Nagrania ukazują zniszczony Nowy Orlean.
Huragan Katrina gwałtownie uderzył w Nowy Orlean,
ale jednocześnie…
Przed uderzeniem Katrina przesunęła się lekko na wschód,
co uratowało Nowy Orlean.
To nie był apokaliptyczny huragan, którego się obawiano.
Jaki był nastrój po pierwszym dniu?
Nastrój? Cóż, nastrój był świetny.
Huragan w większości ominął miasto,
a my przeżyliśmy.
Nie wyobrażacie sobie, jak było w tym szpitalu.
Środek nocy, roztrzaskują się okna, pada zasilanie.
Nazajutrz generatory ruszyły,
a niebo się oczyściło.
Wyszło słońce.
Wszyscy byli…
Wszyscy się cieszyli, czuli ulgę i wdzięczność.
Może lekkie zawstydzenie.
- Zawstydzenie? - Wielu ludzi wpadło w panikę.
Niektórzy z nas uwierzyli,
że Katrina będzie historyczną katastrofą,
a tak się nie stało.
Huragan nią nie był.
Jak się czuła dr Pou drugiego dnia?
W porządku.
Czy rozmawiałyście panie o tym,
jak ludzie, jak to pani określiła, panikowali…
- Wiem, do czego pan zmierza. - Chcę zrozumieć.
Skoro ludzie panikowali,
to jakie rozmowy prowadziła pani z dr Pou
w sprawie tego, co działo się w szpitalu?
Rozmawiała pani z dr Pou?
Powiem jedno.
Drugiego dnia, gdy sytuacja się uspokoiła,
dr Pou mogła opuścić szpital.
Została, bo chciała zostać. Chciała być przy pacjentach.
Jeśli chodzi o jej nastrój, jeśli chodzi o nasz nastrój,
myśleliśmy, że skoro przetrwaliśmy huragan, przetrwamy wszystko.
Myliliśmy się.
Tak bardzo się myliliśmy.
Brodźcie w wodzie
PIĘĆ DNI W SZPITALU MEMORIAL
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
Człowiek poszedł nad rzekę
Człowiek poszedł nad rzekę, Panie
Człowiek poszedł nad rzekę
Poszedł tam, by się modlić
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
SERIAL OPARTY NA KSIĄŻCE SHERI FINK
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
DZIEŃ DRUGI
Zalało piwnice,
ale woda jest wypompowywana.
Wiatr roztrzaskał trochę okien, więc uważajcie na rozbite szkło.
Ale poza tym budynek wytrzymał.
Wszyscy świetnie się spisaliście.
- Dziękuję. - Dobra robota.
Susan? A co z wodą przed budynkiem?
Poziom spadł do około 46 centymetrów.
Powinna szybko zacząć się cofać.
Wciąż mamy problemy z telefonami stacjonarnymi,
ale to wymaga napraw.
Dopóki firma telekomunikacyjna nie będzie mogła zacząć…
A co z klimatyzacją?
To nie zależy od nas.
Zasila ją miejska elektrownia, a zasilanie w mieście padło.
Wykorzystujemy zapasowe generatory,
powinny wytrzymać do czasu, aż zasilanie wróci.
Wiem, że jest gorąco i będzie coraz cieplej.
Pamiętajcie, żeby pić dużo wody.
Dbajcie o pacjentów, bliskich i tych, którzy się u nas schronili.
Niech wszyscy się nawadniają. Dobrze?
Tak.
Dobrze. To wszystko.
Jeszcze raz dziękuję.
Dziękuję.
Niektórzy z was mieszkają w pobliżu, więc gdybyście chcieli zajrzeć do domu,
zgłoście w izbie przyjęć, dokąd się wybieracie.
I zróbcie najpierw obchód, dobrze?
Jezu. Nie zamykaj.
Tylko na minutę.
Piękna przemowa.
Mówiłam szczerze. Przetrwali huragan.
Nie stracili żadnego pacjenta. Powinni być dumni.
Skoro już po wszystkim,
czy ktoś wspominał o zmniejszeniu liczby osób w budynku?
Ludzie, którzy się tu schronili, pacjenci, którzy nie potrzebują opieki?
Skoro nie ma zasilania, nie wszyscy będą chcieli wracać do domu.
Mogą nie mieć dokąd wracać.
To że nie ponieśliśmy wielkich szkód, nie znaczy…
Dopóki nie ustalimy, co dzieje się na zewnątrz,
nie wspominajmy publicznie o obowiązkowych wypisach.
- Ludzie i tak się niepokoją. - Dobrze.
Możemy już otworzyć drzwi?
Wielu mieszkańców
ewakuowano na wyżej położone tereny przed uderzeniem huraganu.
Duża część miasta, Big Easy, uchodzi za tereny zalewowe.
Są bardzo odsłonięte.
Jeśli dodamy silne wiatry,
możemy się spodziewać rozległych szkód.
Co robisz?
Słyszałam plotkę.
Mój były, anestezjolog, zaczął tu pracować.
Z moim szczęściem zobaczy mnie w takim stanie.
Był huragan. Na pewno sam średnio wygląda.
Nie obchodzi mnie, jak wygląda,
po prostu sama nie zamierzam źle wyglądać.
Dasz wiarę? Maluje się, bo pracuje tu jej były.
Nie wiem, po co się męczy.
Jeśli to ten, o którym myślę, to nie wybiera mężczyzn po urodzie.
Ciekawe, jak wygląda jej mąż.
Po zeszłej nocy chętnie się pośmieję.
Tu Carrie. Oddzwonię, gdy tylko będę mogła.
Emmett. Co u ciebie?
Czuję się znośnie.
Na pewno?
Tak. Próbuję dodzwonić się do żony.
Nie mogę się połączyć.
Sytuacja dopiero się uspokaja.
Dopóki nie ustalimy…
Zabierzecie nas z powrotem do szpitala w Chalmette, prawda?
Tak. Gdy tylko będzie można.
Nie chcę, żeby żona zgubiła mnie w tym chaosie.
Emmett, nie chcę, żeby twoja żona się na mnie wściekła.
Osobiście zadzwonię do Carrie, gdy tylko stąd wyjedziemy.
Dziękuję.
Bądź grzeczny.
Co tam?
Musiałem opuścić dom.
Nie wiem, czy ta woda przelewa się przez wał, czy co?
Podobno nie.
Huragan nas ominął.
- Nie słyszę. - Ruszył na wschód.
Nie słyszałeś,
że woda uszkodziła wał przy jeziorze?
Nie. Sprawdzę to.
Doszła na pierwsze piętro, musiałem opuścić mieszkanie.
- Gdzie? - Tam…
SZPITAL
Uwaga na podłogę. Wciąż leje się woda.
Przyślą kogoś?
Kto?
- Memorial. Zajmą się tą wodą? - Nie wiem, jak to działa w Chalmette,
ale tutaj mamy dwa szpitale w jednym budynku.
LifeCare jest zdany na siebie.
W nocy nikt z Memorial nawet nie sprawdził, co u nas.
Paskudnie.
Gdybyś chciała się przenieść, daj znać.
Daj znać, kiedy wracasz.
Byliście dla nas bardzo mili, doceniam to.
Przy kolejnym huraganie biorę wolne.
Prawda?
Co się dzieje?
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
…raporty o grabieżach. Ktoś dzwonił z Westbank
i mówił, że ludzie wbiegają, zabierają, co chcą i wybiegają.
Jeśli ktoś miał okazję przejść się po okolicy,
zobaczyć centrum i trochę się rozejrzeć…
To wygląda jak Bejrut.
Jak Bejrut zalany wodą.
Obecność wojska,
ludzie chodzący po okolicy w rynsztunku bojowym,
z naładowaną bronią,
to jedyne, czego tu brakuje.
I niedługo się pojawi.
Zaczynamy.
Jakie to uczucie? Miłe? Dam ci jeszcze trochę, dobrze?
Proszę.
Tak.
Angela, radzicie sobie?
- Jest okej. Zrobią coś z tą klimatyzacją? - W mieście padło zasilanie.
Wiem, że twoja mama się męczy, ale jest wojowniczką.
Tak.
Podawaj jej wodę. Gdybyś musiała, użyj kompresu.
Tak robiłam.
Niedługo uruchomią klimatyzację.
Dobrze.
Dzięki, Diane.
Chcę się upewnić, że wszystko jest w porządku.
Owszem.
Ktoś wspominał, że masz broń.
- Mam broń. - I że czuje się nieswojo.
Mam pozwolenie na broń. Mam prawo nosić broń.
Masz pełne prawo się chronić.
Ale to jest szpital.
Weź pod uwagę, jaki dajesz przykład.
Dobrze. Tak.
Dziękuję, Ewing.
Doktorze?
- Przepraszam? - Tak?
- Każecie nam opuścić szpital? - Co takiego?
Ktoś powiedział, że zaczniecie przenosić pacjentów.
Jest pan pacjentem?
Mój tata jest. Miał zabieg nogi, ale nasz dom został zniszczony.
Nie mogę go tam zabrać.
Nikt nie zostanie wypisany, jeśli nie ma dokąd pójść.
Wciąż go boli…
Nikt nie zostanie wypisany siłą.
Jestem doktor Horace Baltz.
Gdyby miał pan problemy, proszę się na mnie powołać. Dobrze?
- Dziękuję. - Proszę.
Oko Katriny przesunęło się na wschód,
Nowy Orlean został uderzony niebezpośrednio, choć mocno.
Gubernatorka Luizjany Kathleen Blanco
ostrzegła w telewizji tych, którzy uciekli, by nie wracali.
Tu chodzi o ekonomię skali, tak jak w każdym innym przypadku.
Tenet Healthcare to nie tylko szpitale.
To ośrodki chirurgiczne, ambulatoryjne, ośrodki pomocy doraźnej…
- Zapewniacie różne typy pomocy? - Dokładnie.
Wspieramy lokalne szpitale
środkami rozwoju korporacyjnego, które wspomagają wzrost przychodów,
wzrost udziału w rynku i rozwój współpracy z lekarzami
w całym regionie Zatoki.
Przepraszam. Bardzo proszę.
Mam pytanie. Całkiem poważne.
Czy te problemy z Katriną w Luizjanie sprzyjają interesom?
Macie szpitale w całym Nowym Orleanie, ale czy takie coś jest dla was dobre?
- O Jezu. - Nie, ale…
Z finansowego punktu widzenia?
A pije dopiero pierwsze piwo.
Po czymś takim macie więcej pacjentów, większy ruch, tak?
Więcej roszczeń ubezpieczeniowych.
To wam musi wchodzić na marże.
Nie jestem pewien, który oddział
odpowiada za rachunek zysków i strat po kataklizmach.
Ja zarządzam tylko Rozwojem Biznesowym Wybrzeża Zatoki…
Tak tylko pytam.
Nie znam odpowiedzi.
Rozmawialiśmy o skali?
Zgadza się.
A Tenet Healthcare to synonim wybrzeża Zatoki.
Hej. Uważaj tam.
Dzieciaki obserwowały pielęgniarkę spacerującą z psem.
- Serio? - To pewnie nic takiego, ale uważaj.
Uważajcie na zewnątrz.
Jakieś dzieciaki zaczepiały pielęgniarkę.
- Zaczepiały? - Tak mówił ochroniarz.
Podobno pielęgniarka
została zaatakowana przez bandę dzieciaków.
- Poza szpitalem? - Tak.
- Ilu ich było? - Wiem tylko, że ją napadli.
Podobno szła ulicą
i została napadnięta, zgwałcona…
- Co? Gdzie? - …przed bandę dzieciaków.
Przed szpitalem.
- Kogo napadli? - Pielęgniarkę.
- Ale kogo? - Nie wiem.
Gdyby pielęgniarkę zgwałcono pod szpitalem,
trafiłaby do nas.
- A niczego nie słyszałam… - Wszyscy o tym mówią.
- Kim są wszyscy… - Jeśli nie jesteśmy tu bezpieczni,
to mamy poważny problem.
Co z tym zrobimy?
- Została wykorzystana seksualnie? - Przez kilka osób.
OCHRONA
Nic o tym nie słyszeliśmy.
Ta informacja nie jest od was?
Słyszałem o trudnych obszarach,
ale napaść na pielęgniarkę pod szpitalem? Nie.
- Dobrze. Doceniam to. Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Poziom wody podnosi się w Nowym Orleanie,
a ludzie muszą opuszczać swoje domy i dzielnice,
rodziny zostają rozdzielone.
Hej. Dawaj.
Mam.
- Spójrz. - Jezu. Już się zaczęło.
Bez jaj.
Podobno kilka pielęgniarek zgwałcono.
Mam świetne rzeczy.
- Co masz? - Zajmij się swoimi.
Hej. Skąd macie te rzeczy?
Bez obaw.
Skąd je macie?
- Ze sklepu. - Jest zamknięty.
Otworzyliśmy go.
- Matka uczyła cię kraść? - Nie jesteśmy złodziejami.
Ukradliście to.
Zabraliśmy tylko
pieluchy dla mojej siostrzyczki i trochę jedzenia dla mamy.
Miasto jest w ruinie.
Chcecie nas stąd wyrzucić.
Kto was wyrzuca?
Tak się mówi. Że wyrzucają ludzi.
Sam wiesz. Nas wyrzucą pierwszych.
Skąd moja mama to weźmie, kiedy wywalicie nas na ulicę?
To tylko przetrwanie dla duszy.
Nic więcej.
Dokumentuj zniszczenia struktury, wnętrz, elementów zewnętrznych. Rób zdjęcia.
- Susan. - Wszystko…
Sekundę.
Wszystko musi trafić do centrali.
- Zajmę się tym. - W czym mogę pomóc?
Martwią mnie te cholerne pogłoski.
Słyszałam. Mów ludziom, że o ile wiemy, nikogo nie zgwałcono.
Nikogo nie napadnięto.
Czekaj. Co?
Nie możemy potwierdzić,
że pielęgniarkę napadnięto pod szpitalem.
Nie o tym mówię. Chodzi mi o plotki, że zaczniemy wyrzucać ludzi na ulicę.
Nie zaczniemy wyrzucać ludzi.
Ale gdy tylko się da, zaczniemy rozważać wypisywanie pacjentów.
Wypisywanie dokąd, Susan? Dokąd ludzie mają pójść?
Nie mamy zasilania. Kończą się leki.
W interesie nas wszystkich
- jest rozładowanie szpitala. - Nie każdy ma dokąd pójść.
Kiedy zaczynasz mówić o usuwaniu ludzi,
wielu w tej społeczności przyjmuje to tak, jak to brzmi.
Jakbyś ich porzucała.
Doktorze King, jestem atakowana ze wszystkich stron.
Jesteś w tym szpitalu od kilku miesięcy,
więc rozumiem, że dopiero poznajesz zasady,
ale to ja muszę tu podejmować kluczowe decyzje.
Jeśli ludzie nie będą mieli dokąd iść, znajdziemy rozwiązanie.
Kiedy woda zacznie opadać,
będziemy musieli zacząć wypisywać…
wypisywać pacjentów.
Przekaż ludziom, że jeśli nie wiedzą, o czym mówią,
niech po prostu siedzą cicho.
Hej, tu Vince.
Nie możemy z Anną odebrać. Zostaw wiadomość.
To ja. Znów próbuję.
Klimatyzacja wciąż nie działa, ale poza tym jest w porządku.
Jest w porządku.
Kiedy odsłuchasz tę wiadomość, zadzwoń, dobrze?
Mam kiepski zasięg, więc jeśli nie odbiorę, zostaw wiadomość.
Oddzwonię. No dobrze.
Porozmawiamy, kiedy zadzwonisz. Pa.
Hej, tu Vince.
Nie możemy z Anną odebrać. Zostaw wiadomość.
Kocham cię.
Tęsknię za tobą i cię kocham.
POGOTOWIE
Freddy!
Jak tam?
Wciąż 46 centymetrów.
W ogóle nie spadło?
Nie.
Miejska pompa powinna działać.
- Dobra. Sprawdzaj to. - Okej.
Dobra.
Wszystko w porządku. Twoja mama dobrze się czuje.
Jest tylko gorąco.
Powiedzieli, co się dzieje?
Mówią tylko, że padło zasilanie w mieście, więc nie ma klimatyzacji.
- Nie da się jakoś schłodzić? - Spróbuję załatwić wiatrak.
Ale jest woda i twoja mama trochę zjadła. Jestem przy niej.
Mówili, kiedy powinno wrócić zasilanie?
- Jeszcze nie. - Jeśli nic nie powiedzą,
spróbuj kogoś zapytać, dobrze?
- Dobrze. - Daj znać.
- Dobrze. Nic jej nie będzie. - Okej.
Zadzwonię, kiedy coś ustalę.
Dobra. Trzymaj się.
- Dobrze. - Dobra. Pa.
Hej.
Jest bardzo źle?
Pomost zniszczony.
Powaliło wiele drzew, ale mogło być gorzej.
Jak twoja mama?
Jill mówi, że szpital jedzie na generatorach.
Nie ma klimatyzacji.
- I nic jej nie mówią. - Ale z twoją mamą w porządku?
Chyba tak. Po prostu…
Co?
Nic jej nie jest. Jest przy niej Jill.
Jest tam bezpieczniejsza, niż byłaby tutaj.
Cała okolica jest zalana, to się stało już po huraganie.
Siedzimy na ganku,
- a woda się podnosi. - Jaki jest poziom?
Dochodzi do jednego metra. Nigdy takiego nie było.
Samochody są pod wodą. Pompy są włączone?
Tak, ale w tej okolicy jest…
- pompa przy Marconi Drive. - Chcesz pić?
- Słyszałaś o powodzi? - Powodzi?
Zbiera się woda.
Tak mówią w radiu.
Proszę cię, mamo.
- Chcę słyszeć, co się dzieje. - Nikt tego nie wie.
To jest problem.
Nikt nie wie, o czym mówi.
Ludzie, którzy wiedzą najmniej, mówią najwięcej.
Mamo, przestań.
- Mamo. - W porządku.
Nie jest w porządku.
Wszyscy plotkują.
Boją się rzeczy, których nie ma.
W szpitalu są 2000 ludzi, a ja muszę o nich wszystkich zadbać.
O każdego z osobna.
Zadbałaś o nich.
Przeprowadziłaś 2000 ludzi przez huragan.
Taka jest prawda.
Zrobiłaś to.
- Dobra, mam. - Uważaj.
Tak się martwiłam.
- Naprawdę? - Tak. Oczywiście.
Jak tam było? Co?
Tu Aaron Neville, radio WWVV, głos Nowego Orleanu.
Gramy najlepszą muzykę z kolejnych dekad. A teraz Foreigner.
Nasza piosenka.
- Nasza piosenka? - Tak.
- To straszna tandeta. - Tak.
Ale słuchaliśmy jej na pierwszej randce.
To było na tym grillu.
To nie było na grillu.
- Ty… Co? - Nie.
Nie mogłaś oderwać ode mnie wzroku.
- To nie było na grillu. - Czekaj.
Naprawdę nie pamiętasz?
To mogła być czyjaś pierwsza randka.
Ale nie nasza.
Tak. Jestem pewny.
- Niemożliwe. - Nie. Czekaj.
Może to była ta druga piękna przyszła laryngolożka o włosach w kolorze cynamonu,
która mi się podobała.
- Może to ona… - Podobała ci się?
Muszę wziąć prysznic. Cuchnę.
Dobrze pachniesz.
Cudownie pachniesz.
Strasznie za tobą tęsknię.
Gdybym mogła do ciebie w tej chwili pobiec, pobiegłabym.
Ale nie mogę. Nie mogę tam teraz być.
Ale moja miłość jest przy tobie.
Moja miłość jest zawsze przy tobie.
Ja też cię kocham.
Karen?
Jestem.
Kod niebieski.
Lekarz już idzie.
Lekarze zaraz będą.
Słyszy mnie pani?
Zaraz pani pomogą.
- Spokojnie. - Dwa litry.
Proszę oddychać.
Okej.
Jak ma pani na imię?
Joleen.
- Co się dzieje? - Została dźgnięta.
- Byłeś tam? Ile razy? - Tylko raz.
Joleen, syn mówi, że panią dźgnięto…
- Wnuk. - Tak?
Jest tylko jedna rana?
- Boli panią gdzieś jeszcze? - Co jest?
Kobieta pod sześćdziesiątkę. Rana klatki piersiowej.
- Utrudnione oddychanie. - Bez pulsu promieniowego.
- Zróbmy próbę krzyżową. - Nic jej nie jest?
- Bank krwi jest czynny? - Nie wiem.
- Zajmę się tym. - Podawać płyny.
- Hej! Co się dzieje? - Dr. Baltz, czy może pan…
Tak. Chodź ze mną, synu.
- Zostaję z nią. - Idź z doktorem.
Chodź. Wszystko dobrze. Oni wiedzą, co robią.
Dobrze się nią zaopiekują. A teraz chodź ze mną, dobrze?
Podaję tlen. Zajmiemy się panią.
Dobrze. Tutaj.
Nic ci nie jest?
Coś ci się stało?
Dobrze. Jak masz na imię?
Taylor.
Taylor?
Muszę ci coś wytłumaczyć.
To była brutalna napaść.
Policja będzie musiała spisać raport.
Muszą to zrobić.
Jeśli chcesz, mogę ci pomóc. Dobrze?
Dobrze.
Co się stało?
Próbujesz chronić osobę, która to zrobiła?
Okej.
Co się stało? Możesz mi powiedzieć.
No już.
Był ten cały huragan i w ogóle, prawda?
Potem to minęło i…
Babcia się cieszyła, bo myślała…
Wszyscy myśleliśmy, że będzie fatalnie.
I… Padło zasilanie.
Trzeba było znaleźć sobie jakieś zajęcie.
Więc babcia zaprosiła gości.
Była impreza i w ogóle. Picie i tak dalej.
Za dużo wypili. Wybuchła awantura.
Chwyciła nóż kuchenny.
- Kto chwycił nóż? - Zrobił się chaos. Dźgnęła ją.
Kto ją dźgnął?
- Moja mama. - Twoja mama?
Twoja matka?
Twoja matka dźgnęła swoją matkę?
Podkabluje mnie pan?
Wyśle pan mamę do więzienia?
Wszystko dobrze.
Coś wymyślimy.
To nie ma sensu. To po prostu nie ma sensu.
Słyszałam.
- Nie odpowiedziałaś… - Co mam powiedzieć?
Nie mogę stąd wyjść.
W szpitalu jest masa lekarzy.
Twój szef mówił przed huraganem, że mogłaś wypisać pacjentów i wyjechać.
To sytuacja awaryjna.
- Huragan minął. - Potrzebna jest każda para rąk.
Pojawiają się nowi pacjenci. Nie wiemy, co dzieje się w mieście.
- Nic się nie dzieje. - W wiadomościach mówili
- o zamieszkach. - Daj spokój.
Wiadomości…
Ludzie próbują sprzątać. To wszystko.
Ty możesz zostać.
Co mam tu robić?
- A co będziesz robić tam? - Sprawdzę nasz dom.
Domowi nic nie grozi.
Ale ktoś powinien tam być.
Dobra, słuchaj.
Sprawdzę, co z domem.
Zgarnę trochę jedzenia, a potem wrócę. Dobra?
- Dobrze. - Urządzimy sobie kolejny biwak.
Znów posłuchamy kiepskich ballad z lat 80.
Pasuje ci to?
- Tak. - Dobra.
A skoro mówimy o plotkach,
to podobno jeden z twoich byłych zaczął tu pracować.
Pierwsze słyszę.
- Kocham cię, Anna. - Ja ciebie też.
Kocham cię.
…w całej aglomeracji, w zdecydowanej większości miejsc…
PROSZĘ POMÓŻCIE NAM!
…woda wcale się nie podnosi. Stoi w miejscu.
W niektórych częściach miasta, przez pęknięcie wału przy 17. Ulicy,
poziom wody może się podnosić.
Wydaje się, że dotyczy to części śródmieścia.
Nie chcę alarmować mieszkańców,
że Nowy Orlean wypełnia się jak miska. To nieprawda.
Senator z Luizjany, David Vitter.
Dobrze nie być dziś w Luizjanie.
Zawsze dobrze nie być w Luizjanie.
Takie coś jest dobre dla interesów?
Co?
Klient zapytał mnie, czy to dobre dla interesów.
Serio?
Tak.
Jasne, że tak.
To pojebane pytanie.
Prawda?
Jak sytuacja?
Farba zerwana z większości budynku.
Wyleciało jedno okno
- na drugim piętrze. - Mam.
Parę na czwartym. Uszkodzona wentylacja.
Hej! Który z was dowodzi?
Część wałów jest uszkodzona.
Przygotujcie się, bo lada chwila dotrze tu 4,5 metra wody.
Tak, jasne.
Hej. Słyszycie mnie?
Spodziewajcie się 4,5 metra wody. Nie macie wiele czasu.
- Zbliża się kupa wody. - Ile to jest kupa wody?
Za sprawą huraganu wał przy 17. Ulicy pękł i otworzył się w stronę Nowego Orleanu.
Wody z jeziora Pontchartrain zalewają miasto.
- Od wczoraj. - Od wczoraj?
Woda zalewa miasto od wczoraj?
Skąd masz te informacje?
Susan, musimy…
Nie. Cały dzień słyszę plotki i półprawdy.
A teraz pojawia się on. To…
- Skąd wiadomo, że wały runęły? - Jest tam cholerny chaos.
Nikt nie dowodzi. Nikt nie wie, co robić.
Nie czekajcie na oficjalny rozkaz. Nie nadejdzie.
- Co robić? - Zabierzcie ludzi.
Uruchomcie plan ewakuacyjny.
Nie mamy planu ewakuacji w razie powodzi.
Chryste.
Mamy w pobliżu ludzi.
Zrobimy, co się da, ale musicie zacząć działać.
Jezu.
Ile wody oznacza poważne kłopoty?
Przy 1,2 metra elektryka będzie pod wodą.
Wtedy stracimy resztki zasilania.
- Żywność, zapasy, pogotowie… - Musimy do kogoś zadzwonić.
- Musimy… - Zadzwonić?
- Skontaktować się z miastem. - Słyszałeś go?
- Nikt nic nie wie. - Jeśli zaczniemy przenosić pacjentów…
A jeśli się myli i nie ma wody?
Eric, niech ludzie obserwują okolicę. Muszę wiedzieć, co się dzieje z wodą.
- Jak szybko i jak wysoko napływa. - Dobra.
Musimy policzyć, ilu pacjentów zostało.
Ilu mamy pracowników. Kogo wypisano. Kto został.
Muszę wiedzieć, ile mamy osób w szpitalu.
Jezu. Boże, pomóż mi.
Dr Pou, gdzie jest pani mąż?
Vince wyszedł. Poszedł sprawdzić dom.
Musi go pani ściągnąć.
Widzisz, jak szybko się podnosi?
Ponoć pękły gdzieś wały i…
Hej, tu Vince.
Nie możemy z Anną odebrać. Zostaw wiadomość.
Vince, tu Anna. Odbierz.
Vince, jesteś tam?
Vince? Odbierz.
Vince.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK