เราต้องใช้คำว่าสิ้นหวังครับ ชาร์ลี
เช้านี้ไม่มีคำไหนเหมาะไปกว่าคำนั้น
สำหรับคนไข้หลายร้อยคนที่ยังติดอยู่ ในโรงพยาบาลทั่วบริเวณนิวออร์ลีนส์
เช้านี้อากาศร้อนชื้นมาก
จนแทบจะหายใจไม่ออก อากาศทั้งชื้นและร้อนสุดๆ ขนาดอยู่ด้านนอก
จนได้แต่จินตนาการว่า ในห้องโรงพยาบาลจะร้อนแค่ไหน
เมื่อไม่มีทั้งไฟฟ้า และในหลายกรณี ไม่มีอาหารและอุปกรณ์การแพทย์แล้ว
ตั้งแต่เฮอร์ริเคนแคทรินาพัดผ่านไป
เมื่อเครื่องปั่นไฟสำรองก็เสีย พวกเขาจึงไม่มีระบบระบายอากาศ
เขาใช้เครื่องให้ออกซิเจนเคลื่อนที่
พยายามตัดสินใจว่าจะต้อง ให้ออกซิเจนกับคนไข้คนไหนบ้าง
เพื่อจะต่อชีวิตให้พวกเขา
อาหารที่มีก็เริ่มร่อยหรอ
หนึ่งในพยาบาลซึ่งออกมาเดินหายใจหายคอ
กลับถูกจี้โดยใช้อาวุธปืน ที่นี่ไม่ปลอดภัย
แต่ก็ยังมีคนในพื้นที่ไม่พอที่จะช่วยทุกคน
เจ้าหน้าที่กู้ภัยไม่พอ ตำรวจก็ไม่เพียงพอ
แน่นอนว่าไม่มีคนพอที่จะเดินเคาะดูตามบ้าน
แล้วหาคนที่ยังติดอยู่ในบ้านตัวเอง
ผลที่ตามมาคือ…
สตีฟ ผมติดต่อเมโมเรียลไม่ได้แล้ว
ไม่รู้สิ ที่นั่นอาจจะไฟดับ
แต่ว่าอีเมลสุดท้ายที่เขาส่งมา
"อ่อนล้า เครียด ร้อนใจ ทรัพยากร ทุกอย่างเป็นปัญหาแล้ว เรารับไม่ไหวแล้ว"
ให้ตาย
และคนในเมืองนิวออร์ลีนส์วันนี้ได้แต่ถามซ้ำๆ
ต่อคนในวอชิงตันว่า "ดูอยู่รึเปล่า ฟังอยู่รึเปล่า"
(แก้ปัญหาทุกอย่างกะผีสิ)
เร็วเข้า พวก! อย่าตาย!
ผ่านมาหลายวันแล้ว
แต่หลายคนยังต้องอยู่โดยไม่มีอาหาร น้ำ หรือที่พักพิง
ประชากรในนิวออร์ลีนส์ กำลังร้องขอความช่วยเหลือแล้วจริงๆ
อย่างที่ทุกคนทราบ รัฐบาลบุช
เริ่มถูกโจมตีมากขึ้นทุกขณะ
จากเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นนิวออร์ลีนส์ และที่อื่นทั่วประเทศ
คนไม่พอใจที่ต้องใช้เวลานานมากกว่าจะ ส่งความช่วยเหลือไปยังผู้ลี้ภัยจากบริเวณพายุ
(รัฐบาลเราสนใจต่างประเทศ มากกว่าคนในประเทศตัวเอง)
ผมอาจจะเจอเฮลิคอปเตอร์ที่จะ ไปช่วยอพยพคนไข้ของเราได้แล้ว
เขาอยู่ในดัลลัสนี่ คงอีกหลายชั่วโมงกว่าจะไปถึงนิวออร์ลีนส์
- ส่งไป - เราต้องให้ผู้บริหารอนุมัติ…
ไม่ต้อง ผมจะไปขออนุมัติเอง คุณส่งไปก่อน
เมโมเรียลคงไม่รู้หรอกว่าฮ.กำลังจะไป
พยายามทุกวิถีทาง ส่งข้อความเข้าไปให้ได้
พวกเขาต้องอึดไว้ อึดจนกว่าฮ.จะไปถึง
เธอไม่รอด
และคนอีกนับหมื่นยังพลัดถิ่นจากบ้าน และสงสัยว่าตัวเองจะรอดด้วยหรือไม่
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ บุตรแห่งพระเจ้า
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ บุตรแห่งพระเจ้า
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ
พระองค์ทรงเสกให้น้ำหมุนวน
คนย่ำล้ำลงแม่น้ำ
คนย่ำล้ำลงแม่น้ำ พระองค์
คนย่ำล้ำลงแม่น้ำ
ลงไปเพื่อภาวนาต่อพระองค์
โอ
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ บุตรแห่งพระเจ้า
(สร้างจากหนังสือโดย เชรี ฟิงค์)
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ
พระองค์จะทรงเสกให้น้ำหมุนวน
(วันที่ห้า)
เราทุกคนจะตายกันหมด
- นี่ อย่าๆ ใจเย็นๆ - เราทุกคนจะตายหมด
นี่ ใจเย็นๆ นะ ชู่ว์
เราทุกคนจะตายกันหมด
ไม่ คุณแค่ต้องพักก่อน โอเคนะ
ไม่มีใครจะตายหรอก
ไงคะ เรเชล ฉันดร.โพ
มาเถอะ
คุณจะไม่เป็นไร
หลับตาแล้วพักไปก่อน โอเคนะ
ร้อนจัง ทำไมถึงร้อนอย่างนี้
ไง คุณหมอ
หวัดดีค่ะ แค่มาดูหน่อย คุณเป็นยังไงบ้าง ร็อดนีย์
- ก็ยังไหว - เหรอ
เขาเริ่มอพยพกันต่อรึยัง
ยังเลย ตอนนี้ไม่มีเรือหรือเฮลิคอปเตอร์มาเลย
ผมต้องไปคนสุดท้ายใช่มะ
ฉันว่าเรายังหาวิธีที่เหมาะสุดในการอพยพ
นี่ เมื่อก่อนผมเคยเป็นพยาบาล
ผมเคยทำงานที่โรงพยาบาลนี้แหละ
ผมรู้ว่าเรื่องแบบนี้ทำกันยังไง
จะยากมากกว่าจะเอาตัวผมออกไปได้
ได้ข่าวว่ามีอีกคนที่เหมือนผม คนตัวใหญ่ที่ชั้นไลฟ์แคร์
เราทั้งคู่น่าจะต้องเป็นสองคนสุดท้าย…
ตราบใดที่ไม่โดนทิ้งไว้ที่นี่
ค่ะ นั่นน่าจะรู้สึกดีขึ้น
เงียบสนิท ไม่มีเฮลิคอปเตอร์สักลำ
เราไม่น่าจะหยุดอพยพไปตั้งแต่ต้น
- เราไม่น่าจะหยุด… - รู้แล้ว!
ให้ตายสิ! นี่เราอยู่กลางเมืองนะ
เราติดต่อกับใครไม่ได้เลยจริงๆ เหรอ
จะต้องไปยืนบนดาดฟ้าเหมือนคนอื่นๆ
ไปถือป้ายแล้วอ้อนวอนให้คนช่วยเหรอ
ฉันพยายามแล้ว ทุกคนพยายามกันหมดแล้ว
ซานดร้า ฉันเข้าใจๆ
ฉันรู้ว่าคุณพยายามแล้ว ฉันรู้ ฉันขอโทษ
มีบุคลากรบางคนเริ่มถามว่า…
เขาเป็นห่วงสัตว์เลี้ยงน่ะ
คนตายกันเรื่อยๆ แต่มัวห่วงเรื่องสัตว์เลี้ยงเนี่ยนะ
เขาห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับสัตว์ทั้งหลาย
ถ้าต้องทิ้งพวกมันไว้ที่นี่
เขาเลยคิดว่า…
อาจจะควรทำสิ่งที่การุณย์กับมันหน่อย
ใช่
ก็อาจเป็นได้
ฉันจะคุยกับดร.คุ๊ก
เขาน่าจะรู้ว่าต้องทำยังไง
คืองี้ ฉันว่าเราต้องเริ่มคิดถึง
คนไข้ที่เราไม่สามารถอพยพได้ด้วย
ดูให้แน่ใจว่าพวกเขาไม่ต้องทรมานเหมือนกัน
นี่แค่พูดถึงการช่วยให้พวกเขาสบายตัวขึ้นใช่มั้ย
แค่ให้พวกเขาสบายขึ้น
เพราะตอนนี้มีคนที่ร้อนใจเยอะมาก
ผมอยากให้แน่ใจว่าไม่มีการเข้าใจกันผิด
ไม่
ไม่มีการเข้าใจผิด
(ไลฟ์แคร์ - ต่อความหวัง)
เดี๋ยวหนูกลับมานะคะ
ขอโทษค่ะ แม่ฉันไข้ขึ้นสูงมาก
เราช่วยอะไรไม่ได้เลยค่ะ
แต่คุณ… ไม่เหลือน้ำแข็งแล้วเหรอ
ไม่มีน้ำแข็ง ไม่มีน้ำด้วยซ้ำ
เราช่วยอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ
หนูอยู่ตรงนี้นะ
หนูอยู่ตรงนี้ค่ะ แม่
หนูจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
หนูอยู่ตรงนี้ค่ะ แม่ อยู่ตรงนี้ข้างๆ แม่
ไดแอน
พวกคุณเป็นยังไงกันบ้าง
ก็ เรา… เมื่อเช้านี้เสียคนไข้ไปอีกสองสามคน
น้ำเหลือน้อยมาก แอลกอฮอล์เช็ดแผลก็น้อย ผ้าปิดแผลสะอาดก็น้อย
คือว่าฉันทำลิสต์ไว้
ตอนนี้ทุกอย่างก็เป็นได้แค่ลิสต์
แต่ฉันจะพยายามดูนะว่าช่วยหาอะไรได้บ้าง
ขอบคุณค่ะ
ไดแอน จังหวะนี้มีการคุยกันเยอะ
คุยกันเยอะมาก
แต่แผนของเราคือ จะไม่ทิ้งคนไข้ที่ยังมีชีวิตเอาไว้เลย
ใช่สิ แน่นอน เราจะไม่ทิ้งใครทั้งนั้น
โอเค
ซูซาน
ขอบคุณค่ะ
ยินดีค่ะ
เฮ้ย! ทางโน้น
เรือมา ถอยไปก่อน
พวกคุณอยู่นิ่งๆ ก่อน ถอยไป!
ถอยไปให้หน่อย ถอยก่อน
ตรงนี้มีแค่สองลำนะ ให้โอกาสเราก่อน ถอยไป
คุณมาจากหน่วยไหน
ไม่ได้มาจากหน่วยไหน มาเอง
- ไปหาแม่ไป - คุณครับ อย่า ไม่ได้
- ช่วยรับคนไข้ไปด้วยได้มั้ย - ได้บ้าง
ผมจะเข้าไปรับคน แป๊บเดียวจะกลับเลย
อยากให้เรือพร้อมออกตลอดเวลา
เรือพร้อมแน่ รับประกันได้
แต่ตอนออกไป พาผมไปด้วย
ถอยไปให้หน่อย เว้นที่ให้เขาๆ โอเค
วีรา ลาบลองค์
- แม่ - นี่ นี่ๆ
วีรา! วีรา ลาบลองค์! วีรา
- คุณ - วีรา ลาบลองค์อยู่ไหน
คุณเป็นใคร
ให้ตาย บอกทีว่าแม่ผมอยู่ไหน
- โอเค คุณมาอยู่ตรงนี้ไม่ได้ - มาร์คเหรอ มาร์ค! มาร์ค!
- โอเค นี่ๆ บอกว่าเข้ามาไม่ได้! - แม่!
แม่ฮะ
แม่
ทำไมไม่ให้แม้แต่น้ำเกลือ
เราถูกสั่งให้หยุด…
จู่ๆ ก็คิดจะเลิกเป็นหมอกันเหรอ
มาเถอะ หยิบของแม่มา
โอเค
มาเร็ว
ขึ้นเรือไป
- ซานดร้า - โอเค นี่ ช่วยหน่อย
รับหน่อย ระวังนะ
รับแล้วนะ
เก่งมาก นั่งเลยๆ นั่งก่อน
- เต็มแล้วนะ - เท่าที่รับได้
ไปกันเลย
ทุกคน ถอยก่อน เขาจะออกเรือแล้ว!
ถอยไป! โอเค เขาจะถอยเรือออกแล้ว
พัดลมเรือจะติด ระวังด้วย ถอยไป!
ไม่เป็นไรนะแม่ ไม่เป็นไรแล้ว
แม่อยู่กับผมแล้ว
ระวังตัวด้วย!
ชาร์ลส์! เฮ้ย ชาร์ลส์! ชาร์ลส์!
ทำบ้าอะไรน่ะ ชาร์ลส์!
คุณมันขี้ขลาด คุณขี้ขลาดมาก ชาร์ลส์!
คุณขี้ขลาดมาก!
(รักษาความปลอดภัย)
ผมรู้ว่าทุกคนรู้สึก เหมือนจะไม่มีใครมาช่วยเรา
ทุกคนรู้สึกโดนทอดทิ้ง
แต่พวกหมอ… เหมือนเขาถอดใจกันไปซะงั้น
เหมือนพวกเขาเลิกพยายาม แล้วก็กลับพยายามที่จะ…
คงพูดได้ว่าเขาทิ้งให้คนไข้ดูแลตัวเอง
ไม่มีใครได้ออกไปจากที่นี่หรอก
เราไม่ได้ออกแล้ว ไม่ได้ออกแน่ๆ
ไม่เอาน่ะ เราอยู่เฉยๆ ไม่ได้
เพราะงั้น เริ่มเดินตรวจขั้นพื้นฐาน จากปลายทางเดินด้านหนึ่งไปอีกด้าน
วัดความดันคนไข้ ตรวจน้ำตาลในเลือด
ถ้าพวกเขาจำเป็นต้องกินยา ก็ให้ยา
ถ้าต้องการการดูแลเร่งด่วนหรือจับตาใกล้ชิด
ลองหาประวัติคนไข้ของเขาดู
และบอกพยาบาลที่เข้าเวรทุกคนด้วย
เขาสั่งให้เราหยุดให้การดูแล
แล้วไง ผมไม่สนว่า หมอคนอื่นบอกคุณว่าไง
ยังไงเขาก็ยังเป็นคนไข้ของเรา
เพราะงั้นเราจะทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้
มันเป็นยังไงบ้างคะ
ก็ยังพอโอเคอยู่ค่ะ
ยังรับไหว
ฉันควรฆ่าก่อนมั้ย
เพราะต่อให้เราได้ออกไปจากตรงนี้ เขาก็ไม่ยอมให้เราเอาสัตว์เลี้ยงไปด้วย
และฉัน…
ทิ้งเขาไว้ไม่ได้
ฉันควรฉีดยาให้เขาหลับไปรึเปล่า
อยู่ในโรงพยาบาลสูบบุหรี่ไม่ได้นะ
ในนั้นเป็นไงบ้าง
มีบุคลากรบางคนถามว่ามีอะไร…
ที่จะการุณย์ที่สุดต่อสัตว์เลี้ยงที่เอามาด้วย
จะการุณย์ที่สุดก็ต้องไม่ทิ้งพวกมันไว้ให้ตาย
แล้วจะต้อง… จะต้องทำยังไง
ฉีดเพนโทธอลแค่เข็มเดียว
ง่ายแบบนั้นแหละ
ฉีดเข้าไป มันก็หลับแล้วตายไป
นั่นมัน…
คิดว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องรึเปล่า
เราต้องมองสถานการณ์อย่างที่เป็น
เรากำลังไปถึงขั้นนั้นกันแล้ว
เรื่องที่การุณย์ที่สุดคือฆ่าพวกมันเสีย ช่วยให้มันไปสบาย
ช่วยเร่งให้เร็วขึ้น
บอกเลย นี่จะทนความร้อนไม่ไหวแล้ว
เฮลิคอปเตอร์ มีเฮลิคอปเตอร์มา
รับทราบ
แคเรน มีเฮลิคอปเตอร์มาแล้ว เริ่มย้ายคนลงมาได้
- รับทราบ - มาร์ติน
- ครับ - เฮลิคอปเตอร์กลับมาแล้ว
แคเรนจะเริ่มเคลื่อนคนไข้ลงมา เราต้องดูแลให้เป็นระเบียบเรียบร้อย
ได้
นี่ ฟังนะ ฟังฉัน
อย่างที่ตัดสินใจกันไว้ คนไข้ที่ใส่สายข้อมือดำ ที่สั่งห้ามกู้ชีพ
ต้องแยกพวกเขาไว้ก่อน
ไปเป็นกลุ่มสุดท้าย เข้าใจนะ
ครับ
แม่ง
ไดแอน ฮ.กลับมาแล้ว มากลุ่มใหญ่เลย
เริ่มพาคนไข้ พาเขาลงไปที่ลานจอดฮ.
- คุณได้เช็คกับเมโมเรี… - ฉันจะไม่เช็คอะไรกับใครทั้งนั้น
เราจะพาคนไข้ลงไป พาคนที่อาการน่าเป็นห่วงที่สุดไปก่อน
ทุกคน เริ่มพาคนไข้ไปได้! เราจะพาลงไปที่ลานจอดฮ.
ตอนนี้เลยเหรอ โอเค
เอ็มเมตต์
นี่ ใกล้ถึงเวลาจะเคลื่อนคนไข้แล้ว
คุณต้องอึดไว้ก่อน โอเคนะคะ
ได้ โอเค
โอเค
เอาละ
ปักเข็มให้ใกล้หัวใจที่สุดเท่าที่ทำได้
ประมาณ… เอ่อ… สักสิบซีซีก็น่าจะเรียบร้อย
มันจะเจ็บมั้ย
มันเป็นสัตว์ มันไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น
วะ… ให้ตาย ช่างเถอะ
พาลงไป
มาเลยๆ ค่อยๆ เดิน
นั่นแหละ มาเลย
ใช่แล้ว พามา… เดิน… ค่อยๆ เดิน
อย่างนั้น เดินต่อไปค่ะ
เดี๋ยวก่อนๆ
- ไม่ เรายังไม่อพยพคนไข้พวกนั้น - "คนไข้พวกนั้น" หมายความว่าไง
คนไข้ที่สายรัดข้อมือดำ ดีเอ็นอาร์ ต้องไปเป็นกลุ่มสุดท้าย
- แต่คนนี้ต้องไป - สายข้อมือดำ ดีเอ็นอาร์ไปกลุ่มสุดท้าย
นี่ไม่เถียงด้วยนะ!
ผมแค่บอกตามจริง
เข้ามา
โอเค เข้ามาก่อน พักก่อนๆ
ต้องอย่างนั้น
เอานะคะ ฮื่อ
ต้องอย่างนั้น
ต้องอย่างนั้นๆ คุณไหวเนอะ ฮื่อ
นั่งขึ้นมาก่อน อย่างนั้น ค่ะ อยู่กับฉันก่อนนะ
อย่าเพิ่งไปไหน อย่างนั้น
ต้องอย่างนั้น
ต้องอย่างนั้น นั่นแหละ ดีมาก
ช่วยที
ใครก็ได้ช่วยหน่อย
เกิดอะไรขึ้น
คนไข้หายใจลำบาก แต่ฉันแค่… ไม่สามารถ…
โอเค ฉันช่วย
ได้แล้ว คุณมาจากไหนคะ
ไลฟ์แคร์ค่ะ เขาไม่ยอมอพยพคนไข้ของเรา
คนบนนั้นใกล้ตายกันแล้ว
ไม่มีใครสนเลย
ฉันจะอยู่กับเขาให้เอง
ไม่เป็นไร ฉันเฝ้าให้ได้
(เมโมเรียล)
เธอจากไปแล้ว
คุณช่วย… ช่วย…
ฉันจะเรียกคนมาจัดการให้
ซูซาน ได้ข่าวจากใครบ้างไหม ทางตำรวจหรือรักษาดินแดน
มีแผนจะอพยพคนไข้ออกไปจากที่นี่รึเปล่า
แผนเหรอ ไม่มีหรอก
ไม่มี
มีคนบอกโน่นบอกนี่ตลอด แต่ฉัน… ฉันเลิกเชื่อเขาไปแล้ว
ฉันเพิ่งดูคนไข้ตายไป คนไข้ตายไปต่อหน้าต่อตา
- ของเรารึเปล่า - ไลฟ์แคร์
พระเจ้า
- บนนั้นไม่มีใครช่วยเขาเลย - ใช่
- ไม่มีเลยเหรอ - ใช่
แหมนะ…
พอดูคนไข้พวกนี้บางคน…
สิ่งที่พวกเขาต้องทรมานอยู่…
เรื่องที่เราทำให้พวกเขาต้องทรมาน
คือพวกนั้นเหมือนคนไข้มะเร็งของฉัน
เราพยายามทุกทางแล้วที่จะ… พยายามช่วยพวกเขา
ไม่ว่าจะ… ความหวังเลือนราง หรือว่า…
ไม่ว่าจะมีอะไรขวาง เราก็หาทางจนได้
หาทางช่วยชีวิตคนจนได้
แต่บางครั้ง…
ก็ไม่เหลืออะไรที่เราจะทำให้เขาได้แล้ว
นอกจากจะช่วยให้พวกเขาไปสบาย
ฉันเห็นด้วย
เรื่องนี้คุณน่าจะไปคุยกับดร.คุ๊ก
พี่ชาย เป็นยังไงบ้าง
ผมจะได้ออกไปมั้ย
ทุกคนจะได้ออกไปหมด
ผมแค่รู้น่ะ เพราะขนาดตัวผม…
นี่ เราจะพาคุณออกไปเหมือนกับทุกๆ คน
โอเคนะ
- โอเค - เอาละ
- ทางนั้น - ดูสิ
ทุกคนได้รับคำสั่งจากเมืองนิวออร์ลีนส์
โรงพยาบาลของคุณถูกสั่งให้อพยพ
อีกไม่นานเราจะเรียกเรือกู้ภัยมา
คุณต้องเอาคนออกให้หมด
เราก็พยายามอพยพคนจากโรงพยาบาลอยู่
เราพยายามอพยพกันมาตลอดสองวัน
ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้คุณทำอะไรกันมาบ้าง
แต่บอกเลย ทุกคนต้องออกไป ห้ามเหลือคนในตึกหลังห้าโมงเย็น
- ห้าโมงเย็นเหรอ - นี่เกือบเที่ยงแล้ว
เราจะอพยพทุกคนออกในห้าชั่วโมงได้ไง
ด้วยจำนวนคนที่เหลืออยู่ ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 24 ชั่วโมง
- มีเรือกำลังจะมารับ - เรือของใคร
มามากจนเกินพอ เราจะวิ่งเรือกันทั้งวัน
แต่ทำไมต้องหยุดตอนห้าโมงเย็น คือถ้ามีเรือ เรามีคนไข้ที่ขยับตัวไม่ได้
- ตอนนี้ในเมืองคุมไม่ได้ - เขาเดินไม่ได้
- มีจลาจล ปล้นสะดม - เราพยายามขอ…
เราทิ้งคนไว้คุ้มกันตึกนี้ไม่ได้
คุณไม่ช่วยอะไรเลย มีแต่ทำให้แย่ลง
เรือลำสุดท้ายจะออกตอนห้าโมงเย็น
ทุกคนต้องอพยพออกจากตึก ต่อให้ต้องลากออกไปก็ตาม
แล้วเราจะทำยังไงกันดี
เราจะพยายามอพยพต่อ ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เราไม่มีทางพาทุกคนออกในห้าชั่วโมงได้
เราจะไม่ทิ้งคนไข้ที่ยังหายใจไว้ในนี้
เขาสั่งให้เราอพยพออกทั้งโรงพยาบาล ก่อนห้าโมงเย็น
ไม่มีทางทำได้
ถ้าคุณยังไม่ได้คุยกับดร.คุ๊ก ฉันว่าถึงเวลาแล้ว
อีฟ ดูแทนฉันที
เดี๋ยวฉันมา
ฉันไม่ได้พยายามจะแอบฟัง ว่าเขาคุยอะไรกันนะ
แต่เขาก็ไม่ได้พูดกันเบาๆ เท่าไหร่
เขาคุยอะไรกัน
ฉันก็ไม่แน่ใจ
เอ่อ แล้วคุณคิดว่าเขาคุยอะไรกัน
โอเค บอกแล้วต้องเหยียบให้สนิทเลยนะ
เขาคุยกันว่าเราไม่มีทางพาทุกคนออกไปได้หมด
และคนไข้กำลังทรมาน เราต้องหาทางช่วยให้พวกเขาสบาย
ถ้ามีคนไข้ที่กำลังทรมานอยู่ เราก็ต้องพยายามช่วยสุดความสามารถ
เขาไม่ได้พูดถึงสบายแบบนั้น
ไม่ใช่แค่ช่วยให้สบายน่ะ
- ฉันไม่คิดว่าพวกเขาคิดงั้น - "พวกเขา" คือใคร
ยูวิง คุ๊กกับแอนนา โพ พวกนั้นพูดกันเรื่องที่จะช่วยให้คนไข้ไปสบาย
เรือมาแล้ว ระวัง ระวังนะ
หลบ!
เริ่มเตรียมคนไข้ให้พร้อม โอเค
ถอยจากตรงนี้ไปก่อน
โอเค ตรงนั้นๆ จอดเลย
- นี่ค่ะ - ขอบคุณ
พร้อมนะคะ
ซานดร้าจะพาแม่ไปส่งครอบครัวเรานะ
ไม่ใช่
ใช่สิคะ ต้องไป
แม่บอกทุกคนว่าหนูจะตามแม่ไปติดๆ นะ หนูจะตามแม่ไปติดๆ
ไปค่ะ ไปเลย
เดี๋ยวหนูจะตามไปติดๆ
เรือมาแล้ว
มินนี่ มินนี่ เราต้องไปกันแล้ว
ค่อยๆ เดิน ระวังด้วย โอเค มาเลย
- นี่ โอเคมั้ยคะ - มาเลยครับ
ฉันจะช่วยเองนะ
ค่อยๆ ค่อยๆ เดิน
อ๊ะ นี่ๆ เอาสัตว์เลี้ยงไปไม่ได้
ไม่เป็นไร เอามาได้ค่ะ มีที่พอ
ระวังนะ
ขอโทษนะคะ
ได้ ขอบคุณ
- ฮอเรซ - ว่าไง
เราต้องลดจำนวนคนของเราจริงๆ
ฉันคิดว่าคุณควรอพยพกับคนกลุ่มต่อไปเลย
อพยพเหรอ
ซูซาน ผมอพยพไม่ได้ ผมเป็นหมอ
หมอต้องอยู่ดูแลคนไข้ก่อน
- ไม่เอา ผมเป็นหมอ - ฮอเรซ ฮอเรซ
พวกเราไม่มีใครช่วยอะไรคนไข้ได้แล้ว
และฉันก็จะไม่ขอให้คุณทำอะไรแล้ว
ได้เวลาไปแล้วค่ะ
ลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้! ไปเร็ว! ทุกคนลงไป!
ดร.คิง
ไปสวดภาวนากับเราไหมครับ
ผมมีคนไข้ที่ยังต้องดูแล
สาธุการพระนามพระเจ้า
อาณาจักรพระองค์จักมาถึง เสด็จประทับบนโลกนี้ดั่งเป็นสวรรค์
ลงไปข้างล่าง ทุกคน ไปเลย เร็ว!
ลงไปเลย ทุกคน
ดร.บอลตซ์
ทุกคน ให้ไว ลงไปข้างล่าง
ไม่อย่างนั้นจะจับตัวลงไป เชิญ
ให้ไว ไปข้างล่าง
คุณ ลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้
ทุกคน ลงจากชั้นนี้ ไปเร็ว
ลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้ ทุกคนที่ขยับได้ ไปเร็ว
ทุกคน ลงไปข้างล่าง ไปเร็ว
ลงไปข้างล่าง ลงบันไดไป
ลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้
ไปเร็ว ทุกคน ให้ไว ลงไปข้างล่าง ไป…
เร็ว ทุกคนออกมา
- เราจะอพยพทั้งโรงพยาบาล - ไม่ค่ะ นี่คุณแม่ฉัน
ฉันจะไม่ทิ้งแม่
- เราอพยพคนทั้งโรงพยาบาล - พวกนั้นจะไม่ช่วยแม่
ไม่มีใครจะช่วยแม่เลย
คุณจะยอมออกไปเอง
- หรือจะโดนตั้งข้อหาบุกรุกพื้นที่ - แต่นี่แม่ฉัน!
ฉันไม่ทิ้งแม่หรอก
ไม่สนหรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน แค่…
ขอให้ฉันอยู่กับแม่เถอะ
ขอร้อง
ลากตัวเธอออกไป
- อย่า เดี๋ยวสิ เดี๋ยว - ไปเร็ว
- ขอบอกลาแม่ก่อน! - ไปเร็ว!
ขอบอกลาก่อน! ขอร้อง! ได้โปรดเถอะ!
บอกลาเสีย
แม่คะ
แม่ แม่คะ
ตำรวจมา
เขาบังคับให้หนูออกจากโรงพยาบาล หนู… อยู่กับแม่ต่อไม่ได้แล้ว
ไม่เป็นไรนะคะ
ไม่เป็นไรแล้ว
แม่จะไปอยู่กับพระคริสต์ก็ไปได้แล้วนะคะ
แม่กำลังจะได้กลับบ้าน
เป็นไงบ้าง
พวกนี้ไม่ใช่เฮลิคอปเตอร์ยามชายฝั่ง บินตอนกลางคืนไม่ได้
ทันทีที่มืด เราต้องหยุดอพยพ
ถ้าจะพาตัวใครออกไปจากที่นี่…
เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง
เราทุกคนทำ…
สุดความสามารถที่คนจะทำได้…
- ไดแอน - คุณก็ควรจะภูมิใจนะ
เขาตัดสินใจกันแล้ว
- มีการตัดสินใจ… - เกิดอะไรขึ้น
แม่ง
นั่นเป็นการตัดสินใจทางเดียว
เธรีส
- พวกนั้นทำงี้ไม่ได้นะ - ทำอะไร
พวกนี้คนไข้ของเราทั้งนั้น
ไดแอน
เกิดอะไรขึ้น
หมอจากเมโมเรียล…
เขาจะเข้ามาดูแลคนไข้ของพวกเราแทน
นั่นหมายความว่าอะไร
ฉันไม่คิดว่าคนไข้ของเราจะได้รับการอพยพไป
พวกนั้นจะไม่ได้ไป
แล้ว… ทำไมไม่มีใครมาช่วยเรา
ทำไมไม่มีใครทำอะไรเลย
ฉันรู้… คือนี่มันเฮงซวยมาก เราอยู่กับคนไข้พวกนี้มาห้าวัน
จะให้เราทิ้งเขาไปเฉยๆ เหรอ
จะให้เรา… ทิ้งไปได้เหรอ
เรื่องที่จะเกิดขึ้น เรา…
เราหยุดมันไม่ได้
ไปบอกทุกคน
ให้ลงไปจากชั้นนี้ โอเคนะ
คุณต้องดูแลลูกน้องด้วย โอเคนะ
โอเค
เอ็มเมตต์คะ
เขาสั่งให้บุคลากรอพยพออกจากโรงพยาบาล
บังคับให้เราออกไป
แล้วบังคับให้ออกตอนนี้เลย
แต่ไหนคุณบอกว่าจะไม่ทิ้งผม
เขา… จะส่งหมอขึ้นมาจากเมโมเรียล
พวกนั้นจะดูแลคุณ อยู่กับคุณ
แต่เขาก็ยังจะพาผมออกไปใช่มั้ย
เขาจะมาอยู่กับคุณค่ะ
จะไม่มีใครปล่อยให้คุณต้องอยู่คนเดียว
ถ้ามัน…
ถ้าถึงขั้นนั้นจริงๆ เมียผมชื่อแคร์รี่
- ฉันรู้ - และ…
ฝากบอกเธอ…
แค่…
บอกอะไรก็ได้
พระเจ้าอำนวยพรให้คุณแล้วจริงๆ
แค่… คิดถึงอนาคตเอาไว้
เดินหน้าต่อไป
ฉันขอโทษค่ะ
ผมเข้าใจ
แอนนา ช่วยหน่อยได้มั้ย
ฉันต้องกลับขึ้นไปที่ชั้นเจ็ด
คุณจะขึ้นไปไลฟ์แคร์เหรอ บนนั้นยังมีคนไข้อยู่เหรอ
มีบ้าง ยังมี
เราจะทำทุกทางเพื่อให้พวกเขาสบายน่ะ
โอเค ทุกคน ทุกคน
ทุกคนฟังนะ
เราจะพาคนไข้ทุกคนตรงนี้ออกไป พาออกไปด้วยทุกคน
เราเป็นพยาบาล
แล้วเราจะต้องทำให้ได้ มาช่วยฉันที
โอเค นี่ ร็อดนีย์ พร้อมไปรึยัง
- พร้อม - เราจะพาคุณออกจากที่นี่
โอเค เราจะพาร็อดนีย์ออกไป เข้าใจนะ
ลงไปชั้นนี้! ไปเร็ว!
ฉันต้องกลับไป
- ไปเร็ว! - ไม่ได้… ฉันต้องกลับๆ
ฉันต้องกลับไป
- ไดแอน - กลับไป…
ไดแอน
ฉันต้องกลับขึ้นไปข้างบน ต้องไปดูคนไข้คนหนึ่ง
- เราคอยดูคนไข้ทั้งหมดแล้ว - ไม่ๆ ฉันทำงานที่ไลฟ์แคร์
ไม่ว่าจะอยากรู้อะไร คุณส่งอีเมลไปที่สำนักงานใหญ่ของเราได้
- เราจะบอกคุณ… - ทำไมถึงเป็นสำนักงานใหญ่
- เราอยู่คนละโรงพยาบาลนะ - ยังไงก็ต้องอพยพ
คุณต้องออกไปเดี๋ยวนี้
ไปเร็ว ทุกคน!
เอาไปไม่ได้ ทิ้งไว้เลย ไปเร็ว
ไปให้หมด!
ไดแอน
ทุกคน ลงไปจากชั้นนี้
เราต้องไปแล้ว
ระวัง
เกือบถึงแล้วๆ
โอเคๆ
ระวังๆ โอเค
โอเค ตรงนั้น นั่นแหละ คุณโอเคนะ
- เช็คเบรกด้วย - เช็คเบรก
เอาเปลแข็งมา สอดเข้าไป
ระวัง
- โอเค - หนึ่ง สอง สาม
- ระวัง - โอเค ระวังขาด้วย
เอาละ ทุกคนพร้อมนะ
- พร้อมนะ - ครับ พร้อม
หนึ่ง สอง สาม
โอเค
ร็อดนีย์ ทำได้ดีมากค่ะ
เราจะขับพาคุณขึ้นไปที่ดาดฟ้านะ
ซูซาน ซูซาน รับแล้วนะ
รับแล้ว
โอเค พาไปที่ดาดฟ้า โอเค ไปเลย
โอเคๆ ทุกคนพร้อมนะ
หนึ่ง สอง สาม
- เดี๋ยว ค่อยๆ ไป ระวังๆ - ระวัง
ค่อยๆ
โอเค ค่อยๆ มาเลย มาเร็ว เราทำได้
โอเคๆ ระวังมุมด้วย
ระวังนะ ตรงนี้มีขั้น อีกขั้นหนึ่ง
โอเค
มาสิ
เราทำได้ๆ ขึ้นๆ
ขึ้นไป
โอเคๆ ไหวมั้ย ได้นะ ดูด้านข้างนะ
ขึ้นไปเลย
ผมรับแล้ว
ค่อยๆ
โอเค อีกก้าวหนึ่ง
ผลัก ทำได้แล้ว
มุม ระวังมุม
มาเร็วๆ
- เดี๋ยวก่อนๆ - มาเร็วทุกคน ดันหน่อย
โอเค
เอาละ
โอเค เฮ้อ
โอเค
ไปกันได้ละ
ถ้าใครยังเหลืออยู่ ต้องดูแลตัวเองแล้ว
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์