Warunki w szpitalu w trakcie pięciu dni po przejściu Katriny...
Przez wszystkie lata mojej praktyki...
Nigdy nie widziałem czegoś podobnego.
Twierdzi pan,
że 45 osób zmarło w wyniku złych warunków?
Nie, nie. Nie chodziło tylko o warunki.
To nie takie proste.
Więc może nam pan wytłumaczy.
W tych warunkach i pewnie w wyniku tych warunków
podjęto decyzje, które nigdy nie powinny zostać podjęte.
Na tym powinniśmy się skupić.
Brodźcie w wodzie
PIĘĆ DNI W SZPITALU MEMORIAL
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
Człowiek poszedł nad rzekę
Człowiek poszedł nad rzekę, Panie
Człowiek poszedł nad rzekę
Poszedł tam, by się modlić
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
SERIAL OPARTY NA KSIĄŻCE SHERI FINK
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
45 ZMARŁYCH
Dopiero poznajemy skalę
śmierci i zniszczenia w wyniku największej klęski żywiołowej w historii USA.
Liczbę ofiar poznamy za wiele dni.
Mogą ich być tysiące. - Proszę.
Pacjenci ewakuowani helikopterami.
Dotarłyśmy z małą na lądowisko
i poleciałam z nią do Baton Rouge.
Sytuacja w Superdome się pogarsza.
Nie jedliśmy od pięciu dni.
W więzieniu są chociaż toalety.
Tam nie było niczego.
Ona zgubiła swoich dwoje dzieci.
Nie wie, gdzie są.
Nie wie, czy żyją, czy zginęły.
Prezydencie... - Ostatnie pytanie.
...po dwóch tygodniach
musi pan już dokładnie wiedzieć,
co poszło nie tak w ciągu pierwszych pięciu dni.
Będzie mnóstwo czasu na analizy,
zwłaszcza struktury relacji na różnych poziomach władzy.
Myślę, że Kongres musi... Robimy to też zresztą wewnętrznie...
Trzeba trzeźwo spojrzeć na proces podejmowania decyzji.
Może pan coś wyjaśnić?
Nie. Dziękuję.
13 DNI PO HURAGANIE KATRINA
11 WRZEŚNIA 2005
Jest pan z Nowego Orleanu?
Z Baton Rouge. Godzinę drogi stamtąd.
Jak przebiegał tam huragan?
Nie tak jak w Nowym Orleanie, ale...
Poza paleniem jest pan w dobrej formie.
Nic złego się nie dzieje.
Dziękuję.
Zrobione.
Dzień dobry. - Hej.
Odkurzając pod siedzeniami, znaleźliśmy zdjęcia.
Położyłem je na siedzeniu pasażera. - Świetnie. Proszę.
Dziękuję. - Podwójna stawka.
Butch. - Hej.
Podać coś do picia? - Nie trzeba, Emmo. Dzięki.
Co u was?
No i co powiedział?
Wygląda na to, że nic złego się ze mną nie dzieje.
To dobrze.
Może pójdziemy dziś we dwoje na kolację?
Butch... Chyba wolałabym zostać z rodziną, dobrze?
Jak sobie życzysz.
Jaki jest plan?
Masz do wyboru osiem różnych zapiekanek.
O cholera.
Boże. Sekunda, Lin.
Arthur Schafer.
Tak, zaczekam.
Tak jest.
Dziękuję.
My...
Radzimy sobie. Tak.
Doceniam to.
Jestem w Atlancie z rodziną, możemy spotkać się pojutrze?
Czy to... Nie, żaden problem.
Dobrze. W takim razie do zobaczenia.
Oczywiście.
Prokurator generalny pana przyjmie.
Dziękuję.
Butch. Dobrze cię widzieć. - Wzajemnie.
Jak się trzymasz?
Mniej więcej tak, jak można się spodziewać. Zależy od dnia.
Rozumiem. Mój ojciec zmarł w maju. Miał 92 lata.
Opiekowałem się nim do samego końca.
Wiem, że to nie to samo, ale...
Tak.
No nic.
Od dwóch tygodni, od huraganu,
w telewizji pokazywane są straszne historie
o nadużyciach, jakich dopuszczała się władza.
Chcę zbadać to, co się wydarzyło.
Doszło do rażących zaniedbań na wszystkich poziomach.
Chcę się przyjrzeć temu, co wydarzyło się w Memorial Medical Center.
Znaleziono tam 45 ciał.
Tak, słyszałem. - Więcej niż gdziekolwiek.
Aż 45 zmarłych pacjentów.
Rozumiesz coś z tego?
Może w szpitalu tych rozmiarów, w takich okolicznościach,
45 pacjentów zmarło śmiercią naturalną.
A może nie.
DEPARTAMENT SPRAWIEDLIWOŚCI LUIZJANA
Biuro głównego radcy prawnego?
Tak. - Dzień dobry.
Mówi Arthur Schafer z Wydziału Oszustw Medicaid w Luizjanie.
Jest pan radcą prawnym Tenet?
Nie, jestem prawnikiem w jego kancelarii.
Jak się pan nazywa? - Jim Bowers.
Panie Bowers...
Badamy to, co wydarzyło się podczas huraganu w Memorial Hospital.
Chcielibyśmy dostać listę zmarłych pacjentów
i kopię waszego planu ewakuacyjnego.
Dobrze. Ale zanim... Czy może pan wyjaśnić, jakie są pańskie intencje?
Z tego, co wiemy, 45 pacjentów zmarło w państwa szpitalu
podczas huraganu i w jego następstwie. Musimy ustalić, co się wydarzyło.
Jest pan tego świadomy? Wie pan o tych śmierciach?
Panie Schafer,
byłbym wdzięczny, gdyby pytania do nas
mógł pan przesłać na piśmie.
Na piśmie?
Dobrze. Ale mają państwo dokumentację?
Proszę przesłać pytania na piśmie, a my odpowiemy.
Kiedy spodziewać się odpowiedzi?
Odpowiemy możliwie szybko.
Przepraszam, drugi telefon. Dziękuję.
Virginia. - Butch.
Hej! Dzięki, że znalazłaś czas.
Co u Kevina?
Dobrze. Uważa, że za dużo pracuję. Oczywiście ma rację.
No tak.
Bardzo mi przykro w związku z Shelly.
Trudno mi to sobie wyobrazić.
Dzięki.
Jak się trzymacie z Lindą?
Ona wciąż jest u rodziny w Atlanciea...
Jest ciężko. To przychodzi falami.
Dobrze wrócić do pracy, móc się na czymś skupić.
No tak.
A co u ciebie? Jak się miewają oszuści?
Wciąż tam są i kradną, co tylko się da.
Aż staniesz im na drodze.
Właśnie. Ludzie kłamią, ale liczby nigdy.
Charles Foti poprosił, żebym zbadał...
Sprawę śmierci pacjentów w Memorial Medical Center.
Czytałam o tym. Znaleziono 45 ciał?
Musimy zbadać przyczynę każdej z tych śmierci.
Będzie dużo pracy.
Znalezienie ludzi porozrzucanych po kraju po huraganie
będzie koszmarem.
Uważasz, że to przestępstwo?
Zmarło wielu ludzi, ale trzeba pamiętać o okolicznościach.
Było dość strasznie.
Być lekarzem czy pielęgniarzem w takim czasie?
To, co zrobili, było niesamowite.
Zgadzam się.
Ale parę rzeczy się tu nie zgadza.
Zadzwoniłem do prawnika z Tenet.
Szpital do nich należy, zmienili nazwę z „Baptist”.
Poprosiłem o standardowe informacje, a on zaczął mnie zbywać.
Mówi, że muszę wysłać pytania na piśmie, a potem przefaksowuje mi co innego.
Korporacyjne oświadczenia. Artykuły o heroizmie personelu medycznego.
A potem mówi, że nie może odnaleźć dokumentacji medycznej,
o którą poprosiłem.
Aż w końcu dostaję to.
Od prawnika LifeCare.
LifeCare to firma, która kieruje placówką w obrębie Memorial,
więc chodzi o szpital w szpitalu...
„Choć dopiero zaczynamy ustalać istotne fakty,
mamy informację, że pacjentom...”.
Chodzi o zmarłych pacjentów LifeCare...
„Że pacjentom podała morfinę lekarka, dr Anna Pou,
która nie jest pracownicą LifeCare.
Doszło do tego, gdy okazało się, że pacjenci nie zostaną ewakuowani”.
Sugerują, że celowo odebrano życie niektórym pacjentom?
Kim jest dr Pou?
Jeszcze nie wiem. - Musimy ją odnaleźć.
Pewnie pracowała w Memorial.
Pomogłoby odnalezienie dokumentacji pacjentów LifeCare.
Virginio, wiem, że jesteś audytorką śledczą,
i wykracza to poza zwykły zakres twoich spraw,
ale potrzebuję twojego analitycznego umysłu.
To układanka z milionem elementów
w tym samym kolorze. - I przeżutych przez psa.
Dokładnie. Miałem nadzieję, że...
Bardzo bym chciał, żebyś zgodziła się pracować ze mną nad tą sprawą.
Nie to właśnie robimy?
Jak to przetrwaliście? Ty i twój mąż? Dom nie ucierpiał?
Mieszkamy na przedmieściach, wyższy teren.
Jedna przecznica była sucha, druga pod wodą. Mieliśmy szczęście.
Dobrze to słyszeć.
Anno...
Ponieważ nieprędko otworzymy Memorial,
bardzo byśmy chcieli, żebyś dołączyła do nas w LSU.
Jeśli byłabyś gotowa spędzać kilka dni w tygodniu w Baton Rouge.
Jeździłabym do Tennessee, gdyby to oznaczało powrót do pracy.
Jesteśmy bliżej i mamy lepszą drużynę futbolową.
To prawda.
Jesteś jedną z najlepszych chirurżek w stanie.
Dzięki, że to mówisz.
Za parę miesięcy sytuacja się uspokoi i możemy o tym porozmawiać.
Nie. Zgadzam się. Mogę zacząć od razu.
Naprawdę?
Tak. Pewnie. Chcę wrócić do pracy.
Nie spodziewałem się...
Wspaniale. - To dobrze.
Wypijmy za to. Bardzo się cieszę.
Dziękuję. Ja też się cieszę.
Dzień dobry. Jestem Callie Fredricks z Tenet.
Dziękuję, że przyjechaliście
i dołączyliście do zespołu.
Na stole leżą arkusze, po jednym dla każdego ze zmarłych pacjentów.
Wasze nazwiska są na tych, które wam przydzielono.
Macie pakiety z instrukcjami telefonicznymi?
Tak.
Chcę podkreślić,
że macie używać ogólników, nie przekazywać opinii.
Bliscy zmarłych są zwykle wściekli, co nie jest zaskakujące.
Większość nie ma nadal żadnych informacji,
wiedzą to, co widzą w wiadomościach.
Przepraszam.
Nikt z Tenet nie rozmawiał z krewnymi zmarłych?
Może próbowali dzwonić,
ale nikt nie wiedział, jakie informacje przekazać.
Najważniejsze, żebyście powiedzieli im prawdę.
Że pacjenci mogli umrzeć na skutek braku zasilania i wysokich temperatur.
Dobrze?
Mówi Susan Mulderick.
Jestem kierowniczką szpitala Memorial Medical Center
i dzwonię w sprawie pani matki, Shirley Broussard.
Nareszcie. Próbowałam się czegoś dowiedzieć.
Niestety, panno Broussard,
bardzo mi przykro, ale pani matka zmarła w szpitalu,
w okresie między przejściem huraganu a ewakuacją pacjentów z placówki.
Miałam dziwną nadzieję, że może ona...
O mój Boże.
Przykro mi, że trwało to dwa tygodnie.
„Pani krewną starannie się opiekowano”.
„Pani krewną zidentyfikowano, przykryto i umieszczono w naszej kaplicy”.
„Pani krewną potraktowano z szacunkiem”.
Nie rozumiem.
Czemu nie ewakuowano jej przed huraganem?
Wynikało to z zagrożenia dla zdrowia pacjentki.
Innych pacjentów ewakuowano.
Co jej zagrażało?
Przykro mi. Nie mam tej konkretnej informacji.
Władze stanowe przekazały pani krewną koronerowi hrabstwa.
Po ustaleniu przyczyny śmierci...
otrzyma pani akt zgonu.
Urzędnicy skontaktują się z panią.
Bardzo mi przykro.
Tak nam przykro.
Do widzenia.
Niektórzy pacjenci...
CHIRURŻKA Z MEMORIAL
...byli w stanie krytycznym
i niezależnie od huraganu mieli zapis o zakazie reanimacji.
Mieliśmy im pozwolić umrzeć śmiercią naturalną
i nie podejmować prób resuscytacji.
Zrobiliśmy wszystko, co tylko mogliśmy,
żeby otoczyć pacjentów w szpitalu jak najlepszą opieką
i zadbać o ich komfort.
Robi bardzo dobre wrażenie.
Może trochę zbyt dobre.
Nie wydaje się beznamiętna? Minęło tu dosłownie kilka dni.
To lekarka. Zachowuje się profesjonalnie.
Teoria o tym, że lekarze i pielęgniarze celowo zabijali pacjentów,
wydaje się szalona.
Kontaktowałam się z Tenet w sprawie dokumentacji medycznej.
I co?
Mętnie tłumaczyli, gdzie ją mają.
Może musimy załatwić nakaz sądowy albo ich postraszyć.
Mam lepszy pomysł. - Jaki?
Jedźmy do Nowego Orleanu i odwiedźmy Memorial.
Nie chcesz zobaczyć tego miejsca?
Może będziemy mieli szczęście i znajdziemy dokumenty.
Będzie ci przeszkadzało, jeśli zapalę?
Owszem. Nie znoszę tego zapachu na ubraniach.
Pamiętasz, jak można było palić w samolocie?
Pamiętam, jak jako dwunastolatka
leciałam do Kalifornii do Disneylandu.
Siedziałam w części dla niepalących,
co było absurdalne, bo i tak wchłaniałam ze dwie paczki dymu.
Przynajmniej leciałaś do Disneylandu.
To prawda.
Myślisz czasem, żeby to rzucić?
Myślę o tym bez przerwy.
STRZELAMY DO ZŁODZIEI
Spójrz na to.
Dam radę. Wezmę to na wierzch.
Zdjęcia tego nie oddają, prawda?
Jakby uderzyła w ciebie ciężarówka.
Myślisz, że wiesz, jak to jest,
ale nie masz pojęcia, dopóki nie uderzy w ciebie ciężarówka.
CAMERON, GDZIE JESTEŚ?
OCHRONA
W czym mogę pomóc?
Jesteśmy śledczymi z biura prokuratora generalnego.
Musimy zajrzeć do środka.
To niemożliwe.
Słucham? - Nie bez nakazu i kombinezonu.
Pan nie ma kombinezonu. Oni też nie.
Nie wejdziecie bez kombinezonu ochronnego i nakazu.
Dla kogo pracujecie?
Zatrudnia nas Tenet. Właściciel tego szpitala.
Ma pan jakiegoś kierownika?
Pewnie. Chcecie do niego zadzwonić?
Powie wam dokładnie to samo.
Dobra, chodźmy. - Palant.
Znam dobre miejsce na lunch. Przyjazd nie pójdzie na marne.
Halo?
Dr Pou? - Tak?
Liz Jarvis. Jestem producentką z CNN.
Widzieliśmy pani wywiad na Channel 2.
Wszczęto śledztwo w sprawie zmarłych w Memorial Medical Center.
Chcemy przedstawić opinię personelu medycznego.
Halo?
Susan, tu Anna.
Hej, Anno.
Jak się miewasz?
Wszystko w porządku.
Z moim mężem Vince'em i ze mną wszystko w porządku.
Nasz dom przetrwał, więc... Nic nam nie jest.
Dzwonię dlatego, że...
Słyszałaś, że władze stanowe badają sprawę Memorial?
Nie słyszałam o tym.
Dzwoniło CNN.
Przygotowują raport o potencjalnej eutanazji w szpitalu.
Chcą poznać moją wersję wydarzeń.
CNN?
Nie wiem, co powinnam zrobić.
Cóż, siedź cicho i...
Poproszę, żeby ktoś z Tenet do ciebie zadzwonił.
Okej?
Okej.
Witaj Robert, mówi Horace.
Słyszałeś o szpitalu?
Chodzi o moją pacjentkę, Elenę Batiste.
Czy jest na liście zmarłych?
Przyjąłem ją na wszelki wypadek.
Przed huraganem.
Bo używała aparatury elektrycznej.
Nie miała żadnych zagrażających życiu komplikacji.
Czy po tym, jak opuściłem szpital, zajmował się nią dr Nadler...
To kto się nią zajmował?
To kto może wiedzieć?
Halo? - Ewing, tu Anna.
Anna. W porządku? - Gdzie jesteś?
W hotelu w Houston.
Mam z pokoju boski widok na autostradę i salon samochodowy.
Wiesz, że władze stanowe badają to, co wydarzyło się w Memorial?
Kontaktowali się z tobą? - Władze nie, ale media owszem.
CNN? Chcą, żebym udzieliła wywiadu.
Tak.
Mnie też szukali, ale nie chcę mieć z nimi nic wspólnego.
Słuchaj...
W sprawie, z którą mamy do czynienia, w kwestii etyki lekarskiej
są bardzo różne opinie
i nie chcę się w to mieszać.
To co sugerujesz?
Nie mnie powinnaś o to pytać.
Na twoim miejscu porozmawiałbym z Tenet.
Nie rozmawiałbym z dziennikarzami.
Lekki montaż i sprawią, że powiesz to, co chcą usłyszeć.
To prawda.
Ukryj się. To ci radzę.
Tiana Colburn?
A pan?
Arthur Schafer, Stanowy Wydział Oszustw Medycznych.
Jak mnie pan znalazł?
Pani sąsiadka mówiła, że jest pani u matki.
Ta ulica, czerwone drzwi.
Bardzo mi przykro.
To wszystko jej rzeczy.
Całe jej życie.
To straszne.
Cóż... Dopóki wszyscy jesteśmy bezpieczni...
Mogę zadać kilka pytań?
Pewnie. Oczywiście.
Jest pani pielęgniarką w Memorial?
Tak. To znaczy, byłam, zanim zamknięto szpital.
Pracowała pani z dr Anną Pou?
Jestem pielęgniarką chirurgiczną, asystowałam jej przy wielu operacjach.
Czy była pani z nią,
kiedy pracowała po zalaniu szpitala?
Na początku. Potem mnie ewakuowano. Nie planowałam tego.
Pomagałam jednemu z noworodków i wylądowałam w helikopterze.
Chwila, czyli...
Widziałem panią w telewizji.
Uratowała pani to dziecko. To pani.
Och, tak. To byłam ja.
To był heroizm.
Nie... Każdy by tak postąpił.
Nie. To, co pani zrobiła, było wyjątkowe.
Dziękuję.
Przepraszam. Ja...
Moja córka zmarła niedawno...
Lekarze, którzy się nią opiekowali, przepisali jej za dużą dawkę leków.
Przykro mi. To... To straszne.
Nie mogę przestać myśleć, że gdyby...
Gdyby byli bardziej jak pani, ona by teraz żyła.
Wypisałam panu Millerowi nową receptę.
Jeśli jego stan się zmieni,
proszę dać mi znać, dobrze? Na komórkę.
Przepraszam.
Halo? - Halo? Czy to dr Pou?
Tak. - Mówi Steven Campanini.
Dyrektor ds. komunikacji w Tenet.
Ma pani gdzieś telefon stacjonarny?
Mogę iść do swojego gabinetu.
Świetnie. Proszę oddzwonić. Ma pani mój numer na wyświetlaczu.
OTOLARYNGOLOŻKA
Dr Pou. - Dzwonię ze stacjonarnego.
Jest ze mną zastępczyni radcy prawnego.
Audrey Andrews jest ze mną na linii.
Dzień dobry, dr Pou.
Dzień dobry. Dziękuję za kontakt.
Oczywiście.
Wiem, że trwa śledztwo dotyczące wydarzeń w Memorial.
Zgadza się.
Liczyłam na wsparcie i rady w tej kwestii.
Bardzo by nam pomogło, gdyby pani opowiedziała nam ze swojej perspektywy
o wydarzeniach w szpitalu.
Od momentu uderzenia huraganu.
Oczywiście...
Nie byliśmy w stanie zapewniać pacjentom należytej opieki.
Nie było zasilania awaryjnego.
Nie było klimatyzacji. Trudno opisać, jak straszne panowały warunki.
To było...
UNIWERSYTET STANOWY LUIZJANY CENTRUM NAUK O ZDROWIU
Pod koniec panował kompletny chaos.
Wprowadzono obowiązkową ewakuację.
Wszyscy usiłowali się wydostać.
Dr Pou, chciałabym się skupić na tym,
co wydarzyło się piątego i ostatniego dnia.
Zanim to zrobimy...
Chciałam zapytać,
czy zapewnicie mi państwo obronę prawną.
Gdyby przyszło co do czego.
Nie mogę pani doradzać w sprawie reprezentacji prawnej.
Słucham?
Pracuję dla Tenet. Nie dla poszczególnych lekarzy.
Zdecydowanie zalecam zatrudnienie prawnika.
Wracając do tamtego czwartkowego poranka...
Nie.
Nie, ja...
Nie będę odpowiadać na pani pytania,
dopóki nie będę miała prawnika. Do widzenia.
I co dalej? Co mamy robić?
ADWOKAT
Nowy Orlean to miasto, ale jest jak małe miasteczko.
Wszystko, co pani powie i zrobi, będzie bacznie obserwowane.
Nie może pani z nikim rozmawiać o tym, co się wydarzyło.
Dobrze? Na pewno nie z mediami. Żadnych wywiadów...
Nie chcę udzielać więcej wywiadów.
Nawet pani mąż, Vince?
Tak, Vince.
Nawet Vince nie powinien wiedzieć o wszystkim.
To, o czym rozmawiamy, pozostanie tylko między nami.
Rozumiem.
Musi pan wiedzieć jeszcze jedno, zanim przejdziemy dalej.
Nie zrobiłam nic złego.
Wiem. Wiem o tym. Ja...
Znałem pani ojca.
Był... Wspaniałym lekarzem.
Ma pani nieskazitelną reputację.
I co teraz? Mamy bezczynnie czekać, aż zostanie zrujnowana?
Nie, nie skupimy się tylko na obronie.
To znaczy? - Proszę mi to zostawić.
Na razie proszę się nie martwić.
Wiem, że będzie się pani martwić, ale obiecuję,
że pani pomogę.
Jestem ciekaw, panno Robichaux,
dlaczego prawnicy LifeCare chcieli, żeby pani z nami porozmawiała.
Bo uważam...
To, co się wydarzyło... Te śmierci, które badacie...
Nie były przypadkowe.
Opowie pani o tym, co się wydarzyło?
Po pierwsze...
Warunki w szpitalu były...
potworne.
Po prostu niewiarygodne.
Panował chaos.
Nikt nie wiedział, co się dzieje.
Przez dwa dni nie było zasilania.
Było ciemno.
Było gorąco jak w piekarniku.
Wszędzie unosił się odór śmierci.
Zwłaszcza ostatniego dnia.
Wezwano mnie na zebranie pracowników LifeCare.
Chcemy wydostać wszystkich pacjentów, których zdołamy.
Więc części nie wydostaniemy?
Plan jest taki, żeby nie zostawić żadnych żyjących pacjentów.
A co z Emmettem Everettem?
To jeden z naszych pacjentów.
Jest przytomny. Świadomy.
Nie znam wszystkich pani pacjentów. Zajmuje się tym dr Pou.
To jej proszę pytać.
Więc zapytałam dr Pou.
Przepraszam. Jestem Diane Robichaux.
Zarządzam szpitalem LifeCare. - Witam.
Rozmawiałyśmy o Emmecie.
Sparaliżowany. Waży ze 170 kilogramów?
Mniej więcej.
Jak się trzyma?
Jest przytomny i świadomy, jeśli o to chodzi.
Nie wiedziałam, że pacjenci są przytomni.
Tak.
Ile osób byłoby potrzebnych, żeby go przenieść?
Nie wiem. Nie mam pojęcia.
Trzeba by zejść na dół schodami. Siedem pięter w ciemności.
Na drugi koniec szpitala, przez otwór w maszynowni.
Nawet nie wiem, czy by się zmieścił.
Potem zawieźlibyśmy go na górę, na parking
i przenieślibyśmy go wąskimi schodami na lądowisko.
Na pewno da się to jakoś zrobić.
Było bardzo ciężko...
nawet w przypadku innych pacjentów.
Przepraszam, ale...
O czym właściwie rozmawiamy?
A ona powiedziała...
„Niektórzy pacjenci po prostu nie przeżyją”.
Czy dr Pou chodziło o to, że podda ich eutanazji?
Słowo „eutanazja” nigdy nie padło,
ale jestem przekonana, że to go ostatecznie spotkało.
Czy dr Pou... Mówiła, co planuje?
Wzięła mnie na bok, żeby mnie w to nie mieszać.
Biorę za to pełną odpowiedzialność.
Nie chcę, by ktokolwiek martwił się o utratę licencji.
Tak jakbym ja się o to martwiła.
Co wydarzyło się później?
Przekazaliśmy nadzór nad piętrem dr Pou i dwóm pielęgniarkom, które z nią były.
Wie pani, kim były te pielęgniarki?
Nie.
Nawet ich nie znałam.
Wierzę, że moi pacjenci zostali zabici.
I choć w tym nie uczestniczyłam...
Nie zrobiłam dość, by temu zapobiec.
Co myślisz?
Myślę, że nie słyszała, by ktokolwiek nakazał eutanazję pacjentów.
To może być zwykłe nieporozumienie.
Biorąc pod uwagę trudne okoliczności,
jest prawdopodobne, że pacjenci w stanie krytycznym po prostu zmarli.
Albo, w najgorszym razie, że źle przepisano leki.
Nie mogę uwierzyć, że personel miałby świadomie zabić pacjentów.
Nie potrafię tego pojąć.
Ja też nie.
Musimy porozmawiać z innymi pracownikami LifeCare.
Zrozumieć to, co się wydarzyło.
Zobaczę, co da się zrobić.
Ciśnienie tętna stabilne.
Proszę o odsłonięcie.
Dobrze. - Dziękuję.
Mocno powiększone węzły chłonne. Je też trzeba usunąć.
Przyjęłam.
Obudź się, Allyson.
Obudź się.
Hej. Jak się czujesz?
Hej, pani doktor.
Witaj.
Dobre wieści. Wszystko usunęliśmy.
Prześlemy próbki tkanek do zbadania,
ale sądzę, że nic już nie zostało.
Naprawdę?
Wszystko będzie dobrze.
Jest tam twoja rodzina?
Dam im znać.
Panno Mendez, była pani szefową pielęgniarek w LifeCare?
Tak, zgadza się.
Przejdźmy do czwartku 1 września rano.
To pani ostatni dzień w szpitalu, prawda?
Tak.
Co pani pamięta z tamtego dnia?
Helikoptery.
I zapach.
Spaliny z lądowiska wpadał do środka.
To było przytłaczające.
Skojarzyło mi się to z filmem, który widziałam kiedyś w telewizji.
Jakim?
Upadek Sajgonu.
Panno Johnson, na czym polegała pani praca w LifeCare?
Kristy przez „K”? Czy to...
Tak. K-R-I-S-T-Y.
Byłam dyrektorką medyczną, czyli nadzorowałam
wszystkie programy rehabilitacyjne i terapeutyczne.
Co pani pamięta z czwartku, ostatniego dnia w szpitalu?
Spotkałyśmy się z Susan Mulderick.
Powiedziała, że jej zdaniem pacjenci LifeCare nie przeżyją.
Mulderick to powiedziała?
Tak mi się wydaje.
Wie pani dlaczego?
Panował kompletny chaos i zmuszano nas do ewakuacji.
Przypuszczam, choć nie wiem na pewno,
że nie chcieli porzucić samotnych pacjentów,
którzy wiele dni cierpieliby w opuszczonym szpitalu, zanim by zmarli.
I co robiła pani tego ranka?
To, od czego zawsze zaczynałam.
Sprawdziłam, co u pacjentów.
Źle wyglądali.
Niektórzy byli nieprzytomni...
...inni mieli pianę na ustach.
Niektórzy oddychali tak, jak oddycha się przed śmiercią.
Nie było jedzenia.
Nie było wody pitnej.
Ludzie próbowali się wydostać.
Czy ktoś może wziąć jedną osobę?
Pomagałam córce jednej z pacjentek,
Angeli McManus, wsiąść do łodzi.
Musisz dotrzeć w bezpieczne miejsce. Dla matki. Dobrze?
Musisz przeżyć dla niej.
Wtedy podeszła dr Pou...
Ci pacjenci...
pewnie nie przeżyją.
Niesamowite, że tych najbardziej chorych tak długo utrzymaliśmy przy życiu.
Podjęto decyzję o podaniu im śmiertelnej dawki.
Podała konkretną nazwę leku?
Wyliczyła je, ale byłam w takim szoku...
Poprosiłam o powtórzenie i powtórzyła...
Nie pamiętam...
Jednym z nich była morfina.
Co działo się później?
Zawołała mnie Therese Mendez.
Była bardzo zdenerwowana.
Kristy. Chodź. Musimy wracać.
Pobiegłyśmy do pokoju Emmetta Everetta, była tam dr Pou.
Nie zdołamy go wydostać.
Co było później?
Chciała, żeby ktoś go uśpił.
Słyszała pani, jak to mówiła?
Pou poprosiła, żeby ktoś go uśpił?
Panno Johnson.
Możliwe.
Nie wiem, czy słyszałam to od niej, czy od kogoś innego.
Ale na pewno powiedziała:
„Musicie się ewakuować. Pacjenci są teraz pod naszą opieką”.
Widziała pani, żeby robiła coś waszym pacjentom?
Kiedy wychodziłam, szła korytarzem.
Wyglądała na bardzo zdenerwowaną.
Były z nią dwie pielęgniarki.
Widziała pani, jak podawała leki pacjentom?
Widziała pani coś jeszcze?
Nie.
Wyszłyśmy.
Panie Nakamaru, był pan farmaceutą tego ostatniego dnia.
Dr Pou powiedziała panu, co zamierza zrobić?
Powiedziała, że pacjentom zostaną podane dawki śmiertelne.
Wypowiedziała słowa: „Zostaną podane dawki śmiertelne”?
Dokładnie te słowa?
Tak to pamiętam.
Co wydarzyło się później?
Zapytałem, jakie leki poda pacjentom.
Pokazała mi fiolki morfiny i Versed,
chirurgicznego środka znieczulającego.
Poprosiła o odpowiedni sprzęt,
w tym strzykawki i fiolki ze sterylną słoną wodą.
Sterylną słoną wodą?
Wykorzystywaliśmy ją, żeby podawać leki przez cewniki dożylne.
Czy jako farmaceuta dał jej pan to, o co poprosiła?
Tak.
Widział pan, jak ona lub pielęgniarki podawały leki?
MORFINA
Widziałem, jak napełniały lekami strzykawki.
Ale nie widziałem, jak wstrzykiwały je pacjentom.
Widział pan coś jeszcze?
Tak, później.
Zobaczyłem, jak dr Pou wychodzi z jednego z pokojów.
Wrzuciła strzykawki do przezroczystej torebki na odpady.
Pou poprosiła mnie o coś.
O co?
Poprosiła, żebym sprawdził pacjentów...
i przykrył prześcieradłami tych, którzy zmarli.
Uważa pan...
Nie da się wyciągnąć innego wniosku.
Pacjenci zostali zamordowani.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK