วันนี้ข่าวของเรา เป็นข่าวเกี่ยวกับสภาพที่ย่ำแย่ลงทุกขณะ
- ของประชาชนที่ยังติดอยู่ในตัวเมือง - แคทรินาพัดจากไปสามวันแล้ว
นิวออร์ลีนส์ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ได้อย่างไร
และในส่วนที่ธรรมชาติไม่ได้ทำลาย กลุ่มนักปล้นสะดมก็ทำ
ในถนนที่น้ำท่วม มีการจลาจลและปล้นสะดมเกิดขึ้นทั่วไป
- หยุดนะ! - คนต้องดิ้นรน
- ที่จะหาทางใช้ชีวิตต่อไป - ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง
เรื่องแบบนี้สร้างความเสียหายมาก
กลายเป็นความโกลาหล
จนกระทั่งตำรวจนิวออร์ลีนส์พบว่า มีกำลังไม่เพียงพอ…
รัฐบาลไม่ได้ส่งอะไรมาช่วยเราเลย
เจ้าหน้าที่ต้องกินสิ่งที่หาได้ในร้าน ถ้าพวกปล้นสะดมไม่ได้มาเอาไปก่อน
เขาบอกว่าหาอาหารให้เราแล้ว เขาโกหก
ผมไม่พอใจหรือเปล่า แน่นอน ผมก็ไม่พอใจ ทุกคนไม่พอใจ
ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!
ผมเข้าใจดีว่าคนมีความคาดหวัง ให้ความช่วยเหลือไปเร็วอย่างที่เป็นไปไม่ได้
เราไม่สามารถนิ่งเฉย
ขณะที่ปฏิบัติการสำคัญแบบนี้ ไม่ได้รับการจัดสรรดูแลอย่างเหมาะสม
รัฐทำอะไรอยู่ ผมก็ไม่รู้ว่ะ
ฉันโทษแก เรย์ เนกิน เพราะประชาชนในรัฐนี้ต้องการให้ช่วย
นี่อาจถูกจดจำ ในฐานะตัวอย่างบาดตาที่สุด
ของการที่ทั้งรัฐบาลกลาง ส่วนบริหารรัฐ และส่วนปกครองท้องถิ่นไม่ช่วยคนที่จนที่สุด
และเป็นผู้ซึ่งจำเป็นต้องช่วยมากที่สุด…
รัฐบาลไม่รู้ว่า
มีคนหลบอยู่ในศูนย์ประชุมจนกระทั่งวันนี้
ตรงนี้มีเด็กทารก แต่ไม่มีนมผง ไม่มีน้ำ
ฟีมาอยู่ไหน รัฐที่จะช่วยเราอยู่ไหน
ตรงนี้ใครรับผิดชอบนะ
พวกคุณไง
(กระทรวงความมั่นคงมาตุภูมิ สหรัฐอเมริกา)
ขอมาคุยเรื่อง วันที่สี่ ณ โรงพยาบาลเมโมเรียล
(ศูนย์การแพทย์เมโมเรียล)
ก็ กว่าจะถึงวันที่สี่
น้ำนิ่งอยู่ที่ระดับทางเข้าผู้ป่วยฉุกเฉินของรพ.
ทั้งตึกไม่มีไฟฟ้าใช้แล้ว อุปกรณ์ทุกอย่างทำงานไม่ได้
เสียทุกอย่างที่จำเป็นต้องใช้ช่วยคนไข้
แล้วคนไข้ก็เริ่มเสียชีวิต
เราไม่สามารถทำอะไรที่จะช่วยพวกเขาได้
เอ่อ แล้วจุดไหนที่คนเริ่มแตกตื่นกันจริงๆ
เราไม่ได้แตกตื่นค่ะ
อะไร พวกคุณไม่กลัวเลยเหรอ
หลังจากเขื่อนกั้นน้ำแตก มีเวลาทั้งวัน… หนึ่งวันเต็ม
ก่อนจะมีใครในเมือง ในระดับของรัฐ
ขึ้นมาประกาศว่าเกิดเรื่องฉุกเฉินแล้ว
น้ำล้อมเราไว้ทุกทาง แต่ไม่มีใครบอกเราเลย
จริง พวกเราควรจะกลัว
เราควรจะเริ่มกระเสือกกระสนช่วยคนไข้ แต่เราไม่ได้ทำ
ไม่ใช่เพราะพวกเราแตกตื่น
แต่เพราะเราไม่รู้สถานการณ์มากพอที่จะแตกตื่น
เราพบศพ 45 ศพที่โรงพยาบาล
มีศพไหนในนั้นถูกสังหารโดยเจตนาไหม
คุณเป็นหัวหน้าคณะกรรมการจริยธรรม ของโรงพยาบาลนั้น
- คุณเหมาะสมที่สุดในการที่จะ… - ถ้าถามฉัน…
ตัดสินว่ามีคนไข้บางส่วนในจำนวนนั้น ถูกสังหารโดยเจตนาหรือไม่
เรื่องจริยธรรมบางทีก็…
สิ่งที่ฉันบอกได้คือ…
ฉันบอกได้แค่ว่า
มีความพยายามจัดการ
อยากช่วยลดระดับความทรมาน ที่คนไข้จะต้องทนประสบอยู่
และในวันท้ายๆ ที่อยู่กันที่เมโมเรียล…
ก็มีแต่ความทรมาน
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ บุตรแห่งพระเจ้า
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ บุตรแห่งพระเจ้า
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ
พระองค์ทรงเสกให้น้ำหมุนวน
คนย่ำล้ำลงแม่น้ำ
คนย่ำล้ำลงแม่น้ำ พระองค์
คนย่ำล้ำลงแม่น้ำ
ลงไปเพื่อภาวนาต่อพระองค์
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ บุตรแห่งพระเจ้า
(สร้างจากหนังสือโดย เชรี ฟิงค์)
เดินย่ำล้ำลุยน้ำ
พระองค์จะทรงเสกให้น้ำหมุนวน
(วันที่สี่)
ริชาร์ด เรียกใครได้บ้างไหม
ไม่ได้เลย ไม่มีเฮลิคอปเตอร์ลำไหนมาจอดที่นี่
โอเค งั้นได้เมื่อไหร่บอกฉันแล้วกัน
ตกลง
- ไปเอามาจากไหน - ปล่อยถุงนะ
- จะเอาไป - ใครสั่งมา
ตอบมาสิ
- ฉันต้องใช้ - ใครอนุญาต
ไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต
- จะเอาไปให้คนไข้ จำเป็น - เราไม่…
- เกิดอะไรขึ้น - เขามาขโมยน้ำ
- ไม่ได้ขโมยอะไรจาก… - แล้วนั่นมันอะไรล่ะ
นี่ของโรงพยาบาล ไม่ใช่ของส่วนตัวเธอ
เป็นคนของแผนกนี้รึเปล่า
- เปล่า - งั้นก็ไสหัวไปซะ
ไปสิ!
โอเค มาเถอะ…
เก็บของกันก่อน
- โอเค - และเอาให้คนไข้คนละขวด
มาแล้วลำหนึ่ง มาแล้ว! มาเร็ว!
ซูซาน! มีเฮลิคอปเตอร์มาลำนึง ส่งคนไข้ขึ้นมา
ดีจริง ขอบคุณพระเจ้า
เราจะส่งคนไข้วิกฤตขึ้นไป
- แคเรน ได้ยินไหม - ซูซานเหรอ
มีเฮลิคอปเตอร์มาแล้ว คุณต้องเริ่มคัดแยกคนไข้เลย
โอเค รับทราบ ฉันจะเริ่มพาไป
โอเค มาเร็วทุกคน เราจะพาคนไข้ไป
โอเค จะพาคนไข้ไปที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ มาเร็ว ไปกันเลย
แคเรน แคเรน ลิฟต์ไม่ทำงานแล้ว
อ้าว เวร
โอเค
โอเค เอาไฟฉายมา
ทุกคนที่ยังพอไหว ช่วยมาทางนี้
โอเค คุณมาทางนี้เลย โอเค
- ทุกคนดูให้ดีนะ - ได้
จับปลายผ้าปูเตียง โอเค จับแน่นๆ
อย่าผ่อนแม้แต่นิดเดียว อย่าขยับจนกว่าฉันจะสั่ง
เราจะต้องอุ้มคนไข้ไป
ให้ถึงลานจอดเฮลิคอปเตอร์ด้วยวิธีนี้ เข้าใจนะ
โอเค ทุกคนระวัง ระวังเท้าด้วย ทุกคน ระวังๆ
- พระเจ้า ตรงนี้ร้อนกว่าเดิมอีก - เดินระวัง
ยกตัวให้สูงขึ้นหน่อย
ได้ ค่อยๆ มา
ระวังหลัง โอเค
อ้อมมุมไป
ต้องพักเมื่อไหร่บอกนะ
- โอเค ระวังเท้า อีกมุมแล้ว - ช้าๆ
โอเค
สัญญาณชีพแข็งแรงอยู่ เขาพร้อมเดินทางได้
เฮ้ยๆ เดี๋ยวๆ รอก่อนสิ! ทางนี้ๆ
เราจะเอาคนไข้วิกฤตไปก่อน
- แล้วกว่าจะไปถึงลานจอดได้คือเดินไกล - โอเค
ต้องเดินข้ามทั้งชั้นไปยังทางเดินอีกส่วน
อ้อมที่จอดรถไป
- แล้วขึ้นบันไดจนกว่าจะถึงลานจอด - เดี๋ยว ทั้งหมดเดินกี่นาที
- ประมาณ 40 นาที - สี่สิบนาทีเหรอ
- คนไข้ทุกคนต้องผ่าน ในความร้อนแบบนี้น่ะนะ - ใช่
ลิฟต์ในอาคารจอดรถก็ไม่ทำงาน
ไม่มีทางอื่นที่จะขึ้นไปได้ โอเคนะ
- โอเค - โอเค
โอเค นี่ มาเร็ว! พาเธอมาทางนี้
- ลอรี ทยอยพาคนไข้ลงมาเรื่อยๆ - ได้เลย
โอเค มาเร็ว เอาละ ไปกันเลย
ไปกันเลย
- มาเร็ว - ไปเลย
(ยามชายฝั่งสหรัฐ)
เกิดอะไรขึ้น
เธอเริ่มไม่มีปฏิกิริยา ไม่ยอมดื่มน้ำ
- ใช่แล้ว นั่นเป็นลมแดด - เธอทรมาน
- เราจะช่วยเธอยังไงได้บ้าง - เวลาไม่พอ
- เวลาไม่พอเหรอ - ใช่
- ผมต้องไปเตรียมส่งตัวคนไข้ - แต่เธอทรมาน
เอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน่อย
- ให้ตัวเย็น… - คุณจะปล่อยให้เธอทรมานแบบนี้เหรอ
แอนนา
เคน ฉันอยากได้ยา ลดความไม่สบายตัวอย่างเร่งด่วนให้คนไข้
- ไม่สบายตัวเหรอ - ทรมานน่ะ เขาทรมาน
เรามีมอร์ฟีน
ขอห้ามิลลิกรัม
คุณต้องเขียนใบสั่งยา
ล้อเล่นรึเปล่า
เราต้องเก็บหลักฐาน แม้แต่ที่วุ่นแบบนี้
เราก็ยังต้องทำตามระเบียบอยู่บ้าง
เร็วๆ หน่อยได้มั้ย
ช่วยเร่งมือหน่อย
- แอนนา - ฉันไม่ยอมให้เธอทรมาน
โอเค ตอนนี้ค่อยสบายหน่อยแล้ว จนกว่าเราจะพาเธอออกไปได้
แอนนา
มีบุคลากรส่วนหนึ่งที่ออกไปนั่งในรถตัวเอง
เปิดแอร์ ฟังเพลงเสียบ้าง
ฮอเรซ ฉันโอเค ฉันไม่เป็นไร
เราต้องหาทางพาคนไข้ไปลานจอดฮ.ให้เร็วขึ้น
- ทางไหนก็ได้ที่หาได้ - ครับๆ เข้าใจๆ
นี่อะไร
ก็คุณขอรายชื่อคนไข้ไลฟ์แคร์ของเรา
- ใช่ ขอบคุณ - ทั้งคนไข้ที่อยู่ตรงนี้แต่ต้น
ที่โรงพยาบาลนี้และคนที่รับช่วงมา
- ทั้งหมดมี 53 คน เสียไปแล้วสอง - โอเค
- ซูซาน ขอขัดหน่อย - มีอีกเจ็ดคนที่…
- ขอโทษนะ แป๊บนึง - เราต้องหยุดให้สารทางหลอดเลือดทั้งหมด
คนไข้ที่เลือกไว้มีความเสี่ยงที่จะ เกิดอาการของเหลวไหลย้อน…
ขอโทษนะ
รายชื่อ
ซานดร้ารับไปแล้ว
แล้วเธอจะเอาไปทำ… อะไร… เดี๋ยวนะ
- เอาไปแล้วจะทำอะไร - ฉันจะ…
เรากำลังพยายามสุดความสามารถ
แล้วจะบอกให้รู้ทันทีที่ได้ข่าว
มีอะไรต้องรอข่าวอีก
เรามีคนไข้ 54… 53 คนที่ต้องอพยพ
ตอนแรกเรารอรถของรักษาดินแดน แต่เขาก็ไม่มา
เรารอเฮลิคอปเตอร์ที่ก็ไม่มา เราได้รายชื่อคนไข้คุณแล้ว
เราจะพยายามเอาคนไข้ของคุณ มาสับหว่างรวมกับคนไข้เราที่สุดเท่าที่ทำได้
ตอนนี้ที่คุณทำได้คือกลับไปอยู่กับคนไข้
ฉันอยากให้คุณไปคุยกับผู้จัดการหน่วยทุกคน
เราต้องเริ่มประหยัดอาหารและน้ำ
ต้องใช้ให้น้อยสุดเท่าที่ทำได้
คนไข้ที่สุขภาพดี
(ยามชายฝั่งสหรัฐอเมริกา)
ช่วยด้วย! ช่วยเราด้วย!
อย่านะ ช่วยเราด้วยเถอะ!
เราต้องขอให้ช่วย โอเคมั้ย ไม่เอาน่ะ
ช่วยหน่อย เราต้องการให้ช่วย
เข้ามาเลย เดี๋ยวช่วย เข้ามา
ขอบคุณ
- เดินมาก่อน เดินมา - เอานะ แม่
คนเห็นเฮลิคอปเตอร์บินออกจากลาน
เขาก็นึกว่าเราจะช่วยพาเขาไปที่ปลอดภัยได้
โรงพยาบาลเหมือนประภาคารในช่วงพายุ
เขาเลยมาหาพวกเรา
กี่คน
ตอนนี้มาแล้วประมาณสิบคน
- เรารับคนเพิ่มไม่ได้แล้ว - เราเป็นโรงพยาบาล
แต่อยู่ในโหมดอพยพคนออกเต็มที่ แค่คนที่อยู่ในนี้เรายังดูแลไม่ได้
เราจะไปดูแลคนอื่นเพิ่มอีกได้ยังไง
แล้วจะไล่คนออกไปยังไง แบบให้โทรเรียกตำรวจเหรอ
ต่อให้เรียกได้ เห็นๆ อยู่ว่า ตำรวจไม่สนใจพวกเราหรอก
งั้นจะให้เราทำยังไง
ให้ยิงคนที่เข้ามาเหรอ กำลังว่าอย่างนั้นใช่มั้ย
เรากำลังพูดถึงการทำเรื่องที่จำเป็น
อาคารซูเปอร์โดมซึ่งเป็นที่อาศัย ของประชาชนที่หลบภัยพายุสองหมื่นคน
ถูกน้ำล้อมไว้ทุกด้านแล้ว
ด้านใน ทั้งห้องสุขาและระบบปรับอากาศก็เสีย
ฉันขอให้ประธานาธิบดี แบ่งทรัพยากรมาให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้
ไมเคิล
เขาบอกผมว่าเฮลิคอปเตอร์ของยามชายฝั่ง
จะไม่รับอพยพคนไข้จากอีกโรงพยาบาล จากไลฟ์แคร์น่ะ
อะไรนะ
เขาบอกผมว่าคนไข้ไลฟ์แคร์ไม่ได้อยู่ใน รายชื่ออะไรสักอย่าง
พวกเขาส่งชื่อมาให้เราแล้ว มีคนไข้ 53 คน
คนไข้พวกนั้นไม่ได้อยู่ในรายชื่อ ที่เทเน็ตส่งไปให้ยามชายฝั่ง
ผมคุยกับพวกยามชายฝั่งอยู่ เราบอกเขาได้ว่า…
- ไมเคิล - ก็อีก 53 คนเอง
ผมรู้แค่ว่าเฮลิคอปเตอร์ของยามชายฝั่ง จะขนคนไข้จากเมโมเรียลเท่านั้น
เขาบอกคุณว่าไงนะ
อะไรไม่รู้เรื่อง… เขาวิทยุคุยกับยามชายฝั่ง
แล้วพบว่าเขาไม่สามารถรับคนไข้เราได้
"น้ำสิบพาเลท ถังออกซิเจนเคลื่อนที่ เครื่อง 20D เครื่อง 12E อีกหกสิบ…"
ซูซาน คุณบอกอะไรคนของฉัน
ฉันก็บอกสิ่งที่เขาบอกฉันมาอีกที
ว่าคุณจะไม่ช่วยคนไข้ของเราน่ะนะ
บริษัทแม่ของเราหาพาหนะที่จะ ขนย้ายคนไข้ของเรา…
พวกเขาเป็นเฮลิคอปเตอร์ของยามชายฝั่งสหรัฐ
บริษัทแม่ของคุณไม่ได้เป็นเจ้าของยามชายฝั่ง
ฉันเอารายชื่อทั้งหมดให้คุณแล้ว
ทำไมเราถึงไม่ได้อพยพเหมือนคนอื่นๆ…
ถ้าฉันหาคำตอบได้ ฉันจะบอก แต่ตอนนี้ฉันก็ไม่รู้
คุณเอาคนไข้ของตัวเองออกไป…
และ…
จะทิ้งให้พวกเราตายตรงนี้
"อินซูลินอีก 65 โดส เดกซ์โทรส 14 ถุง"
ตอนนี้ยาเหลือน้อยทั้งเอ็นเซด ยาปฏิชีวนะ ยาลดความคลื่นไส้ แก้ชัก
พวกนั้นยิงเขา แบบว่า…
- คือคนดำคนนั้นปล้นอยู่ - เขาไปเอาผ้าอ้อม
ตำรวจมาถึงก็ยิงเขาเลย
ยิงข้างหลังแล้วปล่อยศพไว้ตรงนั้น
เราคือฝ่ายที่จมน้ำอยู่กับปัญหา แต่ยังจะมายิงกันอีกเนี่ยนะ
คือว่า แบบว่า เรา…
อย่างกับว่าเราไม่ใช่มนุษย์
คือเราต้องการความช่วยเหลือ
ต้องการความช่วยเหลือ แต่เขายิงเรา
พวกนั้นฆ่าเราเป็นหมูเป็นหมา
มองเราเป็นแค่นั้นแหละ เราไม่ใช่คน เราไม่ใช่มนุษย์
เขามองเราเป็นหมูเป็นหมาเท่านั้น
เป็นหมูเป็นหมา ให้พวกนั้นฆ่าได้
ขอโทษครับ รับไม่ได้แล้ว
บอกเลย เต็มแล้ว รับมากกว่านี้ไม่ได้
ถ้าไม่รับไปคนจะต้องตาย
น้ำหนัก! นี่เต็มสุดแล้ว!
นี่เต็มสุดพิกัดแล้ว!
- มีคนไข้อีก 200 คนที่จะต้องอพยพ! - เฮ้ยๆ!
เลิกเถียงกัน โอเคนะ พวกนั้นรู้พิกัดฮ.ตัวเองดี
คุณมีแต่จะทำให้เขาทำงานได้ช้าลง คนพวกนี้เป็นใคร
- เขาส่งคนไข้ขึ้นมา - แล้วยังทำอะไรอยู่ตรงนี้
- นี่อันตราย คุณต้องให้… - เฮ้ย! ตรงนี้ผมคุม
อ๋อ เหรอ แต่ฉันเคยอยู่ทัพอากาศ ยศนาวาอากาศเอก
ฉันได้รับการฝึกมาให้บริหารลานบิน คุณเคยฝึกมั้ยล่ะ
- งั้นจะให้ผมทำยังไง - พาคนกลับลงไปข้างล่าง
แล้วเตรียมคนไข้ให้พร้อมอพยพ
โอเค ทุกคน มีใครไม่ต้องประกบคนไข้บ้าง ใครที่…
มีใครที่ไม่จำเป็นต้องอยู่ตรงนี้
ถ้าไม่จำเป็นต้องอยู่ คุณจำเป็นต้องลงจากลานไป
ช่องมันไม่กว้างมาก น่าจะประมาณ 90 ซม.ถึงหนึ่งเมตร
แต่มันตรงจากตึกไปยังลานจอดรถได้เลย
- แล้วเราส่งคนไข้ไปได้ใช่ไหม - น่าจะได้นะ
ถ้าทำได้ก็จะลดเวลาไปลานจอดฮ.ได้ 15 ถึง 20 นาที
ไปหาแคเรน บอกทางเธอด้วย
ครับ ได้เลย
เราช่วยคุณไม่ได้ ที่นี่… เป็นที่ส่วนบุคคล
ขอทางหน่อย ผมต้องไปดู
นี่เป็นที่ส่วนบุคคล! ไปที่อื่น!
ทำอะไรน่ะ ทำไมถึงไม่ช่วยคน
- ช่วยเราด้วย! คุณต้องช่วยเรา! - ถอยไป!
เอาว่า รับแค่เด็กไปได้ไหม
อย่างน้อยรับเด็กไปหน่อย
- ขอร้อง - เขามีลูกนะ!
เพื่อน บอกเลยนะ ถอยไป!
- ไม่เอาน่ะพวก ขอละ! - จะยิงไหม
- พวก - ช่วยด้วย
ชาร์ลส์ คิดให้ดีก่อน ไม่เอาน่ะ
- จะยิงเหรอ - ช่วยพวกเราด้วย
- หยุดอยู่ตรงนั้น! บอกเลย - ขอร้อง!
ถอยไป!
พวกนั้นไม่คิดจะช่วยเรา ไปเถอะ ไปที่อื่น
เดี๋ยวก่อน
ชาร์ลส์ ชาร์ลส์ เดี๋ยวก่อน เฮ้ย! เมื่อกี้คิดจะทำอะไรน่ะ
คิดจะยิงพวกเขาเหรอ ยิงเด็กเหรอ
นายทำบ้าอะไรกันแน่
ทำตามคำสั่ง
(มือถือคาลวัน) (ทางนั้นเป็นไงบ้าง)
(บ้าบอ ทางนั้นล่ะ) (ไม่แน่ใจ)
อะไรวะ
คิดจะไปไหนน่ะ
เฮ้อ เวรละ
คุณกำลังดูถ่ายทอดสด ภาพจากเครื่องแอร์ฟอร์ซวัน
ซึ่งมีประธานาธิบดีบุชอยู่บนนั้น ทำสิ่งซึ่งบรรยายได้เพียงว่า
เป็นการบินผ่านตัวเมืองนิวออร์ลีนส์
ประธานาธิบดีบุชเดินทาง จากเทกซัสไปวอชิงตันดีซี
แต่ทางทำเนียบขาวยังไม่ได้ยืนยัน
ว่าประธานาธิบดีจะลงไปเยี่ยม บริเวณที่เกิดภัยพิบัติหรือไม่
ขณะที่ทางเมืองกำลังพยายามอย่างหนัก ที่จะช่วยประชาชน
เขาไม่คิดจะลงจอดด้วยซ้ำเหรอ
เขาไม่คิดจะทำอะไรเลยเหรอ
ยกเลย ค่อยๆ นะ
โอเค นั่นแหละ
(สมบัติของคนไข้)
โอเค ดีแล้ว เอาละ ไปเลย
เข้ามา
ได้อีกที่หนึ่ง
คุณสก็อตต์คะ ฉันซูซาน มัลแดร์ริค คุณเป็นยังไงบ้าง
ร้อนนรกเลย
ค่ะ เรากำลังพยายามอย่างดีที่สุด กับสิ่งที่มีอยู่ในมือ
แคเรนบอกคุณแล้วว่า เราจะอพยพทุกคนออกจากโรงพยาบาล
ครับผม
ทีนี้ เราจะย้ายคุณออกไป ให้ไวที่สุดเท่าที่ทำได้
ถ้ารู้สึกไม่สบายตัวอย่างหนักขึ้นมา บอกพวกเราเลย โอเคนะ
ยังไงผมก็จะนอนรออยู่ตรงนี้แหละ
โอเค
เขาจะลอดผ่านช่องที่ลานจอดรถไปได้เหรอ
ไม่แน่ใจ คิดว่าน่าจะไม่ไหวนะ
แต่เรามัวแต่พยายามจนอพยพคนอื่นช้าไม่ได้
มีคนไข้อีกคนที่ไลฟ์แคร์ อาการเดียวกัน โรคอ้วนจนเคลื่อนไหวไม่ได้
น่าจะหนักประมาณ 136 กิโล
คงต้องออกเป็นคนท้ายสุด ทั้งสองคน
แต่เราจะพาเขาออกไปใช่ไหม ซูซาน
ฉันเองยังไม่รู้ว่าจะได้ออกไปไหมเลย
หวัดดี นี่วินซ์ แอนนากับผมมารับสายไม่ได้
ฝากข้อความไว้นะ
วินซ์ ไม่รู้นะว่า คุณได้ข้อความพวกนี้รึเปล่า
แต่อยากบอกว่าฉันไม่เป็นอะไร
ที่นี่ไฟฟ้าก็ยังไม่ติด
แล้วไม่มีใครมาช่วย ไม่มี…
คือไม่มีใครลุกมาคุมจริงจัง ที่โรงพยาบาลนี่
ไม่มีใครดูจากตัวเมืองหรือตัวรัฐด้วย
และมีคนตายกันเรื่อยๆ
ฉันเพิ่งเห็นคนไข้ตายไปคนหนึ่ง
คือ เขาทรมานมากและเราช่วยอะไรเขาไม่ได้
วินซ์ แบตมือถือฉันจะหมดแล้ว ฉัน… จะปิดโทรศัพท์นะ
ได้ข้อความนี้แล้ว ช่วยฝากข้อความกลับมาหน่อยได้มั้ย
นั่นแหละ ฉันรักคุณค่ะ
ใช่
โอเค ฮื่อ… ตรงไปข้างหน้า
(กระทรวงสาธารณสุขและโรงพยาบาล)
ซูซาน
คุณต้องคุยกับคุณคนนี้
สวัสดี ผมไมค์ โบลส์ มาจาก กระทรวงสาธารณสุขและรพ.ของรัฐ
เราจะพาพวกคุณออกจากที่นี่
จำนวนคนไข้ของเราลดจาก 187 คน เป็นประมาณ 130 คน
จำนวนคนทั้งหมดคือ บุคลากรของเมโมเรียล 460 คน
สมาชิกครอบครัวกับคนที่มาพักหลบพายุ ทั้งหมด 447 คน
ยังมีบุคลากรของไลฟ์แคร์อีก 53 คน และคนไข้ของไลฟ์แคร์จำนวนเท่ากัน
นั่นไม่ใช่คนไข้ของเรา
แค่พูดความจริงว่า ตามข้อเท็จจริงแล้วเขาไม่ใช่คนไข้ของเรา
ตอนนี้อาหารของเรากำลังจะหมด
แล้วพรุ่งนี้น้ำดื่มก็จะหมดตามไปด้วย
โอเค ด้วยอัตราที่เป็นอยู่ตอนนี้ ว่ากันตามตรง
ไม่มีทางที่จะอพยพทุกคนไปได้
คุณต้องปรับลักษณะการอพยพใหม่
ปรับใหม่ยังไง
ตอนนี้คุณให้ความสำคัญกับ คนไข้ที่อาการหนักที่สุดก่อน
เพราะพวกนั้นต้องการความช่วยเหลือที่สุด
พวกเขาเป็นคนที่ขนลำบากสุด ใช้เวลานานเกินไปที่จะเคลื่อนย้าย
คนที่สามารถออกไปได้ ที่ยังพอออกไปได้เองไหว
นั่นต่างหากที่คุณควรจะอพยพไปก่อน
คุณมีสายรัดข้อมือคัดกรองคนไข้ใช่มั้ย
มีอยู่สักที่
ฮื่อ ในนั้นควรจะมีสีแบ่งเบื้องต้น เขียว เหลือง แดง ดำ
ให้หมอเป็นคนแจกจ่ายสายรัดข้อมือ
คนไข้ที่อาการดีพอที่จะเคลื่อนที่เองได้ ให้สายสีเขียว
คนไข้ที่ต้องช่วยพยุง สายสีเหลือง
คนที่ต้องดูแลตลอดเวลา สายสีแดง
แล้วสายสีดำล่ะ
ใครก็ตามที่คิดว่าช่วยไม่ไหวแล้ว
แล้วไอ้อีกโรงพยาบาลหนึ่ง ไลฟ์แคร์น่ะ
ถ้าพวกคุณร่วมมือกันในการอพยพ
ก็ต้องมีกระบวนการเดียวกัน
คนไข้ที่พวกเขาคิดว่าอาจจะช่วยไม่ไหว เอาสายข้อมือสีดำไป
เราคิดถึงคนไข้ที่เซ็นเอกสารห้ามกู้ชีพไว้ด้วย
ว่าน่าจะอยู่ในกลุ่มที่ไปเป็นกลุ่มสุดท้าย
ถ้าคุณจะตัดสินใจอย่างนั้น พวกเขาก็ควรได้สายสีดำทั้งหมด
นั่น… นั่นคือการที่เราจะเที่ยวตัดสินว่า ใครจะอยู่หรือใครจะตายงั้นเหรอ
ด้วยการแบ่งสีสายรัดข้อมือเนี่ยนะ
ถ้าพยายามจะช่วยคนไข้ทุกคน แปลว่าคนที่อาจจะได้อพยพ
สุดท้ายก็จะต้องตายแทน
คุณมาจากหน่วยไหนกันแน่นะ
- ใครที่… - กระทรวงสาธารณสุขและโรงพยาบาล
ไม่ใช่ ใครบอกคุณว่านี่คือวิธีคัดแยก
ซึ่งเราควรจะใช้ในตอนนี้
มีคนพูดอะไรกันลอยๆ เยอะแยะ เขาก็แค่พูดลอยๆ เหมือนกัน
พวกรักษาดินแดนก็พูดอย่างหนึ่ง แต่เราไม่รู้เลยว่าตกลงใครคุมกันแน่
อยากรู้เหรอว่าใครรับผิดชอบ ไม่มี
พวกคุณต้องคิดกันเองว่าจะเอาตัวรอดยังไง
แต่เราจะพยายามหาเรือเข้ามา ให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
แต่อาจจะไม่มาจนกว่าจะเช้า
ใครก็ตามที่ยังเคลื่อนที่เองได้ เตรียมตัวให้พร้อมเดินทาง
อ้าว เวร ให้ตายสิ
เกิดอะไรขึ้น ทุกคนโอเคไหม
ผมมองทางไม่เห็น เกือบจะตกไปอีกด้านแล้ว
คุณโอเครึเปล่า
โอเค
โอเค ยังโอเคนะ
คนเหนื่อยล้ากันเต็มที
จนเขาเริ่มลืมระวังตัว
คนต้องพักก่อน
ผมคิดจริงๆ ว่าเรา ควรพักการอพยพคนในคืนนี้ก่อน
อยากจะหยุดเนี่ยนะ
ไม่งั้นคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้นได้
ผมก็หวังไงว่า เราจะออกจากโรงพยาบาลนี้กันได้
ตอนนี้ไม่มีรถมาแล้ว
คนจากกระทรวงสาธารณสุข
เขาจะไม่ส่งเรือมาจนกว่าจะพรุ่งนี้เช้า
มีคนเกือบตกลงมาจากลานเฮลิคอปเตอร์
เพราะยืนรอเฮลิคอปเตอร์ที่ไม่มาแล้ว
ถ้ายังทำต่อ เดี๋ยวจะได้มีคนตาย
ตอนนี้คนไข้ก็กำลังจะตายกันอยู่แล้ว
ยิ่งพยายามจะทำต่อตอนกลางคืน กับบุคลากรที่อ่อนล้า…
นั่นจะช่วยพวกเขาหรือช่วยให้ยิ่งแย่ล่ะ
ฟังนะ ผมแค่เสนอให้พักแค่ไม่กี่ชั่วโมง จนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้น
ทุกคนทำงานกันมานาน และทำงานกันมาอย่างหนักมาก
แต่เราทำต่อไม่ไหวแล้ว
การพาคนไข้ขึ้นไปที่ลาดจอดฮ.ในตอนมืดๆ มันอันตรายเกินไป
เราจึงจะหยุดพักการพยายามอพยพในคืนนี้ก่อน
ไม่เอาน่ะ
ทุกคนควรบอกคนในแผนว่าให้พักให้มากที่สุด…
ซูซาน ฮ.ของยามชายฝั่ง เขาไม่บินตอนกลางคืนเหรอ
เขาบิน แต่มันอันตรายไปสำหรับเราเอง
มีคนทำพลาดและเกิดอุบัติเหตุกัน
เราจึงอพยพต่อไม่ได้
- พวกคุณจะต้อง… - คนไม่ได้ออกกันแล้ว
- ทันทีที่ฟ้าสว่าง… - ผมมีครอบครัวนะ
เราจะเริ่มอพยพกันอีกครั้ง
- เมื่อข้างนอกเริ่มสว่าง… - นี่คนก็จะไม่ได้ออกไปกันแล้วสิ
เขาสัญญาว่าพรุ่งนี้จะจัดเรือมาให้
ผมอยู่มาสามวันแล้วนะ
ทันทีที่มีแสงสว่าง เราจะเริ่มอพยพอีกรอบทันที โอเคนะ
คาร์สัน ไม่เป็นไรนะ
- ทุกคนไปพักก่อนและ… - เราทุกคนจะได้ออกไปจากที่นี่ ไม่เอาน่ะ
กลับมาเจอกันอีกตอนตะวันขึ้น
ไปพักเสียหน่อย
แม่คะ
แม่
พรุ่งนี้เช้าจะมีเรือมานะ
หนูจะให้แม่ขึ้นเรือสักลำ
- เราจะไปกันแล้วเหรอ - หนูจะพาแม่ขึ้นเรือ
ไม่ไป ไม่!
- ถ้าลูกไม่ไปแม่ก็ไม่ไป - เรื่องนี้ไม่ต้องคุยเลยค่ะ
เราจะไม่เถียงกัน แม่จะต้องขึ้นเรือ
แม่จะต้องไป
เรือมาแล้ว ทุกคนลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้!
เรือมาแล้ว!
ทุกคนลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้
ทุกคน ลงข้างล่าง! ตื่น! ทุกคนลงไปข้างล่าง!
เร็วเข้า ตื่น ทุกคนตื่น! เรือมาแล้ว!
ลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้! กระเป๋าหนึ่งใบ! ไม่ต้องเอาสัตว์ไป! ลงไปข้างล่าง!
กระเป๋าใบเดียว! ห้ามเอาสัตว์ไป
เราต้องไปแล้ว
- แล้วจะทำยังไงกับ โรลฟี่ - แค่เอากระเป๋าไป
ใบเดียว แค่นั้น
เราต้องไปแล้ว
กระเป๋าใบเดียว ไม่เอาสัตว์ไป!
ทุกคน ตื่น!
มั้งนะ แต่ไม่รู้เหมือนกัน
- เมืองมันเน่า… - ฮอเรซ
- ไง - ฮอเรซ เกิดอะไรขึ้น
ไม่รู้เหมือนกัน
- แล้วเรืออยู่ไหน - ไม่รู้
คุณครับ กลับเข้าไปข้างในก่อน
คุณ!
แอนนา เกิดอะไรขึ้น
ไม่มีเรือมาหรอก
- พวกนั้นบอกว่าจะส่ง… - ไม่มีเรือมา
ทุกคน ฟังนะ
เงียบก่อน
ไม่มีเรือมา
ไม่มีเรืออะไรมาทั้งนั้น
เอาจริงเหรอ ไม่เอาน่ะ เหมือน…
เมื่อกี้เราจะทิ้งเขาไปเลย
ยูวิง ของยังอยู่ครบรึเปล่า
- อะไรนะ - ข้าวของที่มี อยู่ใช่ไหม
มินนี่เหรอ
- คิดว่าครบนะ - เออ ดี
มีเจ้าหน้าที่บางคนที่ของหาย มีคนขโมยไป
ขโมยไปเมื่อไหร่
ตอนที่เราไปรวมตัวกันข้างล่าง รอเรือที่ไม่ได้มา
ให้ตาย เอาจริงเหรอ
พวกนี้เป็นของสะสม ไม่คิดจะทิ้งไว้ที่บ้านหรอก
แต่ใช้การได้ นั่นแหละที่สำคัญ
นี่ เราต้องใช้ปืนจริงๆ เหรอ มีรปภ.อยู่แล้ว
เห็นๆ อยู่ว่าพวกนั้นไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่ พวกนี้คนไข้ของเรา ครอบครัวเรา
เราต้องปกป้องพวกเขา
ร้อน ในนั้นร้อนตลอดเวลา
คุณนึกไม่ออกหรอกว่าร้อนขนาดไหน
ทั้งอาหารและน้ำของเราใกล้จะหมด และไม่มียาเหลือแล้ว
คนไข้ครวญครางร้องไห้
เสียงคนทรมานดังไปทั่ว
แล้วห้องสุขาก็ไม่ทำงานแล้ว
ท่อตันทั่วไปหมด เราได้กลิ่นของเสียและอุจจาระคละคลุ้ง
คนก็เริ่มสำลักกลิ่น คนก็เริ่มตาย
พวกเขาเริ่มตายกันแล้ว
เราน่าจะรับได้อีกไม่นาน
เราต้องการความช่วยเหลือ มาร์ค คุณแม่คุณต้องการให้ช่วย
คุณต้องมาช่วยเรา
ทำอะไรสักอย่าง ขอร้อง ทำอะไรหน่อย
ได้ยินเขาไหม พวกนั้นต้องการให้ช่วย
โรงพยาบาลเมโมเรียล ต้องการให้ช่วย แล้วต้องการตอนนี้
ได้ยินไหม
ณ ตอนนี้ เมโมเรียลไม่ใช่ลำดับความสำคัญสูงสุด
- ในปฏิบัติการกู้ภัยโดยรวม - ไม่ได้ยินที่เขาพูดเหรอ
คนกำลังตายกัน
โรงพยาบาลเมโมเรียล ถูกจัดเป็นความสำคัญระดับสอง
ตรงนี้มีแต่คนยืนเฉยๆ
ไม่มีใครทำบ้าอะไรเลย แต่คุณกลับไม่ยอมให้เราช่วย
ทำอะไรหน่อย! ขยับตัวบ้าง!
คุณต้องวางสายให้ว่าง วางสายไปเดี๋ยวนี้
พวกคุณไม่มีใครคิดจะทำอะไรเลยเหรอ ไม่คิดแม้แต่จะพยายามเหรอ
มาร์ค!
มาร์ค
เราพยายามเดินเข้าไปที่โรงพยาบาลแทนก็ได้
แต่น้ำสูงเกินไป มีสารพิษมากเกินจะว่ายเข้าไป
ก็เข้าไปให้ใกล้ที่สุดเท่าที่ทำได้ แล้วค่อยหา…
เฮ้ยๆ พวกคุณอยากไปที่โรงพยาบาลใช่มั้ย เราจะพาไป
- ไปยังไง - เรามีเรือ
เรามาช่วยคน แต่พวกเขาไม่ให้เราทำอะไรเลย
ถ้าไปถึงที่ลงเรือได้ คุณจะหาโรงพยาบาลเจอมั้ย
ผมรู้ชัดๆ เลยว่ามันอยู่ตรงไหน
- ผมเกิดที่นั่น - ทันทีที่สว่าง เราจะออกกัน
ไม่ ไปตอนนี้ได้เลย มาร์คหาจากที่สังเกตอื่นๆ ได้
ไม่ได้ มีคนซุ่มยิงอยู่ทั้งเมือง พร้อมยิงอะไรก็ตามที่เห็นว่าเคลื่อนไหว
เราก็อยากจะช่วย แต่ไม่คิดจะช่วยจนตัวตาย
- ใช่แล้ว - ทันทีที่สว่าง เราจะออกกัน โอเคมั้ย
โอเค
ดีมากค่ะ โอเคนะ เดี๋ยวฉันหาให้
โอเค อีกเดี๋ยวฉันจะกลับมานะ เนอะ
- ไง - ไง
- ไหนดู - โอ๊ย ตาย ตัวร้อนมาก
ทุกคนตัวร้อนหมด
ในนี้อุณหภูมิ 40 องศาได้มั้ง
ติดต่อสามีได้รึเปล่า
ครอบครัวคุณเป็นยังไงบ้าง
ทุกคนโอเค ลูกสาวฉันชอบการผจญภัย ก็…
คุณควรจะพักบ้าง
ฉันก็พูดแบบเดียวกันกับคุณได้
แอนนา คุณต้องพัก
ดูเข้าสิ
เกิดได้ยังไง…
นี่มันเรื่องที่เกิดในประเทศโลกที่สาม ไม่ใช่ที่นี่
คนปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ที่นี่ได้ไง
- เกิดอะไรขึ้นเหรอ - ใช่ ดูเอาเรื่องอยู่
เห็นรึเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้น รู้รึเปล่าว่าเขาทำอะไรกันอยู่
ฉันแค่กำลังพยายามดูแลคนไข้
นี่ เดี๋ยวสิ แคเรน มีทั้งครอบครัว ชาวบ้าน ทุกคนเข้ามาขอให้เราช่วย
แต่พวกนี้เอาแต่บอกให้คนไปที่อื่น
แล้วคุณก็รู้สาเหตุดี
พวกนั้นกลัว พวกนั้นมีปืนแต่ก็กลัวพวกเรา
นี่ไม่ใช่เรื่องของพวกเราพวกเขา
ไรว… คุณได้ฟังข่าวบ้างรึเปล่า
พวกนั้นยิงพวกเราอยู่ แคเรน ยิงเราข้างหลังเลยด้วย
คนในนี้ก็จะตายอยู่แล้ว คุณยังอยากรับคนเข้าโรงพยาบาลเพิ่มเหรอ
ถ้าคุณเป็นห่วงเป็นใยพวกเราจริงๆ
คงไม่ปล่อยคนขึ้นมาตั้งแต่ต้น
ไม่ให้ใครเข้าแม้แต่คนเดียว
ตอนนี้ผมต้องรออีก
ผมรอไม่ได้
นี่จะช่วยให้เย็นขึ้นหน่อย
ไฟดับในวงกว้างนี้ อาจเกิดต่อเนื่องได้อีกหลายสัปดาห์
ในย่านที่ถูกพายุ…
พื้นที่หลายส่วนทั่วเมือง ถูกน้ำท่วมเต็มไปหมด
เสียหายหนักมาก
- ประกาศใช้กฎอัยการศึก - ความเสียหายแบบนั้น
ส่วนหลังคาทั้งหมดของซูเปอร์โดมโดนพัดหลุด
ที่นี่ดูเหมือนเบรุตที่น้ำท่วมจริงๆ
มันดูเป็นแบบนั้น
(เรื่องที่เกิดตรงนี้มันไม่ถูกต้อง คนไม่ดี)
(สิ่งเลวร้ายเข้าครอบงำใจคนแล้ว)
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์