Gryzłam się w język Nie robiłam nic
Bałam się nabałaganić
Siedziałam cichutko Grzecznie zgadzałam się
Zapomniałam, że też wybór mam
Pozwoliłam ci, byś skrzywdził mnie
Przekonań nie miałam
Na wszystko nabrać się dałam
Trzymałeś mnie, lecz wyrwałam się Hej!
Z kurzu otrzepuję się
Usłysz mój głos, usłysz ten dźwięk
Jak grzmot ziemią zatrząsnę
Trzymałeś mnie, lecz wyrwałam się
Szykuj się, bo dość tego mam
Już widzę to, widzę wszystko
Jestem jak tygrysica, wojowniczka
Tańczę w ogniu
Bo jestem mistrzynią
A ty usłyszysz mój ryk
Głośniej, głośniej niż lew
Bo jestem mistrzynią
A ty usłyszysz mój ryk
Ryk
Ty usłyszysz mój ryk
Głośniej, głośniej niż lew
Bo jestem mistrzynią
A ty usłyszysz mój ryk
Co za tłuściutkie nóżki!
Aż chce się uszczypnąć.
Wdał się w twoją rodzinę.
Czym go karmicie? Jest taki duży!
Jak ci mija dzień wolny? Odpoczęłaś?
Trochę. Później mam zmianę jako kelnerka.
Mamo, czemu pracujesz w niedzielę?
Nie brakuje nam pieniędzy.
Wolelibyśmy, żebyś wróciła do domu.
Tęsknię.
Ja za wami też.
Mamo, musimy kończyć.
Karmimy małego.
Dbajcie tam o niego!
Wracam do pracy.
Pa!
Pa, mamo. Tęsknimy.
Czemu wysyłasz nas do babci?
Nie mam co z wami zrobić.
Zabroniłam jej dotykać moich rzeczy. Nie moja wina, że odeszła.
Naplułaś jej w twarz!
Dziewczynki, wystarczy!
Boli mnie przez was głowa i nie mogę prowadzić!
Niech Chloe przeprosi Mindę.
Po co? Zatrudnimy nową.
Znów włożyłaś moje ciuchy?
Przed budynkiem rządu wciąż panuje napięta atmosfera,
a ulice zablokowane są przez protestujących studentów.
Oblegają Harcourt Road i Connaught Road Central.
Rozgniewani planowanym ograniczeniem liczby kandydatów w wyborach
do tych zatwierdzonych przez rządowy komitet,
protestujący domagają się, by nadchodzące wybory
przywódcy Hongkongu były niezależne
i wolne od ingerencji Pekinu.
Wskutek niedawnego poparcia dla przywódców
Centralnego Ruchu Obywatelskiego Sprzeciwu
liczba uczestników...
Przepraszam.
...wzrosła z setek do tysięcy...
Przepraszam.
...a wszyscy stoją pod morzem kolorowych parasoli.
Żądanie autentycznych...
Chcemy powszechnych wyborów!
Tony!
Co tak późno?
Jadłam brunch ze znajomymi babci.
Potem graliśmy w madżonga.
Żartuję. Korek był.
Ile ludzi!
No co ty?
Aż wezwano młodych mężczyzn na front,
lecz syn rolnika nie mógł walczyć w wojnie
z powodu złamanej nogi.
Opowiadam wam to, bo przykładamy wagę do wzlotów i upadków,
choć nie znamy wielkiego planu Boga.
Więc bez względu na to, czy jest źle, czy dobrze, musimy wierzyć...
...i ufać, że Bóg ma we wszystkim cel.
Clarke nie przychodzi do pracy,
to do niego niepodobne. Przyszłam, bo się martwię.
Rozumiem. Dobrze, że mi to mówisz.
Momo!
Tu jesteś.
Nie bój się.
Zaraz będziemy w domu.
Bądź grzeczny.
Nie bój się.
W hotelu żyje się świetnie.
Musi być bardzo drogo.
Od kiedy mieszkacie w Hongkongu? W ilu hotelach?
Przez ostatnie cztery lata byliśmy w trzech hotelach.
Pytam Jonathana, co zrobimy, gdy urodzi się dziecko.
Gdzie podgrzejemy mleko?
I co?
Wezwiemy obsługę.
Hej, Essie!
Sałatka gotowa.
Litera N! Jak najlepszy seks. 44!
Puri!
Gdzieś ty była?
Przepraszam, próba się przeciągnęła.
Otwarty casting oznacza, że to dla każdego.
Co ty byś tam zrobiła? Upiekła ciasteczka?
To nie program kulinarny!
I tak bym nie poszła, muszę pracować.
Pani Hilary dała mi wolny ranek, żebym mogła pójść.
Też poproś o wolne, Cici!
Żeby mi to wypominała przez dwa miesiące?
Nie, dzięki.
Tylko Puri ma szansę w programie.
Szansę? Ja go wygram!
Znowu zaczyna.
Śmiejcie się do woli,
ale kiedyś będę sławną piosenkarką i wam pokażę!
Litera O! O rany, jaki przystojniak. 74!
Pani Hilary wbiła ci to do głowy?
Ty możesz sobie marzyć, ona to co innego.
Jest bogata!
Lubię panią Hilary.
Czemu? Bo dała ci składane krzesło?
Pani Hilary mówi, że trzeba się szanować.
Co to ma znaczyć?
My się nie szanujemy, bo siedzimy na tekturze?
Albo jesteśmy i będziemy tylko służącymi?
Skoro tak się szanuje,
czemu nie potrafi utrzymać przy sobie męża?
Biedna pani Hilary. Przeżywa ciężkie chwile.
Wczoraj otworzyła okna,
a deszcz zalał cały salon.
Która by nie zwariowała, gdyby się dowiedziała,
że jej mąż sypia z dużo młodszą kobietą?
Co?
Nie udawaj zaskoczonej.
Wiesz, że kogoś ma.
Skąd wiesz?
O kim mówisz?
O tej Koreance, która zgubiła dziecko.
Jak jej było?
Mercy. Ciągle przychodzi do restauracji.
Czasem przychodzą razem.
Zawsze biorą na wynos.
O Boże.
Ciekawe, czy pani Hilary wie.
Puri, nie mieszaj się.
Jest twoją szefową, nie przekraczaj granicy.
Granicy.
Bingo!
Pani Hilary taka nie jest.
To moja przyjaciółka.
Przyjaciółka?
Nie bądź głupia! Wcale nią nie jest.
Nie spoufalaj się.
Za dużo wiemy o tych ludziach.
Nawet rzeczy, których nie wiedzą ich przyjaciele.
Co by było, gdybyśmy im wszystko powiedziały?
Mogłabym powiedzieć mojej, że wiem,
że pieprzy się z szefem Diany!
Ja mogłabym powiedzieć szefowi, że jego żona
sypia z 20-letnim synem sąsiada!
A ja mojej pani, że jej mąż
pieprzy Cici!
Co poradzę? To przez to!
- Cześć, Hilary. - Cześć, Olivia.
Leje jak z cebra. Długo czekałaś?
Dwa drinki.
Są koszmarne korki.
Przyjechałam z Nowych Terytoriów.
Odwiozłam dziewczynki do babci,
bo Minda wczoraj odeszła.
Na domiar wszystkiego muszę znaleźć nową pomoc.
Czemu odeszła?
Długa historia. Szkoda gadać. Ng goi, Kevin.
- Dzień dobry. - Poproszę herbatę.
- Dobrze. - Podaj szampana.
Nie piję. Oczyszczam się.
Podaj szampana.
Świetny wybór.
No co?
Rano złożyłam pozew o rozwód.
- Co? - Dlatego pijemy.
Za moją wolność.
Ale wszystko było między wami dobrze.
Olivia.
Nie było.
Od dawna. Dobrze o tym wiesz.
W porządku.
David powiedział, że chce rozwodu?
Nie, ale nie musiał.
Sypia z inną.
Mężczyźni zdradzają, ale to nie koniec małżeństwa.
Jasne.
Opowiadałam ci o Australijce z klubu książki?
Która przyłapała męża z dziewczyną
z baru karaoke?
Mogła żyć ze zdradą,
ale odkryła, że kupował kochance biżuterię Van Cleef,
a jej tylko Chow Tai Fook.
Biżuterię kupuję sama.
Rozumiem, ale...
chcesz być rozwódką po czterdziestce?
I zasilić statystyki rozwodowe wśród ekspatów?
Policzę je na palcach.
Hazel Ai, Sherry Chung,
- Padma Singh... - Skończ.
Bardzo proszę.
W samą porę.
Faceci są tacy przewidywalni.
Pewnie jest o połowę młodsza niż on.
Posłuchaj, bez względu na to, co robi poza domem,
wciąż jesteś jego żoną i nie powinnaś mu pobłażać.
Nie sądziłam, że jest do tego zdolny.
Martwię się o ciebie.
Niepotrzebnie. Nic mi nie jest.
Ulżyło mi.
Decyduję się na ważny krok
i zostawiam wszystko za sobą.
Cześć, Clarke.
Cześć, Alan.
Miło, że pozwoliłeś mi wpaść.
O co chodzi?
Jak mówiłem przez telefon, tęsknimy za tobą.
Sprawdzam, jak się masz.
Mogę wejść?
Wszyscy wyszli, ale zaraz wrócą, więc...
Na chwilkę.
Napijesz się czegoś?
Wody?
Herbaty, kawy?
Soku z winogron?
Herbaty. Dziękuję.
Pięknie tu macie.
To ty!
Akurat przechodziłam.
Myślałem, że przyszłaś do mnie.
Oczywiście, że nie.
Nie szkodzi.
Ślicznie wyglądasz.
Miło, że wpadłaś.
Do twarzy ci w opasce.
Dziękuję.
Właściwie
chciałam kupić kwiaty.
Wezmę ten.
Dla ciebie
za darmo.
Dziękuję.
Proszę.
Szybko dziś idzie.
Tak.
Podobno ostatnio
było tylko jedno okienko i trzeba było długo czekać.
Jak się masz?
Mam dużo pracy przy dzieciach,
odkąd poszły w zeszłym miesiącu do szkoły.
Racja, zaczęła się szkoła.
Dlatego w budynku jest cicho za dnia.
Na Filipinach wszyscy zdrowi?
Synowi urodziło się dziecko.
Chłopiec.
Gratulacje!
- Dziękuję. - Masz inne wnuki?
To pierwszy.
Córka jest starsza, ale skupia się na karierze.
Uparta, jak ja.
Masz dzieci w Manili?
Nie.
Może kiedyś...
Mam nadzieję.
Jak spotkam księcia z bajki.
Jesteś bystra.
Lepiej poznać kogoś tu, w Hongkongu,
niż zostawić rodzinę w domu.
To prawda.
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Mogę spytać...
Co u rodziny?
Wiadomo coś w sprawie chłopca?
Nie.
Przykro mi.
To szczęście, że cię mają.
Ja też mam szczęście.
To dobra rodzina.
Nie zasługują na to.
A co u ciebie?
Wszystko w porządku?
Na pewno był ci bliski.
Bardzo przepraszam.
Niepotrzebnie pytałam.
To nie moja sprawa.
Nie szkodzi.
Dziękuję, że pytasz.
I za troskę.
Jakoś się trzymam.
Twoja kolej.
Idź. Ty pierwsza.
Śmiało.
Idź pierwsza.
Ale poczekaj na mnie.
Zjemy coś. Ja stawiam.
Gabriel... Siedemdziesiąt dwa dolary.
W parafii jest wielu ekspatów.
Wiem, że można czuć tu samotność.
Z dala od rodziny i przyjaciół.
Nic mi nie jest.
Naprawdę.
Potrzebuję tylko trochę czasu. Wszystko gra.
Oczywiście.
Tak.
Wiesz...
Modliłem się, jak kazałeś.
Ale przestałem.
Modlitwa to osobista sprawa.
Moja była zła.
Zła.
Byliśmy na kontynencie.
Obejrzeć zwłoki.
To mógł być nasz syn.
Zanim weszliśmy do środka...
wziąłem twój kamyk i pomodliłem się.
Modlitwa jest życzeniem serca, prawda?
Modliłem się o to.
O to, żeby Gus nie żył.
Żeby to on leżał w tej kostnicy.
Jaki ojciec modli się o śmierć syna?
Ludzie często myślą, że...
śmierć to najgorsze rozwiązanie.
Ale to rozwiązanie.
Namiot mieści cztery osoby. Przynieś swój.
Dobrze, jutro kupię.
Dziś muszę się uczyć.
Znajdę was po egzaminie.
Nadal się uczysz?
Łatwo ci mówić.
Masz najlepsze oceny bez nauki.
Odpuszczam ten egzamin.
Odpuszczasz?
To ostatni rok.
Chcesz to zaprzepaścić?
Nie patrzę tak na to.
Protest jest ważniejszy.
Co z tobą?
Ja też traktuję to poważnie.
Skoro tak,
to poświęć się temu całkowicie.
Myślisz, że czemu się pilnie uczę?
Wyższe kwalifikacje to większe możliwości.
Lepsze kontakty, większe wpływy.
Nie chcę się rozpraszać.
Teraz jest najważniejszy czas.
Gdy jesteśmy gdzie indziej,
zdradzamy ideę.
Jesteś krótkowzroczny. Dbam o przyszłość.
Nie chcę kłótni.
Zmieniłaś się.
Ty się zmieniłeś, nie ja!
Hej!
Wróciłem.
Po co mi to?
Już skończyłam gotować.
Przepraszam. Były korki, autobus jechał wieki.
Gdzie byłeś?
Mówiłem. W bibliotece.
Czemu nie odbierałeś?
Padła mi bateria.
Masz mnie za dziecko?
Nie okłamuj mnie.
Mamo.
Lepiej o tym nie rozmawiajmy.
Nie chcę kolejnej kłótni.
To dla nas zbyt skomplikowane.
Twój udział nic nie zmieni.
I co?
Mamy nic nie robić? Nie próbować?
To próbowanie może kosztować cię
życie.
Trudno.
Życie tak mało dla ciebie znaczy?
Mam cel, a to ma duże znaczenie.
Mamo.
Dorastałem w Hongkongu.
Kiedyś sam będę miał dzieci.
Jak mam spojrzeć im w oczy
i powiedzieć, że nie walczyłem o nie?
Myślisz, że to szlachetne.
Ale w tłumie jesteś tylko mrówką.
Drobinką kurzu.
Nawet jeśli umrzesz,
nikt się nie przejmie.
Ale dla mnie...
jesteś jedynym synem.
Mamo.
Idę do pracy.
Zjedz i odrób zadania.
Dobrze.
Mamo.
Nie martw się o mnie.
Jak mam się nie martwić?
Jak mam żyć, jeśli coś ci się stanie?
Co miałoby mi się stać?
Potrafię o siebie zadbać.
Twój syn jest całkiem mądry.
Głupie dziecko.
Zlituj się nad biedną matką.
Nie daj się wykiwać! Wślizg!
Nie obijaj się tak!
Cześć.
Co to?
Babeczki.
Red velvet. Twoje ulubione.
Przypominają mi o naszej podróży do Nowego Jorku.
Było super, co?
Jadłem późny lunch.
Odstaw je gdzieś.
Wezwałeś fachowca?
Jeszcze nie.
I tak tego nie naprawią przez deszcz.
Powiększa się z minuty na minutę.
Coś okropnego.
Słyszałaś tę opowieść?
O buddyjskim mnichu i wielkim głazie?
Mnich spytał uczniów: „Czy ten głaz jest ciężki?”.
„Oczywiście, że tak!”.
Mnich uśmiechnął się i powiedział:
„Nie jest ciężki, dopóki nie próbujecie go podnieść”.
Luka w obronie! Co z tobą?
Strzelaj, do cholery!
Nie wierzę. Jak mógł spudłować?
Proszę.
Dziś podczas lunchu
Hilary wyznała mi,
że rozwodzi się z Davidem.
To dobrze.
Lepiej mieć to za sobą.
WIADOMOŚĆ TEKSTOWA OD MERCY
Cześć
Gdzie jesteś? Ogarnęłam drinki
Wszystko gra? Wyszłaś już?
Cześć... co robisz?
Uczę się
Jestem tutaj
Dołączysz?
Co robisz, babciu?
Miałaś uprać swoje brudy. Na co czekasz?
Śmierdzą!
Nie wąchaj mojej bielizny, ohyda!
Jesteś moją wnuczką.
Dla mnie nie jesteś ohydna.
Pomimo ostrzeżenia o burzy
protestujący nadal się gromadzą,
a napięta sytuacja eskaluje.
Tak.
Moje dzieci chcą, żebym wróciła do domu.
Mówią, że jestem stara i powinnam przejść na emeryturę.
Ale nie jesteś gotowa, prawda?
Nie o to chodzi.
Chyba...
martwię się o rodzinę, dla której pracuję.
O dzieci.
Miały ciężki rok.
A co z tobą?
Masz własną rodzinę i dzieci.
Ale te wychowałam jak własne.
Są mi bliskie.
Trudno mi zrozumieć twoją sytuację.
Bo ja...
nie pracowałam dla rodziny z dziećmi.
Wiem, że nie jestem matką Gusa
i nie mam prawa odczuwać takiego smutku.
Ale...
Tego wieczora miałam iść z nimi na targ.
Ale pani Margaret była na mnie zła.
Poprosiła, żebym została w domu.
Ciągle zadaję sobie pytanie,
co zrobiłam źle?
Mogłam postąpić inaczej.
Może gdybym tam była...
Może...
Gdybyś tam była, nie zaginąłby.
Jak mogła powierzyć opiekę nad dzieckiem obcej osobie?
Jaka matka...
oddaje dziecko komuś, kogo dopiero poznała?
Ta Koreanka.
Mercy.
Właściwie sama jest jeszcze dzieckiem.
Cóż...
Nie powiedziałabym tak.
Zastanawiam się, co zamówić. Jak myślisz?
Nikt tu nie zamawia jedzenia.
Nie sądziłam, że odpiszesz.
Wahałam się.
Tak szybko wyszłaś z baru. Wszędzie cię szukałam.
Byłam zmęczona.
Przepraszam.
To skomplikowane.
Powinnam była zadzwonić albo napisać.
Cóż, napisałaś dzisiaj.
Fajne to miejsce.
I ten oldskulowy neon.
Powiedz to rządowi. Hongkong umiera.
Coś jeszcze?
Curry.
I kanapka z szynką.
Dobrze.
Jak się masz?
Dobrze.
A ty?
„Dobrze”.
Nabijasz się ze mnie?
„Dobrze”.
Tak brzmią Amerykanie?
Tak.
Jasne.
Dobra.
Nie wydaje mi się...
„Dobra”.
„Miałam zadzwonić”.
Nie mówię tak. To niegrzeczne.
Clarke, wróciliśmy!
Tato, patrz.
Super, co?
Nie, Philip. Zarysujesz podłogę.
Dobrze, mamo.
Na zewnątrz panuje istne szaleństwo. Będzie burza.
Co chcesz na kolację?
- Chcę ci... - Essie wróciła?
Chcesz...
- Tato, patrz. - Co ty na to?
- Czekaj. - Od mamy.
Nie pozwoliłam ci jeździć
- w mieszkaniu. Zejdź. - Margaret.
- Co... - To Alan.
- Cześć. - Alan.
Nie chcę przeszkadzać. Wpadłem sprawdzić, jak się macie.
- Tato? - Jesteś...
Pastorem w Zgromadzeniu Baptystów.
Tak.
Racja.
Tak.
Daisy, Philip, idźcie do siebie.
Chciałam obejrzeć reportaż o samolocie.
Dobrze.
- Obiecałaś. - Weź mojego iPada.
Chodź, Chauncey.
Właśnie wychodziłem.
Tak.
Mąż pewnie mówił, że nie jesteśmy religijni.
Wpadł sprawdzić, co u nas.
Dorastałam w religijnym otoczeniu.
Rzadko to pomaga. Raczej stnaowi problem.
Przyszedłem, bo wiem, przez co przechodzicie,
a czasami w żałobie trudno dostrzec...
To nie żałoba.
Gus gdzieś tam jest. Robimy wszystko, by go znaleźć.
Alan, dzięki, że wpadłeś.
Wezwę taksówkę.
Dziękuję.
Ja...
Może zatrudnimy starszą gosposię?
Dwie ostatnie były Filipinkami,
może spróbujmy z Indonezyjką albo Malezyjką?
Wybieraj.
To niemożliwe.
Nie do wiary, że już szukam kolejnej.
Wróci na kolanach jak zawsze.
Tym razem nie wróci.
Dała mi wypowiedzenie i zabrała swoje rzeczy.
Cóż, twoja córka napluła jej w twarz.
Nawet najlepsza gosposia by pękła.
Więc to moja wina?
Jesteś jej matką.
Wychodzisz?
Szaleje tajfun.
Prześpię się w biurze.
Max.
Nie wychodź.
Zostań na noc.
Tylko dzisiaj.
Mam dużo pracy w biurze.
Przestań udawać!
Oboje wiemy, że nie idziesz do biura.
Muszę już iść.
Po prostu nikogo tu nie ma
i nie chcę być sama.
Znajdź kogoś do towarzystwa.
Jeśli wrócisz,
a mnie nie będzie, przejmiesz się?
To nie fair.
Nie zawsze będzie po twojemu.
Nie zapominaj,
że sama na to nalegałaś.
Ty wymyśliłaś ten układ.
Jasne?
Rób, co chcesz.
Dobrze, że porozmawiałyśmy.
Wiem. Ja też dziękuję.
Powodzenia w jutrzejszym konkursie.
Obyś wygrała.
No nie wiem.
Mam taką nadzieję!
Wygrasz!
Zobaczymy.
Moje piętro.
Pa.
Dziękuję.
Mamo, gdzie pizza? Umieram z głodu.
Wcale nie umierasz, Philip.
Jestem głodny.
Idzie burza. Ćwicz cierpliwość.
Cześć, Essie.
Cześć, Daisy.
- Cześć. - Dobry wieczór.
Chciałbym zamówić taksówkę.
Przepraszam, chciałam powiedzieć, że wróciłam.
Essie, podgrzejesz pandesal?
- Jak ci minął dzień wolny? - Dobrze. Zrelaksowałam się.
Pięć firm i żadnej taksówki.
- Jesteś przemoczona. Przebierz się. - Dziękuję.
- Wydali ostrzeżenie. - Nikt nie przyjedzie.
Essie, chyba trzeba podgrzać pizzę.
Dobrze, proszę pani.
Przepraszam, muszę zadzwonić do żony.
Nie urodziłam się wczoraj, David.
- Mogę coś powiedzieć? - Teraz?
- Tak. - Puri!
- Tak? - Możesz tu podejść?
Przestań. Puri, zostaw nas.
Możesz mówić przy niej.
Przestań. Pomówmy na osobności.
Żebyś wymyślał wymówki?
- Nie o to chodzi. - Więc o co?
Nie oddzwaniasz, nie byłeś w domu od tygodni.
- Klątwa Hongkongu. - Co to, kurwa, jest?
Dotyka facetów opuszczających egalitarne społeczeństwo,
gdzie dzieli się obowiązki.
Gdzie dwie osoby na zmianę zmywają
i wynoszą śmieci. A w Hongkongu
nic nie musisz robić,
bo kobiety zaspokajają twoje pragnienia.
Sekretarka czyta ci w myślach.
Służąca robi ci espresso, prasuje bokserki i dopasowuje skarpetki.
Nie, Puri, zostań.
Żona w porównaniu do innych staje się zrzędą,
bo tylko siedzi i narzeka, prawda?
Narzeka na harmonogram, wyjazdy,
brak czasu dla dzieci...
Nawet nie mamy dzieci!
A mój kryzys wieku średniego?
Kiedy ja będę mogła zaszaleć?
Tylko po co?
Nikt nie będzie cierpiał, gdy będę wozić się porsche
- z moim... - Hilary! Ona jest w ciąży.
To chciałem ci powiedzieć.
- Nie planowałem tego. - Zostawisz nas, Puri?
Nie sądziłem, że mogę...
Kim ona jest?
To nieistotne.
Właśnie, że istotne.
Nie możesz mieć tego, co chcesz, i jednocześnie mnie karać.
Dlaczego miałbym cię karać? Myślisz, że tego chciałem?
Nie wiem. Może nie świadomie, ale tak,
w pewnym sensie wiedziałeś, co robisz.
Nawet nie chciałaś dziecka. Ani mnie.
Od razu złożyłaś pozew o rozwód.
Ludzie powiedzą, że nie dałam ci dziecka,
więc dlatego uciekłeś do innej.
Powiedzą, że za dużo pracowałam,
że byłam złą żoną i nie potrafiłam cię zatrzymać,
więc zasłużyłam, żebyś mnie zostawił.
To nieprawda. Walić tych ludzi!
Nie. Sam się wal.
Wal się, bo postawiłeś mnie w tej sytuacji.
Wal się, bo mnie upokarzasz, a nie chronisz.
Wal się, bo zjebałeś to w kosmiczny sposób.
- To był... - Wynoś się.
Wypierdalaj!
Proszę pani?
Nie każ mi dziś pić samej.
Dobry wieczór, panie Starr.
Co robimy?
Zobaczysz. Tylko nic nie mów.
Dobra.
Dobry wieczór.
Co za pogoda, złapała nas burza.
Witamy ponownie.
Byłaś już tu?
Chwila.
- Przepraszam. - Tak?
Zostawiłam coś przy basenie.
Basen jest zamknięty,
ale mogę poprosić pracowników, by poszukali rano.
Sprawa jest pilna. Chodzi o leki.
Numer pokoju?
908, David Starr.
Dobrze. Powiadomię ochronę. Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
- David? Kto to? - Później ci powiem.
Mam. Bardzo dziękujemy.
Przepraszamy za kłopot.
Dobra...
Robiłaś to kiedyś?
Nie wierzę, że nas tu wprowadziłaś!
Lata złego zachowania nauczyły mnie wielu sztuczek.
O Boże.
Co za widok!
Nieźle, co?
Pięknie.
Umiesz pływać?
Jasne. A ty?
Teraz wygląda to dziwnie,
ale jak nałożę korektor i podkład,
będzie cudownie. Słowo.
Dobrze. Daję pani wolną rękę.
To nie dla mnie, Puri. Chcę ci pokazać,
jak powinnaś się malować.
Trzeba podkreślać swoje atuty.
Masz piękne brązowe oczy i wspaniałe kości policzkowe.
Podkreślimy je za pomocą rozświetlacza.
Dziękuję.
Gdy byłam dzieckiem, czułam się jak brzydkie kaczątko.
Inne dzieci w szkole były białe i szczupłe, a ja byłam...
brązowa i gruba.
Śmiali się ze mnie i mojego wielkiego indyjskiego nochala.
Miałam kompleksy.
Na studiach przestałam jeść.
Później zrozumiałam, że to zaburzenie odżywiania.
Mówię to wszystko, bo tak, piękno pochodzi z wnętrza,
ale to, jak się prezentujemy, wpływa na sposób, w jaki nas traktują.
A to wpływa na nasze samopoczucie.
Odkryłam, że nawet w gorszy dzień, jeśli się po prostu...
ogarnę,
włożę zabójczy strój
i świetnie się umaluję,
jest mi lepiej.
Zawsze wygląda pani przepięknie.
Nie.
Doceniam to. To nieprawda, ale jest mi miło.
Wyglądasz w tym kolorze niesamowicie.
Gotowe.
Rany. To magia.
Nie magia, tylko trochę makijażu.
Jesteś mądra, piękna i zdolna.
Nie pozwól, by ktokolwiek ci mówił, co możesz, a czego nie.
Ani mężczyzna, ani społeczeństwo...
Cholera.
Akurat teraz, co?
Bardzo przepraszam.
W porządku.
W szafie są świece.
Dobra. Czekaj.
Mamo, wszystko w porządku?
Tutaj nie ma prądu.
Naprawdę?
U nas wszystko gra.
Jak dziewczynki?
Dobrze się bawią?
Tak, właśnie oglądają film.
Na obiad był krab.
Fajnie.
Wszystko w porządku?
Tak.
Mamo.
Czuję się samotna.
Jak wszyscy.
To minie.
A jeśli nie chcę, by minęło?
Czemu nie?
Zostaw przeszłość za sobą.
A jeśli chcę czegoś lepszego?
Nie myśl tyle. Idź spać.
Rano będzie lepiej.
Dobranoc.
Gdy Gus zaginął, modliłam się.
Naprawdę.
Nie byłam pewna czemu, może potrzebowałam nadziei.
Ale się modliłam.
Z desperacji. Targowałam się ze wszechświatem.
Modliłam się do każdego Boga, jaki istnieje.
I nic.
- Nic. - Margaret.
Proszę.
Przestań.
Czuję, że jestem sama. Że tylko ja wciąż walczę.
Wszyscy walczymy.
Wyjazd z Hongkongu to nie walka, tylko poddanie się.
Chcę chronić dzieci, które nadal mamy.
Nie rezygnować z poszukiwań.
- Ale... - Co?
Co?
Może być wszędzie, w każdej chwili.
Na każdej ulicy, na każdym rogu.
Każda minuta, w której go nie szukamy,
każda sekunda jest zdradą wobec niego.
Przestań!
Kiedy będzie pizza? Strasznie długo to trwa.
Już jest.
W końcu.
Możemy już jeść? Padam z głodu.
Dzieci, mamy gościa, zachowujcie się.
- Gorąca. - Dziękuję.
- Alan? - Pójdę po wodę.
Dziękuję, Essie.
Może chciałbyś zmówić modlitwę?
Ojcze Niebieski,
dziękujemy za posiłek
i możliwość spędzenia tego czasu razem.
Uniżamy się przed Tobą i prosimy o łaskę, by nas prowadziła,
abyśmy mogli dalej kroczyć Twoją drogą.
By znaleźć światło w mroku.
I miłość tam, gdzie panuje nienawiść.
Modlimy się w imię Twojego Syna, Jezusa Chrystusa. Amen.
Amen.
Możemy już jeść?
Tak, możecie.
Hej, Wen.
Burza się nasila. Wracaj do domu.
Momo!
ROZEJŚĆ SIĘ ALBO STRZELAMY
Cześć, tu Tony. Nie mogę odebrać.
Zostaw wiadomość.
Cześć, tu Tony. Nie mogę odebrać.
Wybór nie był do końca oczywisty.
Nie poczułem powołania jak niektórzy.
Miałem iść na prawo.
Ale zmieniłem plany dla dziewczyny.
Typowo!
Pobraliśmy się i wstąpiliśmy do seminarium.
Żona też jest pastorem?
Tak. Ale nie jesteśmy już razem. Rozwiedliśmy się.
Nie wiedziałam, że to dozwolone.
Nie jestem księdzem. Jesteśmy bardziej liberalni niż katolicy.
Każde z nas ponownie wzięło ślub...
ale było nam ciężko.
Nie wszyscy popierali rozwód.
Straciliśmy wielu członków wspólnoty, którzy czuli,
że dawałem zły przykład.
Ja czułem, że ich zawiodłem.
Czemu nie odszedłeś?
Mało brakowało.
Po rozstaniu
opuściłem kościół i zamieszkałem u przyjaciela.
Wrócił wtedy z Afganistanu, gdzie latał śmigłowcem ratunkowym.
Leczył się na PTSD,
ja też próbowałem stanąć na nogi.
Po roku terapii postanowił wrócić do Afganistanu,
by znów latać jako medyk.
Zapytałem, dlaczego wraca.
Po wszystkich okropnych rzeczach, które widział i po traumie, jakiej doznał.
Powiedział,
że bardzo często widział,
jak ciężko ranni i nieprzytomni żołnierze...
na sam dźwięk śmigłowca ratunkowego
lepiej się czuli.
Sam dźwięk nadchodzącej pomocy
przywracał ich do życia.
Dlatego musiał wrócić.
By nieść ten dźwięk.
Zrozumiałem...
że nie zostałem pastorem, by dać przykład moralnej doskonałości.
Nie...
Zostałem nim, by stać się dźwiękiem tego śmigłowca.
Wie pan, gdzie jest Gus?
Nie, choć bardzo bym chciał. Przykro mi.
Nie może pan o to spytać Jezusa?
Synku.
Kto mówi, że Gus jest z Jezusem?
Philip.
Jezus nie...
Nie ma go w realnym miejscu.
Gus nie jest z Jezusem.
Więc gdzie on jest?
Rozmawialiśmy o tym.
Ktoś go porwał.
Ale dlaczego? Czemu ktoś porwał Gusa?
Po co?
Bóg nie wie, gdzie on jest?
- Ponoć wie wszystko. - Daisy.
Po co rozmawiać z Bogiem,
- skoro nie odpowie? - Daisy.
- Mnie też ktoś porwie? - Nie.
Nie pozwoliłabym na to.
- Czemu pozwoliłaś, by porwali Gusa? - Daisy, do pokoju.
- Nic nie zrobiłam. - Do pokoju!
To jest, kurwa, nie fair!
Pora wracać.
Dzieci tego nie zniosą.
Nie możemy tego ciągnąć. Wracajmy do domu.
Jestem wykończona.
Jak wszyscy.
Margaret.
Alan, nie złapiesz dziś taksówki.
Essie przygotuje dla ciebie kanapę.
Dobrze. Dziękuję.
I jak?
Chyba nie pasuje.
Wyglądasz niesamowicie!
Na tobie leży nawet lepiej.
Pomogę ci.
Tylko to odstawię.
Dobrze.
Nie pamiętam, kiedy ją nosiłam.
Czekaj.
Jeszcze tylko... Dobrze.
To idealna sukienka na jutrzejszy konkurs.
Wiesz co, to przez ten...
To przez ten materiał.
Już prawie.
Widzisz? Całkiem nieźle.
Kiedy deszcz pada w twoją twarz
A świat cały nie odpuszcza ci
Mogę objąć cię ciepłem swym
Abyś poczuł miłość mą
Gdy zapada zmrok I świecą gwiazdy
A nikt nie ociera łez twoich
Mogę tulić cię przez milion lat
Abyś poczuł miłość mą
Wiem, że jeszcze zastanawiasz się
Ja nie skrzywdzę nigdy cię
Gdy cię poznałam, już wiedziałam to
Pewna jestem swych Uczuć do ciebie
Nie wierzę, że nas wkręciłaś.
Nie ty jedna we mnie nie wierzysz.
Chodź.
Czuję się cudownie.
Fajnie, prawda?
Magia.
Proszę pani.
Chciałabym spytać,
czy wiadomo coś o moim synu. Nazywa się Tony Ng.
Złamał prawo.
Które?
Złamał prawo.
Więcej nie mogę powiedzieć.
Mogę go zobaczyć?
Nie został zwolniony.
Kiedy mogę wpłacić kaucję?
Nie mam takich informacji.
KOMISARIAT POLICJI
- Dziękuję. - Dobranoc.
Jessica.
Mamo. Gabriel jest z dzieckiem.
Dzwonisz bardzo późno.
Stało się coś?
Nie.
Co się dzieje?
Mamo.
Co się stało? Chodzi o chłopca?
Nie, wszystko gra.
Mam dobrą wiadomość.
Wracam na stałe.
Wracam do domu.
Co?
Pani Margaret mówi,
że wracają do Ameryki.
Naprawdę?
Tak.
Słyszałeś?
Wkrótce poznasz babcię!
Tak!
SZUKAMY TALENTÓW
- Jest jakiś dress code? - Nic nie napisali.
Musisz włożyć tę sukienkę.
- Jest zbyt elegancka. - Nie żartuj.
Wyglądasz tak pięknie, jak śpiewasz. Musisz się cenić!
Według pani to marzenie nie jest głupie?
Nie.
Cudownie jest marzyć, Puri.
Chciałam cię o coś zapytać.
Puri to zdrobnienie?
Tak.
Nazywam się Purvika Shonka Baoguntilao.
- Pięknie. - Dziękuję, pani Hilary.
To nie jest moje prawdziwe imię.
Naprawdę nazywam się Harpreet Singh.
Singh to nazwisko panieńskie.
A Harpreet to imię nadane przy urodzeniu.
W ósmej klasie miałam dość bycia wyśmiewaną,
więc zmieniłam je na Hilary.
Brzmi jak zupełnie inna osoba.
Harpreet Singh.
Często o niej myślę.
Gdzie bym była jako Harpreet, a nie...
Hilary Starr. Wiesz, o co mi chodzi?
Chyba tak, pani Hilary.
Z Margaret robiłyśmy to bardzo często.
Nie bałyśmy się drugiej butelki.
Już się nie przyjaźnicie?
Nie wiem.
Wszystko się zmieniło po zaginięciu Gusa,
co jest zrozumiałe.
Nie wiem, jak być dla niej przyjaciółką.
Czuję, że wszystko tracę.
Małżeństwo, najlepszą przyjaciółkę.
Co ja tu jeszcze robię?
Czuję się taka samotna, Puri.
Nie jest pani sama. Ma pani mnie.
Dziękuję. Jesteś dobrą przyjaciółką.
- Proszę pani... - Mów mi Hilary.
Hilary,
wiem, z kim pan David będzie miał dziecko.
Z Mercy.
Z tą Koreanką, która zgubiła chłopca.
Inne gosposie widziały ich razem.
Kurwa.
Nigdy nie pływałam nago.
Na waleta.
Żeby pływać na waleta, trzeba być nago.
Możemy się rozebrać.
Możemy.
Jasne.
Mówisz poważnie?
Nie musimy,
jeśli nie chcesz.
Chcę.
Myślałam, że lecisz tylko na białych facetów.
Nie mam preferencji.
Hej.
Co z tobą?
Chcę ci coś powiedzieć.
Mało o mnie wiesz.
Gdy przyjechałam tu w zeszłym roku, byłam bardzo samotna
i poznałam na łodzi rodzinę.
Polubiłam ich, zwłaszcza dzieci.
Pewnego wieczora ich matka zaprosiła mnie, żebym pomogła ich popilnować.
Nie byłam pewna, czy mnie...
zatrudniła...
czy po prostu była miła.
Poszliśmy na nocny targ.
Margaret została z córką, Daisy, a ja pilnowałam jej synów.
Philipa i Gusa.
Trzymałam Gusa za rękę.
Tak mi się wydawało.
Napisałam do przyjaciółki,
więc mogłam go puścić. Nie pamiętam.
To działo się szybko.
W jednej chwili oglądaliśmy zabawki na straganie...
Czerwone piłeczki. A za chwilę już go nie było.
Szukałam wszędzie.
Szukałam go, ale przyszła Margaret i wydała z siebie taki dźwięk...
Nie możesz się obwiniać.
Jak to?
To był wypadek.
To mógł być każdy.
Mówiłam ci.
Jestem przeklęta.
Próbowałam cię ostrzec. Lepiej się do mnie nie zbliżaj.
Ciągle mam wrażenie, że nigdy nie będę szczęśliwa.
Bo nie zasługuję. Nie po tym, co zrobiłam.
Margaret wciąż szuka dziecka.
Nie po tym...
Proszę pani?
Essie!
Wszystko w porządku?
Muszę z tobą porozmawiać.
Oczywiście.
Wiesz, jak bardzo cię kochamy.
I wiesz, że Clarke, ja i dzieci
nie przetrwalibyśmy tych lat
w Hongkongu bez ciebie.
To nic.
Musisz o tym wiedzieć, bo dzieci...
Dzieci cię kochają. To jasne.
Ale ja też cię kocham.
Jesteś rodziną.
Ta decyzja nie przyszła łatwo
mnie i Clarke'owi,
ale...
uznaliśmy, że będzie najlepiej, jeśli wyjedziemy.
Wiem, pani Margaret.
Rozumiem.
Wstyd mi to mówić, ale muszę to zrobić,
bo na pewno mnie nienawidzisz.
Nienawidzę? Ależ skąd.
Nie nienawidzę pani. Nie potrafiłabym.
Powinnaś była wtedy z nami być.
Zamiast niej.
- Wtedy wciąż by tu był. - Proszę.
Nie musi pani tego mówić.
Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
Naprawdę nie wiem. To skomplikowane.
Przez twoją relację z dziećmi,
waszą bliskość i więź,
poczułam się, jakbym nie była...
wystarczająco dobrą matką.
Proszę, pani Margaret.
Już dobrze.
Nie wiem, co byśmy bez ciebie zrobili.
Wiem, proszę pani.
Rozumiem to.
Więc pojedziesz?
- Pojadę? - Pojedziesz z nami do Stanów?
Dzieciom będzie trudno się przyzwyczaić,
nam także.
Potrzebujemy cię, Essie.
Clarke i ja załatwimy ci amerykańską wizę pracowniczą
i dostaniesz amerykańską stawkę.
Wiem, że to poważna decyzja
i potrzebujesz czasu.
Ale nie mamy go wiele,
bo trzeba załatwić formalności,
a musimy wyjechać przed Bożym Narodzeniem.
Dziękuję, pani Margaret.
Obiecaj, że to przemyślisz.
Dobrze.
Dziękuję pani.
Nie byłam z nim wczoraj wieczorem.
Pytałaś innych osób?
Jest ranny?
Dobrze. Przyjadę.
Dobrze.
Do zobaczenia.
Co się dzieje?
Muszę iść.
Coś się stało.
Mogę jakoś pomóc?
Nie. Zadzwonię później.
Przepraszam. Zobaczymy się później.
Cześć! Jesteśmy!
Idę!
Cześć.
Spóźniłyśmy się,
bo protestujący zablokowali główną drogę.
Pojechałyśmy zachodnim tunelem.
Wiem. Wczoraj było to samo.
Do końca tygodnia się rozejdą.
Cześć!
Cześć, mamusiu.
Co to jest?
Nic.
Wczoraj zawalił się sufit. Nic takiego.
Przebierzcie się do szkoły.
Raz-dwa!
Nie spóźnijcie się.
Zobaczymy się później.
Idę ze znajomymi na brunch.
Pożegnajcie się z babcią.
Dzięki, mamo!
Pa, babciu!
Gdzie tatuś?
Już w pracy.
Będzie tu, jak wrócicie ze szkoły.
Jestem jak tygrysica, wojowniczka
Puri.
Dzień dobry!
Źle się czuję. Nie wstaję.
Wystarczy. Za jasno.
Przesadziłam z winem.
Potrzebuję kawy.
Ugotujesz jajka? Na miękko, tak jak lubię.
Z tostem?
Tak. I posmaruj grubo masłem.
Tak jest.
Dziękuję, Essie.
Czekaj. Pandesal.
Pa!
Philip, wychodzimy.
Dzięki, Essie.
Dziękuję.
Proszę pana, baon.
Dziękuję.
Do widzenia.
Ciociu.
Opowiedz mi o sobie. Lubisz dzieci?
Kocham.
Mam troje w Manili.
Dwie córki i jednego syna.
Do tego świetnie gotuję.
Dobrze. Co potrafisz ugotować?
Wszystko. Kuchnia chińska, włoska,
oczywiście filipińska
oraz tajska. Robię pyszne tajskie curry.
Poza curry, znasz inne tajskie dania?
Tak, proszę pani. Gotuję tom yum, pad kaphrao i pad thai.
Byle nie za ostre.
Tak jest.
A chińskie? Moje dzieci lubią wieprzowinę słodko-kwaśną.
Gotujesz to?
Znam kilka przepisów.
Poza tym bardzo szybko się uczę.
Świetnie.
Używamy produktów ekologicznych. Wiesz, gdzie znaleźć...
Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska