Zwycięzcą wyścigu o organizację mistrzostw świata w 2022 roku…
jest Katar.
KATAR
USA przegrały walkę o organizację mistrzostw świata,
największej imprezy sportowej świata.
Pustynny emirat Kataru
pokonał Australię, Japonię, Koreę Południową i USA.
Prezydent Obama nazywa złą decyzję o przyznaniu Katarowi
organizacji mistrzostw świata.
Świat był w szoku, że Katar wygrał.
Ale jak to się stało, że wygrali?
W czerwcu i lipcu, gdy odbędzie się turniej,
średnia temperatura to 41°C.
Nie spodziewano się czegoś takiego w stosunku do USA i Japonii,
a raport techniczny dotyczący oferty był naprawdę bardzo negatywny.
Ofertę Kataru uznano za „ryzykowną”.
Zakulisowe układy załatwiają wszystko.
Zdecydowanie najlepszą ofertę organizacji mundialu w 2022 złożyły USA.
Byłem zszokowany i rozczarowany,
ale pierwszą reakcją była myśl, że kupili to sobie.
Jeśli FIFA jest skorumpowana, trzeba to ujawnić.
Myślę, że ta decyzja będzie się długo za nimi ciągnąć.
Trudno uzasadnić wybór Kataru.
Dla FIFA to katastrofa,
zwłaszcza że wtedy głośno było o korupcji w FIFA.
Panie Blatter?
Po czym Komitet Wykonawczy głosuje na Katar.
Dlatego powtarzam, że chcąc winić Katar za to, że zostali gospodarzami,
wińcie też FIFA, bo to oni tworzą ten system.
FIFA jest systemem.
TAJEMNICE FIFA
CZAS WYPIĆ PIWO, KTÓREGO SIĘ NAWARZYŁO
Dlaczego Katar?
Po co grać w kraju, gdzie jest bardzo gorąco
lub który musi zbudować stadiony?
Czemu w tak małym kraju
z tak nisko notowaną reprezentacją?
Były spore wątpliwości co do warunków pracy,
przestrzegania praw człowieka, możliwości przyjazdu kibiców z Europy.
Jak wszyscy byłem zszokowany.
FORSA TO NIE PROBLEM, UPAŁ TAK
Nie spodziewali się, że reakcja mediów i świata
będzie tak negatywna.
ROSJA KATASTROFA
KATAR HAŃBA
Ich wygrana spotkała się z ostrym przyjęciem.
Gdy wygraliśmy, byłem szczęśliwy i w euforii,
ale szybko przerodziło się to w depresję.
Padliśmy ofiarą podłego ataku.
Atakowano nas i FIFA.
To były bezprecedensowe ataki z każdej strony przeciw nam i krajowi.
Użyte określenia ocierały się o rasizm.
Było ciężko.
Po pierwsze, w imieniu milionów ludzi na Bliskim Wschodzie…
dziękuję.
Dziękuję FIFA za wiarę, że turniej na Bliskim Wschodzie,
w naszym regionie, naszych domach, to słuszna droga.
Jedziemy na Bliski Wschód.
Do krajów arabskich.
Do świata islamskiego.
To rozwój futbolu, więc nie mówcie o pieniądzach.
To nie ma z nimi nic wspólnego.
Moim zdaniem pierwszą mocną decyzją, gdzie pojawiła się polityka,
jest przyznanie mundialu Katarowi,
a nie Stanom Zjednoczonym, jak sobie tego życzyłem.
Ponieważ zamierzałem głosować na Katar, Blatter przyszedł do mnie.
Przekonywał mnie do głosowania na USA.
Czy prezydent powinien zniżać się do tego poziomu?
Nie odpowiedziałem, więc odszedł.
Zagłosowałem na Katar i to on wygrał.
Sepp został przyparty do muru przez członków Komitetu Wykonawczego.
Masz szefów konfederacji.
Dla Afrykanów to Issa Hayatou.
Michel Platini w UEFA.
Jack Warner w CONCACAF.
Dr Leoz w CONMEBOL.
Oraz Bin Hammam z Kataru.
Przewodniczący Azjatyckiej Konfederacji Piłkarskiej.
Sprzymierzyli się z Katarem.
W komitecie było trzech członków z CONCACAF.
Zakładano, że wszyscy trzej poprą amerykańską kandydaturę.
Chuck Blazer przeżył ogromny szok,
gdy odkrył, że Jack Warner, jego najbliższy sojusznik w FIFA,
głosował na Katar.
Czuł się zdradzony.
Żeby nie głosować na własną konfederację?
To byli starzy ludzie. To były ich ostatnie wybory.
Mieli szansę dostać podwójną stawkę.
Dla nich to była wypłata.
Wieżowce w Dosze to sygnał ekonomicznego wzrostu
stolicy bogatego w gaz Kataru.
Przez kolejną dekadę będą górować nad innym boomem,
napędzanym futbolowym szaleństwem.
Sport, a szczególnie piłka nożna,
zawsze była ważnym elementem naszej kultury i ambicji.
Używano tego jako katalizatora
w dążeniu do narodowych celów.
Katarczycy stworzyli przemysł sportowy.
Zrobili to,
co inne kraje robią przez dekady.
Sport stał się częścią tożsamości narodowej.
Dla Kataru to element prawdziwej narodowej misji.
Chcieli wyjść z cienia Arabii Saudyjskiej
i wykreować sobie inną reputację.
Liczyć się na arenie światowej.
Chcą być postrzegani jako siła dobra na świecie.
Pragną pokazać,
że kraje arabskie mogą gościć taki turniej
i zjednoczyć ludzi.
Byli wszędzie.
Chcieli być postrzegani jako bankierzy świata sportu.
Bez wsparcia Kataru nic nie dało się zorganizować.
Gdy w 2009 roku rozpisano konkurs na organizatora mundiali w 2018 i 2022,
oznaczało to spore wyprzedzenie.
Wtedy uznaliśmy, że mamy szansę.
To nasza wiara w futbol sprawia, że chcemy gościć mistrzostwa świata.
Puchar Świata w Katarze byłby pierwszym na Bliskim Wschodzie.
Nasz młody zespół znał wiele języków, żeby porozumieć się z piłkarskim światem.
Byliśmy skromni.
Wiedzieliśmy, że jesteśmy słabsi.
Że ludzie nie uważają nas za poważnych kandydatów.
Podczas pobytu w Dosze
szybko dostrzegliśmy, że to projekt rządowy,
który miał sprawić, że poprzez mistrzostwa Katar znajdzie się w centrum świata.
To był projekt państwa,
a nie federacji piłkarskiej.
Nie sądziłem, że Katar wygra.
Nie mają piłkarskich tradycji.
W raporcie nie mieli najlepszych ocen.
Musieli przebudować miasto oraz zbudować wszystkie stadiony.
Nie mieli ani jednego.
Musieli też zbudować hotele dla turystów i drużyn.
Ale problemem nie do pokonania była gra w maju, czerwcu i lipcu.
OCENA OFERTY: KATAR
Powstały raporty.
Dostali je członkowie Komitetu.
Każdy z nich mógł zadzwonić i poprosić o wyjaśnienia.
Nikt się nie odezwał.
Doszedłem do wniosku, że nie wszyscy go przeczytali.
Skoro nie obchodziło ich, że nie da się grać tam latem,
czemu miałyby ich obchodzić warunki pracy?
To nie problem.
KAPSZTAD, RPA GRUDZIEŃ 2009 ROKU
Byliśmy w Kapsztadzie,
gdy FIFA zorganizowała śniadanie dla mediów.
Byli tam przedstawiciele wszystkich krajów.
Każda oferta miała takie same parametry. Każdy z nas miał swoje stoisko.
Odwiedziły nas tylko media arabskie.
Nikt nie był na naszym stoisku.
No chyba że po gratisy.
W samym środku tego wydarzenia zjawił się David Beckham.
Jakby doszło do trzęsienia ziemi.
Dziennikarze zaczęli się przepychać i wchodzić na krzesła i stoły.
Wszyscy go otoczyli.
Szejk Mohammed,
który był dyrektorem generalnym katarskiej kandydatury,
odwrócił się do mnie i powiedział:
„Czemu nie ściągnęłaś takiej uwagi mediów?”.
Byłam w szoku, bo w końcu to był David Beckham.
Wszyscy go znają.
Nikt nie wiedział, kim jest mały książę z tego kraju.
Zespół był naprawdę nieliczny.
Nikt z nich nawet nie był na mistrzostwach świata.
Nie znali polityki FIFA.
Nawet nie pracowali w sporcie.
Ci ludzie nie mieli o tym żadnej wiedzy.
Jedyną osobą, która znała politykę FIFA,
był Mohamed Bin Hammam.
Był prezydentem Azjatyckiej Konfederacji Piłkarskiej
i jednym z 24 członków Komitetu Wykonawczego FIFA.
Był ważną postacią w futbolu
i obywatelem Kataru.
Nie jest zbyt otwartą osobą. Lubi być na drugim planie.
Odgrywać rolę dyrygenta.
Nie sądziłem, że rozmiary Kataru
i pogoda w tym kraju
pomogą naszym ambicjom.
Chwilę trwało, nim dołączył do nas Mohamed Bin Hammam
i wsparł naszą ofertę.
Wiedzieliśmy, że może nam dać narzędzia i środki do wygranej.
By zorganizować mistrzostwa, musisz zdobyć głosy członków Komitetu.
Taki był ich plan.
Znał wszystkich 24.
Mógł nam pomóc ich poznać
oraz ustalić, co zrobić, by zdobyć wszystkie głosy.
LUANDA, ANGOLA DZIESIĘĆ MIESIĘCY PRZED GŁOSOWANIEM
PUCHAR AFRYKI ANGOLA 2010
Katar sponsorował
Afrykański Kongres Piłkarski w Angoli.
Punktem zwrotnym dla naszej oferty było kongres w Angoli
i przemowa, którą tam wygłosiłem.
Przesłanie odbiło się silnym echem.
Wtedy zaczęto nas postrzegać jako poważnych kandydatów.
Nie chodziło tylko o to, że przekonaliśmy trzech członków Komitetu.
Cała afrykańska konfederacja mówiła o naszej ofercie.
Angola była punktem zwrotnym.
Mieszkaliśmy w jednym hotelu.
Kazano mi pomóc w tłumaczeniu.
Poszłam, bo znam francuski.
Spotykaliśmy się w apartamencie
o różnych porach z różnymi członkami Komitetu.
Z Hayatou, Anoumą i Adamu.
Rozmawialiśmy o RPA,
o tym, że Afryka dostała szansę organizacji mistrzostw świata
i że podobną szansę powinny dostać kraje arabskie.
Wtedy Hassan zaoferował Hayatou
milion dolarów dla jego federacji.
W zamian chcieliśmy, żeby głosował na nas.
Pamiętam jego śmiech.
Wtedy padły słowa: „To za mało”.
Oferta ot tak podskoczyła do półtora miliona.
Brzmi to prosto, ale tak właśnie było.
„Damy ci pieniądze na twoją federację,
a ty dasz nam swój głos”.
„Dziękuję. Do widzenia”.
To samo zrobiliśmy z Anoumą and Adamu.
Tamtego wieczoru każdemu członkowi Komitetu Wykonawczego
zaproponowano półtora miliona dolarów w zamian za głos.
To była gotówka czy tylko ustna obietnica?
Ustna. Nie widziałam pieniędzy.
Nigdy ich nie widziałam.
Jasno powiedziano, że pieniądze pójdą na piłkę nożną.
Muszę to podkreślić, że nie miały iść do kieszeni członków Komitetu.
Nie wiem, gdzie ostatecznie trafiły.
zanim wróciłam do pokoju,
Hassan powiedział, żebym nikomu o tym nie mówiła.
Zgodziłam się.
MISTRZOSTWA ŚWIATA W PIŁCE NOŻNEJ KATAR 2022
Nie zapomniałam o tym,
ale przez długi czas o tym nie mówiłam.
Wiedziałam, że moje dni są policzone, ale moim zdaniem
nie zasłużyłam na to, żeby mnie zwolnić.
Miałam trzy dni, żeby opuścić Katar.
Rzekomo nie spełniłam oczekiwań.
Fedra wyjechała w marcu 2010 roku.
W grudniu tego samego roku, już po głosowaniu,
odbyła rozmowę z dziennikarką
z angielskiej gazety The Sunday Times,
która zajmowała się konkursem na gospodarza mistrzostw świata.
Rozmawiałam nieoficjalnie z Claire Newell o tym, co się stało
i czego byłam świadkiem.
FIFA ZNÓW PODEJRZANA O ŁAPÓWKARSTWO
Napisała krótki artykuł
i wtedy wszystko się zmieniło.
INFORMATOR PÓŁTORA MILIONA
Nazwano mnie informatorką z Kataru.
Prosiliśmy o dowody, ale nie ma żadnych.
Obowiązuje zasada,
że jesteś niewinny, dopóki nie udowodnią ci winy.
Przestańcie mówić, że FIFA jest skorumpowana.
Bo nie jest.
Z całą pewnością nie.
Ujawniono, że te zarzuty wyszły od Fedry.
Wtedy zaczęłam otrzymywać groźby.
Anonimowe telefony, e-maile, wiadomości w social mediach.
Bardzo się boję.
Kogo?
Tych, których zdenerwowałam.
I tych, którzy ciągle próbują mnie uciszyć.
Powiedziano mi:
„Albo podpiszesz oświadczenie pod przysięgą
i przyznasz się do kłamstwa,
albo nasi prawnicy cię załatwią”.
Jaka była twoja reakcja na zarzuty dotyczące kongresu w Angoli i Fedry?
Był też nagłówek w The Sunday Times:
„Katar kupił mistrzostwa”.
Ale interesuje mnie twoja pierwsza reakcja.
Zwłaszcza gdy chodzi o sprawę z Fedrą,
a w sumie o obie, zareagowałem frustracją.
Te zarzuty były fałszywe.
Fakty to potwierdzają.
Sądzę, że prowadzili interesy na skalę światową,
co miało zapewnić im głosy.
Chyba nikt wcześniej nie robił tego na taką skalę.
Nawet jeśli nazwać to niemoralnym,
tak załatwia się międzynarodowe interesy.
KANDYDAT KATAR
Mistrzostwa świata w Katarze dadzą niezrównane możliwości komercyjne.
Na szczeblu rządowym dogrywano poważne transakcje,
jak choćby umowa dotycząca dostaw gazu między Katarem i Tajlandią,
gdy w Komitecie zasiada Tajlandczyk.
Sugestii, że chodziło o przysługę,
zaprzeczyli wszyscy zainteresowani.
Inny głosujący członek Komitetu, Marios Lefkaritis,
sprzedał Katarowi ziemię za 32 miliony euro.
Zawsze mówił, że nie miało to związku z głosowaniem.
MILIONOWE ŁAPÓWKI DAŁY KATAROWI ZWYCIĘSTWO
Emir Kataru poleciał do Brazylii.
Spędził tam trochę czasu i nawet odwiedził prezydenta Lulę,
który również był za Katarem.
Zjedliśmy lunch w Rio de Janeiro.
Poza mną był tam między innymi emir Kataru i doktor Havelange.
W sumie było nas dziewięciu.
Wtedy postanowiliśmy poprzeć Katar.
Wiele razy wyświadczono mi przysługę. To coś normalnego.
Ale nigdy mnie nie przekupiono.
Kilka tygodni przed głosowaniem prezydent UEFA, Michel Platini,
który miał duży wpływ na głosy europejskich delegatów,
zjadł obiad z prezydentem Francji, Nicolasem Sarkozym,
oraz synem emira Kataru w Pałacu Elizejskim w Paryżu.
DZIEWIĘĆ DNI PRZED GŁOSOWANIEM
Zaskoczył go tam widok całej katarskiej delegacji,
o czym nie uprzedzono Platiniego.
Według jego wersji otrzymał – jak to ujął – „podprogową wiadomość”
od Skarkozy’ego, który stwierdził, żeby zagłosował na Katar,
a nie na USA, bo to leży w interesie Francji.
Platini wpadł w pułapkę Sarkozy’ego,
który wykorzystał go, by pokazać Katarczykom,
że Platini siedzi mu w kieszeni,
a Francja poprze ich kandydaturę.
Dla Katarczyków było to bardzo ważne.
Powiem, jak było.
Odebrałem to tak, że Francję ucieszy, jeśli zagłosuję na Katar,
choć nikt mnie o nic nie prosił.
Sarkozy nie prosił o głosowanie na Katar?
Nie. Może dlatego sprzedał mój głos Katarowi.
Wiedział, jak zagłosuję.
Sprzedał mój głos Katarowi dla dobra Francji,
żeby uzyskać wiele korzyści.
To niesamowite, co się stało po tym, gdy Platini zagłosował na Katar.
Katarski fundusz nieruchomości kupił Paris Saint-Germain,
największy klub piłkarski w Paryżu i wpompował w niego ogromne pieniądze.
Katarska telewizja, beIN Sports,
wyłożyła majątek za prawa do pokazywania francuskiej ligi.
Do tego dochodzą umowy handlowe między Katarem i Francją,
w tym zakup przez Katar dużej ilości francuskich samolotów Airbus.
Decyzje prowadzące do przyznania mistrzostw świata Katarowi
zapadły na najwyższych szczeblach władzy,
ale Katar zaprzecza jakimkolwiek nieprawidłowościom.
Zna pan zarzuty o kupienie organizacji mistrzostw świata
i opłacenie ludzi z Komitetu.
Zawarto geopolityczne umowy między Tajlandią,
Rosją, Katarem i Sarkozym.
Jakie umowy?
Te, o których mówią zarzuty.
Pytam – jakie?
Umowa na gaz…
Między kim a kim?
Tajlandią i Katarem.
Patrzmy na fakty.
Niektóre zarzuty są nierealistyczne.
To nasz naturalny surowiec, na którym budujemy naszą przyszłość.
Nie wykorzystamy go, by zdobyć głos za mistrzostwami świata.
OCZEKUJ NIESAMOWITEGO
Wpisuje się to w stereotyp arabskich szejków szastających pieniędzmi.
Dlatego mistrzostwa świata są tak ważne. Musimy obalić ten stereotyp.
Przestrzegaliśmy zasad.
Naszych wartości moralnych też.
Wygraliśmy dzięki naszej ofercie.
Dzięki wizji
i dzięki temu, że już czas,
by mundial zawitał do krajów arabskich.
Katar!
Po ogłoszeniu decyzji inni krzyczeli w euforii.
Ja stałem nieruchomo,
bo ze swojego miejsca nie widziałem Seppa Blattera.
Nie ruszyłem się, póki mój zespół nie krzyknął: „Udało się”.
Kraje arabskie i Azja świętowały.
Ale nie czułem się dobrze z tym, co zrobił Blatter.
Chciał wyeliminować Katar.
Nie czuję się z tym komfortowo.
TRZY MIESIĄCE PO GŁOSOWANIU
Zrobi to czy nie? Na to pytanie chcemy odpowiedzieć.
Mowa o Mohamedzie bin Hammamie.
Podobno chce walczyć z Seppem Blatterem o stanowisko prezydenta FIFA.
Jestem znany jako poplecznik Blattera.
Byłem jego uczciwym doradcą
i uważam, że przyczyniłem się do jego sukcesu.
Mohamed bin Hammam uważał Blattera za przyjaciela
i był wobec niego lojalny, ale to działało w jedną stronę.
W 1998 roku Blatter obiecał, że zostanie na dwie kadencje.
Wycofał się z tego i został na trzecią,
co zdenerwowało Bin Hammama,
bo nie akceptował łamania obietnic przez Blattera.
Sądziłem, że Blatter nie zechce startować w 2011 roku.
Prezydencja musi mieć granice. Maksimum trzy kadencje.
Dlatego myślę, że to niedobre dla futbolu.
Zawsze musi być drugi kandydat.
Blatter był w szoku, że Bin Hammam sprowadził mundial do Kataru.
To było zaskoczenie.
Po raz pierwszy zobaczył granicę swojej władzy.
Jeśli ktoś miał jej więcej od niego, to był to Mohamed Bin Hammam.
Bin Hammam jest niezależny. Pracował z Seppem Blatterem.
Jak większość z nas ma go dosyć
i uważa, że w pojedynkę zniszczył dobre imię FIFA.
Rozumie, że ktoś musi wkroczyć do gry.
Blatter nie umiał zapanować nad swoimi ambicjami.
Był prawdziwym Machiavellim sportu.
Po 13 latach Sepp Blatter przywyknął do pułapek władzy prezydenckiej.
W tym czasie otrzymał zaszczyty i wyrazy uznania na całym świecie.
Ale nie każdy pochwala sposób, w jaki kieruje FIFA.
Chciałem zachować swoje stanowisko.
Nie mogłem porzucić lat spędzonych na rozwoju piłki nożnej,
lat pracy jako sekretarz generalny
i jako prezydent.
Blatter nalegał, by wszyscy byli wobec niego lojalni,
ale sam nie był lojalny wobec politycznych popleczników,
a przykładem jest Mohamed Bin Hammam.
W 2009 roku w Azji odbyły się wybory na stanowisko w FIFA, które zajmowałem.
Był drugi kandydat
i bardzo się zdziwiłem, że Blatter stanął po jego stronie.
To było dziwne.
Rzekomo byłem jego przyjacielem.
Uważał mnie za zagrożenie
i chciał mnie usunąć z FIFA.
Powiedziałem mu,
że nie będę ułatwiał mu życia.
Sepp Blatter, szef światowego futbolu,
ma pierwszego od dziewięciu lat rywala do fotela prezydenta FIFA.
Mohamed Bin Hammam oznajmił BBC,
że czas na większą transparentność w sposobie działania.
To szef Azjatyckiej Konfederacji Piłkarskiej.
PREZYDENT FIFA
Walka z Seppem Blatterem to wielka sprawa.
Nie sądziłam, że ktokolwiek mógłby go obalić,
bo miał bardzo silną pozycję.
Blatter wykorzystał miliardy funtów, które wygenerowały mistrzostwa świata,
by wzmocnić zaplecze władzy,
Nie zostawi bez walki swojej ukochanej zdobyczy.
MIAMI, STANY ZJEDNOCZONE
KONGRES CONCACAF 3 MAJA 2011 ROKU
Chciałem spotkać się z ludźmi z Karaibów w Miami,
ale nie dostałem wizy.
Nie było powodu, by władze mi jej odmówiły.
Zakładam, że ktoś nie chciał, żebym jechał do Stanów
i rozmawiał z państwami karaibskimi.
To były nerwowe dni.
Trwały wybory prezydenckie.
Pana Bin Hammama tam nie było, ale był pan Blatter.
Prezydentem CONCACAF był wówczas Jack Warner,
a sekretarzem generalnym Amerykanin Chuck Blazer.
Nagle pan Blatter ogłosił ze sceny,
że przekazuje CONCACAF milion dolarów dotacji.
To było tak ewidentne, jak tylko mogło być.
„Dam prezent waszemu regionowi przy wszystkich członkach, panie Warner”.
To było miesiąc czy dwa przed wyborami.
Nie podobało mi się to.
Jako kandydat chcę spotykać się z ludźmi. Muszę z nimi rozmawiać.
Poprosiłem pana Warnera o możliwość spotkania.
Zorganizowali kongres w Port-of-Spain.
PORT-OF-SPAIN, TRYNIDAD I TOBAGO
10 MAJA 2011 ROKU
Przedstawiciele krajów zrzeszonych w Związku Piłkarskim Karaibów
zostali zaproszeni do hotelu Hyatt Regency w Port-of-Spain w Trynidadzie,
który jest ostoją władzy Jacka Warnera.
Jack Warner miał biuro podróży
i otrzymał 363 000 $ za organizację podróży na to wydarzenie.
Chuck Blazer uważał, że to spotkanie to błąd.
Nie powinien organizować go tylko dla Karaibów
i trzeba było chociaż zachować pozory uczciwości.
Kilka razy próbował to powstrzymać,
ale Chuck go nie przestraszył.
A powinien.
Wiedziałem o Jacku Warnerze.
Jako prezydent konfederacji
dał szansę Bin Hammamowi.
Pojechaliśmy tam wysłuchać, co ma do zaoferowania.
Pierwszego dnia Bin Hammam przeprowadził swoją prezentację.
Gdy przemawiał, stało się coś dziwnego.
Powiedziano nam o prezencie, który miał pomóc federacjom.
Zaprosili nas po jego odbiór.
Zaczekałem na swoją kolej i wszedłem do pokoju,
gdzie było kilka urzędników CFU.
Wręczyli mi kopertę z napisem „Portoryko”.
Otworzyłem ją, a w środku była gotówka.
Łącznie 40 000 dolarów.
Od razu spytałem, po co to?
„Na dowolny cel związany z piłką nożną”.
Najwyraźniej dali wszystkim tę samą kwotę.
Gdyby powiedziano mi,
że dają to w zamian za głos, odparłem, że nie przyjmę pieniędzy.
Zwróciłem je.
Niestety większość je wzięła
z trzema czy czterema wyjątkami.
Te osoby odmówiły i zgłosiły całą sprawę.
Miało to daleko idące konsekwencje.
W ciągu kilku godzin wieści o kopertach z pieniędzmi
dotarły do Nowego Jorku do Blazera.
Chuck Blazer znalazł się w niezręcznym położeniu.
Przez prawie 20 lat pracował z Jackiem Warnerem.
Oglądaliśmy rodzącą się przyjaźń.
Wiele razy mówił Warnerowi, by odwołał konferencję w Trynidadzie,
ale ten odmówił.
No i stało się.
Najbardziej jawny przykład korupcji, jaki widział, pracując w futbolu,
dział się pod jego nosem.
Wręczali ludziom gotówki.
Warner coraz bardziej kompromitował Blazera i całą piłkę nożną,
więc Blazer postanowił go wydać.
Miał donieść na Warnera wysokim urzędnikom w FIFA w Zurychu.
W dniu, gdy musiał zadzwonić i porozmawiać o pieniądzach w kopertach,
zanim podniósł słuchawkę, powiedział mi, że to się źle skończy.
13 MAJA 2011 ROKU
Zadzwonił do mnie Chuck Blazer
i powiedział, że coś się stało na Karaibach.
Wysłał mi zdjęcia.
Poinformowałem o tej rozmowie i jej szczegółach Blattera.
Zadzwoniłem w niedzielę do prezesa Komisji Etyki,
żeby szybko przyjechał do Zurychu, bo mamy duży problem.
To było dziwne.
Mohamed Bin Hammam wpadł w pułapkę.
Dlaczego to zrobił?
Był przekonany, że powinien wyświadczyć przysługi
członkom Związku Piłkarskiego Karaibów.
Zrobił to i wpadł w pułapkę.
Nie miałem zamiaru nikogo przekupywać.
To kolejny spisek.
Pamiętajmy, że walczyłem z FIFA, która miała ogromne możliwości.
Z pewnością mogli stworzyć historię,
która biła moją na głowę.
Komisja Etyki FIFA wydała dziś komunikat,
że badają zarzuty o korupcję, w którą zamieszani mają być Jack Warner
i kandydat na prezydenta FIFA, Mohamed Bin Hammam.
Próbował pan kupić głosy?
Nigdy w życiu nie miałem takiego zamiaru.
Czy wręczył pan pieniądze urzędnikom z Karaibów?
Nie, nikt nie może mówić, że mnie przy tym widział.
Powtarzam, wedle mojej wiedzy pan Bin Hammam
nigdy nie dał pieniędzy państwom karaibskim.
Jack był wtedy taki pewny siebie.
Myślał, że o nic nie można go oskarżyć.
Jest taka wymowna scenka
po przekazaniu pieniędzy w Trynidadzie,
którą uchwyciła kamera.
Niektórzy uważają, że są bardziej święci od papieża.
Ktoś taki niech otworzy kościół.
Prawda jest taka, że to tylko nasza sprawa.
Dlatego podkreślam,
że dostaliście, co dostaliście, bo powiedział,
że nie mógł przywieźć srebrnej tacy i błyskotek.
Mówiłem, żeby o tym zapomniał, wycenił to i przekazał to krajom.
To wy macie zdecydować, jak najlepiej spożytkować jego prezent
na rozwój futbolu w waszym kraju.
Jeśli kogoś gryzie sumienie
i chce odesłać te pieniądze,
mogę je zabrać i mu oddać.
Ale nie rozpowiadajcie o tym na zewnątrz i nie uważajcie się za świętych
i lepszych od innych.
Mam nadzieję, że to jasne.
Co czeka Jacka Warnera w CONCACAF?
Na podstawie dowodów, które widziałem, nie sądzę, by miał jakąś przyszłość.
A co z waszymi osobistymi relacjami?
Zostały zerwane.
Myśli pan, że czuje się zdradzony?
Ja tak, biorąc pod uwagę,
na jakie niebezpieczeństwo naraził naszych członków,
stawiając ich w sytuacji, w której mieli przyjąć prezenty.
To brak skrupułów.
Przychodząc na konferencję prasową,
prezydent FIFA był zdesperowany, by zostawić kryzys za sobą.
Kryzys? Jaki kryzys?
Nie mamy kryzysu.
Mamy pewne trudności, które zostaną rozwiązane
wewnątrz naszej rodziny.
Ale wciąż miał do czynienia z drażliwymi zarzutami.
Tym razem chodziło o ofertę Kataru na organizację mundialu w 2022.
JEŚLI KATAR JEST WINNY, MUSI STRACIĆ MUNDIAL
Sytuacja źle układała się dla Katarczyków.
Bali się, że ich oferta upadnie
przez moje oskarżenia
i sprawę Mohameda Bin Hammama.
Blatter powiedział, że doszło do wielu nadużyć
przy wyborze gospodarza mistrzostw świata, a zamieszany miał być Bin Hammam.
Zrobił wiele, by zniszczyć mnie i moją reputację.
Jest zdolny do wszystkiego.
Blatter, wielki polityczny umysł w świecie sportu,
w skandalu, do którego doszło w Trynidadzie,
upatrywał szansy na pozbycie się rywala.
To dramat,
jak ludzie pną się w górę, a potem upadają.
Źle osądzili Blattera,
który sprowadził ich jako przyjaciół, a porzucił jako wrogów.
Chciał się pozbyć przeciwników,
a wyzwanie podjął tylko Bin Hammam.
Blatter musiał znaleźć jakieś wyjście i zawarł umowę.
Pewnego dnia do FIFA przyjechał szejk Jassim, syn emira.
Zjawił się też bin Hammam.
To było trzy dni przed wyborami.
Szejk Jassim i Bin Hammam długo rozmawiali.
Nie znam arabskiego, ale książę Jassim powiedział,
że będą rozmawiać po angielsku,
bo chcieli, żebym rozumiał tę rozmowę.
Przekazał też słowa emira, który powiedział:
„Nie walcz o zwycięstwo z panem Blatterem.
Poprzemy go w wyborach w 2011 roku”.
Katar wycofał kandydaturę Bin Hammama,
a Blatter miał nie mówić o tym, jak Katar wygrał wybory
na gospodarza mistrzostw świata w 2022 roku.
Wiem, że Blatter może nam zaszkodzić.
Znał wiele sztuczek.
Nie będę narażał… Wiem, co może zrobić Blatter.
Uznałem, że dla mnie to koniec.
WYCOFANIE KANDYDATURY
Ci ludzie zaszkodzili mi, jak tylko mogli.
Sepp Blatter został ponownie wybrany na prezydenta FIFA,
gdy po skandalu łapówkarskim
został jedynym kandydatem do zajęcia się kryzysem.
Blatter kolejne cztery lata będzie szefem piłkarskich władz.
Zdobył 186 z 203 głosów.
Siedemdziesięciopięcioletni Szwajcar piastuje to stanowisko od 1998 roku.
Jego rywal, Mohamed Bin Hammam,
po zarzutach korupcyjnych został zawieszony.
Podobny los spotkał wiceprezydenta Jacka Warnera,
ale podobno nadciągają bardziej druzgocące dla FIFA rewelacje.
Już mówiłem, że FIFA poczuje nadchodzące tsunami.
Wierzcie mi, takiego nie widzieliście.
Blattera trzeba w końcu powstrzymać.
Blatter został oczyszczony z zarzutów,
ale na konferencji prasowej na pewno padną trudne pytania.
On może przetrwać ten skandal, ale reputacja FIFA nie.
Jedyną osobą, która na tym skorzystała, był Chuck Blazer.
Warner i Bin Hammam wypadli ze świata piłki nożnej,
a Chuck Blazer w jednym z najbardziej zdumiewających momentów w całej historii
został bohaterem.
W wiadomościach na całym świecie mówili o informatorze Blazerze
jako osobie, kto ratuje ten sport.
Chuckowi Blazerowi należy się nagroda fair play,
bo musi być czysty jak łza.
Nie mówię, że nie był, ale trzeba dużo odwagi, by tak postąpić.
Chuck nie jest informatorem.
Informator to ktoś, kto rozgląda się wokoło i mówi:
„Tu się źle dzieje i nie chcę być tego częścią”,
po czym mówi ludziom, co jest nie tak.
On zaplanował wszystko, co było złe,
i przez dekady czerpał z tego korzyści.
Siedziba CONCACAF mieści się w Trump Tower w Nowym Jorku
na rogu 56. Ulicy i Piątej Alei.
Jest na 17. piętrze, a Chuck mieszkał na 49.
Chuck kierował się chęcią utrzymania stylu życia,
który zapewniły mu FIFA i CONCACAF.
Każde przedsięwzięcie w CONCACAF
musi zapewnić Chuckowi dochód.
Chuck od każdej umowy
brał dla siebie dziesięć procent, czasem więcej.
Było jasne, że Blazer czerpał profity ze sportu
w każdy możliwy podejrzany sposób.
Dla mnie obrazuje to podejście jego,
ale też wysoko postawionych skorumpowanych urzędników FIFA,
którzy uważali się za nietykalnych.
Nie mieli pojęcia, że ktoś może ich dopaść.
Taka możliwość nie przyszła im w ogóle do głowy.
Pracując w FBI w Nowym Jorku,
zajmowałem się przestępczością zorganizowaną.
W 2010 roku
mieliśmy poszerzyć zasięg naszej pracy.
Szukać międzynarodowych przestępstw, które dotykały nas w Stanach.
W tym samym czasie angielscy dziennikarze
poruszali problem korupcji w FIFA,
zwłaszcza nieżyjący już Andrew Jennings,
weteran dziennikarstwa, który chciał ją ujawnić.
Panie prezydencie, czy jest pan odpowiednią osobą,
by kontrolować światowy futbol?
- Witam. - Proszę odejść.
Jak dużo…
Proszę tak nie robić. Ile pieniędzy…
- Zostaw mnie. - Proszę coś dla nas zrobić.
Nie róbcie tak.
Długoletni członek władz FIFA, Jack Warner, zrezygnował z posady.
Miesiąc temu zawieszono go po zarzutach o korupcję.
W wyniku jego rezygnacji
FIFA zamknęła toczące się śledztwo, a jego uznano za niewinnego.
Jack Warner popadł w niełaskę po przekupstwie w Port-of-Spain
i zrezygnował, zanim został wyrzucony.
Obiecał też oficjelom FIFA, że dopadnie ich tsunami.
Szkodliwe informacje o Blazerze zaczęły docierać do Andrew Jenningsa.
Dokumenty pokazywały,
że Blazer posiadał drogie rzeczy, których nie powinien mieć,
jak mieszkania w Miami i na Bahamach czy pięknego mercedesa w Zurychu,
a mimo to nie było wiadomo, skąd brał na to pieniądze.
Były też czeki, które Blazer zdeponował na zagranicznych kontach.
Wszystko zaowocowało serią artykułów, które Jennings napisał latem.
Ustawiłem różne alerty Google na projekty związane z korupcją.
Pewnego ranka dostałem jeden dotyczący artykułu Anglika, Andrew Jenningsa.
Przemówił on do mnie, bo piłka nożna jest dla mnie ważna.
Dorastałem blisko niej i miałem ją w sercu.
W swoich artykułach Jennings oskarżał Blazera,
że ten ma zagraniczne konta.
Zacząłem go sprawdzać.
Ten człowiek był na naszym terenie, w Nowym Jorku,
a informacje wydawały się wiarygodne,
mogliśmy więc rozpocząć śledztwo.
Jeśli popełniono przestępstwo,
pozostaje tylko kwestia, czy w jakimś aspekcie
wpływa to na Stany Zjednoczone.
Z czasem dowiedzieliśmy się, że było ich wiele
i wykorzystywano amerykański system finansowy.
Uznałem, że najlepiej iść śladem pieniędzy
i prześledzić przelewy bankowe i drogę, jaką przebywają.
Załóżmy, że robisz przelew z konta w szwajcarskim banku
na konto na Kajmanach.
Ten przelew nie idzie bezpośrednio ze Szwajcarii na Kajmany.
Muszą użyć banku pośredniczącego w USA.
Jedno z pierwszych wezwań wystawiliśmy na bank FIFA,
szwajcarski UBS.
Mieli bank pośredniczący w Stanach.
Mieliśmy dane wszystkich przelewów wychodzących i przychodzących do FIFA.
Wystarczy jedna nić w postaci nazwy firmy,
żeby stworzyć sieć tropów.
Używali kryptonimów.
Korzystali z wielu zagranicznych kont,
by wysłać pieniądze z punktu A do B, a potem do C, D i E…
Oszałamiające.
Nie wiedzieliśmy, czego dotyczyły te płatności.
Z doświadczenia z pracy przy sprawach mafii wiedziałem,
że żaden współpracujący świadek
w tak złożonej sprawie, w której w grę wchodzi zmowa,
nie będzie mógł wyjaśnić wszystkiego.
Kolejnym ważnym momentem
było sprawdzenie przez Steve’a Berrymana deklaracji podatkowych Chucka Blazera.
Ujawnił coś, co okazało się asem w rękawie.
Nie było żadnych deklaracji.
Blazer przez co najmniej 15 lat ich nie składał.
Znalazł się na celowniku skarbówki.
Sprawa była oczywista.
Bez wątpienia mogli go dopaść.
Pytanie brzmiało, co z nim zrobić.
„Czy chcemy po prostu przymknąć Blazera?
Nie. Chcemy, żeby był informatorem”.
Podjęto decyzję, żeby złożyć mu ofertę nie do odrzucenia.
Wiele zaważyło na sukcesie tego podejścia.
Chuck był tylko pierwszym krokiem w stronę większego dochodzenia.
30 LISTOPADA 2011 ROKU
W drodze do Uncle Jack’s Steakhouse wstąpiliśmy do Trump Tower,
a Chuck powiedział,
żebym pojechała tam z Alem,
naszym przyjacielem.
Wysiadł z furgonetki i wsiadł na swój skuter.
Między Trump Tower a drugim budynkiem jest atrium.
Mógł podjechać do stolika.
Szybko się zorientował, w jakiej sytuacji się znalazł.
Powiedziałem, co na niego mamy.
Oszustwa bankowe, pranie pieniędzy, uchylanie się od płacenia podatków,
niezgłoszenie zagranicznych kont bankowych.
Agent powiedział Chuckowi, że grozi mu 75 do 100 lat więzienia.
„Aresztujemy pana albo może pan współpracować”.
Pamiętam, jak na mnie spojrzał.
Potem powiedział: „Pomogę wam. Nie wiecie, jak poważna jest ta sprawa”.
Zaproponowaliśmy, żeby wziął adwokata.
Tak to się zaczęło.
Gdy przyszedł na górę,
powiedziałam mu, żeby się dogadał i zapłacił podatki.
Odparł: „Mary Lynn, jestem grubym oszustem z Queens”.
Nadszedł czas wypić piwo, którego się nawarzyło.
FBI atakuje FIFA.
Nikt nie jest ponad prawem.
Nagle pojawiasz się w serialu na Netfliksie.
To mistrzostwa świata w kategorii oszustw.
Może być organizacją w stylu mafii.
Nie tylko Sepp Blatter musi odpowiedzieć na kilka pytań.
Mogło zginąć 5200 robotników.
Winią mnie za tę burzę. Niech im będzie.
Gdzieś zawsze jest koniec.
Wezmę za to odpowiedzialność.
Napisy: Karol Radomski