FOGAR
Non deixaba de pensar en ti.
En como che iría, no que estarías facendo.
Se son sincera, non sei se quería que che fose ben.
Alégrome de que me contestaras.
Non sabía se seguías en Hong Kong ou...
Nós ímonos mudar ós EUA. Cómpre facelo
polos nenos.
Necesitan ser quen de vivir.
Supoño... que todos o precisamos.
Ata ti.
Que?
Canta ti.
- Non a sei. - Deberías.
Nunca me sentín tan coreana como aquí en Hong Kong.
É o que din sempre os teus amigos sobre min.
"A moza de Charly, a coreana."
Parécelles bo.
¿Sabes que non é o mesmo ser coreana
que coreana-americana?
Pero sabes cousas sobre Corea, non?
Oíches falar das manifestacións?
Lee Han-yeol e Park Jong-chul?
Inspiran moito.
Non che sei. Queens queda lonxe de Corea do Sur.
Só te queren coñecer.
Nos EUA, iso sería unha microagresión.
Os americanos sodes uns miñaxoias.
Miñaxoias?
Queredes auga?
- Si. - Acaban de chegar as mercancías.
- Grazas. - Marcho. Teño que falar co xefe.
De verdade tes que ir?
Hai moito que non me dan unha quenda e é raro.
E quedo pobre.
Deica logo.
Veña.
Tardarán meses en atender as nosas esixencias.
Cres que chegaremos a unha solución pronto?
Iso non depende de min.
Fálanos do teu arresto.
Sempre se fan sacrificios persoais cando alguén ten que dar a cara.
A nosa xeración xa é irresponsable.
Temos que loitar...
Mercy!
Adiante.
Lin a túa mensaxe. Todo ben?
Non vou andar con mexericadas.
Queixáronse de ti.
O tipo da festa de Tregunter?
Meteume man cando lle servín as endivias.
Debería demandalo.
E solucionábase.
É un feito.
Un cliente afirma que faltaban cartos dun bolso.
Describiute claramente.
Claramente? Que dixo?
Sabía o teu nome.
Que? Como?
Sorte que non presente cargos.
Son inocente.
Que inxusto. Que vou facer agora?
Case non podo pagar a renda.
Miña nai vén nun par de semanas e estou cagada.
Quero ter boas novas que contarlle.
Nunca as teño.
Ás veces busco nos xornais historias
sobre asasinos en serie, nenos que caen das fiestras
porque a nai os deixou sós.
Ou esa muller que tiña un mono.
Sedouno cando tiña visita,
non foi ben e arrincoulle
a cara ó amigo.
Fai que me sinta mellor.
Ler sobre todo o caos,
sobre o horrible que pasa no mundo.
Así finxo que todo vai ben.
Que non fixen algo malo.
Así, ó mellor, síntome menos soa.
Alégrome de que todo fora ben coa xefa.
Non queres?
Vale.
Vounas comer todas.
Moita larica tes ultimamente.
Non teño.
Estás mellor... Gústame.
Estabas moi delgada.
Agora es feliz.
Duchámonos antes?
Ola.
Ei, Mercy.
David? Que fas aquí?
Intentei falar contigo.
Podemos falar?
Que pasa?
Quere que marche.
Creo que non lle gustas.
Perdoa, son David.
Charly.
Chameite e...
Perdoa, impórtache ir subindo?
- Claro. - Agora subo.
Si.
Sei que os dous precisamos tempo.
Pero necesito saber que pensas.
Antes parecía non importarche.
Parecía que non querías saber nada disto, de min.
Xa. Fun un cabrón. Síntoo.
Decateime de que é un agasallo.
- Un agasallo? - Si, o bebé.
Ou xa...
Ceos, fixéchelo?
- Facer o que? - Como?
Non o fixen.
Vas quedar con el?
Non o sei.
Mercy, é tarde. De canto estás? De catro ou cinco meses?
Teño o contacto do xinecólogo ó que van todas.
Está no Matilda.
Chámanlle o Ritz do Peak. Din que é o mellor.
Págoo eu, claro.
Tranquilo.
- Non podes pagalo. - Xa verei.
- Basta. Necesítasme. - Non quero iso.
Son o pai. Teño dereito a tomar decisións.
Tes dereito? Estás seguro?
Sabes o que? Fai o que queiras.
Estamos de acordo.
Quero facer as cousas ben, vale?
Fíxenche un cheque para que non te sintas mal
polo tema dos cartos.
Grazas. Pero se o fago, será ó meu xeito.
Vale. Pois entón marcho.
Vale. Como queiras.
Ola. Pois ese era David.
Xa o escoitei.
Hai que volver á manifestación.
Agarda, quero contarche algo.
É sobre aquel neno?
Gus?
Non.
Así foi como nos coñecemos.
Quen?
David e eu.
Foi a noite que desapareceu Gus.
Foi moi amable.
Levoume á casa.
Se me queres dicir que estivestes xuntos,
non pasa nada.
Non, non estivemos xuntos. Non foi...
unha relación.
Está casado e...
Deixoume preñada.
Que?
Agora?
Díxenlle que nin se me achegase.
Dende cando o sabes?
Non sei.
Hai uns meses.
Uns meses?
Ves o que che dicía?
Estou fodida.
Non podo escapar da maldición.
Sempre estará aí,
sempre a cago, mesmo antes de poder...
Poder?
Poder ser feliz.
Poder vivir, liberarme disto.
Como me podes dicir a min que non puideches?
Non quería ofenderte.
Bótaslle a culpa á maldición, como se non puideses decidir
ser feliz.
A diferenza de moitos, ti podes decidir.
Non marches.
Tes moita sorte e non o ves.
Tes unha carreira, un pasaporte americano.
Tes liberdade.
Agora estás preñada dun ricachón.
De quen é a culpa agora?
Da súa muller? Ela tamén é parte da maldición?
Son eu?
Ou é que ti non pensas en ninguén, só en ti mesma?
Charly, quero ir contigo.
Por que?
Para presumires na casa que te manifestaches?
Non é a túa loita. Nunca o foi.
Es unha turista.
Non lle afecta ó teu futuro. Ti podes marchar.
Outra bendición que seguro que non ves.
En realidade, nunca pensei en ti.
Podía facelo porque non sabía nada sobre ti
e era máis fácil.
Ata que unha amiga me abriu os ollos
e vin que tiña razón.
Non imaxino que pensarás de min.
Canto me aborrecerás.
E deberías.
Eu estaría enfadada.
Mira quen chegou!
Semellas cansa.
Non estás a usar a crema da cara?
Prevén a engurras.
Esta é a nova cociña.
Xa non é tan nova.
Hai cinco anos que non vés.
O Tesla é teu? De quen foi a idea?
Foi un agasallo do teu pai.
Ben o mereces.
Vaia! Esquecín o dhaniya.
- Vou eu por el? - Non.
Consuelo pode ir.
Consuelo!
Podes ir á tenda mercar coandro fresco?
Pico uns allos?
Non esquezas o paath de mañá.
É para que mellore teu pai.
Quería arranxalo antes da operación.
Non trouxen roupa india.
Tes as túas cousas vellas no faiado.
Algunha cousa haberá.
Temos que marchar.
Está moi débil.
Hai momentos para todo, Harpreet.
Non ten por que saber o do divorcio.
- Mamá. - Está enfermo.
Estresalo podería matalo.
Pórtate ben.
Ben? Non podo mentir. Vai preguntar por David.
Mira quen está.
Dorme. Deixémolo descansar.
Non lle vén ben ter tanto rebumbio no cuarto.
Marchamos.
Rapaces, veña.
Veremos a papá cando esperte.
Sabías que estarían aquí?
Por suposto.
Coñecíalos?
Fomos de brunch. Ti que cres?
Teu pai mandounos traer de Delhi.
De verdade que non sei que ve nesa muller.
Parece unha mendiga calquera
das que hai na parada do bus.
Que esperas de alguén que vende mangas no mercado?
Mamá, bas.
Por favor.
Que rico está o dal.
Cando aprenderás a facelo?
Sinto que non puideses falar hoxe con el.
Teu pai cambiou moito dende que enfermou.
A xente cambia?
Non o sei.
Volveuse pensativo.
Abofé que tiña moito no que pensar.
Puideches marchar.
Tiñas un traballo. Gañarías para ti.
Que vida é esa?
Unha sen toxicidade.
Perdoa, falas coma Oprah.
Ola.
Boas.
Son Sukhi.
El é Fauja.
Sei quen sodes.
Mamá non quixo vir. Pensamos que sería mellor.
Quería coñecerte.
Papá fala moi ben de ti.
De min? Falouvos de min?
Fala do ben que che vai.
Pois a min non me falou de vós.
Créocho ben.
Seguro que estaba encantado de ter o fillo que sempre quixo.
É un bo home.
Criounos un home diferente.
Papá pasouno mal en América.
Dicía que pasou moito medo, que era un descontrol.
Que control tiñamos nós?
Como dis?
Tanto ten.
Quérete moito. Debes entendelo.
Mira quen vén!
Volveu a filla pródiga.
Veu onte, pero estabas durmido.
Viñeches, beta?
Ola, papá.
Vou por café, así podedes falar.
Estás ben? Nervioso?
Mellor agora que estás aquí.
Pasou moito tempo.
Sinto non vir antes.
Enténdoo.
Que tal David?
El...
Sinte non estar aquí.
Entendo.
Viches a Fauja e a Sukhi?
Si.
Son bos rapaces. Espero que te leves ben con eles.
Verás o bo que é ter unha familia.
Así é como nos ves? Como unha familia?
Claro. Sodes a miña familia.
Os fillos sodes un agasallo.
David e ti estades a tempo...
Estou embarazada.
Meu Deus.
Estaba esperando o momento para dicilo.
Sabes xa se é un neno?
Si.
É un neno.
Beta, é marabilloso!
Grazas polas boas novas.
Están listos, señor Singh, se vostede o está, claro.
Un neno. Que bendición.
Grazas polas boas novas, beta. Danme forza.
Papá.
Quero que saibas
que o meu fillo se criará sabendo que clase de home foi seu avó.
É o meu maior soño, beta.
Voulle contar todo sobre ti.
Que lle partiches a mandíbula a mamá,
que a tiraches polas escaleiras,
que non pon aneis porque lle rompiches tódolos dedos,
que mentres eras o pai afectivo para a outra familia,
eu poñíalle xeo nos negróns da cara.
Tanto ten o que digan os outros.
Eu xamais o esquecerei. E xamais te perdoarei.
Xa podes marchar.
As aeroliñas efectuarán os controis de documentación
nas portas de embarque.
- Boas. - Ola.
Ven aquí.
Sinto o do teu pai.
Toma.
- Grazas. - Si.
- Que tal túa nai? - Xa sabes, está...
Brinder?
Si. Vamos.
Grazas por chamar. Preocupeime por ti.
O que...
Hils?
Matei a meu pai.
Non mo perdoarei.
Non. Mateino, David.
- Matei a meu pai. - Imos ó coche?
Falamos alí de todo, vale?
Veña.
É como se me vise a min mesma coma un espírito torturado
que falaba sen control.
Sabes o que? Si que o controlaba.
Se son sincera...
non puiden parar de falar.
Non quería que morrese sen dicirllo.
Non soportaba a idea.
Merda.
- Dixécheslle o do divorcio? - Non me deu tempo.
Estaba ocupada matándoo coas miñas palabras.
Veña.
Estou cansa de estar enfadada.
Si.
Como está ela?
Mercy?
Podo preguntar algo?
¿Cando non querías fillos,
non os querías comigo ou...?
Non, claro que non.
Iso pensaches?
Mercy non quere que a axude.
Non quere nada de min.
Pode cambiar de opinión, quen sabe.
Só che queda portarte ben.
Iso foi o que dixo.
Que debería portarme ben.
É certo.
É...
Quería saber quen era despois de estar contigo
e pasou toda esta merda.
Non tiven tempo de pensar...
Non pretenderás que sinta pena, non?
Non, claro que non.
Merda.
Vai soar un pouco raro,
pero a última vez que vin a Mercy, pediume o teu número.
Paréceche...?
Claro.
Si?
Que pasará agora?
Crin que David era o meu fogar.
Iso diciamos.
"Se estamos xuntos..."
- Vémonos polo barrio? - Claro.
- "...somos fogar." - Grazas.
Agora, xa non é un fogar.
Volver demostroumo.
Pero a miña perda non foi nada.
Polo menos, sei que sandarei.
Teño medo, claro, pero...
Hai un dito que di que non podes descubrir algo novo
sen a valentía de perder o coñecido.
Gustaríame pór cor aquí.
A cor estaría ben.
Penso moito niso.
En pasar páxina.
Vale.
Avanzar.
- Por aquí? - Si. Ben.
Non mirar atrás.
Declarou que non haberá resistencia para que a policía...
- Sen correr... - Vale, mamá.
...cal sería o seguinte paso para...
A situación volve á normalidade no distrito financeiro
tras a disolución e os arrestos de centos de manifestantes.
Os policías, armados con motoserras e excavadoras
destruíron o campamento na porta do goberno,
xusto o centro da campaña.
A maior parte dos manifestantes saíron calmadamente,
non se resistiron.
Pero tal e como comenta Gabriel Earls, aínda quedan algúns manifestantes.
Ata o xoves, a área fóra de Hong Kong...
Ei, rula.
...o seo da ocupación prodemocracia.
- Vou facer uns recados. - Vale.
Teño unha reserva. Margaret Woo.
Grazas.
Que aproveite.
Sabes cal é o contrario de falar?
Non é escoitar. É agardar.
Entón estás agardando? Non me estás escoitando?
É que é unha conversa moi rara,
cunhas pausas moi incómodas.
Estás embarazada.
Non sabía como cho dicir.
Sabíao.
De verdade?
Como?
A xente fala. Hong Kong é pequeno.
Como están os pequenos?
Non saben que falei contigo.
Por que me chamaches?
Non o sei. Pode que para desculparme.
Eu tamén debería.
Por que?
Chamei o traballo.
Despedíronte.
Fuches ti.
Mentiches sobre min.
Agora parece unha parvada, pero daquela
non pensaba noutra cousa.
Estaba doída e enfadada.
Tes dereito a estar enfadada.
Sinto que as miñas acusacións afectasen o teu matrimonio.
Non era algo persoal contra David.
Ansiaba respostas e quería atopalas onde fose.
Perdón.
Só penso en carne e leite.
Carne e leite.
Tes fame.
Onte, cando estaba na cama,
pechei os ollos e na mente apareceron os ósos dun polo.
Devecía por comer a carne, ata a cheiraba.
Estás creando vida.
Ten sentido que penses nela.
- Señora Kim, veña, por favor. - Si.
Mercy Kim, 25 anos.
Cando tivo a última regra?
Non vén no informe.
Non levo un seguimento. Son máis de contar as lúas.
Entendo.
Teránolo que dicir o bebé.
Tómbese.
Ímoslle abrir a bata.
Antes invíteme a cear.
Vale.
Xenial.
Reláxese.
Estase coidando?
Ácido fólico?
Vitaminas?
Conta a laranxada dunha copa?
Non.
Miraremos de cantas semanas está.
Está bastante avanzado.
Aínda non fora ó médico?
Tíñao pendente.
Debería comezar a tomar vitaminas.
Aquí está o bebé.
Ese é o meu bebé?
Debe ter unhas 23 semanas.
Non o noto, pero estase movendo. Que raro.
Todo parece normal. Por sorte vostede é nova.
Moitas mulleres quedan encinta moi maiores.
Quere saber o sexo?
Durante un tempo, quixen borrarte.
Quería que non existises,
pero aquí estás, creando vida.
Que ironía, non?
Pensaches algunha vez en ter o meu bebé?
Porque eu non deixo de pensalo.
Non digas iso.
Non o penses.
Sinto que che debo moito,
que te arrebatei moito.
Non poderei compensarcho.
Quero darche algo.
Non queres o teu fillo?
Si.
Non quero arruinarlle a vida.
E fareino.
É unha rapaza.
Teño medo por ela.
Atención, por favor. Os pasaxeiros...
...a porta de embarque mudou...
Mercy!
Ola, mamá!
Que é isto?
Nada. Gañei uns quilos.
Estás...?
Gorda, xa o sei.
Basta! Non estás gorda! Estás embarazada!
Santo ceo. Entón é iso?
Cría que era todo o que comera.
Que rapaza!
Como?
Cando?
Quen é o pai?
Por que non mo dixeches antes?
Quería dicircho en persoa.
Vamos, a xente míranos. Veña.
Cando veña o bebé...
farei miyuk guk para que lle deas o peito.
Teño que ir por rabo de boi.
Necesitas coláxeno.
Non te pases. Non merques máis comida.
Non colle nada máis aquí.
É provisional.
Temos que botar un ollo e ver que levas e que tiramos.
Axudareiche.
Levar comigo?
Si, de volta a Nova York.
Comprareiche o billete.
Podemos volver xuntas.
Non marcho, mamá.
Como que non?
Claro que si.
Aquí non teño onde quedar.
Quen dixo que quedases?
Quen te vai coidar, logo?
Aínda non sei quen é o pai...
Polo que entendo...
non saberemos nada del, non?
Iso pensaba.
- Daisy, vamos! - Vamos, Chauncey.
- E o suadoiro? - Na mochila.
- E a mochila? - Téñoa eu.
- Imos perder o avión. - Mamá, rompéronme os cascos.
Temos que marchar, imos chegar tarde.
Chauncey non comeu nin bebeu nada, non?
- Ben. Tes o seu xoguete? - Si.
¿Quen cremos que somos,
calquera de nós,
para crernos inmunes á traxedia?
Non podo imaxinarme sen ela.
- No que non lembre... - Basta.
Non te tortures máis.
Non traizoas a ninguén por querer vivir.
Os primeiros días despois da desaparición de Gus, estaba rota.
Unha dor que non podes imaxinar.
Quería morrer.
Pero non podía
porque tiña que seguir viva para atopar a Gus.
Custa pensar que volverás sentir algo que non sexa dor,
pero faralo.
Sobrevivirás.
Teño que facelo, por Daisy e Philip.
Cando te encha a pena...
es ti quen decide se deixarte ir...
ou se erguerte...
lavarte...
abrir as cortinas.
Pasear.
Mirarás os fillos que che quedan...
e cantaruxarás
para que o silencio non poida contigo.
Abondaba con consellos de lactación.
- A goma de mascar? - Na mochila.
- Xa mirei e non está. - Está na mochila.
Essie, necesitámola ou doerannos os oídos.
- Hora? - Na mochila de Philip.
E cuarto. Imos ben.
Canto queda? É un aeroporto grande.
Non sexas preguiceira.
Preguiceira!
- Preguiceira! - Basta!
Philip.
- Cala! Papá, escóitalo? - Philip! Veña.
Non che doían as pernas?
Manqueinas xogando ó fútbol, preguiceira.
Igual es malo xogando ó fútbol!
Rapaces!
Cando marchades?
Pronto.
- Mira que grande é. - É enorme.
Este é o aviso para...
- Ese é o noso? - Si.
Volver ó fogar vaivos prestar.
Non teño fogar sen Gus.
- Quero o asento da xanela. - Ei.
E iso de que me vale?
- Vou no medio. - Rapaces, embarcamos.
- Por que? - Podemos cambiar os sitios.
Margaret.
Que pasou?
Non podo.
Mamá?
- Ei. - Mamá.
Vale.
- Non podo abandonalo. - Seino.
Seino.
- Xa o entendo. - Que?
- Non podo. - Vale.
Está ben.
- Está ben. - Mamá, que...?
- Quérote. - Non podes facelo.
Tráeo de volta.
- Mamá, que fas? Vamos. - Mamá vén despois, vale?
Xa a vemos despois.
Daisy, non podo deixalo aquí. Non podo.
Es a peor nai do mundo
e ódiote moitísimo.
- Daisy! - Daisy.
Quérote, mamá.
Última chamada para Os Ánxeles.
- Temos que marchar. - Papá!
- Vamos, tranquilo. - Veña!
Despois védesvos, vale?
Essie.
Enténdoa.
Cóidese, si?
- Ola. - Boas.
Era xusto o que quería! É perfecto!
- Moitas grazas. - Pesa bastante.
- Vou coller... - Xa podo eu.
- Vale. - Si.
- Téñoo. Grazas. - Adeus.
Grazas!
Abran paso.
Perdón.
Desculpe.
Xa o tes.
Grazas.
Perdón.
Grazas!
Paso.
Grazas.
Perdón, desculpa.
Toma gomtang.
Non te enfades.
Ven.
Para. Estou ben.
Ven!
O meu bebé vai ter un bebé?
Mamá.
Todo vai saír ben.
Mamá está aquí.
Non chores.
Tes que comer ben, polo bebé.
Bebe sopa.
Traereiche arroz.
Non pasa un segundo en que non pense no que fixen.
Non pasa un seguno en que non pense en ti.
Esperaba algo en concreto.
Un acto de bondade inimaxinable,
de perdón, que reiniciase todo.
Que me daría permiso para volver vivir.
Pero non hai milagre que reinicie todo.
Hai que aguantar a dor e seguir vivindo.
A dor forma parte de ti.
E non saberás quen es sen ela.
Máis que nada...
desexo que no futuro poidas ser feliz,
que poidas esquecer esa dor nalgún momento.
Eu... agardo ser feliz tamén.
Pola miña filla.
Por min.
Só nos queda comezar de cero.
Poñemos un pé diante do outro,
respiramos unha e outra vez.
Cantaruxamos.
Subtítulos: Darío Vázquez Filgueira
Supervisora creativa: Paula Maneiro