SERIAL OPARTY NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH
Zaczynamy od huraganu Katrina…
NOWY ORLEAN KATEGORIA 5
…jednego z największych w USA.
Potężny huragan mknie ku wybrzeżu Zatoki.
Katrina, huragan piątej kategorii.
Huragan piątej kategorii.
Zalecamy opuszczenie miasta.
Katrinę zakwalifikowano do piątej kategorii.
Huragan poważnie zagraża
mieszkańcom wybrzeża Zatoki.
To dopiero początek.
Nowy Orlean…
…ludzie, którzy uciekli, mogą nie mieć jutro domów.
…miasto pod wodą.
Huragan…
Huragan Katrina…
Huragan, którego się obawialiśmy.
11 WRZEŚNIA 2005
NOWY ORLEAN
13 DNI PO HURAGANIE KATRINA
BOŻE, POMÓŻ NAM
TYLKO DLA PERSONELU MEDYCZNEGO
NIE WCHODZIĆ
Cholera. Jim, jesteśmy w kaplicy.
Sarah, chodź. Korytarz na drugim piętrze.
Doktorze Baltz,
po huraganie Katrina znaleziono 45 ciał
w Memorial Medical Center.
Czterdzieści pięć.
Tak.
To było pięć dni huraganu. Warunki były nieludzkie.
Aż 45 osób zmarło w pańskim szpitalu.
Mówi pan tak, jakby to było zamierzone.
A było, doktorze?
Muszą państwo zrozumieć okoliczności, w jakich się znajdowaliśmy.
Cofnijmy się do początku.
W budynku były dwa szpitale?
Zgadza się. Dwa szpitale.
Memorial Hospital, w którym pracowałem, oraz LifeCare,
placówka opieki długoterminowej na siódmym piętrze.
Miała własny personel i pacjentów.
Ale tuż przed huraganem
przyjęliśmy dodatkowych 1200 osób.
Podczas huraganów zawsze oferowaliśmy schronienie w naszym szpitalu.
To nie było nic niezwykłego.
Skoro tak…
to dlaczego tylu pacjentów zmarło w ciągu pięciu dni?
Doktorze, jak zmarło tych 45 osób?
Brodźcie w wodzie
PIĘĆ DNI W SZPITALU MEMORIAL
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
Brodźcie w wodzie, dzieci
Człowiek poszedł nad rzekę, Panie
Człowiek poszedł nad rzekę
Poszedł tam, by się modlić
Brodźcie w wodzie
Brodźcie w wodzie, dzieci
SERIAL OPARTY NA KSIĄŻCE SHERI FINK
Brodźcie w wodzie
Bóg wzburzy te wody
DZIEŃ PIERWSZY
Gwardia Narodowa twierdzi, że huragan Katrina
uznano za kategorię piątą.
29 SIERPNIA 2005 12.20
SZEŚĆ GODZIN DO UDERZENIA
Przekaż ludziom, co mają robić,
i pokieruj nimi.
- Będą współpracować. - Mamy przepisy nie bez powodu.
Nie bez powodu.
Ewing, nie po raz pierwszy szpital zapewnia ludziom schronienie.
Wiesz o tym.
To oddział ratunkowy, a nie zoo.
Należą do naszej społeczności.
- To nasza rola. - Dobrze.
- Tak. - Możemy się nimi zająć,
a zwierzętami zajmijmy się w piwnicy…
- Cóż… - …tak nakazują przepisy.
HURAGAN KATRINA
Nad Zatoką Meksykańską jest bardzo ciepło.
W niektórych miejscach 30-32 stopnie.
Musimy o nich zadbać.
Musimy zadbać o tych ludzi. Na tym polega nasze zadanie.
- Te zwierzęta… - Zebranie personelu za pół godziny.
Anna.
Horace, ktoś zajmuje się tymi ludźmi?
Każdy radzi sobie sam.
Robiłem to kilkanaście razy.
Ludzie chronią się tu jak na lotnisku w czasie zamieci.
Nie musisz tu być. Mamy masę personelu.
Muszę się zająć pacjentami po operacjach.
Vince zajmie się domem. Ja chcę być tutaj.
- Wolę tu być. - Rozumiem.
Susan mówiła, że za pół godziny jest zebranie kadry kierowniczej.
- Dziękuję. - Okej.
Dzień dobry.
Nie jesteś w gabinecie jak inni lekarze?
- Siedzimy w tym razem. - To jak kemping.
Przydałoby się ognisko. Nie cierpię, kiedy podkręcają klimę.
Co to?
Otwieracz do konserw.
Tylko to przyniosłaś? Krakersy, tuńczyka i otwieracz?
Zakładam, że w najgorszym razie spędzimy tu trzy dni.
Pierwszy huragan w szpitalu?
Owszem.
A co? Jakiś problem?
Nie, po prostu…
Dobrze, że jesteś optymistką. To tyle.
Miejmy nadzieję, że nie przekonamy się,
czy to za dużo, czy za mało.
Tak.
Pewnie.
Zrobię obchód. Do zobaczenia.
Dobrze. Chodźmy.
Proszę bliżej. Zapraszam.
- Dobrze. - Jasne.
Chodźcie. Musimy się trochę rozgrzać, co?
Wszyscy słyszą?
Tak.
Dla tych, którzy mnie nie znają: jestem Susan Mulderick,
kieruję reagowaniem kryzysowym.
Wiem, że macie już wiele na głowie,
martwicie się o rodziny i bliskich.
Tak jak my wszyscy.
Ale niezależnie od tego, co dzieje się na zewnątrz i w środku,
szpital nadal działa.
Dopóki huragan trwa, stosujemy się do specjalnych procedur.
- Gdzie łącznicy z oddziałów? - Tutaj.
Macie krótkofalówki?
- Wszyscy? - Tak jest.
- Tak. - Dobrze.
Łącznicy odpowiadają za oddziały z pacjentami
i w nagłych wypadkach to oni wydają polecenia.
Dyrektywy dotyczące całego szpitala muszą pochodzić od Renégo albo ode mnie.
- Albo ode mnie. - Albo od Richarda.
Przepraszam.
Richard… zastępuje Rubena, który jest na urlopie.
Słuchajcie.
Wstydzilibyście się tak mówić o własnym kierowniku.
Który jest na urlopie.
Macie jakieś pytania?
Ludzie pytają o klimatyzację.
Przekażcie im, że obniżamy temperaturę z określonego powodu.
Jeśli padnie zasilanie w mieście,
zapasowe generatory nie obsługują klimatyzacji,
więc błyskawicznie zrobi się gorąco jak w ulu.
Dopóki jest zimno, wiadomo, że wszystko jest w porządku.
Coś jeszcze?
Susan, rozmawialiśmy z kimś z LifeCare?
Wiem, że to osobny szpital, ale mieścimy się w jednym budynku.
Powinni mieć własny plan awaryjny i…
nie brakuje im kasy, więc w razie czego
to my będziemy prosili ich o pomoc.
Coś jeszcze? Jakieś pytania?
Dobra. Pracuję w Memorial na tyle długo,
- by wiedzieć… - Baptist.
Pracuję w tym szpitalu na tyle długo, by wiedzieć, że większość huraganów
w końcu po prostu mija.
Ale lepiej dmuchać na zimne.
Więc róbmy wszyscy, co do nas należy.
To wszystko. Bierzmy się do roboty!
Dobra. Świetnie. Dzięki.
Trudna sytuacja w Nowym Orleanie.
Z LifeCare w Chalmette?
- Tak. - Diane Robichaux.
- Gina Isbell. - Ilu zabrałaś pacjentów?
- Dziewiętnastu. - Jezu.
Wiesz, jak jest. Góra uważa, że Chalmette mocno oberwie.
Woleli ewakuować pacjentów tutaj, do LifeCare w Baptist.
To Memorial.
Jeśli nazywasz szpital „Baptist”, brzmisz jak weteranka.
Korporacje przychodzą i odchodzą.
Mogą go nazywać, jak chcą. Dla mnie to wciąż Baptist.
Wszyscy się zadomowili?
- Tak. Mam najlepszych ludzi. - To dobrze.
Jest pacjent, na którego trzeba mieć oko. Emmett Everett. Sparaliżowany cukrzyk.
Ma duże łóżko, ale może potrzebować specjalnej opieki.
- Daj znać, gdybyś czegoś potrzebowała. - Dzięki.
To potwór. Kategoria piąta, 250 km/h…
Witaj, Angela.
Witaj, Diane.
Wilda.
Jak twoja mama?
Mamo, powiedz Diane, jak się masz.
Całkiem nieźle.
- Tak? Jest okej? - W porządku.
W porządku.
- Spadła jej temperatura. - To dobry znak. Walczy z infekcją.
Zostaniesz tu z mamą podczas huraganu?
- Tak. - Tak?
W kuchni robią chyba jedzenie. Gdybyś czegoś potrzebowała, idź tam.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Twoja mama lepiej wygląda.
Jest inaczej, niż się spodziewałam.
Wszędzie są ludzie. Mają ze sobą zwierzęta.
Wydaje się, że panuje dezorganizacja.
- No tak. - Zachowują się, jakby to było normalne.
Chyba jest, co?
To normalne dla ludzi, którzy już to robili.
Tak. Zostałam wyśmiana.
Co? Czemu?
Mam tylko sześciopak wody i trochę tuńczyka.
Daj spokój. Spędzisz tam góra parę dni.
Tak powiedziałam. Szkoda, że cię tu nie ma.
Naprawdę chciałabym, żebyś tu był. Chciałabym, żebyś przyjechał.
Wiem, kochanie, ale muszę zająć się domem, prawda?
Dom sam się sobą zajmie. Wiesz?
Bo kiedy będzie źle, o ile będzie źle, nie chcę do ciebie dzwonić.
Chcę móc się odwrócić i cię zobaczyć.
Słuchaj, zobaczymy się jutro, dobra?
Dobra. Obiecujesz?
Tak, obiecuję.
Odmówisz za nas modlitwę?
Ty to zrób. Ja powtarzam je cały dzień.
Dobra.
Dobra. Bóg otacza cię opieką.
Jesteś bezpieczna w jego ramionach.
Jego światło cię prowadzi.
Amen.
Zrobisz coś dla mnie? Zadbasz o siebie?
Okej.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Hej! Nie dotykajcie tego!
Musicie to objechać!
Ten kabel jest pod napięciem! Omińcie go!
Cholera.
- Zasilanie działa? - Tak.
Linie już padają.
W związku z tym ogłaszam
obowiązkową ewakuację. Odczytam…
BURMISTRZ: OBOWIĄZKOWA EWAKUACJA NOWEGO ORLEANU
Mark, twoja mama jest w mieście.
Ewakuują szpitale? Nic jej nie będzie?
Mark.
Co robimy?
- Pan Everett. - Proszę mi mówić Emmett.
Emmett. Diane Robichaux,
jedna z administratorek LifeCare.
Jak się pani miewa?
- W porządku. A pan? - W porządku.
Jak minęła podróż z Chalmette?
Było w porządku.
Tak? Podobno skakał panu poziom cukru we krwi.
Coś tam się działo, ale jest w porządku.
Nie przemyca pan przekąsek?
- Nie jestem taki głupi. - Tak tylko sprawdzam.
Dziś będzie trochę zamieszania, kiedy uderzy huragan.
- Ma pan kogoś? W domu? - Żonę.
- Jak ma na imię? - Carrie.
Ktoś ma zadzwonić i sprawdzić, co u niej?
Mam telefon.
Gdyby nie mógł się pan połączyć, proszę dać znać.
- Dziękuję. - Proszę odpocząć.
Wróci pan do Chalmette, gdy tylko to minie.
Dobrze.
Rolfie!
Jak się masz?
Myślałam, że zwierzęta trzyma się na dole.
Inni tak.
- To nie w porządku. - Zabrać go na dół?
Chcę tylko, żebyś był fair.
Jestem lekarzem. Mogę naginać zasady w swoim szpitalu.
- Lekarze powinni świecić przykładem. - W porządku.
Mam go zabrać na dół? Zabiorę go na dół.
- Ewing. - Chodź.
Mamusia cię tu nie chce.
Ewi… To tak jak w tym hotelu w Atlancie,
kiedy kazali nam jechać windą towarową z Rolfiem,
a ty chciałeś jechać zwykłą windą.
Ta biedna kobieta prawie…
Zaczęła szaleć, bo drzwi się ciągle otwierały.
Rolfie stał…
Ewing! Prawie nas wyrzucili…
Tak. Halo?
Cóż…
Potencjalnie katastrofalny huragan Katrina.
Według Krajowego Centrum Huraganów
Katrina uderzyła na wschód od Grand Isle.
Jakieś 100 kilometrów na południe od Nowego Orleanu.
HURAGAN KATRINA
Woda zalewa ulice
i nie chce spływać
do miejskiego systemu kanalizacyjnego…
W porządku. Tylko trochę mi chłodno.
Ciepło się ubierz. Są tam pielęgniarki?
Są tu pielęgniarki, tak jak zwykle.
- Jill z tobą jest? - Jill, tak
Jill tu jest. Tak.
To dobrze. Trzymaj się Jill. Dobrze, mamo?
Słuchaj, Mark. Martwię się o ciebie i Sandrę.
Jak się trzymacie?
Będzie dobrze.
Gdyby coś się działo, rób, co każą lekarze…
…dbaj…
Halo? Nie słyszę cię.
- Nie słyszę. Co? - Mamo? Okej… Uważaj na siebie…
Co mówisz? Nie słyszę.
- Mamo? - Mark?
Mamo?
Mark?
Mamo!
Mamo, jesteś tam?
Mark?
Cholera.
Z twoją mamą w porządku?
Przerwało połączenie.
Mamo.
Nie chciałam cię budzić.
Wszystko w porządku?
Na tyle, na ile to możliwe.
Jestem szefową pielęgniarek.
Nie spodziewałam się, że będę zarządzać tym wszystkim.
Zmęczona?
Jest w porządku.
To przyjemne, mamo.
Diane. Mamy problem.
- Mulderick. - Tu Diane Robichaux.
- Przepraszam, kto? - Diane Robichaux z LifeCare.
Woda cieknie przez… To znaczy sufit przecieka.
Wiecie, skąd cieknie?
Nie wiem, ale sufit przecieka.
Wszystko jest w porządku?
Nie stwierdzę, co dzieje się na górze.
Odpowiadasz za zarządzanie kryzysowe w szpitalu, tak?
- Tak. - Dlatego pytam, czy wszystko w porządku.
- Eric. Eric. - Tak?
Odebrałam telefon od kogoś z LifeCare.
Podobno woda kapie z sufitu.
- Woda? - Sufit przecieka.
LifeCare. Siódme piętro.
- Pewnie wiatr wtłoczył deszcz do budynku. - Tak myślałam. A reszta?
Są jeszcze jakieś problemy? Budynek zniesie wiatry.
Stoi tu od 80 lat. Wytrzyma.
Jedyne, o co trzeba się martwić, to zalanie.
Poważne zalanie.
Okej. Gdyby do tego doszło…
- Co byśmy zrobili? - Musielibyśmy się ewakuować.
Ewakuować?
Jak?
Nie wiem jak.
To ty dowodzisz w sytuacji kryzysowej.
ZARZĄDZANIE KRYZYSOWE ZASADY I PROCEDURY
AWARIA KOMPUTERÓW SYSTEMY GAZOWE
PORWANIA
ZAMIESZKI POŻARY
BIOTERRORYZM MATERIAŁY RADIOAKTYWNE
NIEBEZPIECZNE SUBSTANCJE
PRZYGOTOWANIE DO HURAGANU
LISTA KONTROLNA REAKCJA PERSONELU MEDYCZNEGO
ZAWIESIĆ ZADANIA RUTYNOWE ZABEZPIECZYĆ TEREN
Mam kiepskie przeczucia.
Martwi mnie, co stanie się ze szpitalem, jeśli zostanie zalany.
Jeśli, tak jak mówią w telewizji, to kategoria piąta
albo nawet czwarta
i jeśli uderzy w jezioro, rzekę czy wał…
Szpital stoi metr pod poziomem morza.
Łatwo zaleje piwnice. Może i parter.
Jeśli musimy przenieść pacjentów na pierwsze, drugie piętro…
- Nie przeniesiemy ostrego dyżuru. - To nie jedyny problem.
Zapasowe generatory.
Część systemu zasilania awaryjnego jest na parterze. Poniżej poziomu gruntu.
Jeśli pękną wały, a w mieście padnie zasilanie…
- Jeśli, jeśli. - Stracimy generatory zapasowe
i zasilanie w całym szpitalu.
Żadnego sprzętu, monitorów, respiratorów, pomp…
Rozumiem. Wszystko.
O jakiej ilości stojącej wody mówimy?
Dwa i pół, trzy metry?
Wystarczy nieco ponad metr, żeby nas wykończyć.
A jest tam już ponad trzydzieści centymetrów.
Jezu… Fajnie, że teraz się o tym dowiadujemy.
Napisałem notatkę w tej sprawie po ostatnim huraganie.
Ostrzegłem przed tym administratorów.
- Po co się denerwować? - Nie denerwuję się.
Ten temat nie pojawia się po raz pierwszy.
Dobra. Jakie mamy opcje?
Nie ma opcji. Jeśli stracimy zasilanie, musimy się ewakuować.
- Okej. - Nie jest okej.
Nie ma planu ewakuacji szpitala w razie zalania.
Co mówi instrukcja kryzysowa?
Nie ma planu ewakuacji szpitala w razie zalania.
Jest plan na wypadek zamieszek,
zagrożenia bombowego, obecności snajpera.
Jest tam ponad sto stron
o tym, co robić w razie ataku bronią biologiczną.
Nie ma planu ewakuacji zalanego szpitala.
Właśnie go przejrzałam. Nic tam nie ma o 2000 osób,
w tym 200 pacjentach odciętych w szpitalu bez zasilania.
Jeśli zaleje piwnice,
stracimy żywność, wodę pitną, wszystkie zapasy.
Metr wody i mamy problemy.
Więcej niż problemy.
To ty zarządzasz sytuacją kryzysową.
Czy ludzie mogą przestać to mówić?
Jeśli powinniśmy coś robić, to twoja decyzja.
Mamo.
Przejdę się. Zaraz wracam. Obiecuję.
Tak.
Porywy wiatru do 300 km/h.
I wiatry o prędkości 240 km/h.
Przewidujemy ogromne zagrożenia.
Ostrzeżenia przed tornadem dla Luizjany, Mississippi,
Alabamy i Florydy…
W jego wyniku
zarejestrowano wiatry o prędkości ponad 160 km/h.
A to jakieś sześć kilometrów w głąb lądu.
Na wybrzeżu jest dużo gorzej.
Są raporty o łodziach porozrzucanych wzdłuż autostrady I-90,
która biegnie jakieś 20 metrów od plaży.
Rozległe zniszczenia.
Wiatr przewrócił słupy sygnalizacji świetlnej.
Nowe teatry, restauracje, hotele
zbudowane w ciągu ostatnich lat zostały zniszczone.
ŚWIETLICA DLA PACJENTÓW PROSIMY O CISZĘ
W porządku?
Wszystko dobrze?
Pan Hill.
Proszę wrócić do pokoju.
- Dobrze. - Dobrze, chodźmy.
Gotowy?
Tak.
Proszę. Już dobrze.
- Co się dzieje? - Byłam z pacjentem. Co się dzieje?
Anna.
Susan.
- Susan, krwawisz. - Nic mi nie jest.
Anna, tu Mulderick.
Pasaż strasznie się trzęsie. Chyba nie wytrzyma.
Ewakuujcie się.
Uciekajcie, bo zostaniecie odcięci.
Dobrze. Zacznijcie przechodzić.
Ewakuować oddział.
Musimy wszystkich ewakuować.
- Ruszamy! Naprzód! - Na drugą stronę.
Wszyscy na drugą stronę pasażu!
Nie, nie. Zostawcie rzeczy i ruszajcie.
Eric, sztorm narasta. Jest już 90 centymetrów wody.
Przyjąłem. Wody szybko przybywa.
Szybko!
Idźcie. Zaraz przyjdę.
Ewakuujcie ludzi z tego piętra.
- Ty też. Chodźmy. - Wszyscy opuścili wschodnie skrzydło?
Nie wiem.
- Weź ją. Zaraz będę. - Chodźmy.
Susan. Mulderick, jesteś tam?
- Jestem. - Tu Karen z intensywnej terapii.
Okna pękają, na podłogach przybywa wody.
Ewakuujcie wszystkich z oddziału.
Robimy to, ale… Mam pacjentów. Nie możemy się ruszyć.
- Zróbcie, co się da, wytrzymajcie. - Susan!
- Wytrzymajcie.
- Woda napływa do piwnic. - Ile?
Przed budynkiem 90 cm.
Musimy zabrać wszystko z piwnic.
- Żywność. - To potrwa wiele godzin.
Mamy 200 pracowników. Niech biorą się do roboty.
- Najpierw żywność i woda. - Idziemy.
Do piwnic.
Horace… tu Susan.
- Jestem. - Zalewa piwnice.
Woda może dotrzeć na parter.
Musicie zacząć przenosić ludzi na pierwsze piętro.
Róbcie to spokojnie.
Zrozumiano.
Bryant.
Musimy przenieść tych ludzi wyżej, szybko, ale bardzo spokojnie.
- Jasne? - Tak.
Proszę o uwagę.
Spodziewamy się nowych pacjentów.
Ofiary nagłych wypadków. Przeniesiemy państwa na górę.
Proszę zabrać rzeczy i przenieść się piętro wyżej.
Okej.
Naprzód.
Dalej. Musimy działać szybko.
Jest tu ktoś?
Czy ktoś tu został?
Chodź.
Chodź ze mną.
Och, nie.
Chodź. Zamknij oczy. Dobrze, zamknij oczy.
Będzie dobrze.
Boże, dziękujemy ci za opiekę.
Potrzebujemy twojej opieki.
Otocz nas swoją tarczą, Panie.
Dziękuję. Dziękuję za Twoją łaskę.
Opiekuj się Lisą, ilekroć będzie spała. Dziękuję.
Otocz nas swoją tarczą, Panie. Dziękuję.
Boże, pomóż nam.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK