Jak wiesz, mimo że nie znaleźliśmy tej broni,
odzyskaliśmy trzy naboje z ciała twojego męża
i trzy łuski z miejsca zbrodni, pasujące do Glocka 17.
Posiadasz bronie, prawda?
Tak.
Przechowujesz je tutaj?
Są tutaj.
Z dala od wszystkich, szczególnie od Lily.
Jak się ją otwiera?
Na odcisk kciuka.
Rety.
Niezła kolekcja. Czy ktoś jeszcze ma do nich dostęp?
Nie. Joe miał, ale...
A to co?
To antyk.
Zdemilitaryzowany.
- Glock 17? - Tak.
To twój jedyny pistolet?
Tak. Jedyny.
Został legalnie zdemilitaryzowany.
Jak już zapewne wiesz.
Przestaniesz grać i powiesz mi, czego chcesz?
To, czego chcę,
to zbadać tę broń. Proszę.
- Myślisz, że zabiłam męża? - Nie, Maya.
Pochowałaś go. Byłem tam.
Więc nie było go na nagraniu.
Cześć.
Hej, kochanie. Jak ci minął dzień?
Dobrze, ale jedno z dzieci
nazwało dziś inne „chujkiem”.
Zadzwoniłam do rodziców.
- Okazali się chujkami? - Zdecydowanie.
Buty do tańca gotowe?
Oczywiście.
Nie zapomnij, o 18.00.
Razem w bok, odstaw w bok, razem w bok, tak?
Kocham cię.
Ja ciebie też. Pa.
O 14.45 telekonferencja członków zarządu.
Jest w kalendarzu.
Cudownie.
Przepraszam.
Synowa.
Przemyślałaś moją ofertę?
Nie...
Muszę cię spytać o Joego.
O co chodzi?
Kiedy poszłaś go zobaczyć...
by zidentyfikować jego ciało...
Tak?
Jak wyglądał?
Czemu, na Boga, mnie o to pytasz?
Co to w ogóle za pytanie?
Nie widziałam jego ciała.
Maya, proszę. Przemyśl kwestię terapii.
Mam świetnego kolegę w klinice. Specjalizuje się w żałobie.
Nie potrzebuję terapii.
Po prostu powiedz, jak wyglądał.
- Nie ma się czego wstydzić. - Judith.
Wyglądał na siebie.
Był piękny.
Ale martwy.
Wszystko, co czyniło go Joem,
zniknęło.
KOMISARIAT POLICJI W WINHERST
- Dziękuję. - Spoko.
Tak. Dobra.
Dzięki, na razie.
Boże.
TO ZNOWU SIĘ STAŁO
Kot?
Tak, wyskoczył znikąd, więc odbiłem w bok
i nagle znalazłem się na płocie.
- Nic ci nie jest? - Nie. W przeciwieństwie do auta.
- Dostanę zastępcze? - Pewnie tak.
Sami, zapytam wprost.
Daj spokój.
Miałeś problemy.
Wiem, że stawiłeś im czoła, ale wszyscy...
Od 1278 dni jestem trzeźwy.
Wiesz, ile to lat? Prawie trzy i pół.
- Żenisz się. - I?
Daj spokój. Jesteś pewien, że przygotowania nie przywołują
przykrych wspomnień z poprzedniego razu?
To był kot.
To był wypadek.
To dziwny zbieg okoliczności.
W porządku.
Ale będziesz miał partnera.
Nie, przestań.
Marty'ego McGreggora. Jest młody, bystry
i wiele go nauczysz.
Będzie mnie niańczył dzieciak?
Nie będzie cię niańczył,
tylko pomoże ci uniknąć kotów.
Boże, ale się cieszę.
Tak się jaram, że...
Będziemy dobrą drużyną.
- Boże. - Ty też się jarasz?
Tak. Bardzo się jaram. Najbardziej.
Zakątek Małgorzaty.
Tu doszło do ataku. Wiesz, kim była Małgorzata?
- Malarką? - Nie.
Królową Danii, Norwegii i Szwecji w XIV wieku.
Pewnie się zastanawiasz,
czemu ma swój zakątek
w brytyjskim parku?
Właśnie, czemu?
Chuj wie.
Ale ma.
To tu zamordowano Joego Burketta w nocy dwunastego.
Mamy wyłącznie zeznania żony.
Chodź.
Wiesz, że odeszła z wojska po kontrowersji?
Tak. Zdemaskował ją sygnalista, prawda?
- Tak. - Właśnie.
Corey the Whistle. Zabiła niewinnych cywilów.
- Ludzie życzyli jej odsiadki. - Tak.
A potem...
Dziś twierdziła, że widziała swojego zmarłego męża żywego.
- Co? - Tak.
Miły ja twierdzi,
że rozpacza.
W krótkim czasie straciła siostrę i męża
i ma omamy, ale...
cyniczny ja twierdzi,
że jeśli to jej sprawka, to chce pokazać, że wariuje,
by stwierdzili u niej ograniczoną poczytalność.
Ma motyw?
Przekonasz się, że motywy nie zawsze są jasne.
- Kopiemy. - Racja.
- Sami je znajdujemy. - OK.
Bogata rodzina. Burkett Global Enterprises.
Jest spadkobierczynią?
Ma ubezpieczenie.
Większość pieniędzy idzie na fundusz ich córki.
Uzgodnili to ze sobą lata temu.
Może było dokładnie tak, jak mówi.
Dwóch motocyklistów.
Tak.
Dlatego zlecimy badania balistyczne jej broni.
Racja.
Tak. Dobra. Ja się tym zajmę.
Gdy tam będziesz, zapytaj o wyniki badań kul.
Poprosiłem, by sprawdzili,
czy broń była powiązana z innymi incydentami.
- Badania, kule. Tak jest, Kapitanie. - Hej.
Nigdy więcej tego nie rób. Po prostu...
Nie kapitanować.
Co to jest?
Czekolada, białko serwatkowe, szpinak i trochę banana.
Chcesz...
- Powinieneś... - Racja. Dobrze...
- Do zobaczenia na... - Tak.
Boże, dopomóż.
Cześć, tu Izabella. Zostaw wiadomość, a do ciebie oddzwonię.
Zadzwoń do Charliego.
CHARLIE (OGRODNIK W FARNWOOD)
- Halo? - Charlie, tu Maya.
Widziałeś Izabellę po drodze?
Chyba jakiś czas temu wróciła.
- Powinna być w domu. - Dobrze. Dzięki, pa.
Chodź.
Tak.
- Cześć, Lily. Cześć, ciociu. - Hej, Dan. Dawno cię nie widziałyśmy.
- Przepraszam. - Jest twój tata?
- Tak, w środku. - Chodźmy.
Hej.
Proszę. Znajdź Abby.
Cześć, Lily!
Zawsze niesamowita.
NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH.
- Eddie. - Tak?
Popilnujesz Lily przez godzinę? Muszę z kimś pogadać.
Spoko.
- Ciocia Maya! - Abby!
Przyjadę na twój mecz. Może na drugą połowę.
- Nie musisz. - Ale chcę.
- Jak dojedziesz? - A jak myślisz?
Przecież pijesz.
Jestem trzeźwy.
Nie prowadzę po pijaku. To tylko jedno piwo.
Eddie.
Wystarczy, że dzieci mieszkają w domu, w którym zabito ich mamę.
Te pudełka...
wyniosę je.
- Zajmuję się tym. - Tygodniami.
Zrozumiesz, gdy będziesz wyrzucać rzeczy Joego.
Teraz wiesz, jak to jest.
Proszę, pozwól mi pomóc.
- Moja żona, mój problem. - I moja siostra, Eddie.
To przebija małżeństwo.
Wiem, że bywałam tu za rzadko.
Ale ratowałaś świat?
Nienawidziła, gdy wyjeżdżałaś. Wiesz to.
Martwiła się, że każdy kolejny konflikt na zadupiu będzie twoim ostatnim
i że kiedyś dowie się o twojej śmierci.
Ale było na odwrót.
Cześć.
- Hej. - Co robisz w Farnwood?
Informowałem Judith. Jak sprawa z nianią?
Jasne.
Idę do Izabelli, żeby o tym porozmawiać.
O co ją zapytasz?
Czy go widziała.
- Czemu zabrała kartę. - Maya.
Słuchaj, wiem.
Może zaczynam wariować,
ale widziała to, co ja,
a teraz nie chce ze mną gadać.
- Pójść z tobą? - Nie, dzięki.
Dobrze, bądź ostrożna.
On odszedł, Maya.
Joe.
Wiesz o tym.
Do zobaczenia.
Izabella, tu Maya.
Otworzysz drzwi?
Proszę. Muszę porozmawiać z tobą o Joe.
Wiem, że jesteś.
Izabella!
Widzę twoje stopy.
Przepraszam, że cię złapałam.
Proszę, otwórz drzwi.
NIE WIEM, CO SIĘ DZIEJE. TO NIEPOKOJĄCE. NIEDŁUGO POWIEM CI WIĘCEJ.
Cześć.
Co to jest?
Zmienili mi auto. Nie wiem dlaczego.
Coś okropnego.
To samochód.
Jest zielony.
Wygląda jak Kermit. Rzygi Kermita.
Zawsze możesz wracać pieszo.
- Wolałabym. - Śmiało.
Tak zrobię.
Bardzo ładnie.
- Tak. - Rozczarowujące.
- Przepraszam. Nie znam... - Zamknę później.
- Spokojnie. - Było pięknie.
- Znasz... - Tak, pewnie.
- Przez ciebie źle wypadam. - Tak.
To było złe.
Przeciągnij.
Dwa, trzy, cztery. Ślizg.
Przestań. Stop.
Przepraszam.
Ile do ślubu?
Nie śmiej się.
- Cztery tygodnie. - Tak.
Czeka nas mnóstwo pracy.
Przestań, proszę.
Przepraszam.
Nie oddawaj piłki. Goń ją. Ruszaj się. Dalej.
Do boju!
- Dalej, Abby! - Udawaj, że to pączek, Abby.
To cię rozkręci. Moja babcia gra lepiej od was.
Ruszajcie się. Szybciej, cholerne osły! Komunikujcie się!
Nie oddawaj piłki!
Goń ją! Szybciej! Dawaj!
Dalej!
Abby, zabierz jej piłkę!
Tragedia.
Sędzia, numer 5.
Abby, złaź.
Schodzisz!
Tragedia.
Żałosne.
Wyluzuj z ciastkami, dobra? Masa nie pomaga.
- Hej! Trenerze. - Trwa mecz.
Maya Stern, ciocia Abby.
- Nie. - Wiem, kim pani jest, pani Kapitan.
- Mówię do ciebie. - Co?
To dzieci. Już w wojsku lepiej traktują podwładnych.
- Są żenujące. - Ty jesteś.
Nie mów tak do dzieci.
Kim ty jesteś? Bo ja zwycięzcą.
- Boże. - Chcesz tęcz i dzwoneczków?
Zapisz ją na plastykę. Teraz przepraszam, trenuję.
Tak. Jesteś niegrzeczny.
Nieważne.
- Nie odwracaj się. - Spadaj.
Nie odwracaj się do mnie plecami!
Pizda.
- Ty... - Śmiało.
Daj mi pretekst, by cię powalić.
Dalej.
- Nie jesteś tego warta. - Tak myślałam.
- Pa. - Spieprzaj.
Obudźcie się!
W porządku?
Tak? Nie martw się. Chodź.
Maya.
- Zaczekaj w aucie. - Zaczyna się.
- Nie chcę cię przy dzieciach. - Facet się znęcał.
Nie chodzi o to.
- Nie rozumiesz? - Jak widać, nie.
Wojsko. Ten incydent.
Potem Claire, teraz Joe.
Śmierć za tobą podąża, Maya.
Wypiłeś tylko jedno piwo?
Myślisz, że nie cierpiałam, gdy umarła moja siostra?
Nawet mnie tu nie było. To jej dzieci.
- Tylko one mi zostały. - Wara.
- Nie możesz! - Trzymaj się z daleka!
Do auta, proszę!
Palant.
Rozmawiałam z Sharon o sukni.
Powiedziała, że maluszka nie ukryjemy,
ale że może dodać jakąś falbankę,
która trochę odwróci uwagę.
Wszyscy goście wiedzą, że jesteś w ciąży, więc...
To nasz ślub, Sami.
Chcę wyglądać jak zarumieniona panna młoda,
a nie zaciążona panna młoda.
Racja.
Halo?
Co jest?
Wybacz, po prostu...
myślę o morderstwie.
Dali mi partnera.
To źle?
Tak.
Ma trzy lata. To fitnesiarz.
Do tego nigdy nie słyszał o Duran Duran.
- Co za drań. - Nie.
Nie słyszał o Duran Duran?
Nie twierdzę, że trzeba ich lubić czy recytować teksty,
ale nigdy o nich nie słyszeć?
Zgadzam się. Powinni go natychmiast zwolnić.
Chodź tu, głuptasku.
Posłuchaj.
To praca, Sami.
Ważna praca, ale tylko praca.
Tak. Racja.
Chodź tu.
Dwie, dzięki.
- To samo? - Tak.
DZIECIAK
Powiedziałem mu.
Halo?
Tu Marty. Wysłałem ci wyniki badań kul,
które zabiły Joego Burketta. Dostałeś je?
WYDZIAŁ BALISTYKI
Tak, mam je.
Dobrze. Nie uwierzysz własnym oczom.
RAPORT BALISTYCZNY
POCISKI PASUJĄ DO 9-MILIMETROWEGO GLOCKA 17
- Kto chce hot doga? - Shane, dla ciebie.
Proszę. Proszę, Bono.
- Dziękuję. - Kiedy wyjeżdżasz?
- Za dwa tygodnie. - Dwa tygodnie?
- To niedługo. - Wiem.
Cieszę się, że tu zostajesz,
ale gdyby nie ty, nie byłoby z nami Bena.
Nie wiem, czy to dobrze.
- Właśnie! - Nie!
- Wiem, co zrobisz. - Nie? Tak!
- Nie! Shane! - Toast!
Na litość boską.
- Chodźcie! - Nienawidzę tego.
- Maya. - Nie.
Tak. Chciałem ci podziękować
za zaproszenie nas, degeneratów, do swojego skromnego pałacu.
W imieniu wszystkich chcę powiedzieć,
że tęsknimy, siostrzyczko.
- Dziękuję. - Prawda?
Tak.
Trzymaj się.
- Na miłość boską, przestań! - Dobra.
Za Mayę, najlepszą pilotkę śmigłowca, z jaką latałem, i naszą panią kapitan.
- Za Mayę! - Usiądź.
I za mały huragan Lily!
- Zdrowie. - Zdrówko.
- Dzięki. - Trzymasz się?
- Przestań. - Co?
Traktować mnie jak wdowę.
Nie chcę ci tego mówić, ale nią jesteś.
Dobrze się składa, bo do twarzy ci w czarnym.
Ogromna.
Wiem, że to zabrzmi szalenie, Shane.
Ale mam wrażenie, że go widzę.
To naturalne, Maya.
Wiele ludzi tak ma.
Gdy kogoś tracisz, to...
chyba nadal chcesz, żeby tu był, rozumiesz?
Tak.
Zabrzmię jeszcze szaleniej, gdy powiem to.
O rety.
- Myślę, że ktoś mnie śledzi. - Kto taki?
Sama nie wiem.
Widziałam to samo auto dwa razy.
Zapisałam rejestrację. Czerwony volkswagen.
„EJ72 VMX”.
Znajdziesz właściciela?
- Nie legalnie. - Ale tak.
Tak, wyślij mi.
Dzięki.
- Teściowa. - Powodzenia.
Halo?
O co chodzi? Izabella mówi, że nie chce dla ciebie pracować.
Jest tutaj.
Nie pozwól jej odejść. Zaraz przyjadę.
- Shane? - Lily?
- Tak. - Jasne.
- Luka. - Atakujesz ją.
Izabella! Co zrobiłaś z kartą pamięci?
- Boi się ciebie! - Puść mnie, bo...
- Zostaw ją. - Musimy pogadać o Joe.
- Zostaw ją... - Spryskała mnie gazem!
Izabella!
Nie uciekniesz od tego!
Dlaczego ją puściłaś?
Miałam ją przetrzymywać?
Musiałam z nią porozmawiać.
Mówiła, że ją zaatakowałaś.
- Nieprawda. - Dotknęłaś ją?
- Tak. - Co za różnica?
- Dlaczego to zrobiłaś? - Po co tu była?
Jej rodzina pracuje dla nas od wielu lat.
- Ją znam dłużej. - Więc wierzysz jej?
Bycie żoną Joego nic nie znaczy?
Bycie matką twojej wnuczki też?
Podobno ją szpiegowałaś.
Wiesz, co zobaczyłam?
- Nie. - Nie.
Joego.
Zobaczyłam Joego, Judith.
Joego?
Na nagraniu.
Nie wiem jak, ale go zobaczyłam.
Odpowiedz mi.
Jak zmarły pojawił się na nagraniu z ukrytej kamery?
Jak zmarły przytulił własną córkę?
Przestań. Nie mów tak.
Wiesz, że to nieprawda.
Chciałaś go zobaczyć,
więc go zobaczyłaś.
- A potem zaczęłaś oskarżać Izabellę. - To nie była wizja. On tam był.
Maya, to twoja podświadomość.
Nie analizuj mnie, kurwa.
- Nie przeklinaj. - Wiem, co widziałam.
Mojego pochowanego syna?
Powiem ci prawdę, Maya. Martwię się o ciebie.
Tyle przeszłaś, będąc za granicą.
- Daj spokój. - Nie przerobiłaś tego.
- Że niby wariuję? - Nie przepracowałaś tego.
Ani skandalu po.
Jeśli mam być szczera,
nie wiem, czy jesteś w stanie zajmować się tą dziewczynką.
Nie waż się kwestionować mojego rodzicielstwa.
Widziałam go.
I nie wariuję.
Kochałaś go, Maya?
Co?
Proste pytanie. Kochałaś mojego syna?
Wiesz, że tak.
Bo ja ponad życie.
Czasem jednak, gdy byliście razem...
Kochałam go!
Szczerze mówiąc, Judith...
Zastanawiałam się,
czy słyszał cichy głos w uchu,
mówiący:
„Czy jest wystarczająca...
zbyt nieobyta?”.
„Czy była wystarczająco dobra dla mojego wyjątkowego chłopca?”.
Bo nie jestem jedną z was.
Prawda?
I nigdy nie będę.
Zapraszam.
Cześć.
Urządzamy grilla.
Maya, chodzi o te 9-milimetrowe kule odzyskane z ciała twojego męża.
Zbadaliśmy je pod kątem zgodności
z innymi sprawami z naszej bazy danych.
Są zgodne.
Tak.
Broń, od której zginął twój mąż,
zabiła również twoją siostrę,
Claire Walker.
NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH.
CLAIRE
ELEKTRONICZNA NIANIA
NA PEWNO CHCESZ USUNĄĆ? USUŃ
Napisy: Paulina Iwaniak