To, co nas różni, sprawia, że jesteśmy wyjątkowi.
To, kim jesteście, stanowi waszą największą wartość.
Właśnie tak.
Nigdy nie słyszałem lepszej przemowy absolwentki.
To elokwentne i nacechowane emocjonalnie przemówienie
przypomniało mi, jaka jesteś seksowna.
Carrie!
Carrie?
Szkoła zawsze była taka mała?
Była większa, gdy do niej chodziłyśmy.
Może to my wyrosłyśmy.
Niesamowite.
Moje szczęście!
Nie ma oddawanek!
NADZWYCZAJNA
KATOLICKA SZKOŁA IM. ŚW. ASSUMPTY
45. GALA NAGRÓD GIMNAZJUM
Uwaga.
Dziękuję.
Zaczniemy od przemówienia przewodniczącej klasy o 19.45.
Potem przyznamy nagrody za oceny z przedmiotów i obecność,
a na koniec przemówi absolwentka.
Skoro wszyscy tu są, chciałbym przypomnieć rodzicom…
Michael!
Nie wolno używać mocy na terenie szkoły.
Ląduj.
- Debil. - Słyszałem…
Słyszałem to.
Wręczą mi nagrodę dla wybitnej absolwentki,
a Carrie wygłosi przemówienie.
A ty co robisz, Jen?
Rucham twojego tatę.
- Mary, obiecuję… - Wiem.
Jen zajmie się wspieraniem rodziny.
- Powierzamy jej takie zadania? - Twój ojciec to robi.
Bo robię mu laski. Obciągam mu.
- Nigdy… - Zamknij się.
Jezu, to Susan.
- Dość gadania o lodach. - Kim jest Susan?
Mama chce być jej kumpelą.
Uważa, że czytasz w myślach.
- Co? - Tak jej powiedziałam.
Cześć, Susan!
Jak zachowujesz tak młody wygląd?
Niedługo weźmiemy cię za uczennicę.
Ale za jedną z tych seksownych.
Andy, jeszcze raz gratuluję. Konserwatorium Greenwich?
- Niesamowite. - Tak.
A to pewnie Jen.
Tak, to zabawne.
Co masz na myśli?
Dobry żart.
Bardzo zabawny.
Myślisz, że to zabawne,
że pytałam o śmierć pani Henderson?
Na zawsze w naszych sercach
Ja…
Flo do mnie macha. Lepiej już…
- Czemu skłamałaś, że czytam w myślach? - By jej zaimponować.
Lepsze to niż wyjaśnianie twojej sytuacji.
Wiem, że jesteś pełna strachu i obaw.
Wstydzisz się zmian w swoim ciele.
- Wcale nie. - Wybacz.
Ciężko mi wyłapać uczucia w grupie, szczególnie wśród nastolatków.
Nie. To nie jest normalne.
Ktoś przeżywa bardzo skrajne emocje.
Znam się na pierwszej pomocy psychologicznej.
- Znajdę tę osobę. - Co robisz?
Blokując jeden zmysł, wyostrzam pozostałe.
Rozumiem.
„Każdego dnia spotykam nowych ludzi. Dzieci…”
Co sprawi, że ten wieczór stanie się odrobinę znośny?
Pokora i wsparcie przyjaciół.
Blisko. Nawalenie się.
Gdzie znajdziesz alkohol w szkole?
Tam, gdzie go zostawiłyśmy.
W dziupli.
Myślisz, że przez tyle lat nikt go nie znalazł?
Gdzie skutecznie schować coś w katolickiej szkole?
POMOCE NAUKOWE DO WDŻ
WŁASNOŚĆ JEN
Dzięki ci, Jezu.
Jezu.
Powinnam zachować jasność umysłu na przemowę.
Mamy środek tygodnia.
Daj spokój.
Jeśli sama dokonam złych wyborów, będę żałosna.
Zrób to dla mnie.
Super. Szlugi.
Dzień dobry?
Zamykamy korytarz. Jest tu kto?
- To chyba Rebecca. - Rebecca Baxter?
Rebecca „przez którą wszyscy mieli zaburzenia odżywiania” Baxter?
Zaschło mi w gardle.
Sądziłam, że gdy spotkam dręczycielkę, będę się chełpić. Ale nie mam czym.
A jeśli się popłaczę?
Oprawca nie może wyczuć twego strachu. Weź się w garść.
Carrie Jackson? Jennifer Regan?
O Boże.
Kopę lat.
Jak leci? Wyglądacie super.
Co tu robisz?
Jestem nauczycielką.
Czemu? Można bić dzieci?
Zawsze byłaś zabawna.
Co słychać? No i jakie macie moce?
Przywołuję zmarłych.
Straszne. Ale mam podobnie. Przywołuję wspomnienia.
A ty, Jen? Pewnie masz fajną moc.
O co ci chodzi? Czemu jesteś taka miła?
Stałaś się dziwną chrześcijanką,
a może umierasz?
Gdy otrzymałam moc, zobaczyłam siebie we wspomnieniach…
O rany.
Okazuje się, że przyglądanie się swojemu zachowaniu
zmienia perspektywę.
- Teraz jestem miła. - Udowodnij.
Nie mam jak. To ogólna zmiana charakteru.
- Nie wiem, jak… - Daj nam hajs.
W porządku.
- Mam tylko 20 £. - Da radę.
Dziękuję.
Carrie, nic ci nie jest? Jesteś spięta.
Mam rumianek w pokoju nauczycielskim.
- Może zaparzę? - W porządku.
Super. Pokój jest na końcu korytarza.
Pomóż mi.
Niby jak?
Długo jeszcze?
Nie wiem. Ile czasu zajmie zmycie z siebie hańby tchórzostwa?
Próbowałeś się szorować?
Zostaw mnie.
Chciałbym odzyskać łóżko.
Wyjdę, gdy będę gotów.
Czyli kiedy?
Gdy przestanę czuć przeszywający mnie smutek.
Więc za pięć minut?
NIEKTÓRZY WIDZĄ PRZEZ ŚCIANY. CHCEMY ODDZIELNE WC!
Jezu.
Czemu twoja mama wysyła mi propozycje strojów do kartki na Gwiazdkę?
Myśli, że jesteśmy razem.
I nie wie, że nie dostałam się do Konserwatorium.
Nie mogę jej powiedzieć, że zerwałyśmy.
- To nie mój problem. - Wiem!
Ogarnij się.
Kurwa!
- Co tu robisz? - Bardzo cichą kupę.
- Co słyszałaś? - O konserwatorium.
- Oszukałaś nas. - Nie.
Zniszczyłaś skrzypce, prawda?
Wiedziałam, że ta moc ma swoje wady.
Jak się czujesz?
Jak się czuję?
Świetnie.
Ja chociaż mam coś, co mogę zniszczyć.
A co ciebie może spotkać? Dom pogrzebowy wycofa twój podkład?
Czemu dziewczyna cię rzuciła? Rozerwałaś jej cipkę?
- Serio? - To niewielkie złamanie miednicy.
Boże! Przez twoją palcówkę trafiła do szpitala!
- To najlepszy dzień mego życia. - Jesteś gówniarą.
- Powiem mamie. - Nie, proszę.
Zrobię, co zechcesz.
- Co zechcę? - Oprócz seksu.
- O Boże. - O tym nie mówiłam. Ohyda.
- Brzmisz jak pedofil. - Wiesz co?
Nie nazywaj mnie tak.
Cześć.
- To znów ja. - Mogłem zamknąć drzwi.
Pocieszę cię.
Co tam chowasz?
Szczotkę.
- Odłóż ją. - Niewiele pamiętam z życia kota,
ale wiem, że dawała mi rozkosz.
- Nie szczotkuj mnie! - Spokojnie. Szczotka jest potężna.
Nie! Nie szczotkuj mnie!
To całkiem miłe.
Nie myśl. Skup się na szczotce. Kto jest grzecznym chłopcem?
- Ja. - Grzeczni chłopcy są szczotkowani.
Ja pierdolę! Dość.
- Nie lubisz szczotki? - To dziwne.
- Co cię uszczęśliwia? - Nie wiem!
Krzyczycie na mnie, gdy czegoś nie wiem,
ale skąd mam wiedzieć, jeśli mi nie mówicie?
Pingwiny.
Filmiki z przewracającymi się pingwinami.
To mnie uszczęśliwia.
Zrobisz wszystko, co zechcę.
Susan ma świetną opowieść o Tesco.
Jest… niesamowita.
Mów.
Myślałam, że kupuję za pełną kwotę, a okazało się, że jest promocja.
O Jezu!
Jakbym słuchała Richarda Pryora!
- Gdzie byłyście? - Siostry chadzają swoimi ścieżkami.
Cieszę się, że tu jesteś.
Andy właśnie miała zaprezentować rodzinny taniec.
Od lat tego nie robiłaś.
- Nie zatańczę. - Chcę zobaczyć taniec.
Co to za taniec?
Andy go wymyśliła,
gdy chodziła na lekcje breakdance'u w podstawówce.
- Mówiłaś, że jesteś za stara. - Bo jestem.
Nigdy nie jest się za starym na magię tańca.
Dość już. Starczy.
Zimno ci?
Nie.
Trochę tu chłodno, ale jest OK.
Mój Boże. Weź mój sweter.
- Nie. - Weź go…
Przepraszam. Weź mój sweter.
Będzie ci zimno.
Weź mój.
- Nie wygłupiaj się. - Nalegam.
Dobrze, niech będzie.
- Wybacz. Dzięki. - Dzięki.
Dziękuję.
Ucieszyłam się, że wygłosisz przemówienie.
Zdziwiłam się, że mnie poprosili.
Daj spokój. Jesteś wielką prawniczką. Czemu mieli nie prosić?
Pewnie niezręcznie spotkać Jen po tylu latach. Byłyście blisko.
Przyjaźnimy się. Mieszkamy razem.
Dziwi cię to?
Nie. Bynajmniej.
- Wcale. - O co ci chodzi?
Nie uważasz, że była histeryczką,
a ty musiałaś żyć w jej cieniu?
Przepraszam, to było niemiłe.
Staram się, ale czasem…
Nie tak to pamiętam.
Zawsze była przy mnie, gdy jej potrzebowałam.
Moja moc mnie nauczyła,
że czasem to, co pamiętasz, a to, co się wydarzyło, to dwie różne rzeczy.
Mam dobrą pamięć.
Pokażę ci.
Pokażesz mi.
No dobra. Dawaj wspomnienia.
W porządku. Na pewno nie mam racji.
W jakim czasie jesteśmy?
Na naszym wręczaniu nagród po gimnazjum.
Tylko czemu jesteśmy w łazience?
Gala pewnie już się zaczęła.
Co tu jest napisane?
Nie wiem. Instrukcja jest po polsku.
Tylko taki mieli w sklepie.
Kto jest ojcem?
Nie wiem. Michael Duncan, Daniel Kim, Tom Welleridge.
Za 18 lat będziemy musiały zrobić akcję z Mamma Mia!
Nie umiem śpiewać.
Co teraz?
Nie jesteś dziewicą?
Jestem. Ale na wycieczce do Bath nie wytarłam deski w toalecie,
a była mokra. To na pewno była sperma.
Jen, nie jesteś w ciąży.
Znasz polski?
Muszę iść odebrać nagrodę za obecność w szkole.
Proszę, zostań. Zrobię jeszcze jeden na szczęście.
- Bądź przy mnie, gdy sikam. - Po co?
Bo czuję się bezbronna.
Nie mogę się skupić przez ten napis.
JEN REGAN KOCHA FIUTY
Przez nią nie odebrałaś nagrody.
Słabo wyszło, ale to jednostkowy przypadek.
JEN REGAN KOCHA CARRIE
Od razu lepiej.
Pokaż inne wspomnienie. Na pewno jest lepsze.
Koniec szkoły?
Wybrałam dzień, w którym jesteś najważniejsza,
żeby Jen mogła pokazać, jak bardzo cię wspiera.
Wybierzmy inny dzień.
Carrie, pomóż mi.
Mama nie wie, że rzuciłam szkołę. Przyszła na zakończenie roku.
Pożycz mi swoją togę.
- Co? - Tylko do zdjęcia.
- Uśmiech. - Przepraszam.
Wiem, że jestem do kitu.
Nie. W porządku.
Uśmiech.
Gotowa?
Uśmiech.
- Jennifer! - Mamo!
- Gotowa? - Tak. Idę.
Dwie minuty.
Następna.
Tak. Podnieś nieco brodę.
Uśmiech.
Dobrze, mogła się lepiej zachować.
Ale się zmieniła.
Tak jak ty. Dam jej kredyt zaufania.
Albo weź się w garść i nie daj sobą pomiatać.
Nie zrozum mnie źle. Jen to samolubna suka.
Ale nie jesteś lepsza, kokieteryjny, pieprzony cieniasie.
Wybacz, ale sama się prosisz.
- To silniejsze ode mnie. - Spoko.
Próbujesz. To najważniejsze.
Postaw się jej, durna ściero.
Nie chcę się w to mieszać.
Powodzenia z przemową. Świetnie ci pójdzie.
Masz dziwne czoło
i nigdy nie widziałam brzydszego swetra. Pa.
To twój sweter.
Mam twoje przemówienie.
- Masz je odczytać. - Nie.
- Mamo… - Dobra, dawaj.
- Nie przeczytam tego. - Matko!
Dobra, przeczytam.
Jesteś pokręcona.
Wróciłaś. Święta Rebecca to twoja nowa przyjaciółka?
- Nie sądzę. - Panie i panowie,
zajmijcie miejsca.
Pójdę już. Zajmę dobre miejsce. Nie chcę niczego przegapić.
- Serio? - O Boże.
Bardzo chcę usłyszeć przemowę.
Dziękuję.
Michael! Ląduj!
Durne ptaki.
To jak, wyjdziesz?
Chyba tak.
Obejrzyjmy jeszcze jeden.
„Nieudany pokaz bezpieczeństwa pożarowego”.
Jest dobry filmik z kolesiem z wąsami.
Nie chcę zdradzać zakończenia, ale nie przywiązuj się do wąsów.
PORAŻKI BOHATERÓW
Ten koleś wygląda jak ty.
Co?
Ty! Jesteś z nimi?
Nie. Nie znam ich.
O Boże!
Ma ponad 400 000 wyświetleń.
To dużo?
Prześpię się w kuchni.
Nagrodę z fizyki otrzymuje Maisie Costas.
Proszę o gromkie brawa.
Nie.
Cichsze brawa.
Zdejmij tę opaskę.
Chyba znalazłem tę osobę.
Wiedz, że mogę ci pomóc.
Czas na ostatnią nagrodę wieczoru.
Zostanie wręczona utalentowanej skrzypaczce, która niedawno dostała się
do jednego z najbardziej prestiżowych konserwatoriów w kraju.
Nagrodę za wybitne osiągnięcie otrzymuje…
Andy Douglas.
Panie i panowie, szanowni goście…
hrabio Drakulo.
Cieszę się, że państwa widzę.
Może się wydawać, że ta skromna lesbijka wygrała tę nagrodę samodzielnie,
ale mój umiarkowany sukces zawdzięczam jednej osobie.
Mojej siostrze, Jennifer.
To rozczulające.
Ludzie pytają, czy życie w cieniu
inteligentnej i seksownej siostry jest piekłem.
Odpowiadam im, że tak.
Ale ona tyle dla mnie zrobiła.
Gdy miałam okropną sraczkę w Disneylandzie w Paryżu,
kto zdobył dla mnie spodnie od Goofy'ego?
Kto zakwestionował decyzję sędziów, że jestem najbrzydszym dzieckiem 2004 r.?
Gdy zażądałam, by Nelson Mandela wrócił do paki…
Wiecie co?
Chciałabym podziękować sobie.
Ciężko pracowałam i zasłużyłam na tę nagrodę.
Niemniej zadedykuję ją
wszystkim ludziom, którzy nic nie osiągnęli.
Nigdy nie byli w niczym najlepsi.
Pewnie czują się beznadziejni
i w żałosny sposób dają upust swej złości, bo inaczej nie umieją.
Dedykuję tę nagrodę mojej siostrze.
- Co robisz? - Andy nie dostała się do Konserwatorium,
bo nie może grać na skrzypcach z powodu swojej mocy.
Okłamała was wszystkich. I rozerwała cipkę swojej dziewczynie.
Te emocje należą do Andy.
Zaczyna się. Nie damy się nabrać.
Nikt ci nie wierzy.
Co ty narobiłaś?
Czekajcie.
Wróćmy do agendy.
Powitajcie Carrie Jackson, absolwentkę z 2015 roku.
- W łazience. - W łazience?
Czym są osiągnięcia?
Nie mogłaś dać nam jednego wieczoru, gówniaro?
- Jesteś zimną kobietą! - Cóż,
na przestrzeni lat różnie to interpretowano.
Byłam przerażona!
O nie. Teraz Susan cię nie przeleci.
Nie chcę przelecieć Susan!
Może ja ją przelecę.
Jest dla mnie niczym kochająca matka.
To tylko żarty.
Sukces we współczesnym świecie jest…
Przepraszam.
Czym są osiągnięcia?
Tu jesteś. Gdzie się podziewałaś?
Chyba zostawiłam tu nasz alkohol.
Do tego upokorzyłam się na forum i zraziłam do siebie rodzinę.
Więc…
- Carrie? - Co?
Chyba dałam ciała.
Czyżby? Znowu? Niesamowite.
Czemu taka jesteś? Mam problem.
- Jak zawsze. - Czemu jesteś na mnie zła?
Nie mam teraz na to siły.
Miałam przemówić.
A przez twój wybuch, wszystko na marne.
- Bawi cię to? - Myślałam, że to coś poważnego.
Więc tylko twoje problemy są ważne.
Bo ty tyle ich masz. Z długoletnim związkiem,
obiecującą karierą i fajną mocą.
Moja moc ma swoje wady.
Dała ci pracę.
Wiesz, ile osób chce ze mną rozmawiać?
Nie z celebrytami, faraonami albo prezydentem. Ze mną. Nikt.
- Ja teraz muszę cię słuchać… - Nikogo nie obchodzą moje słowa.
Dziś miało być inaczej. Ale musiałaś to zepsuć.
Zawsze musisz być najważniejsza.
Jestem samolubna?
Tak. Zawsze taka byłaś.
Masz się za pępek świata.
Nie przesadzaj.
Z kim straciłam dziewictwo?
Na co jestem uczulona?
Kiedy zmarła moja babcia?
- W piątej klasie. - Moja babcia żyje.
Ty też tego o mnie nie wiesz.
Peter Hamzi, masz nietolerancję laktozy, ale ją wypierasz, 2014.
Nie wiesz, jak to jest być mną.
Nie mam niczego.
Wybacz, jeśli sobie z tym kiepsko radzę.
Jak mi, kurwa, przykro!
Nie chcesz mocy. Podoba ci się to.
Przez to zachowujesz się gównianie,
bo świat cię pokarał.
Czy chociaż na chwilę przyszło ci na myśl,
że nie jesteś uciśnioną męczennicą?
Po prostu jesteś ścierą.
Pierdol się!
Dobrze.
JEN REGAN KOCHA FIUTA CARRIE
Kash! Dziewczyny wróciły, a ja boję się, że twoja piana…
Dobra, zakryjmy, co trzeba.
Dziękuję.
I już. Nie widać penisa.
Wspaniale.
Przynieść szczotkę?
Napisy: Małgorzata Banaszak