Por aquí! Vamos!
Así foi sempre e sempre así será.
NA ACTUALIDADE
"Non choredes por min, porque sigo aquí.
Son o vento que axita o maxestoso carballo.
Son a lene choiva que acaricia as vosas caras.
Son a flor de primavera que se abre camiño a través da terra.
Son a risa alegre do regato que corre pola montaña."
Se tiver de pasar por valgadas sombrizas, ningún mal temería.
O teu bastón e o teu caxato son o meu sosego.
Entregamos o noso irmán á terra.
Terra á terra,
cinzas ás cinzas,
po ó po.
Joe Burkett.
- Maya Stern. - Es militar?
Non, vou disfrazada.
Eu tamén. De pingüín.
Moi conseguido.
Xa que nos atopamos os dous nesta ridícula festa benéfica,
podo invitarte a unha copa?
Da barra libre?
Podes tomar o que queiras. Invito eu.
Debo advertirche
de que en 11 horas estarei nun avión de volta á base.
Daquela aproveitemos ó máximo o tempo que nos queda,
capitá.
Non! Joe!
Joe!
Vamos, miña rula.
- Todo ben? - Si, grazas, Shane.
- Inspector Kierce. - Maya, que rico.
Que son? Volováns?
Vés comer ou informarme de quen matou o meu marido?
Invitoume a nai de Joe.
Para ser psiquiatra ten cada idea...
Hoxe non é o día, pero temos que revisar certos datos acerca do ataque.
Xa declarei tres veces, e non estás nin cerca de resolvelo.
Tes o cordón desatado.
Por que invitaches o inspector?
Quería que soubese quen era Joe.
Que era importante.
Que os seus irmáns e a súa irmá o querían.
Que se criou nesta gran casa
na que pasou a súa infancia.
Como o levas?
Estou en dó.
Perdín o amor da miña vida.
Non, en dó estou eu,
pero a ti pásache algo máis.
Estou ben.
Hoxe non che vou insistir, pero deberías pedir axuda.
Estás cargando con moitas cousas. Primeiro foi a túa irmá.
Agora Joe.
E logo está o do exército.
Teño que atender os invitados.
De quen foi a idea do himno?
Ti que cres?
Díxenlles mil veces que tocasen algo de The Doors,
ou... de Nirvana.
Nirvana? Nun funeral?
- Sabes canto gastaron? - Sorpréndeme.
- O ataúde valeu máis có teu coche. - Iso non é que sexa moi difícil.
Non quero deixarte soa.
Estarei ben.
Xa sei que pensas que si,
pero tanto ten se son as tres da madrugada,
se me necesitas...
Vale?
A todo isto...
- Teño algo para ti. - Si?
Tróuxenche...
un marco de fotos dixital.
Nel van aparecendo fotos túas e da túa familia.
Vale...
Xa lle metín algunhas túas, de Joe, de Lily e da túa familia.
Pero iso non é todo.
Estás lista?
- Queres ver este baile de novo? - Por favor.
Pois aquí o tes. Está todo gravado nunha cámara secreta
que se activa cando hai movemento.
E por que me regalas isto?
Para que poidas vixiar a Lily cando non esteas aquí.
- Cando estea con Izabella? - Xusto. É unha cámara oculta.
Non dubido de Izabella,
pero non pasará nada por botarlle un ollo.
Eva, a súa relación coa familia de Joe vén de lonxe.
Voucha deixar no seu cuarto de xogos.
- Ola. - Boas.
- Preparado para a clase? - Preparadísimo.
Ben, hoxe podes subila ti.
Imos alá.
Podes virar lixeiramente á esquerda.
Vale, vou.
Moi ben.
Vale. Mirada fixa no horizonte.
Case o matas dese balazo no cóbado.
- Iso vos ensinan ós policías militares? - Apuntaba aí.
Queres probar?
Non, non quero deixarte quedar mal.
Cando volviches ó traballo?
- Hai tres días. - Vaia.
- Que foi? - Nada.
Que queres que faga?
Quedar na casa comendo teito?
Non digo iso, pero...
E Lily?
É o meu dó, Shane.
- Necesito normalidade. - Vale.
Oe, estiven falando con estes...
- A ver... - E se nos pasamos esta finde?
Algo tranquilo, uns tragos e estar xuntos.
Así que é moi pronto para volver ó traballo,
pero non para beber?
Ola!
Mami!
Ola, miña nena linda!
- Ola. - Ola, Maya.
Todo ben por aquí?
Claro que si. Pasámolo xenial, verdade, Lily?
Hoxe fixemos...
- Anxos. - Iso é.
Estiveches facendo anxos?
- Ensínallos a mamá. - Veña, vai.
Ven comigo.
Vai indo ti, agora vou.
- É que se puxo a falar do ceo e... - Vale, non te preocupes.
Xa te podes ir.
Ocúpome eu. Vou ver eses fantásticos anxos.
Deica loguiño.
Que lista é a miña nena!
Caramba! A ver, ensínamos.
- Vouche gañando. - Que nena grande!
A ver...
Ala!
Vamos, Lily.
É hora de almorzar. Veña, senta.
Senta na túa cadeira.
Así me gusta. Toma.
Ola, Judith. Teño que marchar a traballar.
Chámote despois?
Por que non vés a Farnwood esta fin de semana con Lily?
Moitas grazas,
pero xa quedei cuns amigos.
Pasaba moito tempo aquí cando non estabas.
Sei que non estás afeita a isto,
pero os nenos necesitan rutinas.
Si, xa o sei.
Mellor chámote máis tarde e quedamos para outro día.
Vale, falamos despois.
Eu só quero o mellor para Lily.
Está ben. Chao.
Alucino.
Lily.
- Viches a papá? - Papi.
Víchelo onte cando eu non estaba?
Veu por aquí, deuche unha aperta e sentoute no seu colo?
Está ben. Mamá está dicindo parvadas, perdoa.
Merda.
Señora Burkett?
Podo falar contigo?
- Agora? - Si, agora.
Quero que vexas algo.
Que é isto?
É unha cámara.
- Gravoume? - Ti mira.
- Estame vixiando? - Que mires.
- Que significa isto? - A que se refire?
O home que sae aí, viches quen era?
- Quen? - Pero como que quen?
- É Joe! Como é posible? - Pare, estame asustando.
Mira. É Joe, hostia.
- Está morto. - Que me fai dano.
Está morto, pero sae na cámara cando ti estabas na casa.
Mami!
Tranquila, ruliña. Sigue vendo o teu programa.
Vai, que non pasa nada.
Quero respostas.
Necesito beber auga.
Ai, hostia!
Que carallo pasou?
Botáronme gas pementa.
- Gas pementa? - Si, foi a coidadora.
Falas en serio?
Non, teño un don para a comedia.
O da "coidadora agresora" é o meu mellor número.
A ver, Maya, falamos dun delito grave.
Deus santo.
Estás ben?
Podo saber a que veu?
Vin algo na cámara oculta e enfronteime a ela.
Que foi o que viches?
- Crerás que estou tola. - Veremos.
Non está aquí.
- Como? - A tarxeta SD non está.
- Vale. - Debeu de levala ela.
- Despois do do spray? - Pois si.
E que había dentro?
Joe.
Joe. Daquela era...
- unha gravación antiga. - Non, era de onte.
Sabes que iso non pode ser.
Levaba a súa camisa verde, que non está no armario. Nin os zapatos.
Seguro que era Joe, Maya?
Achegouse a Lily e ela abrazouno.
E ela que di?
Que non estivo aquí.
Mira...
- O dó pode xogar malas pasadas. - Non é iso.
- Síntoo. - Nada, tranquila.
Xa se me pasará. É que...
- Está ben. - Querías facerme algunhas preguntas?
Se non che importa, si.
Grazas.
A primeira vez que declaraches acerca da noite do ataque
dixeches que dous rapaces enmascarados apareceron no parque en motos de enduro.
Si.
E logo dixeches que pararon diante de ti
e intentaron roubarche o bolso.
Exacto.
Ben, e despois...
Despois dixeches...
Que me resistín. Empezamos a pelexar.
Un deles tíñame o bolso agarrado. Non o soltaba, e empurroume.
Caín de costas.
Querían que Joe lles dese a súa carteira, pero el negouse.
E entón, de repente, da nada,
sacou unha pistola.
Intentei pedir axuda.
Pero cando quixen facelo, oín...
Cando cheguei onda Joe,
xa estaba no chan.
Agonizando.
Non! Joe!
Ademais dunha descrición precisa dos sospeitosos,
fuches quen de dicirnos que o rapaz das Nike vermellas
levaba unha Glock 17 de 9 milímetros.
Resúltame incrible
que a deras identificado.
Usaba unha cando traballaba fóra.
Bótalo en falta?
Gustábame combater.
A adrenalina. O medo.
Era aditivo.
Pero iso xa se acabou.
Como xa saberás, aínda que non atopamos a arma,
recuperamos tres balas do corpo do teu marido
e tres vaíñas da escena compatibles cunha Glock 17.
Ben. Ti tes armas, non si, Maya?
Teño.
Tes algunha aquí?
Gárdoas aquí.
Ninguén pode tocalas, e menos Lily.
Como se abre entón?
Coa pegada.
Vaites.
Tes unha colección xeitosa. Alguén máis pode acceder a elas?
Non. Joe si que podía, pero...
E esa?
É antiga.
Inutilizada.
- É unha Glock 17? - É.
É a única pistola que tes?
Si, a única.
E está legalmente rexistrada como inutilizada,
como seguro que xa sabes.
E se nos deixamos de xogos e me dis que queres?
O que quero, Maya,
é levala a analizar. Dáma.
- Acaso cres que matei o meu marido? - Non, Maya.
Vin como o enterrabas.
O da cámara non podía ser el.
Ola!
Ola, preciosa. Como che foi o día?
Ben. Por dicir algo.
Un neno de seis anos dixo "mamalón".
Tiven que chamar os pais.
- E resultaron ser uns mamalóns? - Totalmente.
Tes os zapatos de baile listos para hoxe?
Claro que si.
Ben. Vémonos ás seis.
Era a un lado, xuntos, a un lado, toque, a un lado, xuntos, vale?
Quérote.
E eu a ti. Chao.
Ten unha chamada coa directiva ás 2:45.
Iso pon na axenda.
Que alegría.
Desculpa.
É a miña nora.
Cambiaches de opinión?
Non...
Teño que preguntarche algo sobre Joe.
O que?
Cando...
Cando fuches velo
para identificar o seu corpo...
Que?
Que aspecto tiña?
Como se che ocorre preguntarme iso?
"Que aspecto tiña?" Pero que pregunta é esa?
Eu non cheguei a velo.
Maya, por favor. Insisto en que sopeses o da terapia.
Teño un compañeiro estupendo na clínica especializado en dó.
Non necesito ir a terapia.
Por favor, dime que aspecto tiña.
- Non hai ningún estigma asociado, Maya. - Judith.
Tiña o aspecto de sempre.
Fermoso.
Pero era só un corpo.
Todo o que o convertía en Joe
desaparecera.
COMISARÍA CENTRAL DE POLICÍA DE WINHERST
- Vale, graciñas. - Dás baixado?
Si, sen problema.
- Deica logo. Grazas. - Chao.
Ai, Señor.
PASOUME DE NOVO
Un gato?
Si, apareceu da nada de repente. Xirei de golpe
e marchei contra unha zarra.
- Estás ben? - Si, saín ileso, non coma o coche.
- Podédesme dar outro? - Poderemos.
Pero, Sami, deixémonos de lerias.
Vale xa, Pam.
Sei que o pasaches mal.
E tamén que melloraches moito, pero todos...
Levo 1278 días sobrio.
Sabes canto tempo é? Case tres anos e medio.
- Estás a piques de casar. - E?
Veña, Sami. Estás seguro de que o da voda
non che trae malos recordos do que pasou a última vez?
Foi un gato.
Foi un accidente.
Foi algo totalmente illado.
Vale, está ben.
Terás axuda para o caso Burkett.
Non, por Deus!
Marty McGreggor. É novo, é espelido,
e sacará proveito da túa sabedoría.
Así que me vai vixiar un rapaz?
Non o vexas dese xeito.
Pensa que che axudará a esquivar gatos.
Recoiro, que emoción!
Teño moitas ganas...
Creo que faremos un bo equipo.
- Meu Deus. - Ti non tes ganas?
Si, teño ganas. Moitísimas.
A esquina de Margarida.
Aquí tivo lugar o ataque. Sabes quen era Margarida?
- Unha pintora? - Non.
Foi a raíña de Dinamarca, Noruega e Suecia alá polo 1300.
Supoño que te preguntarás
por que ten unha esquina
nun parque británico.
Si, por que?
Nin puta idea.
Pero tena.
E aquí é onde asasinaron a Joe Burkett o día 12 pola noite.
Só temos a declaración da súa muller.
Vamos.
Botárona do exército por unha polémica, sabías?
Si, alguén a delatou por algo, non?
- Si. - Xa.
Matou civís inocentes. Corey o Acusón filtrouno.
- Si, a xente queríaa no cárcere. - Si.
Si, e hoxe...
Hoxe vai e dime que viu o seu defunto marido vivo.
- Como? - O que oes.
O meu lado sensible di
que é polo dó.
Perdeu a súa irmá e o seu marido en pouco tempo,
e por iso desvaría, pero...
o meu lado cínico di
que se foi ela, quere facernos crer que se lle está indo a cabeza
para alegar inimputabilidade por trastorno mental.
Ten algún móbil?
Verás, os móbiles non sempre están claros.
- Hai que indagar. - Xa.
- Buscar motivos. - Vale.
A súa familia é rica. Burkett Global Enterprises manexa pasta.
Correspóndelle algo?
O seguro de vida.
A maioría do diñeiro vai a un fondo para a súa filla,
cousa que acordaron hai anos.
Daquela quizais ocorreu xusto como ela di.
Dous rapaces en motos.
Si, pode.
Necesitamos unha análise balística da súa pistola.
Xusto.
Ah, claro. Encárgome.
Unha vez alí, que fagan un seguimento das balas.
Pedinlles que as cotexasen
por se a arma está ligada a outros incidentes.
- Balística, balas. Feito, capi. - Para o carro.
Nin se che ocorra chamarme así.
Nada de "capi".
Que leva iso?
Chocolate, proteína de soro, espinacas e un anaco de plátano.
Querías probalo?
- Será mellor que... - Si, vale, vou.
- Vémonos logo. - Si.
Polo amor de Deus.
Ola, chamaches a Izabella. Deixa unha mensaxe e chamareite de volta.
Chamar a Charlie.
CHARLIE (XARDINEIRO DE FARNWOOD)
- Diga? - Charlie, son Maya.
Viches a Izabella por aí?
Si, pareceume vela chegar hai un anaco.
- Creo que anda polos xardíns. - Vale, xenial. Grazas. Chao.
Imos alá.
Si.
- Ola, Lily. Ola, tía Maya. - Ola, Dan. Canto tempo sen verte.
- Síntoo, tía Maya. - Está teu pai?
- Si, está dentro. - Ben.
Ola.
Veña, vai buscar a Abby.
Ei, Lily. Ola!
É chulísimo!
PARA SEMPRE NO NOSO CORAZÓN.
- Eddie. - Que hai?
Vixíasme a Lily unha hora? Teño que ir falar con alguén.
Si, vale.
- Tía Maya! - Abby!
Intentarei ir verte hoxe na segunda parte.
- Non fai falta. - Quero ir.
- Quen te vai levar? - Ti que cres?
Co que tes na man?
É só unha. Estou ben.
Se bebo, non conduzo, Maya. Só tomei unha.
Eddie.
Xa é bastante duro para eles vivir na casa na que mataron a súa nai.
Esas caixas...
Déixame levalas.
- É cousa miña. - Levan aí semanas.
Xa o entenderás cando tires as cousas de Joe.
Agora saberás como me sinto.
Por favor, quero axudar.
- A miña muller, o meu problema. - E a miña irmá.
Creo que iso está por riba.
Sei que quería que estivese máis aquí.
Pero estabas salvando o mundo?
Sabes que odiaba que estiveses fóra.
Temía que cada conflito de merda ó que ías fose o último,
e que un día a chamarían para contarllo.
Pero foi xusto ó revés.
Boas.
- Ola. - Que fas en Farnwood?
Estaba poñendo a Judith ó día. Como vai o da coidadora?
Ben.
Vou agora onda Izabella para falar do tema.
Que queres saber?
Se viu a Joe, por que levou a tarxeta...
- Maya... - Xa o sei.
Quizais se me estea indo a cabeza.
Pero ela viu o mesmo ca min.
E agora non quere falar comigo.
- Queres que te acompañe? - Non, grazas.
Vale, pero vai con coidado.
Xa non está, Maya.
Joe.
Sábelo ben.
Vémonos.
Izabella, son Maya.
Podes abrirme a porta?
Por favor, necesito falar contigo sobre Joe.
Sei que estás aí.
Izabella!
Estouche vendo os pés.
Sinto o de antes, entrei en pánico.
Abre a porta, por favor cho pido.
NON SEI QUE ESTÁ PASANDO. PERTÚRBAME. XA CHE CONTAREI.
Ah, ola.
Pero isto que é?
Xa ves, cambiáronmo. Nin idea de por que.
É espantoso.
Só é un coche.
É verde.
Parece vómito da Ra Gustavo.
Tamén podes volver andando despois da clase.
- Prefíroo. - Adiante.
Iso farei.
Moi ben.
- Iso é. - Que desastre.
- Síntoo, non sei... - Quedou bonito.
Non te preocupes.
- Veña, ti podes. - Si.
- Fasme parece penosa. - Xa.
É que o es.
Arrastra.
Dous, tres, catro. Desprázate.
- Suficiente. - Para.
Síntoo moito, de verdade.
Perdón.
Cando era a voda?
Xa vale. Non te rías.
- Faltan catro semanas. - Si.
Temos moito traballo.
Déixao xa, por favor.
Sentímolo.
Non perdas ese balón. A por el! Sigue, veña.
Vamos!
- Vamos, Abby! - Imaxina que é unha rosquilla,
iso motivarate. A miña avoa faríao mellor ca vós.
Máis rápido, pánfilas do carallo. Falade entre vós. Espelide!
Non regales o balón!
A por el! Máis rápido. Veña!
Vamos!
Abby, páraa!
Lamentable.
Arbi, a cinco.
Abby, fóra.
Fóra!
Lamentable.
Dás pena.
E deixa de comer tortas, o teu peso non axuda.
- Ei, adestrador! - Estamos xogando.
Son Maya Stern, a tía de Abby.
- Maya, déixao. - Sei quen es, capitá.
- Estouche falando. - Que?
Son nenas. Teño visto sarxentos no exército con máis tacto ca ti.
- Dan vergoña. - Non máis ca ti.
Non lles podes falar así.
Por quen te tes? Son un gañador.
- Por Deus. - Se queres unicornios e campaíñas,
métea no club de arte. E agora déixame traballar.
Moi ben. Es un maleducado.
Pasa de min.
- Non me vires as costas. - Abur.
Que non me vires as costas!
Serás puta.
Atrévete.
Dáme un motivo para deixarte no chan.
Veña, adiante.
- Non, non pagas a pena. - Xa o imaxinaba.
- Chao. - Que che dean.
Veña, espelide!
Estás ben?
Si? Xa pasou. Vamos.
Maya.
- Espera no coche, veña. - Xa tardaba.
- Quérote lonxe dos meus fillos. - Estábase pasando.
Non é só iso.
- Non te decatas? - Está claro que non.
O exército. O incidente.
Logo Claire, agora Joe.
A morte perséguete, Maya.
Seguro que non bebiches máis?
Cres que non quedei rota cando morreu miña irmá?
Nin sequera estaba aquí. Son os seus fillos.
- Só me quedan eles. - Afástate.
- Non me pidas iso! - Quérote lonxe!
Sube ó coche, xa!
Imbécil.
Estiven falando con Sharon do vestido.
Díxome que, sen dúbida, esta barrigola se vai notar,
pero que seica lle pode meter
algún volante ou algo así para disimulala.
Pero se todos os que veñen saben que estás embarazada.
É o día da nosa voda, Sami.
Quero estar radiante, non que pareza que corremos cara ó altar
porque marcaches un penalti.
Vale.
Ola?
Que che pasa?
Síntoo, é que...
É polo asasinato este.
Puxéronme un compañeiro.
E iso é algo malo?
Si.
É un raparigo coa teima do fitness.
Soou Duran Duran na radio e nin os coñecía.
- Será desgraciado. - Non.
Que non coñece a Duran Duran?
Non digo que lle teñan que gustar ou que saiba as letras,
pero é que nin lle soan.
Xa, tes razón. Deberían despedilo de inmediato.
Ven aquí, cacho de babiolo.
Escoita.
É só un traballo, Sami.
Un importante, pero un traballo no fin de contas.
Si, tes razón.
Ven, anda.
Oh.
Dúas máis. Grazas.
- Do mesmo? - Si.
O RAPARIGO
Si, xa llo dixen.
Diga?
Ei, son Marty. Mandeiche o informe de balística
das balas que mataron a Joe Burkett. Chegouche?
DPTO. DE BALÍSTICA DE WINHERST
Si, chegoume.
Ben. Non vas crer o que ven os teus ollos.
INFORME DE BALÍSTICA
AS BALAS CADRAN COAS DUNHA GLOCK 17 DE 9 MM DE 4o XERACIÓN
- Quen quere salchichas? - Shane, para ti.
Xa estou aquí. Aquí tes, Bono.
- Grazas. - Cando é a próxima misión?
- Dentro de dúas semanas. - Dúas?
- Non queda nada. - Xa.
Eu alégrome de que non volvas.
Aínda que grazas a ti, Ben segue con nós.
Aínda que non sei se iso é bo.
- Ah! - Non!
- Sei o que pretendes. - Que non? Si!
- Non! Shane! - Un brinde!
Será posible...
- Achegádevos. - Non o soporto.
- Maya. - Non.
Que si. Eu quería agradecerche
que invitases o noso grupo de dexenerados ó teu humilde palacio, diriamos?
Creo que falo en nome de todos ó dicir
que te botabamos en falta.
- Grazas. - Non si?
Claro.
Oe, sé forte.
- Ai, por favor, para xa! - Vale.
Por Maya, a mellor piloto de combate coa que xamais voei, a nosa capitá.
- Por Maya! - Senta!
E polo pequeno furacán Lily!
- Saúde. - Saúde, camarada.
- Grazas. - Estás ben?
- Déixao xa. - O que?
Trátasme como unha viúva.
Sinto dicircho, pero é exactamente o que es.
Moi oportuno, a negra sempre foi a túa cor.
Que grande!
Pensarás que estou tola, Shane.
Pero véxoo por todas partes.
É normal, Maya.
Á xente pásalle a miúdo.
Cando perdes alguén...
Non sei, é como que queres que siga aquí.
Si.
Despois disto pensarás que o estou aínda máis.
Oi!
- Creo que alguén me está a seguir. - Quen?
Non o sei.
Vin o mesmo coche dúas veces.
Teño a matrícula. É un Volkswagen vermello.
"EJ72 VMX."
Podes saber de quen é?
- Legalmente non. - Pero podes.
Si, mándama.
Grazas.
- É miña sogra. - Sorte.
Si?
Maya, que pasou? Izabella di que xa non traballará para ti.
Está aquí comigo.
Non deixes que se vaia. Vou para aí. Que non marche.
- Shane... - Vixío a Lily?
- Si. - Feito.
- Luka. - Atacáchela.
Izabella! Que fixeches coa tarxeta SD?
- Ten medo! - Déixame pasar, ou xúroche...
- Déixaa en paz. - Debo falar con ela sobre Joe.
- Déixaa. - Botoume gas pementa!
Izabella!
Non podes fuxir disto!
Por que a deixaches ir?
Que ía facer? Mantela prisioneira?
Tiña que falar con ela.
Afirma que a atacaches.
- Non a ataquei. - Puxécheslle as mans enriba?
- Si. - Onde está a diferenza?
- Por que o fixeches? - A que veu aquí?
A súa familia traballa para nós dende hai tempo.
- Moito antes de que chegaras. - Crela a ela?
Eu estaba casada co teu fillo.
E tamén son a nai da túa neta!
Di que a estabas espiando.
E contouche o que vin?
- Non. - Xa.
Vin a Joe.
Vin a Joe, Judith.
A Joe?
Na cámara.
Non sei como é posible, pero é o que vin.
Así que respóndeme.
Como un home morto pode aparecer nunha cámara oculta?
Como un home morto pode abrazar a súa filla?
Xa vale. Suficiente.
Sabes que iso non pode ser.
Ti devecías por velo,
e por iso o viches.
- E logo acusaches a Izabella. - Non era unha visión. Estaba alí.
Maya, é só o teu subconsciente.
Non me psicanalices, hostia.
- Non sexas groseira. - Sei o que vin.
O meu fillo, ó que enterramos?
Vou ser sincera contigo, Maya. Tesme preocupada.
Todo polo que pasaches cando estabas fóra...
- Estou ben. - Nunca o superaches.
- Cres que toleei? - Dixen que nunca o superaches.
Nin o escándalo posterior.
E séndoche totalmente sincera,
non sei se estás en condicións de coidar a túa pequena.
Nin te atrevas a cuestionar o meu xeito de criala.
Vino.
E non me estou volvendo tola.
Queríalo, Maya?
Como?
É unha pregunta sinxela. Querías o meu fillo?
Xa sabes que si.
Eu queríao con todo o meu ser,
pero, ás veces, cando estabades xuntos...
Queríao!
Pero a verdade, Judith...
sempre me preguntei
se alguén lle murmuraba ó oído,
moi sutilmente:
"Non te conformes...
cunha rapaza tan vulgar."
"Acaso ela é suficientemente boa para o meu neno especial?"
Porque eu non son coma vós.
Non si?
E nunca o serei.
Pasade.
Ola.
Estabamos de grellada.
Maya, as balas de nove milímetros que recuperamos do corpo do teu marido
enviámolas a balística para ver se coincidían
con algún outro caso da nosa base de datos.
E así foi?
Así foi.
O teu marido matárono...
coa mesma pistola que a túa irmá,
Claire Walker.
PARA SEMPRE NO NOSO CORAZÓN.
CÁMARA OCULTA
SEGURO QUE DESEXA ELIMINAR? ELIMINAR
Subtítulos: Noelia Collazo