Dzień po uderzeniu Katriny
wszyscy myśleli, że mieliśmy szczęście.
Że wszystko będzie dobrze.
I było dobrze.
Wyszło słońce, poziom wody opadł.
Potem okazało się, że puściły wały.
Woda zaczęła napływać do miasta
i nie dało się jej zatrzymać.
Wiedzieliście, jak zła będzie sytuacja w Memorial?
Nikt nie wiedział.
Nikt.
Gdy wspomina pan tamte wydarzenia,
co wydaje się panu kluczowe?
Kluczowe?
Kluczowe wydaje mi się to, że to trwało tylko pięć dni.
Wystarczyło pięć dni, by wszystko się rozpadło.
Co działo się w tym czasie z dr Pou?
- Co się… - Jak…
Jak zachowywała się w ciągu tych pięciu dni?
Tak jak wszyscy.
W tych okolicznościach wychodzi na jaw, kim jesteśmy.
Brodźcie w wodzie
PIĘĆ DNI W SZPITALU MEMORIAL
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
Człowiek poszedł nad rzekę
Człowiek poszedł nad rzekę, Panie
Człowiek poszedł nad rzekę
Poszedł tam, by się modlić
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
SERIAL OPARTY NA KSIĄŻCE SHERI FINK
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
DZIEŃ TRZECI
Kiedy nas stąd wyciągną?
Dobrze. To…
Dzięki temu dostanie się tu trochę powietrza.
Wiem, że jest duszno. I gorąco.
Ale musicie zachować spokój i posłuchać.
Nieważne, co słyszeliście
i jakie krążą plotki. Powiem wam, jak jest.
Pękł wał przeciwpowodziowy przy 17th Street Canal.
Może kilka innych. Miejskie pompy nie działają.
Woda napływa i będzie napływać.
Szpital zostanie zalany, być może do poziomu pierwszego piętra.
Musimy się ewakuować i to natychmiast.
Dokąd? Na zewnątrz okradają i napadają ludzi.
Nie wiem, co się tam dzieje,
ale wkrótce tu będzie ponad cztery metry wody.
Zostaniemy odcięci i pozbawieni zasilania.
A kiedy stracimy piwnicę, stracimy resztę jedzenia i zapasów.
- Kończą się leki. - Po co ewakuacja,
skoro jest tu Gwardia Narodowa?
Nie wiem, ile tu zostaną. Są potrzebni w całym mieście.
Musimy się stąd wydostać,
zanim stracimy resztki zasilania w budynku.
Mamy generatory.
Gdy woda przekroczy poziom 1,2 metra, zaleje przełączniki elektryczne
i wszystko się wyłączy.
Przybywa około 30 centymetrów na godzinę. W najgorszym razie mamy cztery godziny.
- Świetnie. - Reszta to kwestia szczęścia.
Jak wydostaniemy pacjentów?
Rozmawialiśmy z Gwardią o ściągnięciu samochodów.
Rozmawiamy też z kontrahentami o przysłaniu karetek.
Sandra mailuje z Tenet, żeby ustalić,
czy mogą ściągnąć prywatne helikoptery, czy straż przybrzeżna…
Czy helikoptery mogą tu w ogóle lądować?
Kiedy ostatnio używano lądowiska?
Kiedy przyleciał tu papież.
W 1991 roku.
Papież przyleciał tu w 1987 roku.
Cudownie.
Osiemnaście lat?
Poważnie?
Nie używano lądowiska od 18 lat?
Nawet jeśli się nadaje,
windy nie są podpięte pod zapasowy system zasilania.
Nie działają.
Nie da się przewieźć pacjentów bezpośrednio na lądowisko.
Ktoś tu ma wykształcenie inżynierskie?
Dowolne?
- Ktokolwiek? - Tak.
Idź z Erikiem i zacznij sprawdzać lądowisko.
Musisz zdecydować, czy jest stabilne.
Zdecydować? Jak?
Musisz zdecydować.
- Chodźmy. - Dobrze.
Znajdziemy sposób, by pacjenci dotarli na lądowisko.
Coś wymyślimy.
Na razie musicie zacząć rozmawiać ze swoimi zespołami.
Woda miejska jest zanieczyszczona.
Nie używajcie jej, nie pijcie z kranów.
Woda butelkowana musi wystarczyć dla 2000 osób…
Hej, tu Vince. Nie możemy z Anną odebrać.
Vince, to znowu ja.
Zadzwoń, kiedy będziesz mógł.
U mnie w porządku, ale oddzwoń.
- Podejdziecie? - Co mówili?
Podejdźcie tu, proszę.
Musicie zachować spokój. Dacie radę?
Diane? Ewakuują szpital.
- Kto ewakuuje? - Memorial. Ponoć wszystkich przenoszą.
- Zaczynamy ewakuację. - Piętra?
- Całego szpitala. - Kiedy?
Teraz. W tej chwili.
Zabiorą nas ze sobą? Jak mamy zabrać pacjentów?
Kto tym kieruje?
- Diane? - Zostań z mamą.
- Co się dzieje? - Zostań z matką, dobrze?
Jezu, pozwól mi być przy krzyżu
Bezcenne źródło
Dostępny dla wszystkich Uzdrowicielski strumień
Spływa z Kalwarii
Przy krzyżu będę patrzeć i czekać
Z nadzieją i zaufaniem
Aż dotrę do złotego pasma
POGOTOWIE
Tuż za rzeką
Napływa woda.
Wypełnia parking.
Zostań tam. Zostań z moją mamą, dobrze?
Tak, jestem tu.
Pewnie rozstawiają punkty kontrolne.
Wypuszczają ludzi z miasta, ale nie wpuszczają.
Jeśli znajdziemy jakąś bazę operacyjną albo punkt zborny
i załatwimy sobie przepustki wolontariuszy,
dostaniemy się do miasta i dotrzemy do szpitala.
Ale jeśli to wszystko zrobimy, a oni zdążą przenieść twoją mamę…
A jeśli tego nie zrobią?
Jeśli nie zdołają?
Zasilanie padło, poziom wody się podnosi.
Ale to szpital.
Bez prądu to nie szpital. To tylko budynek.
Tak czy inaczej, lepiej tam dotrzeć,
niż czekać na telefon, który nie nadejdzie.
To moja mama. Nie zostawię jej.
Powinniśmy znaleźć straż pożarną.
Miasto będzie wzywało personel ratunkowy.
Może uda nam się do nich dołączyć i przebić się do szpitala.
Znajdziemy twoją mamę.
Cokolwiek będzie trzeba zrobić.
Susan?
- Diane Robichaux z LifeCare. - Hej.
Ewakuujecie szpital?
Tak.
Czemu dopiero się o tym dowiaduję?
Jak mamy ewakuować naszych pacjentów?
Jesteście prywatnym szpitalem. Nie macie planu?
Nie możemy się z nikim skontaktować. Nie mamy lekarzy.
Nie macie kontaktu z centralą?
Prawie wcale.
Niech skontaktują się ze strażą przybrzeżną, prywatnymi czarterami,
a jeśli nasze lądowisko się nadaje, dam znać.
Daj mi listę pacjentów w stanie krytycznym.
To większość.
Daj listę, zrobimy, co się da.
Na razie nie umiemy nawet pomóc sobie.
Mamy coś?
Telefon do oficera Narodowej Straży Powietrznej.
Kierunkowy do Baton Rouge.
- Koordynuje… - Dzwoniłaś?
- Nie mogłam się połączyć. - A Tenet?
- Mailuję do nich, ale… - Napisz,
- że kończy nam się czas. - Pisałam…
To nasza firma macierzysta, na Boga.
Napisz, że za około cztery godziny
stracimy zasilanie i potrzebujemy pomocy.
Staram się.
Wiem. Wiem, że się starasz.
Daj znać, gdybyś się czegoś dowiedziała.
Dobrze.
To był dziś częsty widok.
Helikoptery i ekipy ratunkowe ewakuowały setki osób,
jedną po drugiej, z dachów.
Wydawało się, że Nowy Orlean uniknie najgorszego,
ale dwa kluczowe wały pękły i woda szybko wypełniła miasto.
Canal Street jest teraz kanałem.
W mieście nie da się mieszkać jeszcze przez wiele dni.
Miasto, które leży poniżej poziomu morza, jest pod wodą.
W nocy puściły dwa wały chroniące Nowy Orlean.
Jeden z 200…
Kolejny mail z Memorial…
- Co? - Memorial w Nowym Orleanie.
Muszą ewakuować pacjentów.
Wszystko zostało zalane.
Wygląda dość nerwowo, nie?
- Co powinniśmy zrobić? - Co zrobić? No…
Jest jakaś procedura awaryjna czy coś…
Prześlij do kogoś ten mail.
Ma wielu adresatów. Nikt nie odpisuje.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Michael. Faktury pro forma dla Karoliny Południowej. Podpiszesz?
Tak.
Mam to zrobić teraz?
Na jutro musi być gotowe.
Możemy później?
- Musimy je wydrukować. - Zaraz wrócę.
- Steve? - Hej.
Dostajemy maile.
Jeden z naszych szpitali zalało po huraganie
- i muszą się ewakuować. - Okej?
Proszę o pomoc.
- Zastanawiam się, czy mamy… - Mamy?
Czy mamy jakieś umowy z firmami od transportu medycznego?
Jest plan ewakuacyjny? Czy ktoś może…
Nic nie wiem o planach awaryjnych.
Nie ma kogoś w Luizjanie?
Zajmujemy się rozwojem firmy.
No tak.
Naprawdę potrzebują pomocy.
- Nie wiem. - Słuchaj…
Hej, Michael. Czekaj.
Jak się nazywa ten wiceprezes? Ten, który był w Gwardii Narodowej?
- Który? - Chyba Portis.
- Znajdź jego namiary. - Super.
- Dobra. Daj mi znać. - Dobrze.
Biuro Alana Portisa.
Tu Michael Arvin z Tenet z Dallas. Próbuję…
Jak się pan nazywa?
Michael Arvin. Dyrektor Rozwoju Biznesowego Wybrzeża Zatoki.
Mamy sytuację awaryjną w Nowym Orleanie.
Jeden z naszych szpitali prosi o wsparcie awaryjne…
Pan Portis jest na urlopie. Mogę przekazać wiadomość.
- Może pani do niego zadzwonić? - Jest na urlopie.
Jeden z naszych szpitali został zalany i potrzebuje pomocy.
Muszę porozmawiać z panem Portisem.
- Halo? - Proszę poczekać.
Możesz trochę pogłośnić telewizor?
Woda ma głębokość 30 centymetrów. Tam jest dużo głębsza.
Dwanaście godzin temu jeździliśmy tędy, ulice były kompletnie suche.
Pan Arvin?
Tak, jestem.
- Łączę z panem Portisem. - Halo?
Mówi Michael Arvin.
Dyrektor Rozwoju Biznesowego Wybrzeża Zatoki.
Tak?
Mamy sytuację awaryjną w Nowym Orleanie. Dostajemy maile,
że jeden z naszych szpitali wymaga wsparcia.
Powiedziano mi, że był pan w Gwardii Narodowej.
Zgadza się.
Czy ma pan tam jakieś kontakty?
- Kogoś, do kogo mógłbym zadzwonić… - Nie mam.
A czy ma pan jakiś pomysł, z kim mógłbym się skontaktować…
Nie jestem w biurze.
To chyba pilna sprawa. Raczej nie może czekać.
Proszę dzwonić do Gwardii Narodowej. Pewnie coś koordynują.
KONTAKTOWALIŚCIE SIĘ Z GWARDIĄ?
JEŚLI ZACZYNACIE EWAKUACJĘ, TO, O ILE WIEMY,
GWARDIA WSZYSTKO KOORDYNUJE. POWODZENIA.
CZYLI JESTEŚMY ZDANI NA SIEBIE I NAM NIE POMOŻECIE?
NIE. JESTEM TU, POMOGĘ WAM.
Próbuję zdobyć numer
do Gwardii Narodowej w Luizjanie albo do straży przybrzeżnej.
Tak, zaczekam.
Nieprzygotowani i przytłoczeni.
…na wyżej położone tereny.
Szybko. Dawajcie następne.
Więcej, więcej. Tak jest.
GDZIE JESTEŚ, FEMA?
Jak mamy przeprowadzić na górę 200 pacjentów?
Tak.
Hej, chodźcie.
- Musimy sprawdzić konstrukcję. - Tak.
Jezu.
I co?
Skorodowane. Wszędzie, gdzie jest metal.
- Bardzo źle? - Nie wiem. Mówię tylko, co widzę.
Może wcisnęlibyśmy tu piłę do kości.
Można by rozciąć metal i ocenić głębokość korozji.
Zanim wylądują tu helikoptery, trzeba się upewnić,
że ta konstrukcja wytrzyma ich ciężar.
Okej.
- Freddy. - Tak.
Schodzę. Potrzebuję jakiejś piły. Czegoś do cięcia stali.
- Do cięcia stali? - Tak. I to szybko.
Nie.
Nie!
Hej! Chodź tu.
- Ja? - Ty! Chodź.
Potrzebujecie pomocy?
Tak.
Gwardzista 5-8-5, jestem…
- Gdzie jestem? - Baptist Memorial Hospital.
Baptist Memorial Hospital. Personel medyczny prosi o ewakuację.
Przyjąłem.
Mogę ewakuować jedną osobę.
- Jedną? - Szybko.
Musimy ewakuować prawie 200 pacjentów.
Trzeba zdecydować, kto będzie pierwszy, a kto ostatni.
Uważam, że pacjenci w najgorszym stanie,
którzy najbardziej zależą od systemów podtrzymywania życia,
powinni być pierwsi.
Trochę ponad 20 osób na OIOM-ie.
Nie pomożemy im, jeśli padnie zasilanie.
To samo dotyczy noworodków pod respiratorami.
Nie przeżyją.
Parę pacjentek w ciążach wysokiego ryzyka, sześcioro dializowanych,
dwóch pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego.
Oni wszyscy muszą jak najszybciej uzyskać pomoc.
Potem ewakuujemy bardziej stabilnych pacjentów,
potem cywilów z rodzinami, personel i na koniec lekarzy.
Przepraszam.
Zgadzamy się?
Tak.
Dobrze. Gwardia Narodowa obiecała,
że przewiezie ciężarówką 35 pacjentów medycznych i chirurgicznych.
Tylko 35? To wszystko?
Tak mówili.
Na lądowisku jest helikopter.
Dlaczego pilot uznał…
Stałem tam. Machałem. Myślał, że daję mu znaki.
- Mówi… - Jest z Tenet?
- Ile ich wyślą? - Posłuchajcie.
Zabierze jednego pacjenta, ale musimy się pospieszyć.
- Co? Jednego? - Tak.
- Niech weźmie noworodka. - Dobrze.
Sandro, lądowisko działa.
- Powiadom Tenet. - Tak jest.
Karen, lądowisko działa. Przygotuj pacjentów.
Najpierw ewakuujemy noworodki i pacjentów z OIOM-u.
Jasne.
Zaczniemy przenosić pacjentów, dobrze? Zaczynajmy.
Okej. Jest helikopter.
Dajcie najbardziej chore dziecko. Resztę przygotujcie do ewakuacji.
- Weź małą Edmonds. - Dobrze.
Zabezpieczcie drzwi.
Tutaj.
Steve. Odezwało się Memor…
Chwileczkę.
W Memorial mogą przyjmować helikoptery.
Mam w Baton Rouge szpital gotów przyjąć pacjentów.
Kontaktuję się z prywatnymi firmami od helikopterów,
kilka szpitali w Atlancie oferuje wsparcie.
Nie. Bez nieba…
Firma mówi, że to musi być straż przybrzeżna i Gwardia.
Jesteśmy w kontakcie. Znają sytuację.
Atlanta chce pomóc.
Mike, nie chodzi o pomoc po wypadku samochodowym.
To powódź. I akcja ratunkowa. Okej?
To wojsko. Tym się zajmują. Pozwól im to robić, okej?
Okej?
Okej.
Tak, jestem.
Memorial może przyjmować helikoptery, ale pomoże nam straż przybrzeżna.
Tak, dam znać.
…scenariusz katastroficzny.
Woda podnosi się w zastraszającym tempie,
a burmistrz Ray Nagin twierdzi, że jeśli Korpus Inżynieryjny
nie zdoła uszczelnić wału, to do końca dnia
całe centrum Nowego Orleanu, w tym tereny nad poziomem morza,
może znaleźć się pod wodą.
Uwaga.
Ostrożnie. Dobrze.
- Tylko… - Na trzy.
- Gotowi? - Raz, dwa, trzy.
Okej.
Trzymajcie prosto.
- Powoli. - Stopień.
- Powoli. - Skręcamy.
Gotowi? Uwaga na stopy.
Dobra, dalej.
- Wyżej nie mogę. - Okej.
Trochę wolniej. O Boże.
- Hej. Dalej. - Okej.
W porządku.
Czekajcie. Musimy podać jej tlen.
- Sekundę. - W porządku?
Okej? Ruszajmy.
Dobra, gotowi?
Mamy to.
Co ty, kurwa, robiłeś? To za długo trwało!
- Winda nie działa. - To coś wymyślcie.
Ludzie potrzebują pomocy, nie traćmy czasu.
Dajcie ją do środka. Szybko.
- Musimy ruszać. - Szybko.
Cofnijcie się!
- Cofnijcie się. Ruchy! - Ona nie wraca.
Dobra!
Czysto, startujemy!
Jeśli przetransportujemy noworodki helikopterem,
a 35 pacjentów pojedzie z Gwardią Narodową,
to ile osób nam zostaje?
Zostaje 150 pacjentów plus lekarze, personel i cywile.
Co wziąć pod uwagę, ustalając kolejność ewakuacji?
Ci, którzy odmawiają reanimacji, powinni być ostatni.
Dlaczego?
Podpisali już zakaz reanimacji.
Zaznaczyli, że nie chcą być ratowani.
To nie…
Taki zakaz nie oznacza, że nie należy ich ratować.
Nie chcą resuscytacji krążeniowo-oddechowej.
Żeby podpisać zakaz reanimacji, trzeba mieć nieulecza…
Nie. To…
- Nie rozumiesz idei tego zakazu. - Richard.
Czemu tacy pacjenci mają teraz być priorytetem?
Mamy na OIOM-ie tylko czworo takich pacjentów.
Mówimy tylko o wyjątkowej sytuacji.
Jeśli możesz wydostać zdrowych pacjentów zamiast nieuleczalnie chorych…
Susan powinna wziąć udział w tej rozmowie.
To ona tu rządzi. Prawda?
Tutaj.
Dawaj. Jedź.
Tak, przejeżdżaj.
Zaczynamy.
Zwolnij. Oszczędzaj wodę, dobrze?
Sama też trochę wypij. Jeśli się odwodnisz, nikomu nie pomożesz.
Jane?
Monitor serca jest odłączony?
Powiedziano nam, że zawieszamy zbędną opiekę,
- bo ewakuujemy pacjentów. - Kto tak powiedział?
- Dr Cook… - Nie obchodzi mnie to.
To moja pacjentka. Podłącz monitor.
Muszę to skonsultować.
Słucham?
Powinnam zapytać…
Nikogo nie musisz pytać. Podłącz jej monitor.
Wiesz co? Jebać to.
Mówiłem, żeby zawiesić zbędną opiekę.
Ta kobieta nie jest zbędna. Musi być monitorowana.
- Ja… - Odłącz ten monitor.
- Jeśli masz coś do powiedzenia… - Nie podłączaj, o ile nie powiem.
- To moja pacjentka! - Nie mamy czasu na brednie.
Kieruję tym piętrem i powiedziałem ci, co masz robić.
Nie będzie mi niczego dyktował jakiś młodszy lekarz.
Rozumiesz?
Kurwa…
Hej, kto tu zarządza?
Tamten facet.
Dziękuję.
Stoicie i tracicie czas.
To pan tu rządzi?
Kim pan jest?
Chcemy zgłosić się do pomocy.
Jeśli jedziecie do Nowego Orleanu, chcemy dołączyć i pomagać.
- Nie zabieramy cywilów. - Nie jesteśmy cywilami.
Jestem sanitariuszką.
Koordynuję program ratowników medycznych w Nunez Community College w Chalmette.
Jeśli chce pan zadzwonić, nazywam się Sandra LeBlanc.
Wiem, co robię i chcę pomóc.
Jimmy! Przynieś dokumenty!
Wpiszcie się.
Podajcie dane, doświadczenie, namiary na bliskich.
Macie tu masę ludzi. Kiedy ruszacie?
- Nie wiem. - Na co czekacie?
Aż ktoś zdecyduje, co z nami zrobić.
Ciężarówka Gwardii Narodowej.
Poziom tlenu prawidłowy.
- Nic jej nie jest. - W porządku.
Dobra. Bliżej. Okej, uwaga.
W porządku?
- Idę za tobą. - Jest okej.
W porządku z nią.
Ostrożnie.
Więcej nie weźmiemy.
- Okej, idziesz? - Ostrożnie.
Już dobrze, kochanie.
- Dokąd ich zabieracie? - Do Teksasu.
To najbliższy szpital?
Tam kazano nam ich zabrać.
Mają cię.
Dokąd jadą?
Pochylcie głowy.
Dobra.
To wszystko.
To tylko 20 pacjentów. Mieliście zabrać 35.
Tyle mamy miejsca.
- Kiedy będzie następna ciężarówka? - Tak szybko, jak się da. Jedzie pani?
Powinnaś jechać.
Nie, ty jedź.
W porządku. Co ja bym robiła w Teksasie?
W porządku.
Co mamy zrobić?
W porządku… Przyjedzie następna.
Przyjedzie następna.
To wszystko. Okej.
Czysto.
To nie ma sensu.
Gdzie helikoptery?
Cholera.
Gdzie one są?
Przekaż, że nie ma helikopterów.
O cholera.
Hej. Cofnąć się!
Hej! Cofnijcie się!
Susan, nie zatrzymamy wody. Zaleje nasze panele.
Stracimy generatory.
Mówiłeś, że mamy cztery godziny.
W najlepszym wypadku. Mamy minuty.
Susan. Nie ma helikopterów.
Noworodki są na lądowisku, ale nie ma helikopterów.
Sandra, gdzie są helikoptery?
Noworodki są na lądowisku.
Nie wiem. Powiedzieli, że przylecą.
Potrzebujemy helikopterów. W tej chwili!
GDZIE SĄ HELIKOPTERY?
MAMY NOWORODKI, KTÓRE TRZEBA EWAKUOWAĆ. PROSZĘ.
Minęło parę dni od huraganu, a ludzie wciąż są uwięzieni.
Liczą na to, że helikopter zabierze ich w bezpieczne miejsce.
Frustracja wobec tempa pomocy federalnej osiągnęła punkt krytyczny.
Burmistrz Nowego Orleanu krytykuje działania rządu.
Ruszcie tyłki. Zróbmy coś.
Zaradźmy największemu jeb… kryzysowi w historii tego kraju.
POTRZEBUJEMY POMOCY. NATYCHMIAST.
- Dobra. - Nie uratujemy tych paneli!
Wynośmy się stąd. Kurwa, to zbyt niebezpieczne.
Chodźcie.
Wszystko będzie dobrze?
Bez zasilania nie będzie wentylacji.
Trwają operacje poszukiwawczo-ratownicze. FEMA nazywa to
największą klęską żywiołową w historii USA.
…katastrofalny w skutkach,
bo obszar Crescent City jest poniżej poziomu morza.
Dziś zapadł zmrok.
Słychać ludzi wołających o pomoc.
Słychać wyjące psy.
Wszyscy są odcięci. Mają nadzieję, że ktoś im pomoże.
Ale dziś musieli zawiesić akcje ratunkowe.
Woda wciąż napływa. Jest coraz gorzej.
Setki, wręcz tysiące ludzi
są uwięzione na dachach i strychach. Czekają na ratunek.
Oprócz powodzi są też inne zagrożenia.
Przemoc, grabieże, snajperzy. To niebezpieczna sytuacja.
Ludzie w Nowym Orleanie
mówią o ewakuacji dwóch szpitali w okolicy.
Okazuje się, że te plany wstrzymano.
Według raportów puściły liczne wały chroniące miasto.
Poziom wody rośnie, zapanował chaos, miasto popada w kryzys.
Nie wiem, jak opisać to, co się tutaj dzieje.
Ludzie nie wyobrażają sobie…
Kolejne dzielnice zalewa woda.
Liczba uwięzionych, zaginionych i zmarłych pozostaje nieznana.
Wypijesz trochę wody?
- W porządku? - Susan. Jak tam?
Hej. Pozwalam matce odpocząć.
Jesteście tu cały dzień. Pomyślałam, że zajmę się paroma osobami.
Powiadom ludzi ze swojego oddziału,
że nie przyjadą kolejne ciężarówki.
Poziom wody jest zbyt wysoki,
wycofują swoich ludzi.
A co z naszymi ludźmi?
Firma robi, co może.
Szpitale nie mają wody i zasilania.
Jak długo wytrzymają?
Jak wydostaną ciężko chorych z miasta?
Mamy bardzo mało jedzenia i wody.
Racjonujemy je.
Martwimy się o to,
że większość wentylatorów zasilają baterie,
a nie mamy więcej baterii.
Padną, kiedy skończą się baterie.
Wybuchy wstrząsnęły przed chwilą Nowym Orleanem.
Miasto wymyka się spod kontroli, pojawia się anarchia…
Nie ma rozkazu wymarszu?
Żadnych.
Jezu.
Dobra. Nieważne.
Ustal, gdzie trwa najbliższa akcja ratunkowa. Nie będziemy czekać.
Robi się.
Dobra. Szykujcie się. Zaraz ruszamy.
Znajdźcie sobie miejsce w pojazdach.
Zabierzcie ze sobą wodę.
- Nareszcie. - Chodź.
- Dokąd jedziemy? - Nie wiem, ale ruszamy.
Weźcie latarki. Jedziemy do roboty.
Dobra. Ruszamy. Bierzcie zapasowe baterie.
Jedziemy.
Załadujcie wóz.
Nie ma nic cenniejszego od życia.
Nic a nic.
Wiem. Wierz mi, wiem.
Ale dzięki za przypomnienie.
Chłopiec czy dziewczynka?
Tego nie wiem.
Serio? Chyba żartujesz.
Niewiele zostało w życiu niespodzianek.
Takich naprawdę dobrych niespodzianek.
Bóg pobłogosławił mnie jedną i czekam na nią.
Tylko mi się nie przygnębiaj.
Ty się zasmucasz, a wtedy ja się zasmucam.
Oboje mamy wiele powodów, by żyć.
Tego się trzymajmy.
Dobrze.
Diane?
Diane, pacjent umiera.
Co się stało?
Migotanie komór. Nie oddycha.
Nie ma zakazu resuscytacji.
Biegnij do Memorial. Powiedz, że pacjent umiera, potrzebujemy lekarza.
Przygotuję zestaw do reanimacji.
Potrzebuję lekarza.
- LifeCare, siódme. Kod niebieski. - Nikt na górze się tym nie zajmie?
Nie ma tam lekarzy. Potrzebujemy kogoś.
Dr Pou, kod niebieski na siódmym.
Ja pójdę. Ściągnij lekarza z ostrego dyżuru.
- Gdzie? - Tędy.
Ładuję.
- Cofnąć się. - Czysto?
Czysto.
- Już. Czysto? - Czysto.
- Ucisk. - Co się dzieje?
Mężczyzna, 73 lata, prawostronne zapalenie płuc, POChP,
zapalenie jelita grubego, cukrzyca, arytmia.
- Ile to trwa? - Dziesięć minut.
O rany.
- Druga dawka epinefryny. - Jeszcze raz.
Brak tętna.
Dalej.
Intubujmy go. Wstrzymajcie ucisk.
Możliwie szybko.
Stan krytyczny.
Nic.
Ucisk.
Nic.
Brak reakcji.
Intubacja wykonana.
Brak ciśnienia krwi. Kontynuuj ucisk.
I co?
Brak funkcji życiowych. Próbuj dalej.
Jest tętno?
Nic.
No dawaj.
Przerwać ucisk.
Czas zgonu… 22.15.
Tak się zaczęło.
Byliśmy w ciemności. Odcięci. Bez prądu.
Dałyście z siebie wszystko.
Zrobiłyście, co mogłyście.
Dziękuję.
Tak. Nie można pojąć, jak tam było.
Nawet dla nas, lekarzy, śmierć…
nie jest czymś częstym.
Ratujemy życie. Ratujemy je.
Ale zamiast móc ratować życie…
Niewiele trzeba, by wszystko się załamało.
Tego, co wydarzyło się później, nie mogliśmy powstrzymać.
Nie mogłem.
Czego nie mógł pan powstrzymać?
Umierania pacjentów?
Czy zabijania ich?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK