Zasłużyłaś na to, co się wydarzy, Emmo.
- Znasz moje imię. - Wiem, jak masz na imię.
Wiem, że grasz na skrzypcach.
I wiem, że dziś umrzesz.
Zaczekaj! To dym.
Tam jest ogień i twoja bomba.
Gdy wybuchnie, będzie po wszystkim.
Chciałabym cię zabić, ale potrzebujemy siebie nawzajem.
Musimy współpracować, żeby uciec, albo oboje zginiemy.
- Jak chcesz uciec? - Tym szybem.
Zbudujmy podest.
Żebyś mnie aresztowała na zewnątrz?
Rozejdziemy się i policzymy się innym razem.
Raz ci zaufałem. Wbiłaś mi nóż plecy.
No cóż... Masz inną opcję?
Niech Bóg ma cię w opiece, jeśli łżesz.
W naszej sytuacji przyjmę każdą boską pomoc.
Roo, posadź go.
Kąt 45 stopni, ręka ponad głową.
Mam zawroty.
Zazwyczaj masz chcicę, więc to dla ciebie nowe uczucie.
Ale teraz musimy unieść rękę. Załóż ją za głowę.
- Musimy go przenieść. - Nie.
To mogłoby go zabić.
Po napompowaniu płuc pójdzie o własnych siłach.
To działajcie.
- Zaraz wszystko wybuchnie. - Emma?
Utknęła gdzieś po wybuchu.
- Roo. - Co?
Pomóż mu ją znaleźć.
Niech zajmie się tobą.
Ja poszukam Emmy. Działajcie szybko.
W porządku.
Nawaliłam się w zły dzień.
Jak wtedy, gdy obrzezano mojego bratanka.
Co nowego?
Temperatura wzrasta.
Do detonacji zostało około 15 minut.
Cholera.
Wszystko się zawaliło. Nie mogę dojść do wschodniego skrzydła.
Spokojnie. Uważaj na ludzi Bora.
W jednym z reaktorów był wybuch,
ochrona nie żyje.
Oszacowanie ryzyka i wysłanie ludzi zajmie rządowi kilka godzin.
Jestem bezpieczny.
Nie masz kilku godzin.
Maksymalnie 15 minut.
Choć to trudne,
uczciwie oceń szanse Emmy na przeżycie.
Dlaczego?
Grozi wam duże niebezpieczeństwo.
- Jeśli nie ma powodu... - Pół na pół.
Miało być uczciwie.
Biorąc pod uwagę siłę wybuchu i uszkodzenia, jakie widziałem,
może 10%.
Ale to moja córka.
Emma jest twardzielką.
Wybuch był pod ziemią.
- Kondygnacje naziemne są nietknięte? - Większość.
Mogła powstać kieszeń powietrzna.
Emma może ją wykorzystać i przedostać się wyżej.
Wysokie okna, szyby wentylacyjne. Tego trzeba szukać.
Jeśli przeżyła wybuch, będzie właśnie tam.
Czternaście minut.
Daję ci 12,
potem przerywasz misję.
Dot, z całym szacunkiem,
ale to chyba, kurwa, żart,
że miałbym stąd wyjść bez mojego dziecka.
Zablokowało się.
Dawaj. Pchamy.
W młodości wiele czasu spędziłeś z Finnem,
nie trenowaliście razem?
Oberwałem podczas wybuchu.
Oczywiście, że trenowaliśmy.
Czytał mi Suna Zi,
puszczał Rolling Stones.
To zabawne,
patrzy na mnie jak na danie, którego nie cierpi,
ale sam wrzucił składniki do miski.
Emma!
Wąż odkażony.
Teraz wysterylizuj obszar między czwartym a piątym żebrem
po stronie rany.
- Po co? - Tam wykonasz nacięcie.
Pierdol się.
Roo, musisz usunąć płyn z jego płuc.
Nie mówiłeś nic o rozcinaniu.
A po co ten wąż?
Mógłby w niego dmuchnąć
i wypchnąć wszystko z płuc.
A słoik z moczem?
Nie wiem. Dziwak z ciebie. Po prostu to zrobiłam.
Cholera, agentko Russell, wyciągaj nóż taktyczny i do roboty.
Nie mam swojego noża.
Mam tylko scyzoryk z Royem Rogersem.
Gdzie twój sprzęt?
Zawsze mam przy sobie scyzoryk taty.
Poza tym to nie moja wina.
Mój nóż był w samochodzie, który wysadziłam.
Chyba to jednak moja wina.
Aldon.
O Boże.
Stracił przytomność. Słabe tętno.
Musisz go naciąć albo umrze w ciągu kilku minut.
Emma!
Emma! Słyszysz mnie?
Pracuj nogami.
- Nie pouczaj mnie. - Wysiądą ci plecy.
Co to?
EMMA?
Alfabet Morse’a.
TAK. Z BOREM.
Dzięki Bogu.
Żyje.
Czas ucieka.
Czy wydostaniesz Emmę i załatwisz sprawę z Borem?
Nie wiem.
WSPINAMY SIĘ DO SZYBU.
MACIE DZIESIĘĆ MINUT.
POSPIESZCIE SIĘ!
- To Finn Hoss? - Tak.
Co powiedział?
Masz się zamknąć i harować.
Ruchy.
Trzy, cztery, pięć.
- Znalazłam. - Dobrze.
Teraz wysterylizowanym nożem wykonaj krótkie nacięcie.
ROY ROGERS I KOŃ TRIGGER
Płaczesz?
Boję się kolejnej straty.
Jeszcze nikogo nie straciliśmy.
Nie mówisz o Emmie, prawda?
Dlaczego nosisz przy sobie scyzoryk taty?
Nie chciałam napytać mu biedy.
Mówił, że to jego lek, którego mam nie dotykać,
ale przyszli gliniarze.
Spytali cię, gdzie tata trzyma narkotyki, które sprzedaje?
Miałam siedem lat.
Nie wytrzymam kolejnej straty z mojej winy.
Wiesz, co myślę?
Boisz się stracić Aldona, faceta, którego kochasz,
tak jak kochałaś ojca.
Nie chcesz znów być odpowiedzialna.
Twój tata nie siedział przez ciebie.
Byłaś dzieckiem.
Aldon też nie umrze przez ciebie.
Nie masz siedmiu lat.
Jesteś odważną i zdolną kobietą,
nie zawiedziesz swojego przyjaciela.
A teraz tnij.
Zrobiłam nacięcie.
Brawo, doktorku!
Gość jest jak Zygmunt Freud!
Luke, co nowego?
Mam szyb z metalową pokrywą. Próbuję ją zdjąć.
- Osiem minut. - Maksymalnie.
Trzeba to zrobić jak Hulk.
Cokolwiek chce zrobić, nie zdąży.
Nie zostawi mnie tutaj.
Wybacz, że nie ufam mu jak ty.
Samodzielnie zniszczył mi życie.
Przynieś tę skrzynkę.
Marudna suka z ciebie.
Słucham?
„Finn Hoss wrzucił wszystkie składniki do miski”.
„Finn Hoss zniszczył mi życie”.
Czy to nie twoje wybory zaprowadziły cię w to miejsce?
Pomyślmy.
Zabójstwo mojego ojca, jego wybór.
Szkoła z internatem z dala od świata, jaki znałem,
jego wybór.
Niszczenie dzieła mojego życia, jego wybór.
- Finn Hoss... - On nie jest twoim problemem!
Podjąłeś miliony decyzji,
przez które utknąłeś w piwnicy z atomówką.
Litości, weź odpowiedzialność.
Nie obwiniaj go za wszystkie swoje błędy.
To naprawdę dobra rada.
Widzę, że jesteś pod wrażeniem swojej mądrości.
Wypierdalajmy stąd, zanim zginiemy.
Zgoda.
Wciąż ma płytki oddech.
- Nie ma poprawy. - Spokojnie.
Odpływ płynu z opłucnej zwiększy podciśnienie.
- Płuca się napompują. - Po czym poznam?
Cześć, Roo.
Co tam?
Zwisa ze mnie wielki wąż.
Mówi facet do lekarza.
Musimy spływać. Zaraz wszystko wybuchnie.
Dotrzymaj słowa.
Puść mnie albo zlecisz.
Dobrze.
Wesprzyj się na mnie.
- Słyszysz mnie? - Idziemy.
Szybciej. Macie pięć minut.
Widzisz ją, Luke?
Nie, ale słyszę, jak się zbliża.
- Danielle. - Zna moje prawdziwe imię.
Możesz też podać swoje, Finn.
Po wyjściu i tak się dowiem.
Po wyjściu cię aresztuję.
Zawarliśmy rozejm.
Rozejdziemy się i policzymy się innym razem.
Luke, masz rozkazy.
Polonia nie może wyjść z szybu.
Chodź.
- Nie dosięgnę. - Ja jestem wyższy.
- Ona pierwsza. - Zostawisz mnie.
Nie zostawię. Daję słowo.
Złamiesz bezpośredni rozkaz.
Pomóż jej, a potem ty.
Marnujesz czas, Bengal. Za kilka minut zginiesz.
Trzy minuty.
Chodź, Emma.
Mamy to.
Dzięki Bogu.
- Twoja głowa. - Zapodał mi rurką.
Nic mi nie jest.
Wyciągnij mnie stąd, Finn.
Za kilka minut twoje dzieło zmieni się w pył.
Nigdy nam nie wybaczysz
i nie przestaniesz nas szukać.
Twoją nową misją będzie zemsta.
- Daliście mi słowo! - Wybacz.
- Nie pozwolę ci jej ścigać. - Nie możesz.
Byłem dla ciebie jak syn!
Byłeś jak syn,
ale to moja córka.
- Żegnaj, Bengal. - Nie!
Temperatura osiągnęła masę krytyczną.
Luke, musicie uciekać.
Nie możesz mi tego zrobić! Finn!
Zdrowaś Maryjo,
łaskiś pełna,
Pan z tobą,
błogosławionaś ty między niewiastami...
Pani dyrektor, bomba wybuchła, ale pod kontrolą.
Cel zneutralizowany.
Wszyscy agenci CIA żyją.
Misja zakończona. Koniec tematu.
Tak jest!
Zlikwidowałaś poważnego terrorystę. Gratulacje.
My wszyscy. To była praca zespołowa.
Świetnie, doktorze.
Roo napisała, że helikopter będzie za 12 minut.
Dobrze. Jak głowa?
Coraz lepiej.
A twoja? Pewnie nie było ci łatwo.
Nie.
Tato...
ostatnio obwiniałam cię o rzeczy, które nie były twoją winą.
Chyba nie chciałam uznać własnej odpowiedzialności.
Musiało być ci trudno.
To nieuczciwe. Przepraszam.
Ja też przepraszam.
Było dużo mojej winy.
Nie powinienem był wtykać nos w nie swoje sprawy.
Nie można się wtrącać. To złe.
Jak to się nazywa? Rodzic śmigłowiec?
Helikopter.
Jeśli chodzi o martwienie się o ciebie,
jestem jak helikopter Apache.
Ale robię to wszystko, bo bardzo cię kocham.
Wiem, że to kiepska wymówka.
Muszę się przyznać do jeszcze jednej rzeczy.
„Koniec tematu”?
Tak?
Ukradłem ten tekst z Wyrzuć mamę z pociągu.
Wiedziałam.
Kocham Danny’ego DeVito.
Jest taki mały.
Chciałbym go schować w kieszeni.
Barry.
Dostałam wiadomość od NSA, że jednak mnie nie przenoszą.
Zostaję.
Niesamowite.
Jak do tego doszło?
Kto wie?
Biurokracja rządowa.
Ja wiem.
Widziałam, jak biegasz i wydzwaniasz.
Co ty dla mnie zrobiłeś?
Musiałem oddać komiks.
Amazing Spider-Man nr 298.
Pierwszy spod ołówka McFarlane’a.
- „Don’t Worry Be Happy”. - To McFerrin.
Jasne.
Praca Todda McFarlane’a miała w sobie dyskretne piękno.
Ale kiedy ją ujrzałem...
zakochałem się.
Dowództwo odpisało.
Karetka z chirurgiem czeka na pasie.
Nie potrzebuję karetki. Mam ciebie.
Nie kłóć się z dr Roo.
Jak mówi, tak ma być.
- Nie rządź nami, Księżniczko. - Poparłam cię.
Ale trzymam słoik z sikami...
więc mnie nie wkurzaj.
Nie możesz już udawać.
- Że co? - Że mnie nie cierpisz.
Może i naćpana, ale mówiłaś mi bardzo miłe rzeczy.
- Wiemy, co to znaczy. - Że walnę cię w cipę?
Nie, w głębi duszy mnie lubisz, więc jesteśmy przyjaciółkami.
W porządku. Ale nie będziemy się nawzajem czesać
i nagrywać filmików na TikToka.
- Jasne? - Jasne.
Skoro tak,
miło, że nie wyleciałaś w powietrze.
No i fajnie.
Miał rację.
Lata temu może nie był dla mnie jak syn, ale dziecko, na którym mi zależało.
Nie mogę wyzbyć się uczucia,
że powinienem był zrobić więcej, by nie poszedł tą drogą.
Boro był dorosły.
Za całe swoje życie
odpowiadał on sam.
Racja.
Musiał odejść.
Wykrywamy minimalny ruch sieciowy.
Tina monitoruje sytuację, ale wniosek jest jeden.
Lape Pa Lanmo dało nogę.
Są rozbici, nie stanowią zagrożenia, zostali zniszczeni.
To wspaniałe wieści.
Przejrzałam raport z akcji,
ale jednej rzeczy nie mogę pojąć.
Tak?
Byłaś w niezłych opałach w Sardowii.
Uwięziona pod ziemią w radioaktywnym piekle
z socjopatycznym zabójcą,
a wokół przedmioty mogące służyć za prowizoryczną broń.
Instynkt przetrwania mógł przejąć kontrolę,
a sytuacja zmienić się w krwawą jatkę.
Twój uparty ojciec szukałby cię
i zapewne zginął jak ty.
Ale gdzieś po drodze ty i Boro, wbrew wszelkim przeciwnościom,
współpracowaliście, żeby się wydostać.
Zatem muszę spytać: jak do tego doszło?
Przekonałam go do współpracy.
Świetnie. A jak to niby zrobiłaś?
Namówiłam go.
Rozumiem.
Zabawne. Nie przypominasz impulsywnej agentki,
którą musieliśmy ratować z Gujany.
Oby to nowe nastawienie
pomogło ci po przeniesieniu.
Po przeniesieniu?
Według raportów twojego przełożonego
możesz wznowić indywidualne misje.
- Myślę podobnie. - Tato.
Wolałbym, żebyś była bibliotekarką, ale...
skoro chcesz to dalej robić,
już mnie nie potrzebujesz.
- Owszem. - Nie.
To mi schlebia, ale prawdę mówiąc,
nie sądziłam, że to powiem,
wiele się nauczyłam, pracując z tatą.
Jak dowodzić zespołem,
jak zachowywać spokój,
jak podrzynać gardło, żeby szybciej wykrwawić.
Chcę pozostać w jego zespole.
Nie możesz, skarbie.
Idę na emeryturę.
Ponownie złożyłem dokumenty.
To mama.
Przepraszam.
Tally. Miło cię słyszeć.
Zgadza się.
Co zrobiłaś?!
KILKA MIESIĘCY PÓŹNIEJ
I już nie widać krosty.
Pryszcz w dniu ślubu.
To pewnie nerwy.
Wyglądasz wspaniale, babciu. Prawda?
Bardzo ładnie.
- Słodziaku. Wyglądasz jak księżniczka. - Dziękuję.
Jest pięknie, mamo.
Puk, puk.
Nie ogląda się panny młodej przed ślubem.
Milion razy widziałem ją przed ślubem.
Ale nigdy tak pięknej.
Wyglądasz zjawiskowo.
Mam pryszcza.
A ja przeczucie, że to będzie najlepszy dzień mojego życia.
Chcę wam powiedzieć, że chłopaki jadą do kościoła,
więc widzimy się niebawem.
Nie spóźnijcie się,
nigdzie nie przydzwońcie...
jak dzwon na wieży.
- No dobra. - To do zobaczenia.
- Wszystko gra? - Jest dobrze.
Całkowicie.
Kocham cię, skarbie.
Ja ciebie też.
Już jestem. Mam pastę do butów.
Midnight. Nie mylić z tym złoczyńcą, arcywrogiem Moona od Marvela.
Świetnie. Wielkie dzięki.
Nie uwierzycie. Sam nie wierzę.
Robię interesy z siecią pralni.
Moja apka miałaby im pomóc zarządzać zasobami.
Kupią moją firmę za 4,8 miliona.
Dolarów? Za MaizeLee?
MyAisles.
Zyskacie ośmiokrotność wkładu.
Czy ja właśnie zarobiłem 70 tysiaków?
Dokładnie to 70432,18 $.
Niesamowite!
- Gratulacje! - Jesteś milionerem!
Twój wujek miał na oku oryginalną klatkę z Gremliny rozrabiają.
Ale poczekajmy z tym do jutra.
Dziś jest wielki dzień mamy.
Jasne.
Tego chyba nie chcemy, co?
- Witam wszystkich. - Cześć, Luke.
Przychodzę w pokoju.
Chciałbym wam wszystkim życzyć cudownego dnia.
Przyniosłem kwiaty dla panny młodej.
To bardzo miłe. Dziękuję.
- Gratulacje, Donnie. - Dzięki.
Z doświadczenia wiem,
że małżeństwo z Tally to czyste szczęście.
Znalazła dobrego faceta.
Doceniam to.
Oboje byliśmy zawiedzeni, że nie zechciałeś przyjść.
Niewiele osób, dużo miejsca, nawet dla mięśniaka jak ty.
Dziękuję, ale to wasz dzień.
W razie gdybyś zmienił zdanie,
przyjęcie jest u Luigiego. Zapraszamy.
Musimy lecieć.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Z klasą. Jestem dumny.
Dzięki.
Na razie.
Ja też jestem dumny.
Nieźle się trzymasz.
W środku jestem załamany.
Tak myślałem.
Przykro mi.
Luke.
W porządku?
Wszystko dobrze.
Wyglądasz pięknie.
To jak magiczna sztuczka, która zawsze mnie urzeka.
No proszę, jak zwykle szarmancki.
Przyniosłem ci kwiaty.
Stokrotki.
Moje ulubione.
Najlepsze w supermarkecie.
Chciałem tylko wpaść
i powtórzyć coś, co mówiłem już milion razy.
Przepraszam za to, co ci zgotowałem.
Odkąd się poznaliśmy,
zawsze tylko chciałem twojego szczęścia.
Cieszę się, że nadszedł twój dzień.
Dziękuję.
- Poradzisz sobie? - Tak.
Wyluzuję się przy piwku z Napoleonem,
Thomasem Deweyem, Buffalo Bills i innymi wielkimi przegrywami.
Dziękuję, że jesteś sobą.
- To chyba koniec tematu. - Czyżby?
- Dlaczego znów ją krzywdzisz? - Krzywdzę?
Zachowuję się dojrzale.
Raczej głupio.
Była pijana i wkurzona, gdy się oświadczyła.
Może i darzy go miłością, ale nie jest zakochana.
Nie rozumiesz.
Widziałam jej sztuczny uśmiech
po jednym z głupich żartów Donniego.
Po czym rozpromieniła się przy tobie w najsmutniejszym dniu jej życia.
Wciąż kocha twój niekumaty austriacki zadek.
Nikt jej nie rozśmiesza i nie rozwesela jak ty.
I nikt jej tak nie rani.
To przez pracę, której już nie ma.
Donniego też nie powinno być przy mamie.
Nie powinnam była ich swatać. Przepraszam.
Spierdoliłam to.
Słownictwo.
Nie pozwolisz na to, prawda?
Widzimy się jutro.
Rano zrozumiesz, że dałeś ciała.
Kocham cię.
Cholera.
KOŚCIÓŁ ŚW. JÓZEFA
Fajnie. Liczyłem, że usłyszę dziś, jak grasz.
Tak.
Dawno nie grałam przed publiką, ale mama mnie poprosiła.
Na pewno dasz popis.
Choć to nie Raffaele Carmalini.
Dziękuję, że oddałaś mi tamte skrzypce.
Udało mi się je sprzedać i trochę zarobić.
Nie wypadało mi ich zatrzymać.
Dziwne uczucie.
To tutaj mieliśmy wziąć ślub.
Masz rację.
Spotykasz się z kimś?
Nie, samiutka jak palec.
A ty spotykasz się z tą kobietą od rzutek ogrodowych?
Bernadette. To był krykiet.
Ale... zerwaliśmy.
Przykro mi.
Niepotrzebnie. Ludzie się rozchodzą.
To prawda.
Muszę już...
- Miło było cię spotkać. - Ciebie też.
Nadal jest coś na rzeczy.
Miałam już iść, ale wykrywam ruch sieciowy
wśród członków Lape Pa Lanmo.
Naprawdę? Co knują?
Jeszcze to odszyfrowuję.
Pewnie jacyś żołnierze
próbują zlokalizować niezajęte aktywa Bora.
Mam to skatalogować.
Gdy skończę, dojadę do kościoła.
Tylko biegusiem, bo zaraz się zacznie.
Chyba nie chcesz być jak Batman.
On nie chodzi do kościoła.
Tam już mają faceta w czerni.
Po twoich żartach tracę wiarę, że Bóg istnieje.
Trzymaj się.
Niedobrze.
Nie chcę, żeby znów mnie przymknęli.
Dostaliśmy pięć tygodni za przemyt jaszczurki.
Te sukinsyny nas wrobiły.
- Nie warto... - Bzdura!
Włożymy dyktafon pod fotel i zaczekamy na jego błąd.
Otwórz drzwi.
Osłaniam cię.
Luke.
- Co tu robisz? - Naprawiam błąd sprzed wielu lat.
Kocham cię, Talulah,
ale od dawna cię okłamuję i chcę ci powiedzieć prawdę.
Jeśli nadal będziesz chciała ślubu, usunę się na bok.
Masz tupet.
Zjawiasz się tuż przed ślubem i wykonujesz wielki gest,
wyznając mi w końcu prawdę?
Oszczędzę ci fatygi.
Nie możesz powiedzieć nic,
co mogłoby mnie skłonić do zmiany zdania albo uwierzenia...
Byłem szpiegiem CIA, jeszcze zanim się poznaliśmy.
Nigdy nie sprzedawałem sprzętu. To była ściema.
Stale wyjeżdżałem na międzynarodowe misje,
usuwałem kryminalistów i zabójców.
Ukrywałem to, żeby chronić ciebie i rodzinę.
Ale skończyłem z tym na zawsze.
Pokażę ci.
To medal za wybitną służbę dla kraju.
Nie wrzucają ich do chipsów.
Proszę cię,
nie wychodź za Donniego.
OSTRZEŻENIE!
Cholera.
Barry!
Poczta głosowa!
Czekaj! Mam pomysł.
Trudno ci to pojąć i uwierzyć,
ale coś ci pokażę.
To nagranie z nalotu w Mozambiku. Opuściłem chrzest twojej bratanicy.
- Pamiętasz? - Tak.
Ostrzegam cię,
dużo tam krwi i przemocy.
Zabiłem wielu ludzi.
- Że co? - To były zwykłe złamasy.
Co?
Uwierz mi, nie było dnia, żebym cię nie kochał.
I przyrzekam...
Na ziemię!
Samochód pułapka.
Leż. Pójdę po dzieci.
Zachowajcie spokój.
Idę po Luke’a. Jest z twoją mamą.
Co?
Emma, skąd masz broń?
Na ziemię!
Śmiało, wyraźcie swoje uczucia.
W porządku.
Nie powinienem był iść na emeryturę, porzucać przyjaciół.
Myliłem się, Aldon.
Byłbyś świetnym zięciem.
Chcę, byś poślubił Emmę
i zapłodnił ją moimi wnukami.
Dobry początek. Roo, teraz ty.
Nigdy nie całowałam dziewczyny.
Byłabyś cierpliwą nauczycielką...
Słuchajcie! Szybko do kościoła!
Nie mogę rozmawiać.
Przykro mi.
Teraz nie mogę.
Zadzwonię później.
Jestem zajęta.
Wszystko pod kontrolą.
Jest bezpiecznie.
Mamo.
Boro?
Pamiętasz tę harmonijkę?
Dałeś mi ją, gdy jeszcze mnie kochałeś.
Jak nas znalazłeś?
Pierścionek twojej córki.
Kazałem odszukać imię Emmy
w zapowiedziach ślubów.
Jeden z chłopaków odnalazł ją w gazecie z Westchester.
To nie był ślub Emmy...
lecz jej matki.
Emma Brunner miała być druhną.
Gdy znałem nazwisko, łatwo odnalazłem ojca.
Luke Brunner.
Sprzedawca sprzętu do ćwiczeń.
Warte pochowania żywcem. Moi ludzie odkopywali mnie dwa dni.
Warte nawet napromieniowania.
Przeżyłem dzięki szczurzej krwi i nienawiści.
Spokojnie, Tally.
On nie chce ciebie,
tylko mnie.
To nie do końca prawda.
Planowałem wysadzić ją po ślubie
i odstrzelić waszą rodzinkę, gdy rzucicie się na pomoc.
Ale popsuliście moje plany. Oboje.
To ja cię zdradziłem, więc puść ją i zabij mnie.
Miejmy to już za sobą.
Co ty na to, Bengal?
Nie nazywaj mnie tak!
Nie udawaj, że ci zależy!
Spójrz, co mi zrobiłeś.
Chcesz to zakończyć?
Jest tylko jeden sposób.
Jeden uczciwy.
Wy dwoje kłamców!
Twarzą do siebie.
Wycelujcie sobie nawzajem w głowy
i pociągnijcie za spusty.
Nie słuchajcie go!
Zróbcie to, a ona przeżyje.
Jeśli nie, zaraz zginie.
Mamo, to nasza wina.
Kochanie.
Nie.
Kocham cię, skarbie.
Kocham cię, tato.
Nie!
Tally, jesteś miłością mojego życia.
Za wszystko, co ze mną przeszłaś,
zasługujesz na medal.
Słyszysz?
Medal.
Załatwiłam go.
Dowództwo. Halo?
Zdekonspirowano was.
Ujawniono wasze tożsamości.
Agent podstawi furgonetkę za niecałe 20 sekund.
Wszyscy do auta, prędko!
- Jeszcze Tina! - Jesteśmy spaleni.
Tina nie chce, żebyś umarł. Ładować się do auta.
- Ruszajmy. - Wszyscy w środku.
Wszyscy pracujecie dla CIA?
Nie, tylko ja.
I Luke.
I Emma.
- I ja. - Roo też gra w tę grę.
Powiedz nam, szefie. Jest źle?
Boro był międzynarodowym terrorystą,
pragnął zemsty na mnie i Emmie.
Od jakiegoś czasu znał nasze prawdziwe tożsamości.
Mógł sprzedać dane
niezliczonym potworom, z którymi walczyliśmy.
Chcę wrócić do domu.
- To niemożliwe. - Co?
Nasze domy, konta bankowe, cały majątek,
nie możemy się do tego zbliżyć.
Są setki terrorystów...
- Handlarzy ludźmi. - Przemytników.
Zabójców.
...którzy na nas czyhają.
Jesteśmy całkowicie spaleni.
Nigdzie nie jest bezpiecznie.
Co my zrobimy?
Nie wiem.
Przejebane na maksa.
Napisy: Maciej Dworzyński