Tentaches á sorte vindo aquí, Emma.
- Xa descubriches como me chamo. - Sei o teu nome.
Sei que tocas o violín,
e sei que hoxe morrerás.
Espera! Hai fume.
Hai lume e a túa bomba está no medio.
Cando rebente, ímonos á merda.
Aínda que me encantaría pegarche un tiro, necesitámonos.
Temos que unir forzas para saír de aquí ou morreremos.
- Como saímos? - Pola ventilación.
Necesitamos subir aí.
Para que me poidas arrestar ao chegar á superficie?
Unha vez que saiamos, iremos cada un polo seu lado.
Confiei en ti e traizoáchesme.
Agora mesmo non che queda outra opción.
Necesitarás a axuda de Deus se decides enganarme.
Considerando a situación, aceptarei calquera axuda que Deus reparta.
Ben, Roo, agora tes que sentalo.
En 45 grados, que pase o brazo por encima da cabeza.
Estou mareado.
Normalmente estás saído, así que é unha experiencia nova.
Veña, levanta o brazo e pásao por encima da cabeza.
- Temos que movelo xa. - Non.
No seu estado podería morrer.
Poderá moverse cando recupere algo de osíxeno.
Que sexa rápido.
- Imos voar polos aires. - Emma?
Quedou atrapada pola explosión.
- Roo. - Que pasa?
Axúdao a atopala.
Non, ten que coidarte.
Eu buscarei a Emma. Encárgate del rápido.
Vale.
Escollín o peor día para pillar un colocón.
Repítese a cerimonia de circuncisión do meu sobriño.
Novidades.
A temperatura é alta. Faltarán 15 minutos para a detonación.
Merda.
Derrubouse todo o soto. Non podo acceder ao ala leste.
Ten coidado cos homes de Boro.
Houbo unha explosión nun dos reactores,
morreron todos.
O goberno tardará horas en avaliar os riscos
e enviar as tropas.
Estou a salvo.
Non ten horas, Luke.
Con sorte, ten 15 minutos.
É complicado,
pero cal é a probabilidade de que siga viva?
Por que?
Teño tres axentes en perigo.
- Se non hai motivo para buscala... - Un 50%.
Dea unha avaliación real.
Tendo en conta a forza da explosión e os danos...
talvez un 10%.
Pero é a miña filla.
É dura como unha roca.
A explosión foi subterránea.
- Os pisos superiores están intactos? - A maioría si.
Podería haber burbullas de aire.
Se Emma está nunha, ten posibilidades de saír.
Fiestras e ventilacións.
Iso é o que necesitas buscar.
Se sobreviviu,
sairá por aí.
Catorce minutos.
Luke, doulle 12 minutos,
logo a orde será abortar a misión.
Dot, respéctoa moito,
pero está mal da cabeza se cre que marcharei sen a miña filla.
Está atascado.
Veña, empuxa.
En todo o tempo que pasou Finn contigo,
non te ensinou a adestrar?
Manqueime na explosión.
Claro que adestrou comigo.
Leume a Sun Tzu,
ensinoume aos Rolling Stones.
É curioso,
mírame como a un prato do que non soporta o sabor,
pero foi el quen botou os ingredientes.
Emma!
Mangueira desinfectada.
Agora esteriliza a zona entre a cuarta e a quinta costela
no lado da ferida.
- Por que? - Aí é onde farás a incisión.
E unha merda.
Roo, tes que drenarlle os pulmóns.
Non dixeches nada de abrilo.
Entón a mangueira?
Pensei que con só soprar xa lle sairían as cousas do peito.
E o bote de urina?
Non sei. Ti es o rariño. Eu só che seguín a corrente.
Axente Russell, saque o seu coitelo e faga o seu traballo.
Non o teño.
Só levo a navalla de Roy Rogers.
E o seu equipo?
Sempre levo encima a navalla do meu pai.
Ademais, non foi culpa miña.
O meu coitelo estaba no vehículo que voei.
Supoño que tecnicamente foi culpa miña.
Aldon.
Merda.
Está inconsciente. O seu pulso é débil.
Roo, se non o abres morrerá en cuestión de minutos.
Emma!
Emma. Podes oírme?
Axúdate das pernas.
- Sei levantar peso. - Vale, escaralla o lombo.
Que é iso?
Emma?
É código morse.
Si. Estou con Boro.
Menos mal.
Está viva.
O tempo corre.
Luke, pode sacar a Emma e acabar coa misión de Boro?
Non sei.
Imos subir polo conduto de ventilación.
Tedes 10 minutos.
Dádevos présa!
- É Finn Hoss? - Si.
Que dixo?
Que cales a boca e traballes.
Vamos.
Tres, catro, cinco.
- Atopeina. - Ben.
Colle a navalla esterilizada e fai unha incisión de 3 cm.
ROY ROGERS E O CABALO TRIGGER
Estás chorando?
Estou asustada. Non podo perder a alguén máis.
Roo, aínda non perdemos a ninguén.
Non falas de Emma.
Roo, por que levas encima a navalla do teu pai?
Pensei que non pasaría nada.
Díxome que eran medicamentos e que non os tocara,
pero había moitos policías.
E os policías querían saber onde gardaba as drogas que vendía?
Tiña sete anos.
Non podo perder a alguén máis pola miña culpa.
Sabes que creo, Roo?
Que tes medo de perder a Aldon, un home ao que queres,
igual que querías ao teu pai,
e non queres volver ser a responsable.
O do teu pai non foi culpa túa.
Eras unha nena.
Aldon tampouco morrerá pola túa culpa.
Non tes sete anos.
Es unha muller valente y forte,
e non vas defraudar o teu amigo.
Agora fai o corte.
Vale, incisión feita.
Bo traballo, doutor!
Temos ó propio Sigmund Freud diante.
Luke, como va?
Intento quitar a tapa de metal que cubre o conduto.
- Oito minutos. - Como moito.
Busca ao teu Hulk interior e quita esa merda.
Non o conseguirá a tempo.
Non se renderá.
Perdóame por non confiar tanto nel.
Só me esnaquizou a vida.
Colle esa caixa.
Es unha putiña bastante choricas.
Perdón?
"Finn Hoss foi quen botou os ingredientes."
"Finn Hoss esnaquizoume a vida."
Non cres que acabaches así polas túas decisión?
Recapitulemos.
Asasinar ao meu pai? A súa decisión.
Enviarme a un internado lonxe do mundo que coñecía?
A súa decisión.
Destruír o meu traballo? A súa decisión.
- Finn Hoss... - Finn Hoss non é o teu problema!
As túas decisións encerráronte cunha bomba nuclear a punto de estalar.
Sé responsable dos teus actos.
Deixa de culpalo polos teus erros.
Ese é un consello da hostia.
Alégrome de que te impresione a túa sabedoría.
Marchemos antes de que nos voen en pedazos.
Vale.
Case non respira.
- Non mellora. - Paciencia.
Cando o fluído sae da cavidade pleural, a presión aumenta e os pulmóns expándese.
Como saberei cando ocorre?
Ola, Roo.
Que tal?
Teño unha mangueira enorme colgando.
Iso dislle ao médico.
Temos que saír a toda hostia. Isto vai explotar.
Mantén a túa palabra.
Sóltame ou pégoche unha patada.
Case está.
Apóiate en min.
- Podedes oírme? - Xa imos.
Rápido. Faltan cinco minutos.
Vela, Luke?
Non, pero escoito como se achega.
- Danielle. - Tranquilo, sabe o meu nome.
Poderías dicirme o teu, Finn.
Descubrireino ao saír de aquí.
Cando saias estarás arrestado.
Acordamos unha tregua.
Saímos xuntos e cada un marcha polo seu lado.
Luke, coñece as ordes.
Polonia non pode saír dese conduto.
Vale, sube.
- Non chego. - Eu son máis alto.
- Ela primeiro. - Quedarei aquí.
Non. Douche a miña palabra.
Luke, non desobedeza unha orde.
Súbea e logo saes ti.
Non hai tempo, Bengal. Morreredes nuns minutos.
Concretamente en tres.
Vamos, Emma.
Tira forte.
Menos mal.
- A túa cabeza. - Arreoume coa pistola.
Tranquilo, estou ben.
Veña, Finn, sácame de aquí.
Nuns minutos, todo o teu traballo converterase en po.
E nunca nos perdoaras,
e non deixarás de perseguirnos.
A túa nova misión será a vinganza.
- Déchesme a túa palabra! - Síntoo.
- Non deixarei que a persigas. - Non fagas isto.
Fun coma un fillo!
Eras coma un fillo,
pero ela é a miña filla.
- Adeus, Bengal. - Non!
A temperatura alcanzou a masa crítica.
Luke, botade a correr.
Non me podes facer isto, Finn! Finn!
Deus te salve, María,
chea es de gracia,
o Señor é contigo.
Bendita ti sexas entre tódalas mulleres...
Directora, bomba detonada pero controlada.
Obxectivo neutralizado.
Todo o persoal da CIA vivo e localizado.
Misión completada. Iso é así e iso é todo.
Somos uns máquinas!
Parabéns. Acabou cun terrorista de alto nivel.
Foi un traballo en equipo.
Ben feito.
O helicóptero chegará en 12 minutos.
Ben. Que tal a túa cabeza?
Mellor.
E a túa? Non foi unha decisión fácil.
Pois non.
Papá...
levo tempo culpándote de cousas das que non es responsable.
Supoño que me negaba a aceptar a miña parte de culpa.
Comporteime fatal.
E non é xusto. Síntoo.
Eu tamén o sinto.
Tamén foi culpa miña.
Falo en serio. Non debín meterme nos teus asuntos.
Debín manterme á marxe. Fíxeno mal.
Como o chaman? Pai escolta?
Sobreprotector.
Se alguén che intenta facer dano, terá unha bonita charla cos meus puños.
Pero enténdeme, fago todo iso porque te quero moito.
Pero...
sei que non é unha escusa.
E non é o único erro que debo admitir.
"Iso é así e iso é todo?"
Si?
Roubeina de Tira a mamá do tren.
Sabíao.
Encántame Danny DeVito.
É tan pequeniño.
Quero metermo no peto.
Barry.
Recibín unha mensaxe da NSA de que cancelaron o meu traslado.
Podo quedarme.
É fantástico.
Queres contarme algo?
Quen sabe.
A burocracia gobernamental.
Seino todo.
Vinte por aí facendo chamadas.
Que fixeches por min, Barry Putt?
Só me custou un cómic.
O tomo 298 de Amazing Spider-Man.
Feito a lapis por Todd McFarlane.
"Don't Worry Be Happy."
Ese é Bobby McFerrin.
Vale.
A obra de Todd McFarlane ten unha beleza moi delicada.
Desde o momento en que o vin,
pareceume especial.
Respondéronme os do cuartel.
A ambulancia está na pista e o cirurxián está á espera.
Non quero a ambulancia. Lévame ti.
Non discutas coa Dra. Roo.
Sube á ambulancia sen protestar.
- Menos ordes, princesiña. - Estou da túa parte.
Aínda teño un bote de mexo nas mans,
así que non me andes con lerias.
- Podes deixar de finxir. - Finxir o que?
Que me odias.
Estiveses drogada ou non, dixéchesme cousas moi bonitas.
- Sabes que significa? - Que che vou dar unha malleira?
Que no fondo che caio ben, así que somos amigas.
Pero iso non significa que nos vaiamos maquillar xuntas
para gravar vídeos de TikTok.
- Entendido? - Entendido.
Deixando iso claro,
alégrome de que non acabaras feita pedaciños.
Bo cumprido.
Tiña razón.
Aínda que non o vía coma o meu fillo,
era un rapaz do que me preocupaba,
e non me podo sacar da cabeza a idea de que debín facer algo para detelo
e evitar que tomara ese camiño.
Papá, Boro era maiorciño.
Todo o que lle pasou na vida
é culpa súa.
Tes razón.
Chegara a súa hora.
As mensaxes son escasas,
algunha de cando en vez.
Tina estivo vixiando, pero todo apunta á mesma conclusión.
Lape Pa Lanmo deuse á fuga.
A comuna está desarmada, rota e anulada.
Que boas noticias.
Sen embargo, revisei o informe final e hai algo que non acabo de entender.
O que?
Estaba en apuros en Sardovia.
Atrapada baixo terra nun tugurio radioactivo,
encerrada cun asasino psicópata,
rodeada do material adecuado para improvisar armas.
O instinto de supervivencia puido apoderarse de vostede,
levándose a cabo unha matanza,
e o seu testudo pai seguiría buscándoa,
e seguramente morrería.
Pero nalgún momento,
vostede e Boro, contra todo prognóstico,
traballaron xuntos para intentar escapar.
Así que debo preguntar,
como chegaron a ese punto?
Convencino para colaborar.
E como diantres o fixo?
Razoei con el.
Entendo.
Xa non queda nada daquela impulsiva axente sen escrúpulos
que tivemos que rescatar de Güiana.
Esperamos que esta nova mentalidade a axude co seu novo destino.
Novo destino?
De acordo cos informes de progreso que recibín do seu superior,
cre que lle irá ben pola súa conta de novo.
- E eu tamén. - Papá.
Preferiría que foses unha bibliotecaria ou algo así, pero...
sendo sincero, se queres seguir neste traballo,
xa non me necesitas.
- Si que te necesito. - Non.
Síntome afagada,
e aínda que nunca pensei que diría isto,
aprendín unha burrada traballando con el.
Como lidera o equipo,
como mantén a calma,
como degolar a un home para que se desangre máis rápido.
Quero quedarme no seu equipo.
Non podes, ruliña.
Voume xubilar.
Volveron presentar a miña baixa.
É a túa nai.
Desculpe.
Tally, que tal? Alégrome de falar contigo.
Si, é verdade.
Que fixeches que?
MESES DESPOIS
Listo. Fóra imperfeccións.
Un gran o día da voda.
Serán os nervios.
Estás preciosa, avoa. A que si?
Moi guapa.
- Miña rula, pareces unha princesa. - Grazas.
Estás preciosa, mamá.
Toc, toc.
Non podes ver a noiva antes da voda.
Pero xa a vin miles de veces antes da voda.
Pero nunca desta maneira.
Estás impresionante.
Pero teño un gran.
E eu teño a certeza de que hoxe vai ser o mellor día da miña vida.
Só vos viña dicir que os colegas se dirixen á igrexa,
así que nos vemos enseguida.
Espérote no altar,
pero non me deixes plantado.
Non son unha flor.
- Marcho. - Vale. Vémonos alí.
- Mamá, estás ben? - Moi ben.
Desde logo.
Que pasa, rapaces? Traio o betume.
Cor medianoite, non o confundas co vilán Medianoite,
inimigo do Cabaleiro Lúa, superheroe de Marvel.
Fantástico. Moitas grazas.
Tíos, non o ides crer. Estou alucinando.
Negociei cunha cadea de tinturarías.
Cren que coa miña aplicación poden organizar o inventario.
Queren comprala por 4,8 millóns.
Tanta pasta por unha aplicación?
Si, por MeuCorredor.
Os investimentos multiplícanse por oito.
Entón acabo de gañar 70 dos grandes?
Para ser exactos, 70 432,18 dólares.
Que pasada!
- Parabéns! - Es millonario!
Pois o teu tío botoulle o ollo á gaiola orixinal do mogwai de Gremlins.
Mellor deixemos isto para mañá, non si?
Hoxe é o día de mamá. Non lle quero roubar o protagonismo.
Ben pensado.
Este home non sabe cando parar.
Ola a todos.
- Ola, Luke. - Que tal?
Veño en son de paz.
Só vos quería desexar a todos un bo día.
Trouxen unhas flores para a noiva.
Luke, es moi amable. Grazas.
- E parabéns, Donnie. - Grazas.
Dígocho por experiencia,
casar con Tally será o mellor da túa vida.
- Xa. - Alégrome de que atopara un bo home.
Agradezo as túas palabras.
Decepcionounos saber que non virías á cerimonia.
É algo íntimo, pero hai sitio para un mangallón coma ti.
Agradézocho, pero hoxe é o voso día.
Por se cambias de idea,
o banquete é en Luigi's. Estás máis que invitado.
- Temos que marchar. - Grazas.
- Grazas, Luke. - Adeus.
Estou orgulloso de ti, papá.
Grazas.
Vémonos.
Eu tamén o estou.
Parece que o levas ben.
Por dentro estou roto.
Imaxinábamo.
Síntoo moito, colega.
Luke.
Estás ben?
Estupendamente.
Estás preciosa.
É coma un truco de maxia que me deixa sempre coa boca aberta.
Es un encanto.
Tróuxenche flores.
Margaridas.
As miñas favoritas.
As mellores do supermercado.
Só che quería dicir algo que probablemente xa dixen moitas veces.
Sinto moitísimo facerte sufrir tanto.
Desde que nos coñecemos,
o único que quería era que foses feliz,
e alégrome de que ese día chegase.
Grazas, Luke.
- Estarás ben? - Si, non te preocupes por min.
Voume relaxar e tomar unha cervexa con Napoleón,
Thomas Dewey, os Buffalo Bills, e tódolos perdedores da historia.
Grazas por ser como es.
- Pois iso é así e iso é todo. - En serio?
- Volvícheslle romper o corazón. - Como dis?
Intento facer o correcto.
Pois só fas estupideces.
Estaba borracha e cabreada cando lle propuxo matrimonio.
Quizais o quere, pero non está namorada del.
Non o entendes.
Vin a mamá forzar un sorriso ante unha das estúpidas bromas de Donnie
dous minutos antes de que a fixeras rir no día máis triste da súa vida.
Segue namorada do teu estúpido cu austríaco.
Ninguén a fai rir e desfrutar coma ti.
Nin sufrir coma min.
Sufría polo traballo, pero xa se acabou.
Eles non están destinados a estar xuntos.
Nunca os debín xuntar. Síntoo.
Cagueina.
Esa boca.
Vas deixar que casen?
Vémonos mañá.
Mañá verás que o botaches todo a perder.
Quérote.
Merda.
IGREXA CATÓLICA DE SAN XOSÉ
- Anda, ola. - Ola.
Que ben. Esperaba poder verte tocar hoxe.
Pois si.
Levo tempo sen tocar en público, pero pediumo a miña nai.
Faralo xenial.
Non soará tan ben coma un Raphael Carmellini.
Por certo, grazas por devolverme o outro violín.
Por sorte puiden vendelo e saquei algo de beneficio.
- Xenial. - Si.
Quedarmo non me parecía correcto.
Isto é algo incómodo.
Iamos casar nesta igrexa.
Moi incómodo.
Estás con alguén?
- Non, desfruto da vida de solteira. - Que ben.
E ti? Segues quedando coa rapaza do golf?
Bernadette. E era do crícket.
Pero xa rompemos.
Que pena. Síntoo.
Non importa. É normal que a xente rompa.
- Supoño que si. - En fin.
Debería...
- Alégrome de verte. - Eu tamén, Em.
Aínda non rematei aquí.
Queríame escapulir, pero os de Lape Pa Lanmo non calan.
E de que están falando?
As mensaxes seguen cifradas.
Serán soldados tratando de localizar algúns activos non incautados de Boro.
Dot quere que me ocupe.
- Irei en canto poda. - Vale.
Pero apresúrate que a voda vai empezar.
Converteraste en Batman se faltas á misa.
Serás Christian Bale. Píllalo?
Unha cristiá baleira de fe.
Son hindú e con esa broma perdo a fe nos deuses.
Ata agora.
Mal asunto.
Non é boa idea. E se nos encerran de novo?
Pasamos semanas na prisión por traficar con lagartos.
Os cabróns tendéronnos unha trampa.
- Travis, déixao estar... - Cala.
Poñemos a gravadora no asento,
pillámolos nun descoido e listo. Forza a puta fechadura.
Eu cúbrote.
Luke.
- Que fas aquí? - Arranxar o erro que cometín hai décadas.
Estou namorado de ti, Talulah,
pero levo anos mentíndoche, e quero contarche a verdade.
Se despois aínda queres casar con Donnie,
non me interpoñerei no teu camiño.
Manda carallo.
Apareces minutos antes da voda como se foses un bo samaritano
para contarme dunha vez a verdade?
Afórroche o mal trago.
Nada do que poidas dicir fará que cambie de opinión ou crea que...
Son un espía da CIA desde antes de coñecernos.
Nunca vendín material deportivo. Iso eran bobadas.
Non estaba contigo porque tiña misións internacionais
para acabar con delincuentes.
E oculteino porque quería protexer á miña familia.
Pero agora xa se acabou para sempre.
Mira, atenta.
É a medalla do Premio Nacional ao Servizo Distinguido.
Non a dan cos Cheetos.
Por favor,
non te cases con Donnie.
ALERTA
Merda.
Barry!
Contestador!
Espera! Teño unha idea.
Ide rañala.
Sei que é moito que asimilar,
pero demostrareicho.
Son imaxes dunha redada en Mozambique.
Cando me perdín o bautizo?
- Recordas? - Si.
Advírtote de que as imaxes son moi sanguentas e escabrosas.
Matei a moita xente.
- Como? - Si.
Pero eran uns cabróns.
En serio?
Tes que crerme, estiven namorado de ti tódolos días.
E prométoche...
Ao chan!
Un coche bomba.
Non te levantes. Vou polos rapaces.
Mantede a calma todos, non pasa nada.
Vou buscar ao teu pai. Está detrás coa túa nai.
Como?
Emma, que fas cunha pistola?
Agachádevos!
Adiante, manifesten as súas emocións.
Vale.
Non debín xubilarme. Non debín abandonar ós meus amigos.
Equivoqueime, Aldon.
Serías un xenro estupendo.
Quero que cases con Emma
e que teñades moitos fillos para facerme avó.
Moi ben. Bo comezo. Roo, é a súa rolda.
Nunca biquei a unha muller,
pero creo que serías boa profesora...
Rapaces! Tedes que ir á igrexa!
Non podo falar.
Non, síntoo.
É un mal momento.
Chámote logo.
Teño un asunto entre mans.
Está todo controlado.
Non hai perigo.
Mamá.
Boro?
Lembras esta harmónica?
Regaláchesma cando aínda me querías.
Como carallo nos atopaches?
O anel da túa filla?
Busquei o nome de Emma
nos anuncios de compromisos.
Un rapaz posto de Red Bull ata o cu atopou un no periódico.
Pero non da voda de Emma...
senón da súa nai.
Emma Brunner era unha dama de honra.
Co seu nome foi fácil atopar ao seu pai.
Luke Brunner.
Vendedor de material deportivo.
Tardaron dous días en rescatarme, pero valeu a pena que me enterraras vivo.
E a intoxicación pola radiación.
Sobrevivín a base de sangue de rata e odio.
Tranquila, Tally.
Non te quere a ti.
Quéreme a min.
Non é de todo certo.
O plan era facela voar polo aire despois da voda
e cargarme ao resto da familia mentres corrían a axudala.
Pero gústavos arruinar os meus plans.
Eu fun quen te traizoou, así que déixaa ir e mátame.
Acabemos dunha vez.
Que dis, Bengal?
Non me chames así!
Non finxas que che importo!
Mira o que me fixeches.
Queres que se acabe?
Só hai unha solución.
Unha solución xusta.
Vós, os dous embusteiros!
Fronte a fronte.
Collede as armas e apuntádeas á cabeza do outro,
e apertaredes o gatillo xuntos.
Por favor, non!
Facédeo e ela vivirá.
Se non, mátoa agora mesmo.
Mamá, é culpa nosa.
Miña nena.
Non.
Quérote, ruliña.
Quérote, papá.
Non!
Tally, es o amor da miña vida.
Con todo o que sufriches comigo,
mereces unha medalla.
Escóitasme, Tally?
Unha medalla.
Morto.
É do cuartel xeral. Ola?
Difundiron os vosos nomes.
Estades todos en perigo.
Recibiredes unha furgoneta en menos de 20 segundos.
Todos á furgoneta agora mesmo!
- Falta Tina! - Estamos en perigo.
Tina non quere que morras. Sube o cu á furgoneta.
- Vamos. - Estamos dentro.
Sodes todos da CIA?
Non, só eu.
E Luke.
E Emma.
- E eu. - E comigo somos cinco, Sra. B.
Desembucha, xefe.
É moi grave?
Boro era un terrorista internacional
e tíñanola xurada a Emma e a min.
A saber desde cando coñece a nosa identidade.
Puido vender a nosa información a tódolos nosos inimigos.
Quero ir a casa.
- Non podes. - Por que?
As nosas casas, os nosas contas bancarias, os nosos bens,
non nos podemos achegar a eles.
Podería haber terroristas...
- Traficantes de persoas. - E de droga.
Asasinos.
...arredor do planeta seguíndonos a pista,
esperando a atacar.
Quedamos co cu ao aire.
Ningún lugar é seguro.
E agora que facemos?
Non sei.
Estamos fodidos.
Subtítulos: Selena González Rodríguez