Kochał życie.
Nie przeczę, że Emmett miał problemy medyczne,
ale nie pozwalał, by to go przybiło.
Miał w sobie pasję życia.
Emmett...
Sprawiał, że człowiek cieszył się życiem.
Choć był uwięziony na szpitalnym łóżku,
był żywszy niż większość ludzi, którzy mają sprawne nogi.
Uwielbiał się śmiać. Uwielbiał ludzi.
Przykro mi, że go pani straciła. Naprawdę.
Nie straciłam go. Został mi odebrany.
Czy Emmett mówił coś o tym, co działo się w LifeCare?
Rozmawiała z nim pani w ten ostatni czwartek?
Jego telefon już wtedy nie działał.
Próbowałam kontaktować się z nim w środę i czwartek.
Wcześniej mówił, że...
Że zrobiło się niewesoło, ale nie skupiał się na tym.
Nie chciał mnie niepokoić.
Żartował nawet ze swojego śniadania.
Powiedział, że zjadł tuńczyka z puszki, krakersy...
I relisz.
Powiedział, że był przepyszny.
Mój Emmett. Był wojownikiem.
Miałby umrzeć z własnej woli?
To nie ma sensu.
Żadnego sensu.
Brodźcie w wodzie
PIĘĆ DNI W SZPITALU MEMORIAL
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
Człowiek poszedł nad rzekę
Człowiek poszedł nad rzekę, Panie
Człowiek poszedł nad rzekę
Poszedł tam, by się modlić
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
SERIAL OPARTY NA KSIĄŻCE SHERI FINK
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
NIKT NIE WIDZIAŁ TAKICH TROSK JAK JA
33 DNI PO HURAGANIE KATRINA
1 PAŹDZIERNIKA 2005
POLICJA
Co tam? Pamiętasz nas? - Tak.
Mam dla ciebie ten nakaz.
OCHRONA
Masz w środku ludzi? - Tak jest.
Wyciągnij ich na dwór.
Hej, Remy! - Hej.
Natychmiast wszystkich ściągnij!
Musicie tu zaczekać,
aż skończymy z robotą. Zrozumiano?
Dziękujemy.
Rozdzielcie się i dokumentujcie to, co widzicie.
Tak jest. - Kapitanie.
Nigdy nie przyzwyczaję się do zapachu śmierci.
Tak. Dlatego kocham księgowość.
Myślałam, że nie było jedzenia i picia.
Poza tymi skrzynkami wody pnącymi się aż po sufit.
Masa puszek z jedzeniem.
SZPITAL LIFECARE
Uwaga. Ta część jest odcięta.
Apteka zamknięta, ale zaraz wejdziemy.
Spójrz.
Trzy recepty na morfinę podpisane przez Annę Pou.
Hej.
Ktoś znalazł to na szóstym piętrze.
Dokładnie to opisywał Nakamaru.
Myślałem, że nic mnie już nie zaskoczy.
A jednak zaskakuje.
Czworo świadków potwierdza tę historię.
Pou przyszła na szóste piętro, żeby odebrać pacjentom życie.
Znaleźliśmy strzykawki, fiolki po lekach i nazwisko Pou na receptach.
To nie wystarczy? - Nie.
Dwoje świadków zeznało, że Pou powiedziała wprost,
że planuje śmiertelny zastrzyk.
Ci lekarze i pielęgniarki
byli w tym szpitalu dobrowolnie.
Spędzili tam pięć dni w najgorszych możliwych warunkach.
Jak mogli chcieć skrzywdzić pacjentów?
Zabić pacjentów. - Dowody nie pozostawiają wątpliwości.
Musimy dowieść, że Pou i dwie pielęgniarki wykonały te zastrzyki
z zamiarem zabicia pacjentów.
Potrzebujemy naocznego świadka.
Kogoś, kto to widział.
Francis, Vince mówił, że chętnie spotka się w weekend. Zadzwoń do niego.
Jak samopoczucie, pani Allen? - Całkiem nieźle.
Całkiem nieźle? - Nie chcę zapeszać.
Proszę śmiało zapeszać. To wygląda idealnie.
Dziękuję, pani doktor. - Nie ma za co.
Wciąż liczę na ten przepis. - Moja córka go dziś przyniesie.
To dobrze. Mam szczęście.
Dobre.
Naprawdę dobre.
Moja pacjentka miała kiedyś restaurację w St. Claude.
To jej sekretny rodzinny przepis.
Okej.
To co to za sekret?
Nie mogę ci powiedzieć.
Nie możesz?
Tajemnica lekarska.
O rany.
Ta kobieta. O rany. Ona...
Jest prawdziwą wojowniczką.
To piękna dusza.
Jak... Jak ci idzie w nowej pracy?
Czy ta praca... No wiesz, wystarczy, żeby zająć ci myśli?
Chirurgia tak.
Ale w tych spokojniejszych chwilach...
Czy się obawiam?
Tak, oczywiście.
Chciałbym wiedzieć, co planują.
Prowadzą śledztwo w twojej sprawie czy nie?
Szczerze mówiąc...
Czuję, że zostanę niesłusznie skazana.
Czemu mieliby to zrobić?
Bo wszystko się spieprzyło i ktoś musi za to oberwać.
Anno, masz pojęcie, jakim cieszysz się szacunkiem?
Nie ma szansy... To się nie wydarzy.
Próbowałam tylko pomóc ludziom. To wszystko.
Wiem o tym. Znam cię.
Bóg jest dobry, prawda?
Czuwa nad nami. Ma dla nas jakiś plan.
Prawda zwycięży.
Chcę w to wierzyć. Naprawdę chcę.
Poznałaś już Franka Minyarda? - Nie.
Nosi kowbojskie buty i gra na jazzowej trąbce w okolicy.
Charyzmatyczny facet.
Nie jest typowym patologiem. - Nie jest patologiem.
Co? To jak został miejskim koronerem?
Został wybrany.
Ludzie go uwielbiają, więc wciąż wybierają go na nowo.
Więc nie jest lekarzem? - Jest lekarzem.
Z wykształcenia ginekologiem.
Pracuje w domu pogrzebowym?
To tymczasowe biuro. Zalało ich.
BIURO KORONERA NOWY ORLEAN
Wybacz, Butch. Nie zwracaj uwagi na ten bałagan.
Musieliśmy się spakować i uciekać, kiedy zalało nasze biuro.
Virginia? - Tak.
Wiesz, od czego pochodzi słowo koroner?
Właściwie nie.
Oznacza strażnika interesów korony.
To z Magna Charta.
W tamtych czasach koronerzy byli ważnymi urzędnikami korony.
Oczywiście obecnie
każą nam głównie zajmować się zwłokami.
GRA I ŚPIEWA
I tak dochodzimy do twoich autopsji, Butch.
Usiądźcie.
Mamy duży problem.
Jaki? - Nie określę, czy doszło do zabójstwa.
Dlaczego nie? - Ciała są bezużyteczne.
Rozkładały się w upale przez tydzień.
Nie pobierzemy nawet porządnej próbki krwi.
Z tego, co wiem, leki pozostawiają ślady
w trwalszych tkankach, jak w wątrobie czy mózgu,
a nawet w płynie w jamie brzusznej.
Jest pani patolożką?
Nie. Rozmawiałam z patologiem. Właściwie z dwoma.
Nie widzieli tych ciał.
Tak czy inaczej musimy zbadać te próbki tkanek.
Zlecił to sam prokurator generalny.
No dobra.
Przekażę mu twoje stanowisko.
Widzisz, z czym się mierzę?
Jestem zawalony robotą.
Ale powiem ci tak:
ściągnę federalny zespół operacyjny,
zlecę pobranie tych próbek i wyślę je do laboratorium.
Tylko dla ciebie, Butch.
Dziękuję, Frank.
Bardzo to doceniam.
Czy Minyard nie ma za zadanie zbierać dowodów?
Zamiast arbitralnie określać, co należy, a czego nie warto robić?
Nie martw się. Mamy nasze próbki.
Jest koronerem. To nie jest kwestia jego oceny.
Słuchaj, Virginia,
środowisko medyczne w tym mieście jest zwartą grupą,
Minyard do niej należy.
Powinien skupić się na dowodach. Koniec, kropka.
On i pozostali nie będą stali bezczynnie
i patrzyli, jak spotyka to znajomą lekarkę.
Musisz się na to przygotować.
Hej, kochanie.
Hej. Jak ci minął dzień?
W porządku.
Rozmawiałaś dziś z rodziną?
Tak, pogadałam trochę z siostrą.
Jak ci idzie sprawa?
Nie mam nic ciekawego do opowiedzenia.
Przyniosłem ci twój szkicownik.
Pomyślałem, że zainspiruje cię do namalowania nowych obrazów,
może tych aniołów.
Dzięki, Butch, ale... Nie czuję się na siłach.
Dobrze. Sprzedają się w galeriach.
To chyba nieźle, co?
Może niebawem.
Dobra.
Pójdę przygotować nam kolację.
Jest kurczak i brokuły. - Dobra.
Halo? - Hej, to ja. Wiesz co?
Chce z nami porozmawiać ktoś nie z LifeCare, tylko z Memorial.
To nowość. Kto taki?
Dotarliście.
Arthur Schafer. - Virginia Rider.
Bryant King. Miło was poznać. - Miło mi.
Wejdźcie.
Odezwałem się, bo oglądałem w telewizji materiał
o wydobywaniu ciał z Memorial.
Nie mogłem uwierzyć, jak wiele ciał
odkryto w kaplicy.
Dlaczego?
Bo w środę
stwierdziłem zgon pacjentki z przyczyn naturalnych.
Zanieśliśmy ją do kaplicy
i było tam wtedy sześcioro pacjentów.
Odnotowałem to.
Później nikt już nie zmarł na pierwszym piętrze
do czwartku, kiedy opuściłem szpital.
Dałbym sobie uciąć rękę, bo odliczałem w głowie.
Do tamtego momentu znałem liczbę zmarłych w szpitalu.
Ilu ich było?
W czwartek 20 lub 21, jestem pewien.
Kiedy dowiedziałem się, że odnaleziono 45 ciał,
pomyślałem: „Niemożliwe, by zmarło tylu ludzi
w krótkim okresie między moim odejściem a kolejnym dniem”.
Ile szpitalu traci 20 pacjentów jednego dnia?
Można by sugerować, że wynikało to ze strasznych warunków.
Brak zasilania, skrajny upał...
Ludzie nie umierają tak często w szpitalach, nawet w trudnych warunkach.
To nie to.
Więc co?
Wiedziałem, że coś się dzieje.
Rozmawiałem z Kathleen Fournier. Byliśmy razem na studiach medycznych.
Co mówili?
Nie jestem pewna.
To co twoim zdaniem mówili?
Dobra, ale to zostanie między nami, okej?
Mówili o tym, że nie zdołamy wszystkich ewakuować,
że pacjenci cierpią i musimy znaleźć sposób, by zakończyć ich cierpienie.
Jeśli pacjenci cierpią, musimy zrobić wszystko, by im pomóc.
Nie o tym rozmawiali.
Nie chodziło o... przyniesienie im ulgi.
Chyba nie o tym mówili. - Jacy „oni”?
Ewing Cook i Anna Pou. Mówili o zakończeniu cierpienia pacjentów.
Słyszałam, jak Anna mówiła:
„Tak. Nie mam z tym problemu”.
Co?
Pomyślałem:
„To nie jest normalne. Nie za to nam płacą.
Płacą nam za opiekę nad ludźmi, za pomaganie ludziom”.
Wiedział pan, co miała na myśli, ale nie kwestionował pan tego?
Proszę zrozumieć.
Byłem jednym z niewielu czarnych lekarzy w szpitalu.
Świeżo zatrudnionym.
Niektórzy bali się ludzi poza szpitalem, ale w moim przypadku...
było odwrotnie.
Bał się pan ludzi wewnątrz szpitala?
Ujmę to tak.
Przekazywano sobie historie o złodziejach,
gwałcicielach i snajperach krążących po mieście,
o mieście pod kontrolą przestępców.
Tak naprawdę chodziło im o czarnych.
Widziałem to na rampie pogotowia.
Ludzi o kolorze skóry takim jak mój odsyłano.
Próbowałem im pomóc.
Hej! Co się dzieje? Czemu im nie pomagamy?
Nie mamy dla nich miejsca.
Co? Nie pomożemy im?
Kiedy zobaczyłem, co się dzieje,
pomyślałem: „Niewiele mogę powiedzieć czy zrobić”.
Tylko oni mieli broń.
Bał się pan, że pana zastrzelą. - Nie do końca.
Nie zastrzeliliby mnie na oczach wszystkich,
ale wyrzuciliby mnie.
Nie boję się mówić, co myślę, ale wiem też, kiedy zamilknąć.
Ale po cichu dałem ludziom znać, co się dzieje.
Jak pan to zrobił?
Wysyłałem wiadomości.
Do kogo?
Do mojego przyjaciela.
Napisałem mu, że w szpitalu są nikczemne jednostki,
które zamierzają poddać pacjentów eutanazji.
Nikczemne jednostki? - Nie mogę nazywać ich ludźmi.
Zabili ludzi, którzy nie zrobili nic złego.
Niewinnych ludzi.
Ludzie sobie tego nie robią.
Pomyślałem: „Te... skurwysyny...”, bo to jest właściwe słowo,
„rozmawiają o zabijaniu ludzi”.
Czy widział pan na własne oczy cokolwiek z tym związanego?
Ostatniego dnia na pierwszym piętrze podszedł do mnie facet.
Chyba pielęgniarz. Powiedział:
Dr. King.
Dołączy pan do nas na modlitwę? - Modlitwę?
Kiedy to powiedział, pomyślałem: „Co to ma być?”.
I wtedy zobaczyłem Annę Pou.
Trzymała garść strzykawek z różową igłą.
Po co jej były te strzykawki?
Widział pan, jak robiła zastrzyk któremuś z pacjentów?
Nie. Ale trzymała garść strzykawek,
a ludzie mówili rzeczy, których nie powinni mówić...
Rzeczy, których nawet nie powinni myśleć.
Pomyślałem: „To nie jest normalna sytuacja”.
Nie powinienem tu być.
Nie mogę być tego częścią”.
Dokąd idziesz?
Wynoszę się stąd.
Zostawisz nas? - Wiesz, co się tu dzieje?
Może potrafisz to sobie poukładać w głowie.
Ja nie. Nie mogę nawet ich powstrzymać.
To oni mają broń. To oni mają władzę.
I wtedy opuścił pan szpital?
Wsiadłem na łódź.
Wysadzono nas, dobrnąłem na suchy ląd
i dotarłem piechotą tutaj, do mojego domu.
Rozmawiał pan o tym z kimś jeszcze?
Zaczynamy
w momencie, gdy z klęski żywiołowej huragan Katrina zmienił się w tragedię.
Gdy ludzie zaczęli dokonywać wyborów, które pozostawiają ślad na duszy.
Woda i błoto się cofają, a sekrety wychodzą na światło dzienne.
Szepty o decyzjach dotyczących życia i śmierci
i słyszane tu częściej niż gdziekolwiek informacje o eutanazji.
Pojawiły się pytania o to, czy personel zalanego szpitala...
14 PAŹDZIERNIKA 2005
rozmawiał o eutanazji pacjentów.
Czy w ciągu tych dni po Katrinie dokonano w szpitalu eutanazji,
gdy w mieście panował chaos?
ZABÓJSTWA Z MIŁOSIERDZIA?
RELACJA DR. BRYANTA KINGA
Większość ludzi wie, że wydarzyło się coś niedopuszczalnego.
Jedna z lekarek trzymała garść strzykawek.
Nie wiem, co w nich było.
Usłyszałem tylko, jak mówiła:
„Dam ci coś, co sprawi, że poczujesz się lepiej”.
O Boże. Nie wierzę.
Rozumiem jego niepokój.
Ale zniszczy reputację każdego lekarza,
który kiedykolwiek pracował w tym szpitalu.
Horace, przesadzasz.
Nie sądzę.
Jeśli to, co mówi, jest prawdą,
to jest to straszliwe.
Ale to nie jest coś, o czym mówi się na forum publicznym.
Lekarka, o której mówi King,
kilka razy rozmawiała przez telefon z mediami.
Podkreślała, że wszyscy w szpitalu czuli się porzuceni.
Lekarka powiedziała:
„Zrobiliśmy wszystko, co możliwe, by ratować tych pacjentów.
Rząd porzucił nas na śmierć
w domach, na ulicach, w szpitalach.
Może wielu z nas popełniło błędy,
ale podjęliśmy najlepsze decyzje, jakie mogliśmy wtedy podjąć”.
Będziemy nadal informowali o tej sprawie.
Panno Isbell, była pani dyrektorką pielęgniarek w LifeCare?
Zgadza się.
W czwartek, 1 września,
kiedy trzy osoby z personelu medycznego z Memorial
pojawiły się na szóstym piętrze...
Jak pani to interpretowała?
Założyłam, że chcą zająć się naszymi pacjentami.
Z jakiego innego powodu miałyby przyjść?
O to właśnie pytam.
Jeśli chodziło o coś innego, nic o tym nie wiem.
Czy prowadzili państwo dokumentację medyczną?
Rejestrowano leki podawane pacjentom?
Tak długo, jak mogliśmy.
Nie mogliśmy kontrolować wszystkiego.
Byłem na szóstym piętrze. Wyobrażam sobie, przez co przeszliście.
Nie wyobraża pan sobie.
Nie ma pan pojęcia.
Tak długo walczyliśmy, by utrzymać ich przy życiu.
Chcę wiedzieć, dlaczego tak długo to trwało,
zanim ktoś się zjawił i pomógł nam wydostać pacjentów.
To dlatego straciliśmy tylu pacjentów.
Gdzie był rząd? Gdzie była wasza pomoc?
Panno Isbell... - Nie.
Ludzi, którzy zostali i pracowali podczas huraganu,
zostawcie w spokoju.
Lekarzy i pielęgniarki, którzy zostali, by opiekować się pacjentami,
ulżyć w cierpieniu, zostawcie w spokoju. Pozwólcie im być tym, kim są.
Bohaterami.
Możemy zrobić przerwę.
Przerwę? Od tego?
To nic nie jest.
W domu nie mogę spać.
Mam koszmary, widzę twarze moich pacjentów.
Czuję się winna, myśląc o personelu, który wybrałam
do pracy podczas huraganu.
Boli mnie śmierć każdego z pacjentów.
Wiem, że to trudne, ale doceniamy to.
Jak śmiecie ze swoich wygodnych miejsc
oceniać, co było słuszne, a co niesłuszne?
To niesprawiedliwe.
Po prostu niesprawiedliwe.
Przykro mi, ale tak jest.
Chciałeś porozmawiać?
Anno, wejdź.
Co się dzieje?
Mamy szczęście, że jesteś z nami.
Ogromne szczęście. Wiesz o tym. Ale...
Na pewno widziałaś relacje w CNN i innych stacjach.
Tak, wiem o nich.
Ale zajmuję się pacjentami, nie mam czasu
siedzieć przed telewizorem.
Biorąc pod uwagę, że te relacje skupiały się na tobie,
musieliśmy to przemyśleć.
Co będzie, jeśli jakaś operacja źle pójdzie?
Nie z twojej winy. Ale tak bywa. Wiesz, że to się zdarza.
Walker, co sugerujesz? Powiedz wprost.
Chcielibyśmy, żebyś rozważyła przerwę w wykonywaniu operacji.
Gdyby stało się coś niespodziewanego...
To by bardzo zaszkodziło uczelni.
No wiesz...
Mam przestać wykonywać operacje?
Prosimy tylko, żebyś to rozważyła.
Mogę przyjmować pacjentów i zachowam przywileje w szpitalu.
Po prostu jakiś czas nie będziesz operować.
To koszmar, ale tak ustaliliśmy.
To chyba ona? Ta cała Pou.
Tak.
Widzisz to? Chyba rozmawiają o nas.
Może. I co z tego?
Jest jak jest.
Mówiłem ci o Michaelu Youngu?
Grał w golfa z innym facetem w Covington.
Facet trafił ptaka.
Trafił go w locie.
Ptak nie ucierpiał...
Była w Memorial...
Dobra. Mam tam iść i je nastraszyć?
Co?
To by było bardzo skuteczne.
Tak. To dwie staruszki.
Chyba dam radę.
Nie wierzysz we mnie? - Chcę iść do domu.
Naprawdę? - Anna?
Przepraszam. - Och, Laura.
Hej. Co u ciebie? - Hej.
Witaj, Lauro.
Chcieliśmy tylko powiedzieć, że jesteśmy z tobą.
Myślimy o tobie. Modlimy się za ciebie.
To, co cię spotyka... Jest takie niesprawiedliwe.
Nie będę protestować.
Gdybyśmy mogli jakoś pomóc, daj nam znać.
Dziękuję, Lauro. Doceniam to.
Bardzo dziękuję. - Trzymaj się.
Będę się odzywać. - Dziękuję.
Dziękuję.
Mało chrześcijańskie...
PRAWO JAZDY
WZÓR RECEPTY Z PODPISEM LEKARZA
Posiłki.
Jak miło. Dzięki.
Chcesz usłyszeć ciekawostkę dnia?
Jest dopiero 8.00. Na pewno coś się jeszcze nie znajdzie?
Nie ma opcji. - Dobra.
Kojarzysz brata Pou, Fredricka? Pou jest jedną z 11 rodzeństwa.
Wiedziałem o tym.
Jest poszukiwany w związku z handlem narkotykami.
Jest na liście najbardziej poszukiwanych przez DEA.
To już oficjalne. Każdy element tej sprawy jest szalony.
Moje poranne wieści są nudniejsze, ale dostaliśmy raporty toksykologiczne.
No i?
Zbadali próbki tkanek 18 pacjentów zmarłych w Memorial.
U dziewięciorga wykryto morfinę,
a siedmioro z nich miało też w organizmie midazolam,
inaczej versed.
Dokładnie te leki Nakamaru przekazał Pou.
Dyrektor laboratorium mówił,
że wykrycie midazolamu u pacjentów jest niepokojące.
Oczywiście. Nie da się tego wytłumaczyć inaczej niż tym,
że połączenie midazolamu z morfiną
bardzo skutecznie zabija ludzi.
Te raporty są z pewnością pomocne.
Ale obrona skupi się na stanie ciał.
Prawda? Na tym, że dowody nie są wiarygodne.
Jak odeprzeć ten zarzut?
Musimy zasięgnąć opinii ekspertów.
Przekażemy materiał najlepszym patologom w kraju.
PRAWNIK
Anno, obawiam się, że musimy zacząć przygotowywać obronę.
Czego się dowiedziałeś?
Niestety mówi się,
że biuro prokuratora generalnego skupia się w śledztwie na tobie.
O Boże.
O mój Boże.
Anno? Będzie dobrze. Posłuchaj.
Poprze cię każdy lekarz w tym mieście.
Inaczej przy kolejnym huraganie
w mieście nie pozostanie ani jeden lekarz.
Opinia publiczna musi się o tym dowiedzieć.
To co teraz zrobimy?
Najpierw chcę zorganizować rodzaj wycieczki.
Wycieczki? - Tak.
Ty, ja i dwie pielęgniarki, które były z tobą ostatniego dnia.
Wrócimy do Memorial.
Chcesz wrócić do szpitala? Po co?
Musicie mi opowiedzieć o wszystkim, co wydarzyło się ostatniego dnia.
Musimy ustalić szczegóły.
Nie chciałabym zostać poddana eutanazji,
ale rozumiem, dlaczego ktoś w strasznych warunkach mógłby chcieć.
Jestem katolikiem.
To wbrew mojej religii, ale jeśli będę warzywem,
odłączcie mnie.
Jeśli to twój wybór, w porządku.
Ale z tego, co wiem, w Memorial nikt nie udzielił zgody.
Zgadza się. Nikt nie udzielił zgody.
Co myśli o tym wszystkim Linda?
Nie rozmawiamy o moich sprawach. - Serio? Nigdy?
Raczej nie.
Dlaczego?
Nie chcesz, żeby twoje sekrety
poznał sklepikarz czy ktokolwiek inny.
Kto wyjawia sekrety sklepikarzowi?
To nie 1955 rok.
Gdyby Linda widziała, jak bardzo się w to angażuję,
martwiłaby się,
że za ciężko pracuję i że to szkodzi mojemu zdrowiu.
Nie potrzebuje tego zwłaszcza teraz.
Jak ona się trzyma?
Wiesz, to nie tylko nasza córka.
W ciągu pięciu miesięcy
straciła też ojca i kuzynkę, która była dla niej jak siostra.
Jest ciężko.
Boże. Trudno mi to sobie wyobrazić. Bardzo mi przykro.
Przechodzi żałobę na swój sposób.
A ja daję jej na to przestrzeń.
A jak radzi sobie z tym wszystkim Kevin?
Szczerze mówiąc,
nie układa nam się ostatnio.
Skupienie się na tej sprawie dobrze mi robi.
O ile zachowasz odpowiednią perspektywę.
Widzę, jak ciężko pracujesz. Jesteś jak sklep całodobowy.
Sklep całodobowy.
To najmilsza rzecz, jaką mi powiedziałeś.
Po prostu... Martwię się o ciebie.
To ja martwię się o ciebie. - Ja bardziej.
Nie sądzę. Ja martwię się dużo bardziej.
Dobra, poddaję się.
Muszę załatwić parę spraw. Widzimy się w biurze?
Okej. - Dobra.
Panno Rider.
Pani Everett?
Przepraszam za najście,
ale muszę wiedzieć, co robicie w imieniu mojego Emmetta.
Pracujemy nad tym. Obiecuję.
Robicie postępy w sprawie?
Tak.
Wielu potężnych ludzi
chce zamieść tę sprawę pod dywan.
Nie może pani na to pozwolić.
Nie zamierzam.
Mam coś dla pani.
To jedyne, które zostało mi po powodzi.
Proszę je wziąć.
Nie. Nie mogę.
Niech je pani weźmie. Proszę.
Musi pani coś wiedzieć.
Emmett jest centralną postacią naszego śledztwa.
Robimy wszystko, by wymierzyć sprawiedliwość za to, co się stało.
Tak bardzo za nim tęsknię.
To boli.
Nikt nie ma prawa bawić się w Boga i odbierać człowiekowi życie.
Po prostu nie ma.
Nie obchodzi mnie, kim jest.
Dziękuję za poświęcony mi czas.
Panie Nakamaru, dziękuję, że pan przyjechał.
Chcielibyśmy,
żeby sprawdził pan resztę leków, które pozostały w aptece.
Dobrze.
Brakuje morfiny, versed i ativanu.
A pozostałe leki na receptę? - Wciąż tu są.
Czy są jakieś rejestry osób... które przychodziły do apteki?
Tak.
Oto lista osób, które wypisały recepty na leki.
Może pan potwierdzić, czyj to podpis?
Anny Pou. Tak.
To ona jako ostatnia wypisała recepty na leki.
O Boże.
Nie wyobrażam sobie, przez co przeszliście.
To było nasze zadanie.
W porządku?
Po prostu... - Cholera.
Kiedy patrzę na to teraz... To wygląda dużo gorzej.
Co mam ci pokazać?
Wszystko.
Po prostu opowiedz, co robiłaś.
Jak pomagałaś ludziom. Jak ratowałaś ludzi.
Wszyscy pacjenci ewakuowani helikopterem pokonywali tę drogę.
Po schodach,
przez ten otwór, po rampie w górę na te schody.
To niesamowite.
Pacjenci wspinali się sami, czy byli noszeni?
Większość była zbyt chora. Musieli być noszeni.
To...
Nadludzki wysiłek.
To lądowisko. - Tak.
Nieużywane od dziesięcioleci.
W złym stanie.
To chyba strefa zero.
To kaplica.
Na pewno to wiecie.
Tak.
Tego, co się tu wydarzyło, żaden człowiek nie powinien doświadczyć.
Co do...
Nikogo innego nie powinno tu być.
To dr Pou.
To Anna Pou?
I dwie pielęgniarki. Te, które zabrała na szóste piętro.
O cholera. To jakiś żart.
Dr Pou.
Tak?
Virginia Rider. To Arthur Schafer.
Jesteśmy z biura prokuratora generalnego Luizjany.
Witaj, Anno.
Rick Simmons, prawnik dr Pou.
Powinniśmy... - Tak.
Przepraszamy. Anno.
Kurwa, nie mogę w to uwierzyć.
Co oni tu robią?
To co my. Porządkują fakty.
Nie przejmuj się.
Anno. Hej.
Skupmy się na tym, co robimy.
Zapomnij o nich.
No już. Skończmy obchód. Ruszajmy.
DEPARTAMENT SPRAWIEDLIWOŚCI LUIZJANY
Arthur Schafer.
Pan Schafer? Mike Murphy z LifeCare.
Co u pana słychać?
W porządku. Dzięki. - To dobrze.
Kristy Johnson, nasza dyrektorka ds. medycznych...
Poznał ją pan.
Tak, pamiętam. - Ona...
Chce panu powiedzieć coś jeszcze.
Chce jeszcze raz z panem porozmawiać.
Dobrze. Ustalimy termin.
Witaj, Walker.
Anna.
Chcę wrócić do pracy.
Doceniam to.
Ale wiesz, że szpital to jedna wielka biurokracja
i wszystko toczy się powoli.
Myślałam, że to ty nim zarządzasz.
Moi pacjenci potrzebują operacji.
Nie macie pod ręką dziesiątek laryngologów.
Wiem o tym.
Nie oskarżono mnie o żadne przestępstwo.
O tym też wiem.
Zastanawiam się,
czy kiedykolwiek czytałeś misję LSU Healthcare Center?
Piszą tam o tym, że opieka nad pacjentem,
sprawowana na najwyższym poziomie, jest podstawą...
Czytałem. Sam to pisałem.
Ładnie ujęte. - Dziękuję.
Dobrze, pozwól mi... sprawdzić, co da się zrobić
w sprawie twojego powrotu na salę operacyjną.
Dziękuję, Walker.
Dziękuję.
Jestem jedynym zewnętrznym lekarzem, który zbadał dowody?
Och, nie. Wysłaliśmy je panelowi zewnętrznych ekspertów.
Dr. Baden, na co pańskim zdaniem wskazują dowody?
Na zabójstwo.
We wszystkich przypadkach? - Tak.
Nawet przy tym stanie ciał? - Tak.
We wszystkich dziewięciu przypadkach uznałbym to za zabójstwo.
Dziękujemy za poświęcony nam czas.
Dziękujemy.
Jest Kristy Johnson.
Przyszłam z dr Pou pod drzwi pokoju Emmetta Everetta.
Wiecie, o kim mówicie, prawda? Był przytomnym pacjentem.
Wiemy, kim był Emmett Everett.
Powiedziała, że zamierza mu coś dać.
Powiem mu, że...
Że chcę mu dać coś, co pomoże na zawroty głowy.
Jak myślicie?
Sama nie wiem. Może.
Poradzisz sobie? Mam z tobą iść?
Nie. Dam sobie radę.
Emmett Everett nie był jedyny.
Prowadziłam dr Pou i dwie pielęgniarki do innych łóżek.
Byłam z nimi, kiedy robiły zastrzyki pacjentom.
Trzymałam ich za ręce.
Odmawiałam modlitwy.
Była pani świadkiem, jak dr Pou robiła zastrzyki?
Tak.
Pamięta pani, komu je robiła?
Była wśród nich Wilda McManus.
Widziała pani, jak dr Pou robiła jej zastrzyk?
Tak.
Może pani to zeznać? - Tak.
Kiedy szłam korytarzem, usłyszałam ją. Dr Pou.
Mogła mówić o panu Alfordzie,
ale myślę, że mówiła o pannie McManus.
Powiedziała...
„Musiałam podać jej trzy dawki.
Mocno walczyła”.
Coś takiego.
Przepraszam, że tak długo wam nie mówiłam.
To po prostu... takie trudne.
Mogę się przewietrzyć? - Oczywiście.
Powiadomiłem prokuratora generalnego. Chce zacząć aresztowania.
Zawsze da się zrobić więcej,
ale on nie chce dłużej czekać.
Ludzie zmieniają już zdanie.
To znaczy?
Tak działa system medyczny.
Lekarze chronią lekarzy. Pielęgniarki chronią pielęgniarki.
Wkrótce to wszystko zobaczysz.
Pou nie zasługuje na specjalne traktowanie.
To nie znaczy, że nie może na nie liczyć.
Zobaczysz. Zamierzamy drażnić lwa.
Tak jest.
Jadę z zespołami po Landry i Budo. Ty bierzesz Pou.
Gotowa?
Tak.
11 MIESIĘCY PO HURAGANIE KATRINA
17 LIPCA 2006
Ilekroć kogoś aresztuję, myślę:
„Kiedy zapukam do drzwi, na zawsze zmienię czyjeś życie”.
Ale tej nocy spałam jak dziecko.
Do zobaczenia po drugiej stronie.
Ruszajmy. - Dobrze.
Agenci stanu Luizjana! Otwierać!
Agenci! Otwierać drzwi!
Anna Pou?
Tak, jestem Anna Pou.
Mamy nakaz aresztowania za cztery zabójstwa drugiego stopnia.
Czy ma pani przy sobie lub w domu broń?
Nie.
Muszę panią przeszukać.
Czy jest ktoś jeszcze w domu? - Nie.
Dokąd mnie zabieracie?
Na protokół z zatrzymania w Baton Rouge, potem do aresztu w Nowym Orleanie.
A moi pacjenci? Część jest na intensywnej terapii.
Nie mogę ich zostawić.
Czekam na ważne wyniki badań.
Czy jacyś lekarze mogą panią zastąpić?
Tak. Ale...
Może pani do nich zadzwonić.
Spędziłam cały dzień na sali operacyjnej. Mogę się przebrać?
Pewnie.
Musi pani tu stać? Nie może pani poczekać na zewnątrz?
Nie, proszę pani. Nie mogę.
Proszę zdjąć biżuterię i zabrać tylko prawo jazdy.
Nie mam na sobie biżuterii, a prawo jazdy jest...
Proszę tego nie dotykać.
Prawo jazdy?
W portfelu.
Dobrze. Odczytam pani prawa.
Ma pani prawo zachować milczenie.
Wszystko, co pani zezna, może zostać użyte przeciwko pani.
Ma pani prawo do adwokata.
Jeśli nie stać pani na adwokata, przysługuje pani obrońca z urzędu.
Proszę podpisać oświadczenie, że rozumie pani te prawa.
Odpowie pani na pytania bez obecności prawnika?
Nie.
Otwierają się tylne drzwi...
Dobry Boże...
Prowadź nas i bądź przy nas.
Pomóż innym nie wierzyć w kłamstwa.
Pomóż tym, którzy zjednoczyli się przeciw nam, poznać prawdę.
Proszę, Panie, chroń nas i wspieraj.
Dodawaj nam sił, byśmy przetrwali ten trud
i tę niesprawiedliwość.
Poprowadź nas z powrotem do swojej wiekuistej dobroci i światła.
Amen.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK