Dziś pogorszyła się sytuacja
- ludzi uwięzionych w mieście. - Trzy dni po Katrinie.
Jak Nowy Orlean znalazł się w tej sytuacji?
Plądrują to, czego nie zniszczył kataklizm.
Kradzieże i zamieszki na zalanych ulicach.
- Stój! - …Ludzie
- próbują odbudować życie. - Nie wiem, co zrobię.
…straszne.
…taki chaos,
że w nowoorleańskiej policji zabrakło ludzi…
Rząd nie przysłał nam wsparcia.
Funkcjonariusze jedzą to, czego nie ukradli złodzieje.
Twierdzą, że nas karmią. Kłamią.
Czy jestem sfrustrowany? Tak. Tak jak wszyscy.
Pomocy!
Wiem, że ludzie oczekują natychmiastowych działań.
Nie możemy
stać bezczynnie, gdy ta operacja jest źle prowadzona.
Co robią władze stanowe?
Ray Nagin! To twoja wina, ludzie cię potrzebują.
To najbardziej jaskrawy przykład tego,
jak władze federalne, stanowe i lokalne zawiodły najuboższych,
najbardziej potrzebujących…
Rząd nie wiedział
o ludziach z Convention Center.
Jest tu niemowlę, które nie ma mleka ani wody.
Gdzie jest FEMA? Gdzie rząd?
Kto tym zarządza?
Wy.
DEPARTAMENT BEZPIECZEŃSTWA
Porozmawiajmy o czwartym dniu w Memorial.
Czwartego dnia
woda dotarła do poziomu rampy pogotowia.
Straciliśmy całe zasilanie w budynku. I cały nasz sprzęt.
To, czego potrzebujemy, by pomagać pacjentom.
Zaczęli umierać
i nie mogliśmy im w żaden sposób pomóc.
Kiedy ludzie zaczęli panikować?
Nie panikowaliśmy.
Nie baliście się?
Po tym, jak pękły wały, minął cały dzień,
zanim ktokolwiek z władz miejskich czy stanowych
zadeklarował jakiekolwiek akcje ratunkowe.
Otaczała nas woda i nikt nam o tym nie powiedział.
Powinniśmy byli się bać.
Powinniśmy byli szaleńczo walczyć o życie pacjentów. Ale tak się nie stało.
Nie wpadliśmy w panikę.
Wiedzieliśmy za mało, by wpaść w panikę.
A 45 ciał znalezionych w szpitalu?
Kogoś z tych pacjentów zamordowano?
Kierowała pani szpitalną komisją etyki.
- Pani wie najlepiej… - Pyta pani…
czy część tych osób została zabita.
Etyka bywa…
Mogę powiedzieć, że…
Jedyne, co mogę powiedzieć, to to,
że podjęliśmy zorganizowany wysiłek,
by ograniczyć cierpienie pacjentów.
A w tych ostatnich dniach w Memorial…
było wyłącznie cierpienie.
Brodźcie w wodzie
PIĘĆ DNI W SZPITALU MEMORIAL
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
Człowiek poszedł nad rzekę
Człowiek poszedł nad rzekę, Panie
Człowiek poszedł nad rzekę
Poszedł tam, by się modlić
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
SERIAL OPARTY NA KSIĄŻCE SHERI FINK
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
DZIEŃ CZWARTY
Richard? Masz coś?
Nic. Helikoptery tu nie lądują.
Dobra. Daj znać, gdyby coś się działo.
Dobrze.
- Skąd to masz? - Puść.
- Zabieram to. - Kto ci kazał?
Odpowiadaj.
- Potrzebuję ich. - Kto ci pozwolił?
Nie potrzebuję pozwolenia.
- To dla pacjentów. - My nie…
- Co się dzieje? - On kradnie wodę.
- Nie kradnę tej… - Co to ma, kurwa, być?
Należy do szpitala. Nie do was.
Jesteś z tego oddziału?
- Nie. - To idź stąd.
Idź!
Dobra, chodźcie…
Pozbierajmy je.
- Okej. - Dajcie po jednej każdemu pacjentowi.
Mamy jeden. Są tutaj!
Susan! Mamy helikopter. Zacznij wysyłać pacjentów.
Jezu. Dzięki Bogu.
Wyślemy tych w stanie krytycznym.
- Karen, jesteś tam? - Susan?
Mamy helikopter. Musisz zacząć wysyłać pacjentów.
Zaraz zacznę ich wysyłać.
Dobra. Zabieramy ich.
Musimy zabrać pacjentów na lądowisko. Chodźcie.
Karen, windy nie działają.
O kurwa.
Dobra.
Okej, weź latarkę.
Niech podejdzie do mnie każdy, kto jest na siłach.
Dobrze. Chodź tutaj.
- Spójrzcie. - Tak.
Chwyćcie boki prześcieradła. Trzymajcie mocno.
Żadnego luzu. Nie podnoście, póki nie powiem.
Przeniesiemy pacjentów
na dół na lądowisko w ten sposób. Wszystko jasne?
Dobrze. Ostrożnie. Patrzcie pod nogi. Uwaga.
- Tu jest jeszcze cieplej. - Uwaga.
Trochę wyżej.
Tak. Powoli.
Uwaga na plecy. Dobra.
Zakręcamy.
Mówcie, gdybyście musieli odpocząć.
- Uwaga na nogi. Znów zakręt. - Powoli.
Okej.
Dobre parametry. Gotów do transportu.
Hej! Czekajcie! Tędy. Najpierw ci w stanie krytycznym.
- Ciężko dotrzeć na lądowisko. - Dobrze.
Musisz iść przez piętro, do kolejnego korytarza,
za parkingiem
- i w dół rampy na lądowisko. - Ile to trwa?
- Ze czterdzieści minut. - Czterdzieści?
- Z każdym? W tym upale? - Tak.
Windy na parkingu nie działają.
Nie ma tam lepszej drogi.
- Dobra. - Okej.
Chodźcie. Przynieście ją tutaj.
- Lori, przenoście pacjentów. - Jasne.
Dobra, chodźcie. Ruszajmy.
Idziemy.
- Chodźcie. - Naprzód.
STRAŻ PRZYBRZEŻNA
Co się stało?
Nie ma z nią kontaktu. Nie przyjmuje wody.
- Tak, to udar cieplny. - Ona cierpi.
- Możemy jej coś dać? - Za mało czasu.
- Za mało? - Tak.
- Muszę przygotować pacjentów. - Ona cierpi.
Dajcie jej wilgotny ręcznik,
- schładzajcie ją… - Ma cierpieć?
Anno.
Ken… Potrzebuję czegoś na ostry dyskomfort pacjentki.
- Dyskomfort? - Ból!
Mamy morfinę.
Pięć miligramów.
Musisz wypisać receptę.
Żartujesz?
Musimy prowadzić ewidencję. Nawet w tej sytuacji,
musimy przestrzegać procedur.
Pospieszysz się?
Proszę, szybko.
- Anno. - Nie pozwolę jej cierpieć.
Teraz jej dobrze. Wytrzyma do czasu, aż ją stąd zabierzemy.
Anno.
Część pracowników chodzi do swoich samochodów.
Włączają klimatyzację, słuchają muzyki.
Horace. Nic mi nie jest.
Musimy szybciej przenosić pacjentów na lądowisko.
- Znajdź jakiś sposób. - Dobrze.
- Co to? - Chciałaś listę pacjentów LifeCare.
- Dziękuję. - Razem z pacjentami,
którzy byli w szpitalu i tymi przeniesionymi,
- mamy 53. Dwoje straciliśmy. - Okej.
- Susan. - Mamy siedmiu…
- Przepraszam. - Musimy zawiesić podawanie kroplówek.
Za duże ryzyko wynaczynienia…
Przepraszam.
Lista.
Sandra ją ma.
Ale co z nią… Przepraszam.
- Co z nią zrobisz? - Ja…
Zrobimy, co możemy
i damy znać, kiedy coś ustalimy.
A co jest do ustalenia?
Mamy 54… 53 pacjentów, których trzeba ewakuować.
Czekaliśmy na ciężarówki Gwardii Narodowej. Nie przyjechały.
Czekaliśmy na helikoptery. Nie przyleciały. Mamy waszą listę.
Zrobimy, co się da, by wprowadzić waszych pacjentów na listę do ewakuacji.
Powinnaś wrócić i być przy nich.
Musisz porozmawiać z kierownikami oddziałów.
Trzeba zacząć ograniczać żywność i wodę.
Do minimum.
Zdrowi pacjenci…
STRAŻ PRZYBRZEŻNA
Potrzebujemy pomocy!
Proszę, pomóżcie nam!
Potrzebujemy pomocy. Dobrze?
Potrzebujemy pomocy.
Chodźcie. Pomogę wam.
Dziękuję.
- Dalej. - Chodź, mamo.
Ludzie widzą startujące helikoptery.
Myślą, że możemy im pomóc.
Szpital jest jak latarnia morska w czasie sztormu.
Ściągają do nas.
- Ilu? - Na razie z dziesięć osób.
- Nie możemy przyjmować ludzi. - Jesteśmy szpitalem.
Trwa ewakuacja. Nie możemy przyjmować nowych osób.
Jak mamy się zająć kolejnymi?
Jak zatrzymamy ludzi? Zadzwonimy po policję?
Nawet, gdyby się dało, policja najwyraźniej ma nas w dupie.
To co mamy zrobić?
Mamy strzelać do ludzi? O tym mówimy?
Mówimy o zrobieniu tego, co konieczne.
Superdome, w którym schroniło się 20 000 osób,
jest otoczony wodą.
W środku nie działają toalety i klimatyzacja.
Poprosiłam prezydenta, żeby przekazał nam wszystkie dostępne zasoby.
Michael.
Helikoptery straży przybrzeżnej
nie ewakuują pacjentów z drugiego szpitala, LifeCare.
Co?
Pacjentów z LifeCare nie ma na jakiejś liście.
Przesłali nam nazwiska. To 53 pacjentów.
Nie są na liście wysłanej przez Tenet straży przybrzeżnej.
Jestem w kontakcie ze strażą. Powiemy…
- Michael. - To 53 osoby.
Helikoptery straży przybrzeżnej są dla pacjentów Memorial.
Co ci powiedzieli?
Skontaktowali się ze strażą przybrzeżną.
Nie mogą zabrać naszych pacjentów.
„Dziesięć palet wody. Przenośne zbiorniki z tlenem. Ciśnieniomierze. I 60…”
Susan. Co powiedziałaś moim ludziom?
Przekazałam jej to, co mi powiedziano.
Nie pomożecie naszym pacjentom?
Firma zorganizowała transport naszych pacjentów…
To są helikoptery straży przybrzeżnej.
Nie jesteście jej właścicielami.
Przekazałam wam listę nazwisk.
Dlaczego nie jesteśmy ewakuowani…
Gdybym znała odpowiedź, powiedziałabym ci. Ale nie znam.
Wydostajecie swoich ludzi…
a naszych…
Zostawiacie na pewną śmierć?
„Dalej 65 dawek insuliny. Czternaście torebek dekstrozy”.
Brakuje leków przeciwzapalnych i przeciwpadaczkowych, antybiotyków.
Zastrzelili go.
- Więc kradł? - Zabierał pieluchy.
Gliny go zastrzeliły. Strzelili mu w plecy i go tam zostawili.
To my toniemy. A oni do nas strzelają?
To jest tak…
Jakbyśmy nawet nie byli ludźmi.
Potrzebujemy pomocy.
A oni nas zabijają.
Zabijają nas jak psy.
Tylko tym dla nich jesteśmy. Nie jesteśmy ludźmi.
Jesteśmy dla nich psami.
Jesteśmy psami, a oni nas zabijają.
Przykro mi. Nie mam już miejsca.
Naprawdę, to wszystko. Nie mogę przyjąć więcej osób.
Inaczej umrą.
To maksymalne obciążenie!
Mam komplet!
- Musimy ewakuować 200 osób! - Hej!
Nie kłóć się. Znają swoje helikoptery.
Spowalniasz ich. Co to za ludzie?
- Przyprowadzili pacjentów. - Co oni tu jeszcze robią?
- To niebezpieczne. Trzeba oczyścić… - Ja tu dowodzę.
Tak? Byłam kapitanką w Air Force.
Byłam do tego szkolona. A ty?
- Co mam zrobić? - Sprowadź tych ludzi na dół,
przygotuj pacjentów.
Dobrze. Kto nie musi być z pacjentem?
Kto nie musi tu być?
Jeśli nie musicie tu być, opuśćcie lądowisko.
Otwór jest nieduży, z 90 na 100 centymetrów,
ale prowadzi z budynku na parking.
- Przedostaniemy tamtędy pacjentów? - Chyba tak.
Jeśli się uda, oszczędzimy 15-20 minut drogi na lądowisko.
Znajdź Karen. Wskaż jej drogę.
Jasne, robi się.
Nie możemy wam pomóc. To… teren prywatny.
Przepraszam.
To teren prywatny! Idźcie gdzieś indziej!
Czemu nie pomagacie?
Cofnąć się!
A dzieci?
Weźcie dzieci.
- Proszę. - Ma dzieci!
Powtarzam, cofnijcie się!
- Proszę! - Strzelamy?
- Bracie. - Pomóżcie.
Charles, przemyśl to.
- Strzelamy? - Pomóżcie nam.
- Nie ruszaj się! - Proszę!
Cofnąć się!
Nie pomogą nam. Chodźcie. Idziemy dalej.
Czekaj.
Charles, czekaj. Hej! Co zamierzałeś? Chciałeś go zastrzelić? I jego dzieci?
Co ty, kurwa, robiłeś?
To, co mi kazano.
JAK TAM JEST?
SZALEŃSTWO W PORZĄDKU? NIE WIEM
Co jest, kurwa?
Dokąd oni, do cholery, lecą?
O cholera.
To relacja na żywo.
Prezydent Bush jest na pokładzie Air Force One
i przelatuje nad Nowym Orleanem.
Prezydent leci z Teksasu do Waszyngtonu.
Biały Dom nie potwierdził,
czy prezydent odwiedzi dotknięte klęską tereny.
Władze miasta z trudem ratują ludzi.
Nawet nie wyląduje?
Nic nie zrobi?
Uwaga.
Tak jest.
RZECZY PACJENTA
Dobrze. Dalej.
Podjedź.
Został jeden.
Panie Scott, jestem Susan Mulderick. Jak się pan czuje?
- Jest mi cholernie gorąco. - Robimy, co możemy w tej sytuacji.
Karen mówiła, że ewakuujemy wszystkich ze szpitala?
Tak, proszę pani.
Przeniesiemy pana, gdy tylko będziemy mogli.
Gdyby czuł pan niepokój, proszę dać znać, dobrze?
Będę tutaj. To na pewno.
Dobrze.
Zmieści się w tym otworze w garażu?
Nie wiem. Nie wydaje mi się.
Nie poświęcimy na to wszystkiego.
Jest jeszcze jeden pacjent w LifeCare. Dramatycznie otyły.
Ma pewnie ze 130 kilogramów.
Zostaną ewakuowani jako ostatni.
Ale wydostaniemy ich, prawda? Susan?
Nie wiem, czy sama się wydostanę.
Tu Vince. Nie możemy z Anną odebrać.
Zostaw wiadomość.
Vince, nie wiem, czy dostajesz te wiadomości,
ale chcę, żebyś wiedział, że nic mi nie jest.
Wciąż nie ma zasilania.
Nikt nam nie pomaga. Nikogo nie ma.
Nikt niczym nie zarządza. Ani w szpitalu,
ani na poziomie władz miasta czy stanowych.
Ludzie umierają.
Właśnie widziałam, jak umierał pacjent.
Tak bardzo cierpiał, a my nie mogliśmy mu pomóc.
Prawie padła mi bateria. Wyłączę telefon.
Zostawisz mi wiadomość, kiedy to odsłuchasz?
Kocham cię.
Tak.
Dobra, prosto.
DEPARTAMENT ZDROWIA I SZPITALI
Susan.
Porozmawiaj z nim.
Mike Bowles ze stanowego Departamentu Zdrowia i Szpitali.
Wydostaniemy was stąd.
Liczba naszych pacjentów spadła ze 187 do 130.
W sumie mamy 460 pracowników Memorial,
447 członków rodziny i ludzi, którzy znaleźli tu schronienie.
Jest też 53 pracowników LifeCare i taka sama liczba pacjentów LifeCare.
To nie są nasi pacjenci.
Technicznie to nie są nasi pacjenci.
Kończy się jedzenie.
Jutro skończy nam się woda pitna.
Patrząc realistycznie, w tym tempie
nie ma szans na ewakuację wszystkich.
Musicie przeorganizować ewakuację.
Przeorganizować? Niby jak?
Priorytetem byli dla was najbardziej chorzy.
- Najbardziej potrzebują pomocy. - Przenoszenie ich trwa najdłużej.
To pacjenci, którzy mogą iść sami,
powinni być najpierw ewakuowani.
Macie opaski do selekcji?
Gdzieś mamy.
To standardowe wyposażenie. Zielone, żółte, czerwone, czarne.
Niech lekarze je rozdają.
Pacjentom, którzy mogą iść sami, dajcie zielone opaski.
Tym, którzy potrzebują pomocy, żółte.
Tym całkowicie zależnym od pomocy, czerwone opaski.
A czarne?
Tym, których nie da się uratować.
Co do tego drugiego szpitala, LifeCare.
Do współpracy przy ewakuacji
musicie ujednolicić procedurę.
Niech dadzą czarne opaski pacjentom, których ich zdaniem nie da się uratować.
Myśleliśmy o tym, żeby pacjenci z zakazem reanimacji
powinni być ewakuowani jako ostatni.
Jeśli tak postanowiliście, powinni dostać czarne opaski.
Więc tak zdecydujemy, kto przeżyje, a kto umrze?
Rozdając kolorowe opaski?
Próba ratowania wszystkich oznacza, że część tych, którzy mogli uciec,
ostatecznie zginie.
Kogo pan reprezentuje?
- Kto… - Departament Zdrowia i Szpitali.
Kto panu powiedział, że tych procedur mamy teraz przestrzegać?
Ludzie coś mówią, on coś mówi,
Gwardia Narodowa coś mówi, ale nie wiemy, kto tym kieruje.
Chce pani wiedzieć, kto tym kieruje? Nikt.
Musicie znaleźć sposób, by samodzielnie sobie pomóc.
Zaczniemy tu przysyłać łodzie, gdy tylko się da.
Prawdopodobnie dopiero rano.
Niech każdy, kto może chodzić, będzie gotowy.
O kurwa. Jezu.
Co się stało?
Nie widziałem, dokąd idę. Prawie zleciałem.
W porządku?
Tak.
Dobra. Nic ci nie jest.
Ludzie są wyczerpani.
Robią się nieostrożni.
Muszą odpocząć.
Powinniśmy zawiesić ewakuacje przez noc.
Chcesz to przerwać?
Co się dziś wydarzy?
Mam nadzieję, że wydostaniemy się ze szpitala.
Nie przyjedzie więcej ciężarówek.
Facet z Departamentu Zdrowia
przyśle łodzie dopiero rano.
Ktoś prawie zleciał z lądowiska,
czekając na helikoptery, które nie przylatują.
Zróbmy przerwę, bo ktoś zginie.
Pacjenci już umierają.
Ciągnięcie tego przez całą noc, z wyczerpanym personelem…
To im pomoże?
Chodzi mi tylko o kilka godzin. Do wschodu słońca.
Pracowaliście długo i ciężko.
Ale nie możemy tak dalej.
Prowadzenie pacjentów na lądowisko po ciemku jest zbyt niebezpieczne.
Zawieszamy akcję na noc.
Nie.
Przekażcie ludziom… żeby spróbowali odpocząć…
Susan, czy straż przybrzeżna nie lata też nocą?
Owszem. Ale… to dla nas zbyt niebezpieczne.
Popełniamy błędy, dochodzi do wypadków.
Nie możemy tego ciągnąć.
- Musicie… - Nikt nie wyjdzie.
- O świcie… - Mam rodzinę.
…wznowimy akcję.
- O świcie… - Nikt stąd nie wyjdzie.
…Obiecali na jutro łodzie.
Tkwimy tu od trzech dni.
Kiedy będzie jasno, wznowimy akcję. Dobrze?
Carson, już dobrze.
- Odpocznijcie trochę i… - Wszyscy stąd wyjdziemy. Chodź.
Widzimy się tu o świcie.
Idźcie odpocząć.
Mamo.
Rano przypłyną łodzie.
Umieszczę cię w jednej z nich.
- Wychodzimy? - Umieszczę cię w łodzi.
Nie idę. Nie!
- Nie idę, jeśli ty zostajesz. - Bez dyskusji.
Nie będziemy się kłócić. Wsiądziesz do tej łodzi.
I koniec.
Są łodzie. Wszyscy na dół!
Przypłynęły łodzie!
Wszyscy na dół!
Wszyscy na dół! Wstawajcie!
Szybko. Wstawajcie! Są łodzie!
Na dół, już! Bierzcie po jednej torbie! Żadnych zwierząt!
Jedna torba. Żadnych zwierząt!
Musimy iść.
- Co zrobimy z Rolfiem? - Tylko torba.
Jedna torba. To wszystko.
Musimy iść.
Jedna torba! Żadnych zwierząt!
Wstawajcie!
Możliwe. Ale nie wiem.
- Miasto niszczeje… - Horace.
- Tak. - Horace, co się dzieje?
Nie wiem.
- Gdzie są łodzie? - Nie wiem.
Proszę wejść do środka.
Proszę pani!
Co się dzieje?
Nie ma żadnych łodzi.
- Mówili, że przyślą… - Nie ma łodzi.
Posłuchajcie.
Cicho.
- Nie ma łodzi. - Co?
Nie ma łodzi.
Poważnie? Jak to…
Zamierzaliśmy go zostawić.
Ewing. Są tu wszystkie twoje rzeczy?
- Co? - Twoje rzeczy. Są tutaj?
Minnie?
- Chyba tak. - Tak.
Rzeczy części pracowników zniknęły. Ktoś je zabrał.
Kiedy?
Kiedy byliśmy na dole. Czekając na łodzie, które nie przypłynęły.
Chryste. Serio?
Okazy kolekcjonerskie. Nie mogłem zostawić ich w domu.
Działają. To się liczy.
Potrzebujemy ich? Mamy ochronę.
Nie wykonują swojej pracy. To nasi pacjenci, nasze rodziny.
Musimy ich chronić.
Jest tu gorąco. Wiecznie gorąco.
Nie wyobrażasz sobie, jak gorąco.
Kończy nam się jedzenie i picie. Nie ma leków.
Pacjenci jęczą i płaczą.
Nieustannie rozbrzmiewa tu rozpacz.
Toalety przestały działać.
Wszędzie są ścieki. Cuchnie śmieciami i kałem.
Ludzie się dławią. I ludzie umierają.
Zaczynają już umierać.
Długo już nie wytrzymamy.
Potrzebujemy pomocy. Mark, twoja matka potrzebuje pomocy.
Musicie nam pomóc.
Zróbcie coś. Proszę, zróbcie coś.
Słyszeliście ją? Potrzebują pomocy.
Memorial potrzebuje pomocy i to już.
Jesteś tam?
Memorial nie jest chwilowo priorytetem
- dla akcji ratunkowych. - Słyszałaś ją?
Ludzie umierają.
Memorial ma dopiero kategorię drugą.
Ludzie stoją bezczynnie.
Nikt nic nie robi, a wy nie pozwalacie nam pomóc.
Zróbcie coś!
Proszę zwolnić linię.
Nikt z was nic nie zrobi? Nawet nie spróbujecie?
Mark!
Mark.
Możemy spróbować dotrzeć tam pieszo.
Woda jest zbyt wysoka. Może być toksyczna.
Zbliżmy się, o ile się da…
Hej. Chcecie dotrzeć do szpitala? Zabierzemy was tam.
- Jak - Mamy parę łodzi.
Przyjechaliśmy pomagać, a nie pozwalają nic robić.
Będziesz umiał znaleźć szpital?
Wiem, gdzie jest.
- Urodziłem się tam. - Wyruszymy o świcie.
Możemy ruszać. Mark go znajdzie.
Nie. Snajperzy strzelają do wszystkiego, co się rusza.
Chcemy pomóc, ale nie chcemy ginąć.
- Tak jest. - Wyruszymy, kiedy zrobi się jasno. Dobra?
Dobrze.
Dobrze. Przyniosę.
Zaraz wrócę, dobrze?
- Hey. - Hey.
- Spójrzmy. - Jezu. Rozpalony.
Jak wszyscy.
Jest tu ze 40 stopni.
Dodzwoniłaś się do męża?
Jak twoja rodzina?
W porządku. Moja córka marzyła o przygodzie, więc…
Powinnaś odpocząć.
Mogę ci powiedzieć to samo.
Anno, musisz odpocząć.
Spójrz na to.
Jak to…
Takie rzeczy dzieją się w krajach trzeciego świata, nie tutaj.
Jak ludzie do tego dopuścili?
- Coś się stało? - To coś poważnego.
Widzisz, co się dzieje? Wiesz, co robią.
Zajmuję się pacjentami.
Czekaj. Karen, mamy rodziny, wszyscy przychodzą do nas po pomoc,
a oni tylko odpychają ludzi.
Wiesz dlaczego.
Boją się. Mają broń, ale boją się nas.
Tu nie chodzi o nas.
Co kur… Słuchałaś wiadomości?
Strzelają do nas, Karen. Strzelają nam w plecy.
Umierają tu ludzie, a ty chcesz sprowadzić kolejnych?
Gdyby ci na nas zależało, nie wpuszczałbyś tu nikogo.
Żywej duszy.
Muszę poczekać.
Nie mogę.
Na ochłodę.
…przerwy w zasilaniu mogą trwać tygodniami
na obszarach…
…w wielu częściach miasta utrzymuje się woda.
Ogromne szkody.
- …stan wyjątkowy. - …szkód.
Runęła cała górna część Superdome.
To wygląda jak Bejrut zalany wodą.
Tak to teraz wygląda…
DZIEJĄ SIĘ TU NIEDOBRE RZECZY. ŹLI LUDZIE.
ZŁO WZIĘŁO GÓRĘ
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK