DOM
Bez przerwy o tobie myślałam.
O tym, jak sobie radzisz, co robisz.
Szczerze mówiąc, nie wiem, czy chciałam, żebyś sobie radziła.
Ale cieszę się, że odpisałaś.
Nie wiedziałam, czy wciąż jesteś w Hongkongu.
Clarke i ja wracamy do Stanów. Musimy.
Dla dobra dzieci.
Muszą normalnie żyć.
Chyba... wszyscy musimy dalej żyć.
Nawet ty.
No co?
Sama zaśpiewaj!
- Nie znam tekstu. - A powinnaś.
Wiesz, dopiero w Hongkongu poczułam się Koreanką.
To pierwsze, co mówią o mnie twoi znajomi.
„To dziewczyna Charly. Jest Koreanką”.
Dla nich to fajne.
Koreanka a Koreanko-Amerykanka
to dwie różne rzeczy.
Ale przynajmniej wiesz coś o Korei.
Słyszałaś o tych protestujących?
Lee Han-yeol i Park Jong-chul?
Są tacy inspirujący.
No nie wiem. Queens jest dość daleko od Korei Południowej.
Chcą cię tylko poznać.
W Stanach nazwano by to mikroagresją.
Jesteście przewrażliwieni.
Ja też?
Chcecie wody?
- Poproszę. - Właśnie była dostawa.
- Dzięki. - Lecę. Muszę pogadać z szefową.
Naprawdę musisz już iść?
Od dawna nie miałam żadnej zmiany, co jest dziwne.
Zaczyna brakować mi kasy.
Do zobaczenia.
Daj spokój.
Miną miesiące, nim nasze żądania zostaną spełnione.
Spodziewacie się rozwiązania ruchu protestacyjnego?
Nie mnie to oceniać.
Opowiesz o swoim aresztowaniu?
Nasza walka wymaga osobistych poświęceń.
Wszystko jest w rękach naszego pokolenia.
Musimy walczyć.
Mercy!
Wejdź.
Dostałam wiadomość. Coś się stało?
Nie mam czasu, więc przejdę do sedna.
Mamy na ciebie skargę.
Gość z imprezy w Tregunter?
Zmacał mnie, jak podawałam mu sałatkę.
Powinnam go pozwać.
Olej z chili się spiera.
To fakt.
Z portfela gościa klientki zniknęły pieniądze.
Podała twój dokładny opis.
Co powiedziała?
Znała twoje imię.
Co? Skąd?
Ciesz się, że nie wniesie oskarżenia.
Nic nie zrobiłam!
To nie fair! Jak mam teraz zarabiać?
Ledwo stać mnie na czynsz.
Za kilka tygodni odwiedzi mnie mama. Boję się.
Chciałabym mieć dla niej dobre wieści.
Dla odmiany.
Czasami szukam tragicznych wiadomości.
O seryjnych mordercach albo dzieciach, które wypadły z okna,
bo młoda matka zostawiła je same,
albo o kobiecie z szympansem,
która go uśpiła przed wizytą znajomej,
a szympans źle zareagował na lek
i rozszarpał znajomej twarz.
Czuję się lepiej,
kiedy czytam o chaosie.
O strasznych rzeczach, które nas otaczają.
Mogę udawać, że wcale nie mam tak źle.
Że mój czyn nie jest taki zły.
Dzięki temu czuję się mniej samotna.
Cieszę się, że wyjaśniłaś sprawę z szefową.
Na pewno nie chcesz?
Dobra.
Sama je zjem.
Ostatnio masz duży apetyt.
Wcale nie!
Dobrze wyglądasz.
Byłaś za chuda.
Musisz być szczęśliwa.
Weźmy najpierw prysznic.
Hej.
Mercy.
David? Co ty tu robisz?
Próbowałem cię złapać.
Możemy pogadać?
Co się dzieje?
Każe mu wyjść.
Raczej cię nie lubi.
Wybacz, David.
Charly.
Dzwoniłem.
Wejdziesz na górę?
- Jasne. - Będę za minutę.
Potrzebujemy czasu, żeby to przemyśleć.
Ale chcę poznać twoje zdanie.
Wcześniej cię to tak nie obchodziło.
Jakbyś nie chciał mieć ze mną nic wspólnego.
Zachowałem się jak frajer. Przepraszam.
Zrozumiałem, że to wielki dar.
- Dar? - Dziecko.
Chyba że już...
Boże, zrobiłaś to?
- Co? - Jak to co?
Nie zrobiłam tego.
Zatrzymasz je?
Nie wiem.
Jest już późno. To czwarty, piąty miesiąc?
Mam nazwisko i numer najbardziej polecanego położnika.
Pracuje w Matildzie.
To taki Ritz na Wzgórzu. Ponoć jest najlepszy.
Ja zapłacę.
Nie musisz.
- Nie stać cię. - Coś wymyślę.
- Przestań. Potrzebujesz mnie. - Nie chcę.
Jestem ojcem. Mam prawo głosu.
Prawo? Jesteś pewien?
Dobra, kurwa, rób, co chcesz.
W końcu się zgadzamy.
Próbuję postąpić jak należy.
Nawet wypisałem czek, żebyś nie martwiła się
o pieniądze i tak dalej.
Dzięki, ale jeśli to zrobię, to sama.
Jasne. Odpieprzę się.
I dobrze. Wszystko mi jedno.
Hej. Więc to był David.
Słyszałam.
Wracajmy na protest.
Zaczekaj. Muszę ci coś powiedzieć.
Chodzi o tego chłopca?
Gusa?
Nie.
To znaczy... tak się poznaliśmy.
Kto?
Ja i David.
Był tam w wieczór zaginięcia Gusa.
Był bardzo troskliwy,
odwiózł mnie do domu.
Jeśli chcesz powiedzieć, że byliście razem,
to w porządku.
Nie byliśmy razem.
To było co innego.
On ma żonę i to był...
Jestem z nim w ciąży.
Co?
Teraz?
Ale kazałam mu się do mnie nie zbliżać.
Od kiedy o tym wiesz?
Nie wiem.
Od paru miesięcy.
Miesięcy?
Teraz rozumiesz?
Mam przejebane.
Uciekam, ale nie mogę pozbyć się klątwy.
Zawsze nade mną wisi.
Wszystko się psuje, zanim dostanę szansę...
Szansę?
Na szczęście.
Na normalne życie bez klątwy.
Jak możesz mi mówić, że nie dostałaś szansy?
Nie o to mi chodzi.
Winisz klątwę, jakbyś nie mogła decydować o własnym życiu
i własnym szczęściu.
W przeciwieństwie do wielu ludzi, ty masz wybór.
Nie wychodź!
Masz szczęście, ale go nie dostrzegasz.
Masz amerykański dyplom, amerykański paszport.
Masz wolność.
A teraz jesteś w ciąży z jakimś bogatym cudzoziemcem.
Tym razem czyja to wina?
Jego żony? Ona też jest częścią klątwy?
Ja też?
A może po prostu myślisz tylko o sobie?
Charly, pójdę z tobą.
Po co?
Żeby się chwalić, że protestowałaś?
To nie jest i nigdy nie była twoja walka.
Jesteś turystką.
To nie wpływa na twoją przyszłość, bo możesz wyjechać.
Ale tego też nie dostrzegasz.
Tak naprawdę nigdy o tobie nie myślałam.
Nie musiałam, bo nic o tobie nie wiedziałam,
i tak było łatwiej.
Ale przyjaciółka wytknęła mi, że to okropne.
Zrozumiałam, że miała rację.
Nie wyobrażam sobie, co o mnie myślisz.
Jak bardzo mnie nienawidzisz.
I słusznie.
Też byłabym wściekła.
A kto to wrócił do domu?
Wyglądasz na zmęczoną.
Nie używasz tego kremu ode mnie?
Działa cuda.
Więc to ta nowa kuchnia.
Jaka tam nowa.
Nie byłaś w domu od pięciu lat.
To twoja tesla? Czyj to pomysł?
To prezent od taty.
Na pewno zasłużyłaś.
Szlag! Zapomniałam dhaniya.
- Pójść po nią? - Nie.
Consuelo pójdzie.
Consuelo!
Pójdziesz do sklepu po świeżą kolendrę?
Pokroić czosnek?
Nie zapomnij, że jutro mamy path.
W intencji wyzdrowienia ojca.
Chciałam zdążyć przed operacją.
Nie wzięłam hinduskich ubrań.
Twoje stare rzeczy są na strychu.
Coś znajdziesz.
Chalo, musimy już iść.
Jest bardzo słaby.
Na wszystko jest czas i miejsce.
Nie mów tacie o rozwodzie.
- Mamo. - Jest chory.
Silne emocje mogą go zabić.
Bądź miła.
Miła? Nie będę kłamać. Będzie pytał o Davida.
Patrz, kto tu jest.
Śpi. Dajcie mu odpocząć.
Zamieszanie mu nie służy.
Wyjdziemy.
Chodźcie, dzieci.
Zobaczymy się z ojcem, jak się obudzi.
Wiedziałaś, że tu są?
Oczywiście.
Znasz ich?
Umawiamy się na rodzinne obiadki.
Ojciec sprowadził ich z Delhi.
Nie wiem, co widzi w tej bezwstydnej pijawce.
Wygląda jak żebraczka
z dworca w Bathindzie.
Czego się spodziewać? Sprzedaje mango na targu.
Mamo, bas.
Proszę.
Gotujesz pyszny dal.
Kiedy ty się nauczysz?
Przykro mi, że nie udało ci się z nim pomówić.
Ojciec bardzo się zmienił, odkąd zachorował.
Ludzie się zmieniają?
Nie wiem.
Stał się refleksyjny.
Ma wiele powodów do refleksji.
Mogłaś go zostawić.
Miałaś pracę. Utrzymałabyś się.
Co to za życie?
Bez toksyczności.
Wybacz, nie mówię w języku Oprah.
Cześć.
Jestem Sukhi.
To Fauja.
Wiem.
Mama nie chciała przyjść. My wręcz przeciwnie.
Zawsze chciałam cię poznać.
Tata bardzo cię chwali.
Mnie? Mówił wam o mnie?
Powtarza, że odniosłaś sukces.
Mnie, oczywiście, o was nie mówił.
Nic dziwnego.
Na pewno cieszył się z narodzin syna, którym zawsze chciał, żebym była.
To dobry człowiek.
Wychował nas zupełnie inny mężczyzna.
Wiem, że tacie było ciężko w Ameryce.
Mówił, że bardzo się tu bał. Czuł, że nie ma kontroli.
A jaką my mamy kontrolę?
Słucham?
Nieważne.
On bardzo cię kocha. Musisz to zrozumieć.
Spójrz, kto przyszedł.
Córka marnotrawna.
Wczoraj też tu była, ale spałeś.
Wróciłaś, beta?
Cześć, tato.
Pójdę po kawę. Nadróbcie zaległości.
Jak się czujesz? Denerwujesz się?
Gdy cię widzę, jest lepiej.
Minęło tyle czasu.
Przepraszam, że nie wróciłam.
Rozumiem.
Jak David?
On...
przeprasza, że nie dał rady.
Rozumiem.
Poznałaś Fauję i Sukhi?
Tak.
To dobre dzieci. Bądź dla nich łagodniejsza, kiedy odejdę.
Zobaczysz, że rodzina ma swoje zalety.
Postrzegasz nas wszystkich jako jedną rodzinę?
Oczywiście. Moją.
Dzieci są darem od Boga.
Ty i David macie jeszcze czas...
Jestem w ciąży.
O Boże.
Chciałam ci powiedzieć osobiście.
Wiesz już, czy to chłopiec?
Tak.
To chłopiec.
Beta, to wspaniale.
Dziękuję za tę pokrzepiającą wiadomość.
Czekają na pana, jeśli jest pan gotowy.
Chłopiec. Cóż za błogosławieństwo.
Dziękuję za tę cudowną wiadomość. Dodała mi siły.
Tato.
Musisz wiedzieć,
że moje dziecko dowie się, jakim człowiekiem był jego dziadek.
Właśnie tego sobie życzę.
Powiem mu o tobie wszystko.
Że złamałeś mamie szczękę w Dzień Matki,
że zrzuciłeś ją ze schodów,
że nie pasował jej żaden pierścionek, bo złamałeś jej palce,
i że byłeś kochającym ojcem innej rodziny,
gdy ja okładałam lodem jej posiniaczoną twarz.
Bez względu na słowa tamtej rodziny
ja nigdy nie zapomnę. I nigdy ci nie wybaczę.
Możecie iść.
Cześć.
Chodź tu.
Przykro mi z powodu taty.
Proszę.
Dziękuję.
- Jak mama? - No wiesz, jest po prostu...
Brinder?
Dobra. Chodźmy.
Dobrze, że zadzwoniłaś. Martwiłem się o ciebie.
Co?
Hils?
Zabiłam ojca.
Nie wybaczę sobie tego.
Zabiłam go. David, ja go zabiłam!
- Zabiłam ojca! - Chodźmy do auta.
Tam porozmawiamy, dobrze?
- Dobrze. - Już w porządku.
Miałam wrażenie, że wyszedł ze mnie udręczony duch,
nie panowałam nad tym, co mówię.
Wiesz co? Panowałam.
Szczerze mówiąc...
nie mogłam się powstrzymać.
Nie chciałam, by umarł i tego nie usłyszał.
Nie mogłam znieść tej myśli.
Ja pierdolę.
- Wspomniałaś o separacji? - Nie miałam czasu.
Byłam zbyt zajęta zabijaniem go słowami.
Przestań.
Mam dość bycia wściekłą.
Co u twojej...
Mercy?
Mogę zadać ci pytanie?
Gdy powiedziałaś, że nie chcesz dzieci,
chodziło o to, że nie chcesz ich ze mną?
Oczywiście, że nie.
Tak pomyślałeś?
Tak. Mercy nie chce mojej pomocy.
Nie chce mnie znać.
Może jeszcze zmieni zdanie.
Wystarczy, że będziesz dobry.
Ona też to powiedziała.
Że powinienem być dobry.
Bo to prawda.
Ja...
Chciałem się dowiedzieć, kim mogę teraz być,
a to wszystko zwaliło mi się na głowę.
Nie miałem czasu, żeby pomyśleć...
Chyba nie oczekujesz współczucia?
Nie. Pewnie, że nie.
Kurwa.
Dobra, to trochę dziwne,
ale gdy ostatni raz widziałem Mercy, poprosiła o twój numer.
Mógłbym...
Jasne.
Tak?
Nie wiem, co teraz.
Zawsze uważałam Davida za mój dom.
Tak mówiliśmy.
„Dopóki jesteśmy razem”...
- Do zobaczenia? - Tak.
...„jesteśmy w domu”.
L.A. nie jest już domem.
Zrozumiałam to, gdy wróciłam.
Ty dobrze wiesz, czym jest strata.
Przynajmniej moje rany się zagoją.
Pewnie, że się boję, ale...
Jest takie powiedzenie, że nie można odkrywać nowych lądów,
bojąc się pozostawienia za sobą brzegu.
Dodamy tu trochę koloru.
Przydałoby się.
Często myślę o tych słowach.
O kroczeniu naprzód.
Bez przerwy.
- Tak? - Właśnie.
Nie patrząc za siebie.
Nie napotkano oporu przy oczyszczaniu zajętego obszaru...
- Nie tutaj. - Dobrze, mamo.
...kolejny krok ruchu protestacyjnego.
Sytuacja w dzielnicy finansowej wróciła do normy
po usunięciu i aresztowaniu setek prodemokratycznych demonstrantów.
Policjanci z piłami łańcuchowymi i koparkami
zlikwidowali obóz przed siedzibą rządu
będący sercem zgromadzenia.
Większość protestujących opuściła teren pokojowo
i bez oporu.
Jak donosi Gabriel Earls, wytrwali demonstranci wciąż protestują.
Do czwartku okolica przed siedzibą rządu...
Kochanie.
...była sercem demonstracji.
- Pójdę coś załatwić. - Dobrze.
Rezerwacja na nazwisko Margaret Woo.
Dziękuję.
Miłego lunchu.
Wiesz, co jest przeciwieństwem mówienia?
Nie słuchanie, tylko czekanie.
Więc tylko czekasz? Nie słuchasz mnie?
Ta rozmowa jest bardzo dziwna.
Ciągle robimy niezręczne pauzy.
Jesteś w ciąży.
Nie umiałam ci powiedzieć.
Wiedziałam.
Naprawdę?
Skąd?
Ludzie gadają. Hongkong to dziura.
Co u Daisy i Philipa?
Nie wiedzą, że się z tobą skontaktowałam.
Dlaczego to zrobiłaś?
Nie wiem. Chyba chciałam przeprosić.
Ja też powinnam cię przeprosić.
Za co?
Doniosłam na ciebie.
I cię zwolnili.
To byłaś ty.
Skłamałaś, że coś ukradłam.
Teraz wydaje się to małostkowe, ale wtedy...
tylko to przyszło mi do głowy.
Byłam zraniona i wściekła.
Miałaś prawo być zła.
Przepraszam, że moje oskarżenia wpłynęły na twoje małżeństwo.
Nie chciałam skrzywdzić Davida.
Desperacko szukałam odpowiedzi w każdy możliwy sposób.
Przepraszam.
Myślę tylko o mięsie i mleku.
Mięso i mleko.
Jesteś głodna.
Gdy w nocy leżałam w łóżku,
zamknęłam oczy, a po wewnętrznej stronie powiek widziałam tuszę kurczaka.
Tak bardzo chciało mi się mięsa, że czułam jego zapach.
Rośnie w tobie mięso.
Nic dziwnego, że o nim śnisz.
- Pani Kim, zapraszam. - Dobrze.
Mercy Kim. Dwadzieścia pięć lat.
Podasz mi datę ostatniej miesiączki?
Nie wpisałaś jej.
Nie robię tego. Jestem raczej zgrana z cyklem księżyca.
Rozumiem.
Dziecko wszystko nam powie.
Proszę się położyć.
Podniesiemy koszulę.
Najpierw postawcie mi kolację.
Dobrze.
Świetnie.
Rozluźnić się.
Dba pani o siebie?
Kwas foliowy?
Witaminy?
Czy sok pomarańczowy w drinku się liczy?
Nie.
Sprawdzimy, który to tydzień.
Ciąża jest dość zaawansowana.
Nie była pani u lekarza?
Zamierzałam pójść.
Musi pani zacząć suplementację.
Oto pani dziecko.
To moje dziecko?
Na moje oko to 23. tydzień.
Nie czuję go, choć się rusza. To takie dziwne.
Wszystko w normie. Na szczęście jest pani młoda.
Zbyt wiele kobiet za późno zachodzi w ciążę.
Chce pani poznać płeć?
Przez długi czas chciałam cię wymazać.
Chciałam, żebyś przestała istnieć.
A ty sprowadzasz na świat nowe życie.
Co za ironia, prawda?
Myślałaś o przygarnięciu mojego dziecka?
Bo ja myślę o tym cały czas.
Nie mów tak.
Nawet o tym nie myśl.
Jestem ci winna tak wiele.
Tak wiele ci odebrałam.
Nigdy tego nie naprawię.
Chcę ci coś dać.
Nie chcesz swojego dziecka?
Chcę.
Ale nie chcę zepsuć jej życia.
A zrobię to.
To dziewczynka.
Już się o nią boję.
Informujemy, że bramka odlotów została zmieniona...
Mercy!
Cześć, mamo.
Co to?
No wiesz, przybyło mi kilka kilogramów.
Jesteś...
Gruba, wiem.
Nie żartuj! Nie jesteś gruba, tylko w ciąży!
Naprawdę?
Myślałam, że przytyłam od dim sumów.
Ty latawico!
Jak?
Kiedy?
Kto jest ojcem?
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Chciałam zrobić to osobiście.
Ludzie się na nas gapią. Chodźmy.
Jak urodzisz,
zrobię ci miyeok-guk na karmienie piersią.
Muszę kupić ogon wołowy.
Potrzebujesz kolagenu.
To za dużo. Nie kupuj już jedzenia.
Nie zmieści się tutaj.
To chwilowe.
Przejrzymy twoje rzeczy i ustalimy, co zostawiasz, a co zabierasz.
Pomogę ci.
Zabieram?
Tak. Do Nowego Jorku.
Kupię ci bilet.
Wrócimy razem.
Nie wyjeżdżam, mamo.
Nie?
Pewnie, że wyjeżdżasz.
Nie ma tu dla mnie miejsca.
Ktoś cię zapraszał?
A kto się tobą zaopiekuje?
Nic nie mówisz o ojcu dziecka.
Zakładam,
że nie można na niego liczyć.
Tak myślałam.
- Daisy, wychodzimy! - Chodź, Chauncey.
- Gdzie twoja bluza? - W plecaku.
- A plecak? - Ja go mam.
- Chodź, spóźnisz się na lot. - Zepsuły mi się słuchawki.
Musimy już wyjść, bo się spóźnimy.
- Chauncey nic nie jadł ani nie pił? - Nie.
- Dobrze. Masz dla niego zabawkę? - Tak.
Za kogo my się mamy?
My wszyscy.
Myśląc, że jesteśmy odporni na tragedię.
To towarzyszy mi każdego dnia.
- Nie zapomnę... - Przestań.
Nie musisz się ciągle karać.
Nikogo nie zdradzasz, próbując wieść lepsze życie.
W pierwszych dniach po zaginięciu Gusa ogarniał mnie ogromny ból.
Niewyobrażalny ból.
Chciałam umrzeć.
Ale nie mogłam.
Musiałam pozostać przy życiu, by znaleźć Gusa.
Trudno uwierzyć, że kiedyś poczuje się coś poza bólem.
Ale to możliwe.
Przetrwasz to.
Muszę. Dla Daisy i Philipa.
A gdy zjawią się czarne myśli...
Ty zdecydujesz, czy dasz im się pogrążyć.
Czy może wstaniesz...
Umyjesz zęby...
Odsłonisz zasłony...
Wyjdziesz na spacer.
I spojrzysz na dzieci, które wciąż masz...
I zanucisz.
Żeby nie przytłoczyła cię cisza.
Wystarczyłyby rady dotyczące karmienia.
- Essie, gdzie moja guma? - W plecaku.
- Nie ma jej tam. - Jest.
Potrzebujemy gumy, inaczej pękną nam uszy.
Która godzina?
Piętnaście po. Zdążymy.
Daleko jeszcze? To lotnisko jest ogromne.
Nie bądź taka leniwa, Daisy.
Leniwa Daisy!
- Leniwa Daisy! - Jezu.
Philip.
- Tato, słyszysz? - Daj spokój, Philip.
Ty mówiłeś, że bolą cię nogi.
Bo poobijałem się na boisku, nie z lenistwa.
Może jesteś kiepski w piłkę!
Dzieci!
Kiedy wyjeżdżacie?
Za szybko.
- Rany, jaki wielki samolot! - To prawda.
Ogłaszamy, że...
- To nasz? - Tak.
Powrót do domu dobrze wam zrobi.
Bez Gusa nie mam domu.
- Będziesz mieć bliżej do toalety. - Hej.
I co mi po tym?
- Nie usiądę pośrodku. - Wchodzimy na pokład.
- Czemu? - Dzieci, zamienimy się miejscami.
Margaret.
Co się stało?
Nie mogę.
Mamo?
- Hej. - Mamo?
Już dobrze.
- Nie mogę go zostawić. - Wiem.
Wiem.
- Rozumiem. - Co?
- Nie mogę. - Czekaj.
Już dobrze.
- W porządku. - Mamo...
- Kocham cię. - Nie możesz.
Znajdź go.
- Mamo, co robisz? Chodźmy! - Mama do nas doleci.
Za jakiś czas.
Daisy, nie mogę go tu zostawić. Nie mogę.
Jesteś najgorszą matką na całym świecie
i strasznie cię nienawidzę.
Daisy.
Kocham cię, mamo.
Wzywamy pasażerów lotu 819 do L.A.
- Musimy już iść. - Tato!
- Nie martw się. - Chodźcie!
Zobaczycie się za jakiś czas. Dobrze?
Essie.
Rozumiem.
Proszę na siebie uważać.
Dzień dobry!
Właśnie o to chodziło. Idealny!
- Bardzo dziękuję. - Jest ciężki.
- Pomóc? - Poradzę sobie.
Dobrze.
- Dam radę. Dziękuję. - Do widzenia!
Dziękuję!
Dama z dywanem.
Przepraszam!
Uwaga.
Proszę.
Dziękuję.
Bardzo przepraszam.
Dziękuję!
Przepraszam.
Przepraszam bardzo.
Zjedz trochę gomtang.
Nie złość się.
Przytul się.
Nic mi nie jest.
No przytul się.
Moje dziecko będzie miało dziecko?
Mamo.
Wszystko się ułoży.
Jestem przy tobie.
Nie płacz.
Musisz dobrze się odżywiać dla dziecka.
Zjedz zupę.
Przyniosę ci ryż.
W każdej chwili myślę o tym, co zrobiłam.
W każdej chwili myślę o tobie.
Liczyłam, że coś mnie spotka.
Niewyobrażalny akt dobroci,
akt przebaczenia, który wszystko wymaże.
Zaczęłabym żyć na nowo.
Ale nie można wszystkiego cudownie wymazać.
Trzeba żyć dalej z bólem.
Aż stanie się częścią nas.
I bez niego nie będziemy już sobą.
Ponad wszystko...
chciałabym, byś zaznała jeszcze szczęścia.
Od czasu do czasu zapomniała o bólu.
Mam nadzieję, że ja też będę szczęśliwa.
Dla mojej córki.
Dla samej siebie.
Sami decydujemy, czy chcemy normalnie żyć.
Stawiamy krok za krokiem...
Bierzemy jeden oddech za drugim...
I nucimy.
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska