Użyłeś słowa „desperacja”.
To słowo najlepiej opisuje sytuację
setek pacjentów nowoorleańskich szpitali.
W powietrzu jest niebywała wilgoć.
Ciężko się oddycha w tej wilgoci i upale.
Trudno sobie wyobrazić, jak musi być w szpitalach,
gdzie nie ma zasilania, a w wielu przypadkach żywności i zapasów
od czasu uderzenia Katriny.
Padły zapasowe generatory, nie ma wentylacji.
Używają butli z tlenem
i próbują decydować, którym pacjentom go podawać,
żeby przedłużyć im życie.
Kończy im się żywność.
Pielęgniarka wyszła na dwór, by zaczerpnąć świeżego powietrza.
Napadli ją uzbrojeni napastnicy. Jest niebezpiecznie.
Wciąż jest za mało ludzi, by pomóc wszystkim.
Brakuje ratowników i policjantów.
Ludzi, którzy chodziliby od drzwi do drzwi i szukaliby uwięzionych w domach.
W efekcie…
Nie mogłem skontaktować się z Memorial.
Sam nie wiem. Może stracili zasilanie.
To ostatni mail, który dostałem:
„Wyczerpanie, niepokój, strach, brak zapasów. Nie damy rady”.
Jezu.
Ludzie uwięzieni w Nowym Orleanie wielokrotnie pytają dziś
ludzi z Waszyngtonu: „Widzicie to? Słyszycie?”.
Proszę, stary!
Od siedmiu dni
ludzie pozbawieni są żywności, wody i schronienia.
Mieszkańcy Nowego Orleanu błagają o pomoc.
Administracja Busha
jest mocno krytykowana
przez urzędników z Nowego Orleanu i całego kraju.
Ludzie są niezadowoleni, że udzielanie pomocy tak długo trwa.
RZĄD BARDZIEJ DBA O INNE KRAJE NIŻ O WŁASNY
Znalazłem helikoptery, które mogą ewakuować pacjentów.
Są tu w Dallas. Dotrą na miejsce za wiele godzin.
- Wyślij je. - Musimy dostać zgodę centrali…
Ja to załatwię. Ty je wyślij.
Nie będą wiedzieli, że przylecą.
Zrób wszystko, żeby ich uprzedzić.
Muszą wytrzymać. Czekać na helikoptery.
Nie przeżyła,
a dziesiątki tysięcy uwięzionych może czekać podobny los.
Brodźcie w wodzie
PIĘĆ DNI W SZPITALU MEMORIAL
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
Człowiek poszedł nad rzekę
Człowiek poszedł nad rzekę, Panie
Człowiek poszedł nad rzekę
Poszedł tam, by się modlić
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
SERIAL OPARTY NA KSIĄŻCE SHERI FINK
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
DZIEŃ PIĄTY
Wszyscy tu umrzemy.
- Hej. Spokojnie. - Wszyscy umrzemy.
Proszę się uspokoić.
Wszyscy umrzemy.
Nie. Odpocznij trochę, dobrze?
Nikt nie umrze.
Hej, Rachel. Dr Pou.
No już.
Będzie dobrze.
Zamknij oczy i odpocznij. Dobrze?
Jest tak ciepło. Czemu jest tak ciepło?
Pani doktor.
Sprawdzam tylko, co u ciebie. Jak się czujesz, Rodney?
- W porządku. - Tak?
Wznowili ewakuację?
Jeszcze nie. Nie mamy łodzi ani helikopterów.
Ja będę ostatni, prawda?
Wciąż próbujemy przygotować plan ewakuacji.
Byłem pielęgniarzem.
Pracowałem w tym szpitalu.
Wiem, jak to działa.
Ciężko będzie mnie przenieść.
Podobno jest tu jeszcze jeden taki jak ja. Duży facet z LifeCare.
Pewnie obaj zostaniemy tu do końca…
Bylebyście nas nie porzucili.
Tak będzie lepiej.
Nic. Nie ma helikopterów.
Nie należało przerywać ewakuacji.
- Nie należało… - Okej!
Chryste! Jesteśmy w środku miasta.
Nie możemy się z nikim skontaktować?
Mamy stać na dachu tak jak wszyscy,
trzymać napisy i błagać o pomoc?
Próbowałam. Wszyscy próbowali.
Sandro, wiem.
Wiem, że próbowałaś. Przepraszam.
Część personelu pytała…
Martwią się o swoje zwierzaki.
Ludzie umierają, a oni martwią się o swoje zwierzaki?
Martwią się, co z nimi będzie,
jeśli będą musieli je zostawić.
Zastanawiają się…
czy nie powinni postąpić humanitarnie.
Tak.
Pewnie tak.
Porozmawiam z doktorem Cookiem.
Chyba umie to robić.
Musimy pomyśleć o pacjentach,
których nie możemy ewakuować.
Zadbać o to, żeby oni też nie cierpieli.
Chodzi ci o to, żeby zadbać o ich wygodę, prawda?
Niech będzie im wygodnie.
Wielu ludzi jest na krawędzi.
Chcę mieć pewność, że nie dojdzie do nieporozumienia.
Nie.
Nie ma nieporozumienia.
LIFECARE PRZYWRACAMY NADZIEJĘ
Zaraz wracam.
- Przepraszam. Moja matka jest rozpalona. - Nie możemy nic zrobić.
Nie możecie… Czy jest jeszcze lód?
Nie ma lodu. Nie ma wody.
Nie możemy nic zrobić.
Jestem przy tobie.
Jestem, mamo.
Nigdzie się nie wybieram.
Jestem, mamo. Jestem przy tobie.
Diane.
Jak się trzymacie?
Straciliśmy rano kilku kolejnych pacjentów.
Kończy nam się woda, spirytus, czysta pościel.
Właśnie robię listę.
Mamy tylko listy.
Ale zobaczę, co da się zrobić.
Dziękuję.
Diane, trwa wiele rozmów.
Wiele się mówi.
Plan jest taki, żeby nie porzucić żadnych żyjących pacjentów.
Oczywiście, że nikogo nie porzucimy.
Dobrze.
Susan.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Hej! Tamtędy.
Łodzie. Spokojnie.
Nie zbliżajcie się. Cofnijcie się!
Cofnijcie się.
Są tylko dwie łodzie. Jasne? Dajcie nam szansę. Cofnijcie się.
Kto was przysłał?
Nikt. Jesteśmy sami.
- Znajdź swoją mamę. - Proszę. Nie.
- Możecie zabrać pacjentów? - Kilku.
Pójdę po kogoś. Będę się spieszył.
Łodzie muszą być gotowe.
Będą gotowe. Gwarantuję to.
Ale zabierz mnie ze sobą.
Cofnijcie się. Przepuśćcie go. Już.
Vera LeBlanc!
- Mamo? - Hej.
Vera! Vera LeBlanc! Vera.
- Dzień dobry. - Gdzie Vera LeBlanc?
Kim pan jest?
Jezu. Powie mi pani, gdzie moja matka?
- Nie może pan tu być. - Mark? Mark!
- Mówiłam, że nie może pan tu być! - Mamo!
Mamo.
Dlaczego nie ma nawet kroplówki?
Kazano nam zawiesić…
Przestaliście być lekarzami?
Weź jej rzeczy.
Dobrze.
Chodź.
Wsiądź do łodzi.
- Sandro. - Dobrze. Pomóż mi.
Ostrożnie.
Trzymasz ją?
Dobra robota. Usiądźcie.
- Pełne obciążenie? - Więcej nie zabierzemy.
Ruszajmy.
Dobra, cofnijcie się. Odpływają!
Cofnijcie się! Zaraz będą odpływać.
Zaraz ruszą turbiny. Uważajcie. Cofnijcie się!
Wszystko będzie dobrze.
Jestem przy tobie.
Uważajcie!
Charles! Hej!
Co ty, do cholery, robisz? Charles!
Jesteś tchórzem, Charles!
Jesteś tchórzem!
OCHRONA
Wszyscy mają poczucie… że nikt nam nie pomoże.
Wszyscy czują się porzuceni.
Ale lekarze… Tak jakby się poddali.
Przestali próbować, usiłują…
Zostawili pacjentów samym sobie.
Nikt się nie wydostanie.
Nie wydostaniemy się stąd.
Nie możemy nic nie robić.
Zacznijcie obchód. Z jednego końca korytarza na drugi.
Sprawdzajcie pacjentom ciśnienie, cukier.
Jeśli potrzebują leków, podawajcie je.
Jeśli wymagają uwagi, poszukajcie dokumentacji medycznej,
i podzielcie się nią z innymi.
Kazano nam zawiesić opiekę.
Nie obchodzi mnie, co mówili lekarze.
To nadal nasi pacjenci.
Zrobimy, co możemy, najlepiej, jak możemy.
Jak on się miewa?
W porządku.
Trzyma się.
Powinnam go zabić?
Nawet jeśli się wydostaniemy, nie pozwolą nam zabrać zwierząt.
A ja…
Nie mogę go tak zostawić.
Powinnam go uśpić?
W szpitalu nie wolno palić.
Co słychać?
Niektórzy pracownicy pytali, co…
Jaki jest najbardziej humanitarny sposób potraktowania ich zwierząt.
Najbardziej humanitarne jest nieporzucanie ich na śmierć.
Jak… Jak to się robi?
Zastrzyk z pentothalem.
To takie proste.
Podajesz zastrzyk, a one zasypiają i umierają.
Czy to…
Uważasz, że tak należy postąpić?
Musimy podejść do tej sytuacji realistycznie.
Dochodzimy do tego punktu.
Najbardziej humanitarne jest uśpienie ich. Wsparcie ich.
Lekkie popchnięcie.
Mówię ci. Nie zniosę tego upału.
Helikoptery. Nadlatują helikoptery!
Przyjęłam.
Karen, są helikoptery. Zacznij przemieszczać ludzi.
- Przyjęłam. - Martin.
- Tak. - Helikoptery wróciły.
Karen przemieszcza pacjentów. Musimy zadbać o porządek.
Dobra.
Hej, posłuchaj.
Tak jak postanowiliśmy, pacjenci z czarnymi opaskami i zakazami reanimacji
muszą czekać.
Oni idą ostatni, rozumiesz?
Tak.
Cholera.
Diane, helikoptery wróciły. Jest ich wiele.
Prowadźcie pacjentów na lądowisko.
- Potwierdziłaś z Mem… - Niczego z nimi nie potwierdzam.
Przenosimy pacjentów. Najpierw tych w stanie krytycznym.
Zacznijcie przenosić pacjentów. Zabieramy ich na lądowisko.
Teraz? Okej.
Emmett.
Hej. Zaraz zaczynamy przenosić pacjentów.
Jeszcze chwilę wytrzymaj, dobrze?
Tak. Dobrze.
Okej.
Dobrze.
Igłę kierujesz jak najbliżej serca.
Powinno wystarczyć jakieś dziesięć centymetrów sześciennych.
To będzie bolało?
To zwierzęta. Nie rozumieją, co się dzieje.
Chryste. Nieważne.
Znoście ich.
Dalej. Ostrożnie.
Tak jest, proszę.
Przenoście. Tylko ostrożnie.
Tak jest. Naprzód.
Chwila, zaraz.
- Nie przenosimy jeszcze tych pacjentów. - „Tych”? To znaczy?
Tych z czerwonymi opaskami. Mają być ostatni.
- Trzeba ją ewakuować. - Czarne opaski na koniec.
Nie będę dyskutował!
Mówię wam.
Proszę.
Dobrze, przenieście ją tutaj.
Dobrze.
Tak jest.
Dobrze. Tak.
Tak jest.
Tak jest. Dasz radę. Tak.
Trochę wyżej. Tak. Zostań ze mną.
Zostań ze mną. Tak jest.
Dobrze.
Tak. Tak jest.
Pomocy.
Potrzebuję pomocy.
Co się dzieje?
Utrudnione oddychanie, nie mogę…
Dobrze, zajmę się tym.
Już dobrze. Skąd jesteś?
Z LifeCare. Nie pozwalają nam transportować naszych pacjentów.
Ludzie na górze umierają.
Nikogo to nie obchodzi.
Zostanę z nią.
W porządku. Mogę zostać.
Ona nie żyje.
Czy możesz…
Poproszę kogoś, żeby się nią zajął.
Susan, czy ktoś się odzywał? Policja, Gwardia Narodowa?
Jest jakiś plan ewakuacji pacjentów?
Plan? Nie.
Nie.
Ludzie ciągle coś mówią, ale… Przestałam w to wierzyć.
Właśnie patrzyłam, jak umierała pacjentka. Kolejna pacjentka.
- Nasza? - Z LifeCare.
O Boże.
- Nie mają żadnej pomocy. - Nie.
- Żadnej. - Nie.
Wiesz…
Patrzę na niektórych pacjentów…
myślę o tym, przez co przechodzą,
przez co każemy im przechodzić.
Są jak moi pacjenci z nowotworem.
Robisz, co możesz, żeby im pomóc.
Niezależnie od szans na przeżycie, od…
Na przekór wszystkiemu, szukasz sposobu.
Szukasz sposobu, by ratować życie.
Ale czasem…
Nie da się dla nich zrobić nic więcej.
Poza zadbaniem o ich wygodę.
Zgadzam się.
Powinnaś porozmawiać o tym z dr. Cookiem.
Bracie. Jak się czujesz?
Wydostanę się stąd?
Wszyscy się wydostaną.
Wiem, że przez moje rozmiary…
Hej. Ewakuujemy cię jak wszystkich innych.
Okej?
- Okej. - Dobra.
- Tam. - Patrzcie.
Władze Nowego Orleanu
nakazały ewakuację szpitala.
Łodzie ratunkowe będą niedługo.
Musicie wszystkich wydostać.
Próbowaliśmy ewakuować szpital.
Próbowaliśmy go ewakuować przez ostatnie dwa dni.
Nie wiem, co do tej pory robiliście,
ale wszyscy muszą być ewakuowani, a budynek pusty do 17.00.
- Do 17.00? - Dochodzi południe.
Jak mamy wszystkich wydostać w pięć godzin?
Przy tylu osobach to potrwa przynajmniej 24 godziny.
- Przypłyną łodzie. - Czyje?
Będzie ich dość. Mają pływać cały dzień.
O piątej? Skoro macie łodzie, mamy ludzi, którzy nie mogą się ruszyć.
- Panuje chaos. - Nie mogą chodzić.
- Zamieszki, kradzieże. - Błagaliśmy…
Nie mamy ludzi do ochrony budynku.
Tylko pogarszaliście sytuację.
O 17.00 odpływa ostatnia łódź.
Wszyscy mają opuścić budynek, choćbyśmy mieli ich wyciągać siłą.
To co niby mamy zrobić?
Będziemy kontynuować ewakuację, tak jak potrafimy.
Nie wydostaniemy wszystkich w pięć godzin.
Nie porzucimy żadnego żyjącego pacjenta.
Kazano nam ewakuować szpital do 17.00.
To się nie uda.
Jeśli jeszcze nie rozmawiałaś z dr. Cookiem, to już czas.
Eve, zastąp mnie.
Zaraz wracam.
Nie próbowałam ich podsłuchiwać,
ale nie mówili zbyt cicho.
I co mówili?
Nie jestem pewna.
To co twoim zdaniem mówili?
Dobra, ale to zostanie między nami, okej?
Mówili o tym, że nie zdołamy wszystkich ewakuować,
że pacjenci cierpią i musimy znaleźć sposób, by zakończyć ich cierpienie.
Jeśli pacjenci cierpią, musimy zrobić wszystko, by im pomóc.
Nie o tym rozmawiali.
Nie chodziło o… przyniesienie im ulgi.
- Chyba nie o tym mówili. - Jacy „oni”?
Ewing Cook i Anna Pou. Mówili o zakończeniu cierpienia pacjentów.
Mamy łodzie. Uwaga.
Ruchy!
Zacznijcie ich przygotowywać. Dobra.
Cofnąć się.
Dobrze. W porządku. Przyciągnij.
- Proszę. - Dziękuję.
Dobrze.
Sandra zabierze cię do rodziny, dobrze?
Nie.
Tak zrobi.
Powiedz im, że zaraz będę. Niedługo do was dołączę.
Tak. No już.
Niedługo będę.
Przypłynęły łodzie.
Minnie. Musimy iść.
Powoli. Ostrożnie. Dobrze.
- W porządku? - Mam cię.
Pomogę ci.
Powoli.
Hej. Nie możecie zabrać psa.
W porządku. Mogą go zabrać. Mamy miejsce.
Ostrożnie.
Przepraszam.
Tak. Dziękuję.
- Horace. - Tak.
Musimy mocno zmniejszyć liczbę osób,
powinieneś się ewakuować z kolejną grupą.
Ewakuować się?
Susan, nie mogę. Jestem lekarzem.
Lekarze dbają o pacjentów.
- Jestem lekarzem. - Horace.
Nic więcej nie możemy zrobić.
I o nic więcej nie chcę cię prosić.
Czas na ciebie.
Schodźcie na dół! Szybko! Wszyscy na dół!
Dr. King.
Dołączy pan do nas na modlitwę?
Muszę zająć się pacjentami.
…święć się imię twoje.
Przyjdź Królestwo twoje. Bądź wola twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.
Wszyscy na dół. Szybko!
Na dół. Wszyscy.
Doktorze Baltz?
Ruszajcie. Na dół.
Przeniosę was siłą. Proszę.
Na dół. Już.
Idźcie na dół. Natychmiast.
Wszyscy opuśćcie piętro.
Na dół, natychmiast. Każdy, kto może się ruszać.
Wszyscy na dół. Już.
Na dół. Po schodach.
Schodźcie.
Wszyscy na dół. Szybko.
No już. Wszyscy wychodzą.
- Ewakuujemy szpital. - Nie. To moja matka.
Nie zostawię matki.
- Ewakuujemy szpital. - Nie pomogą jej.
Nikt jej nie pomoże.
Możesz iść dobrowolnie,
- albo oskarżymy cię o wtargnięcie! - To moja matka!
Nie zostawię jej.
Nie obchodzi mnie, co ze mną zrobicie.
Pozwólcie mi zostać z matką.
Proszę.
Wyciągnij ją stąd.
- Nie. Czekaj. - Chodźmy.
- Pozwólcie mi się pożegnać. - Już!
Pozwólcie mi się z nią pożegnać! Proszę!
Pożegnaj się.
Mamo.
Mamo, hej.
Przyszła policja.
Każą mi opuścić szpital, więc nie mogę z tobą zostać.
Wszystko w porządku.
Wszystko dobrze.
Możesz odejść i być z Jezusem.
Wracasz do domu.
Jak idzie?
To nie są helikoptery straży przybrzeżnej. Nie latają nocą.
Gdy tylko się ściemni, musimy przerwać.
Jeśli ktoś ma się stąd wydostać…
została godzina.
Wszyscy zrobiliśmy…
co tylko mogliśmy…
- Diane? - Powinniście być z siebie dumni.
Podjęto decyzję.
- To najlepsza decyzja… - Co się dzieje?
Kurwa.
To jedyna możliwa decyzja.
Therese?
Therese.
- Nie mogą tego zrobić. - Czego?
To nasi pacjenci.
Diane?
Co się dzieje?
Lekarze z Memorial…
Przejmą naszych pacjentów.
Co to oznacza?
Nie sądzę, żeby nasi pacjenci mieli zostać ewakuowani.
Zostaną tu.
Czemu nikt nam nie pomoże?
Czemu nikt nic nie robi?
Wiem… To jakaś bzdura. Byliśmy przy nich przez pięć dni.
Mamy ich zostawić?
Mamy ich po prostu zostawić?
Tego, co ma się wydarzyć…
Nie możemy powstrzymać.
Zabierz personel.
Zabierz ich z tego piętra.
Musisz się nimi zająć. Dobrze?
Dobrze.
Emmett?
Personelowi każą opuścić szpital.
Każą nam odejść.
Mamy natychmiast opuścić budynek.
Mówiłaś, że mnie nie zostawisz.
Przyjdą tu lekarze z Memorial.
Zajmą się tobą, zostaną przy tobie.
Ale mnie stąd wyciągną, prawda?
Zostaną z tobą.
Nikt nie zostawi cię samego.
W razie…
W razie czego moja żona ma na imię Carrie.
- Wiem. - I…
Powiedz…
Po prostu…
Powiedz jej cokolwiek.
Bóg naprawdę cię pobłogosławił.
Po prostu… Skup się na przyszłości.
Zapomnij o tym.
Przepraszam.
Wiem.
Anno. Pomożesz mi?
Muszę wrócić na szóste piętro.
Idziecie do LifeCare? Są tam nadal pacjenci?
Kilku, tak.
Zrobimy, co się da, żeby im ulżyć. Tak.
Dobra, słuchajcie.
Słuchajcie.
Wyciągniemy stąd tych pacjentów. Każdego z nich.
Jesteśmy pielęgniarkami.
Zrobimy to. Potrzebuję pomocy.
Okej. Hej, Rodney. Jesteś gotowy?
- Tak. - Wyciągniemy cię.
Dobrze. Wyciągniemy stąd Rodneya, jasne?
Opuścić piętro! Szybko!
Muszę wracać.
- Szybko! - Nie mogę… Muszę.
Muszę wracać.
- Diane. - Wracaj…
Diane.
Muszę wrócić na górę. Do pacjenta.
- Pilnujemy pacjentów. - Nie. Pracuję w LifeCare.
Wyślij pytania do naszej centrali.
- Damy ci znać… - Dlaczego?
- Jesteśmy innym szpitalem. - To ewakuacja.
Musisz już iść.
Ruszajcie!
Nie zabieraj tego. Zostaw to. Chodź.
Szybko!
Diane.
Opuścić piętro!
Musimy iść.
Uwaga.
Prawie jesteśmy.
Okej.
Ostrożnie. Dobrze.
Dobrze. Prawie. W porządku?
- Hamulec? - Hamulec?
Przygotujcie nosze.
Ostrożnie.
- Dobra. - Raz, dwa, trzy.
- Uwaga. - Dobra. Uwaga na nogę.
Dobra. Gotowi?
- Gotowi? - Tak.
Raz, dwa, trzy.
Okej.
Rodney, świetnie ci idzie.
Przewieziemy cię na dach, dobrze?
Susan, masz go?
Mam.
Dobra. Na dach. Okej.
Okej. Gotowi?
Raz, dwa, trzy.
- Powoli. Ostrożnie. - Ostrożnie.
Powoli.
Dobra. Powoli. Mamy to.
Okej. Uwaga na zakręcie.
Ostrożnie. Schody. Kolejne.
Okej.
Dawajcie.
Mamy to. Naprzód!
Dawajcie.
Dobra. Trzymacie? W porządku?
Dalej.
Mam.
Powoli.
Jeszcze jeden stopień.
Pchajcie.
Zakręt. Uwaga na zakręt.
Dawajcie.
- Trzymajcie. - Dawajcie.
Dobra.
Dobrze.
Okej.
Ruszajmy.
Kto zostanie, jest zdany na siebie.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK