Mira que pernas tan repoludas!
Que lindas, quero beliscalas!
Sacounas da túa familia.
Que come? Está enorme.
Que tal o día libre? Estás descansando?
Pouco. Traballo despois.
Por que traballas o domingo?
Imos ben de cartos.
Oxalá viñeses á casa.
Botámoste de menos.
Eu a vós tamén.
Mamá, temos que colgar.
O bebé ten fame.
Vale. Coidade do bebé.
Teño que traballar.
Adeus.
Adeus, mamá. Botámoste de menos.
Por que imos coa avoa?
Non sei que facer convosco...
Díxenlle a Minda que non tocase as miñas cousas.
Cuspícheslle!
Xa abonda!
Dádesme dor de cabeza e non podo conducir.
Dille a Chloe que se desculpe.
Por? Podemos contratar outra.
Por que levas a miña roupa outra vez?
Hai certa tensión fóra da sede do goberno polas protestas estudantís.
Isto fixo deter o tráfico durante todo o día
mentres os manifestantes ocupan o centro da cidade.
Amolados polo plan no que os candidatos electorais
os elixe un comité controlado polo goberno,
os manisfestantes demandan que as eleccións
de Hong Kong sexan independentes
e que Pequín non interveña.
Alentados polo recente apoio dos líderes
do movemento de Desobediencia Civil,
pasaron...
Perdoa. Desculpa.
...de centos a milleiros...
Desculpa.
...baixo un mar multicolor de paraugas.
O que queren é unha...
Queremos sufraxio universal!
Tony!
Por que chegas tarde?
A avoa dun amigo levoume de brunch
e xogamos catro partidas de mahjong.
É broma. Había atasco.
Hai moita xente.
Non sabía...
Un día, chamaron os mozos para loitar
e o fillo do granxeiro non foi á guerra
porque tiña a perna rota.
Cóntovos esta historia porque lle damos importancia ó ir e vir da vida
e non sabemos o plan do Señor.
Debemos ter fe, sen importar o malo ou o bo que nos pase.
Todo ocorre segundo o plan do Señor.
Clarke está faltando ó traballo.
Iso é moi raro e preocupeime. Intentei localizalo.
Xa vexo. Grazas por dicirmo.
Momo!
Momo.
Aquí estás.
Non teñas medo.
Estamos case.
Compórtate.
Non teñas medo.
Adoro vivir nun hotel.
Debe ser carísimo.
Levades moito en Hong Kong e neste hotel?
Levamos catro anos e vivimos en tres hoteis.
Sempre pregunto que imos facer cando naza o bebé
e haxa que quentar o leite e así.
E?
Chamar o servizo.
Ola, Essie!
A ensalada está lista.
Letra N! Na cama con alguén... 44!
Ola, Puri!
Onde estabas?
Perdón. O ensaio acabou tarde.
Ás audicións abertas pode ir todo o mundo.
Que farás? Uns brownies?
Non é un concurso de cociña.
Dá igual, teño que traballar.
Pedinlle á señora a mañá libre para ir.
Non pediches o día?
E que mo recorden todo o mes?
Paso.
Puri é a única que pode facelo.
Vou gañar o concurso!
Aquí a vén.
Ri canto che pete,
pero un día serei unha cantante famosa.
Letra O: Oh, guapo... 74!
Meteuche esas ideas na cabeza a señora Hilary?
Ti e ela sodes diferentes.
Ela é rica.
A señora cáeme ben.
Porque che deu unha cadeira de praia?
A señora di que é importante respectarse a unha mesma.
E iso que significa?
Non nos respectamos porque sentamos en cartón?
Porque somos e seremos toda a vida criadas?
Se ten tanto respecto...
por que lle marchou o marido?
Pobre señora, non está ben.
O outro día abriu a ventá...
e deixou que chovese na sala de estar.
Quen non tolearía se descubrise
que o marido anda cunha moito máis nova?
Que?
Sabes que é certo.
Anda con outra.
Como o sabes?
Con quen?
Coa coreana. A que perdeu o rapaz.
Como se chama?
Mercy. Vén sempre polo restaurante
e ás veces veñen xuntos.
Sempre piden para levar.
Santo ceo...
Saberao a señora Hilary?
Puri, non te metas.
É a túa xefa, tes que gardar as distancias.
Límites.
Bingo!
A señora é diferente.
É a miña amiga.
Amiga?
Non sexas parva, non é a túa amiga.
Non te encariñes.
Sabémolo todo sobre esta xente...
cousas que non saben nin os seus mellores amigos.
Imaxina se todas lles contásemos o que sabemos!
Eu diríalle á miña señora que sei
que fode co señor de Diana.
E eu ó meu señor que a súa muller
fode co fillo de 20 anos do veciño.
E eu á miña que o seu marido
fode con Cici!
Que culpa teño eu de ter isto!
- Ola, Hilary. - Ola, Olivia.
Chove a cachón. Levas moito esperando?
Esta é a segunda xa.
Había moito tráfico.
Veño dende Novos Territorios.
Deixei as nenas con miña nai
porque Minda marchou.
Agora teño que buscar outra asistenta.
Que pasou con Minda?
Non teño gana de falar diso. Desculpa.
- Ola, Señora Chu. - Ola, Kevin. Un té.
- Claro. - Ela, champaña.
Non podo beber. Estou de detox.
Tomará champaña.
Boa elección.
Que?
Hoxe pedín o divorcio.
- Como? - Por iso bebemos.
Brindamos pola liberdade.
Pero se estabades ben. Todo estaba ben.
Olivia.
Non.
Levamos mal moito tempo.
A ver.
David quere divorciarse?
Non, pero non fai falla.
Fode con outra.
Todos teñen aventuras. Non hai por que divorciarse.
Vale.
¿Conteiche o da muller do meu club
que pillou o marido coa rapaza
do karaoke ó que ía?
Perdooulle a aventura,
pero non que lle mercase xoias caras á outra
e a ela das baratas.
Eu merco as miñas.
Xa o sei, pero...
queres ser unha divorciada de 40 anos?
Pasar polo proceso de destrución marital de expatriada?
Eu lémbroas todas.
Hazel Ai, Sherry Chung,
- Padma... - Non sigas.
Aquí teñen.
Xusto a tempo.
Que predicibles son os homes.
Dobraralle a idade á rapaza coa que fode.
A pesar do que decida facer fóra da casa,
es a súa muller e debería importarche máis.
Pensei que David era diferente.
Estou preocupada.
Tranquila, estou ben.
Estou aliviada.
É como cando decides cambiar de vida
e deixar todo atrás.
Ola, Clarke.
Ola, Alan.
Grazas por me recibir.
Que querías?
Como che dixen por teléfono, hai tempo que non vés
e quería saber de ti.
Podo pasar?
A miña familia volverá pronto, non...
Non tardarei.
Queres algo de beber?
Auga?
Té, café?
Mosto?
Tomarei té, grazas.
Que bonita é esta zona.
Estás aquí!
Ía de camiño e...
Pensei que me virías ver.
Non, non o fixen.
Non pasa nada.
Aínda así, estás moi guapa.
Aégrame verte.
O diadema séntache moi ben.
Grazas.
De feito...
quería unhas flores.
Esta.
Toma...
é de balde.
Grazas.
De nada.
Pase.
Hoxe vai máis rápido.
Si.
Dixéronme a semana pasada
que só tiñan un atendento e que ían moi lentos.
Como estás?
Pois xa sabes, atarefada cos nenos.
Comezaron o colexio o mes pasado.
Certo, xa comezou o colexio.
Por iso o edificio está tan tranquilo.
Están todos ben por Filipinas?
O meu fillo tivo un bebé!
Un rapaz.
Parabéns!
- Grazas. - Tes máis netos?
É o primeiro.
A miña filla é maior, pero só se dedicou á súa carreira.
É teimuda coma min.
Tes fillos en Manila?
Non.
Algún día.
Iso espero.
Cando atope o meu príncipe.
Moi lista.
É mellor coñecer alguén aquí
ca ter a familia lonxe.
Tes razón.
Alégrome de verte.
Eu tamén.
Unha pregunta...
Que tal a familia?
Sábese algo do rapaciño?
Non.
Que pena.
Teñen sorte de terte.
E eu a eles.
Son boa xente.
Non merecen isto.
E ti como o levas?
Estás ben?
Seguro que lle tiñas cariño...
Síntoo moito.
Escusei de preguntar.
Non é asunto meu.
Non pasa nada.
Grazas por preguntar.
E por preocuparte.
Estou ben.
Tócache.
Vai ti primeiro. Vai diante.
Si.
Vai ti diante.
Pero espérame.
Piquemos algo. Invito eu.
Gabriel... 72 dólares.
Temos moitos expatriados na congregación.
Sei que ás veces un séntese só.
Lonxe da familia e dos amigos.
Estou ben.
De verdade.
Só necesito tempo. Estou ben.
Claro.
Si.
Xa sabes...
Recei, como me dixeches.
Pero deixeino.
Rezar é algo moi persoal.
Non foi ben.
Nada ben.
Fomos á China continental.
Atoparon un corpo.
Encaixaba co noso fillo.
Antes de entrar...
collín a pedra e recei.
Rezar é desexar co corazón, non si?
Recei por Gus.
Porque estivese morto.
Que estivese naquel depósito.
Que clase de pai reza por algo así?
A xente, a miúdo cre
que a morte é o peor.
Polo menos é unha certeza.
Só collen catro por tenda. Leva ti unha.
Mañá mércoa.
Hoxe teño que estudar.
Vémonos despois do exame.
Segues estudando?
Para ti é doado.
Aprobas sen estudar.
Tanto ten, vou pasar do exame.
Pasar del?
É o teu último ano.
Queres botalo todo a perder?
Eu non o vexo así.
Isto é máis importante.
Que che pasa?
Tómoo tan en serio coma ti.
Se é así,
tes que sacrificarte.
Por que cres que estudo tanto?
Canta máis nota, máis oportunidades,
máis contactos e influencia.
Non quero distraccións.
É un momento decisivo.
Cada segundo perdido...
é unha traizón á causa.
Non o estás vendo a longo prazo.
Paso de berrar.
Cambiaches.
Cambiaches ti, non eu!
Ei!
Xa estou aquí.
E isto?
Xa fixen de comer.
Perdón. O bus tardou polo tráfico.
Onde estiveches?
Xa cho dixen. Na biblioteca.
Por que non collías o móbil?
Non teño batería.
Tómasme por parva?
Non me mintas.
Mamá.
É mellor que non o saibas.
Non quero discutir.
Isto váisenos das mans.
Non perdas o tempo.
Entón?
Non facemos nada? Non o intentamos?
Sabes que intentalo...
pode custarche a vida.
O que faga falla.
Tan pouco che importa a túa vida?
Impórtame, por iso teño un propósito.
Mamá.
Crieime en Hong Kong.
Un día terei fillos.
¿Vounos mirar ós ollos
e dicirlles que non loitei?
Cres que es nobre...
pero aí fóra non es nada.
Es un verme.
Aínda que morras
a ninguén lle importará.
Para min...
es o meu único fillo.
Mamá.
Teño traballo.
Come e fai os deberes.
Vou.
Mamá.
Non te preocupes.
Como non?
Se algo che pasase...
Que me vai pasar?
Seime coidar só.
Tes un fillo intelixente.
Un neno parvo.
Ten pena pola túa pobre nai.
Non lle deixes pasar!
Non podes tardar tanto!
Ola.
Que é iso?
Madalenas.
Gústache a red velvet, non si?
Recórdame a nosa viaxe a Nova York.
Pasarámolo xenial.
Comín tarde.
Déixaa aí.
Chamaches o contratista?
Aínda non.
Terán que esperar a que escampe.
Cada vez é máis grande.
Ódioa.
Sabes a historia esa?
A do monxe budista e a rocha xigante?
Preguntoulle ós discípulos: "Credes que é pesada?"
E eles contestaron: "Abofé que si, mestre!"
O mestre sorriu e dixo:
"Se non a intentas mover, non che pesará."
Está libre! Que che pasa?
Lanza xa, cona!
Veña. Como fallas esa?
Toma.
Hoxe, no xantar,
Hilary díxome
que se vai divorciar.
Que ben.
Canto antes mellor.
Mercy Mensaxe de texto
Ola
Onde estás? Teño as bebidas.
Estás ben? Marchaches?
Que andas a facer?
Estou estudando.
Estou aquí.
Vés?
Avoa, que fas?
Non che dixen que lavases a roupa?
Porca!
Non me cheires as bragas, que noxo!
Es a miña neta.
Non me dá noxo nada teu.
A pesar da alerta amarela por fortes choivas,
cada vez son máis os manifestantes
nesta situación tensa.
Así que si.
Os meus fillos queren que volva.
Din que son vella e que me debería xubilar.
Non te queres xubilar?
Non é iso...
Supoño...
que me preocupa a familia da miña xefa.
Os nenos.
Foi un ano duro para eles.
E logo ti que?
Tes fillos e unha familia.
Criei eses nenos coma meus.
Estou apegada a eles.
Cústame comprender a túa situación
porque...
nunca traballei cunha familia con nenos.
Sei que non son a nai de Gus...
e que non podo estar así de triste.
Pero...
Esa noite ía ir ó mercado,
pero a señora estaba enfadada comigo.
Díxome que non fose.
Non deixo de preguntarme...
que foi o que fixen?
Que puiden facer diferente?
Ó mellor, de estar eu...
Ó mellor...
De estar ti, non se perdería.
Como llo puido deixar a unha descoñecida?
¿Que clase de nai
lle deixa o seu fillo a alguén que acaba de coñecer?
A coreana.
Mercy.
É case unha nena!
Xa...
Non creo que sexa tan nena.
Estaba pensando que pedir. Que opinas?
Aquí ninguén vén pola comida.
Pensei que non me contestarías.
Penseino.
Liscaches do bar. Busqueite por todos os sitios.
Estaba... cansa. Supoño.
Síntoo.
É complexo.
Debín chamar ou mandar unha mensaxe.
Hoxe fixéchelo.
Que chulo.
Moi vintage cos neons.
Pois dillo ó goberno. Hong Kong morre.
Algo máis?
Un curry.
E un sándwich.
Vale.
Que tal estás?
Ben.
E ti?
"Ben."
Fasme burla?
"Ben."
Falo así?
Si.
Entendo.
Vale.
Non cres que... Está ben.
Vale.
Quixen chamar.
Non era a miña intención dicilo así.
Clarke, xa estamos aquí.
- Margaret. - Mira, papá.
Está ben, verdade?
Non, Philip, estás rompendo iso.
Vale, mamá.
O tempo está de tolos. Vai haber unha boa tormenta.
Que queres para cear?
- Alguén... - Volveu Essie?
Queres...?
- Papá, mira. - Que opinas?
- Ei. - Comproumo.
Pero non podes usalo
- na casa. Veña, Philip. - Margaret.
- Que...? - Este é Alan.
- Ola. - Alan.
Non quero molestar. Só vin ver se estabades ben.
- Papá? - E ti es...
O reverendo da asemblea baptista.
Si.
Exacto.
Si.
Rapaces, ide ós vosos cuartos.
Quero ver o especial sobre o avión.
Claro, podes.
- Dixeches que si. - Colle o meu iPad.
Veña, Chauncey. Vamos.
É hora de que marche.
Si.
Xa che diría que non somos crentes.
Só veu ver como estabamos.
Crieime na relixión.
Creo que non é a solución, senón o problema.
Vin porque sei polo que estades pasando
e, ás veces, cando estamos no loito, custa...
Loito?
Gus segue vivo. Facemos canto podemos para atopalo.
Alan, moitas grazas por vir.
Vouche pedir un taxi.
Iso sería xenial. Grazas.
Eu...
E se collemos desta unha máis maior?
As dúas últimas eran filipinas.
E se probamos cunha indonesia ou malaia?
Como queiras.
Non hai maneira...
É incrible que se me vaian.
Volverá suplicando, coma sempre.
Esta foi en serio.
Entregou a dimisión e recolleu as súas cousas.
Xa... a túa filla cuspiulle na cara.
Ata a mellor asistenta liscaría.
Que culpa teño eu?
Es súa nai.
Marchas?
Hai tormenta.
Durmo na oficina.
Max...
Non marches.
Queda, por favor.
Só hoxe.
Teño que ir á oficina.
Por que dis "oficina"?
Ambos sabemos que non vas á oficina.
Teño que ir.
É que... non hai ninguén e...
Non quero estar soa.
Non tes ninguén que che faga compaña?
Se volves...
e non estou, importaríache?
Non é xusto!
Sempre saes coa túa!
Non esquezas
que fuches ti quen quería isto.
Fixeches ti o acordo.
Vale.
Fai o que che pete.
Alégrome de falalo.
Si, grazas.
Sorte co concurso de canto de mañá.
Espero que gañes.
Non sei.
Iso espero.
Seguro que gañas.
Xa veremos.
Quedo aquí.
Abur.
Grazas.
Mamá, e a pizza? Morro coa fame.
Non morres tal, Philip.
Teño moita fame.
Vai caer unha tormenta, rula, e a paciencia é unha virtude.
Ola, Essie.
Ola, Daisy.
- Ola, Essie. - Ola, señor.
Ola, quero pedir un taxi.
Perdón. Só lles quería dicir que xa estou aquí.
Essie, podes quentar o pan de sal?
- Que tal o día libre, Essie? - Estivo ben. Moi relaxante.
Chamei a cinco taxis, pero nada.
- Estás enchoupada. Vaite cambiar. - Grazas.
- Hai alerta negra por choivas. - Por iso non hai taxis.
Essie, necesitamos que quentes unha pizza.
De acordo, señora.
Desculpade, teño que chamar a miña muller.
Non nacín onte, David.
- Falamos? - Queres falar?
- Si. - Puri.
- Si, señora. - Podes vir?
Non fagas isto. Déixanos, por favor.
Non, valo dicir diante dela.
Basta. Quero falar a soas.
Para pór máis escusas?
- Non é iso, vale? - Entón que é, David?
Non me colles o teléfono. Non vés pola casa.
- Será a maldición de Hong Kong. - Que carallo é iso?
O que lles pasa ós homes que marchan dunha sociedade
onde se comparten as obrigas.
Na que se comparten
tódalas tarefas. Cando chegades aquí
xa non facedes nada,
porque está cheo de mulleres que vos atenden.
Unha secretaria que sabe todo canto precisas.
Unha asistenta que che lava os calzóns e emparella os calcetíns.
Non, Puri. Queda.
Dese xeito, a muller convértese case nun estorbo,
porque só está aí queixándose.
Dos horarios, das viaxes,
do pouco tempo que pasas cos fillos, e así...
Non temos fillos.
Non teño dereito a ter unha crise existencial?
Non podo volverme tola?
Total? Que sentido ten agora?
Non sofre ninguén se vou por aí no meu Porsche vermello
- e a miña... - Hilary, está embarazada.
Iso era o que che viña dicir...
- Foi un accidente... - Puri, déixasnos?
Eu non pensei...
Quen é?
Iso non importa.
Claro que importa, David.
Non podes saírte coa túa e botarme as culpas a min.
Non te quero culpar. Cres que quería isto?
Non o sei. Poida que o quixeses.
Dalgún xeito, creo que sabías o que facías.
Nunca quixeches fillos, nin que eu fose o pai.
Pediches o divorcio rapidamente.
Dirán que non puiden darche fillos
e que por iso marchaches con outra.
Dirán que traballo demasiado,
que non era boa muller, que non te apoiei,
que por iso prefires a fulana esa.
Non é certo! Que falen canto queiran.
Que che dean
Que che dean por facerme isto,
por humillarme e non protexerme.
Por cagala máis do que eu xamais podería.
- Foi... - Fóra.
Fóra de aquí!
Señora?
Non quero beber soa.
Boas noites, Sr. Starr.
Que imos facer?
Cala. Non digas nada. Ti sígueme, vale?
Vale.
Ola.
Que tempo máis tolo. Pillounos a tormenta.
Ola de novo.
Xa estiveches aquí?
Un momento.
- Ola. - Si.
Esquecín algo antes na piscina.
A piscina está pechada,
pero podo pedir que o busquen mañá cando volva abrir.
É urxente. Necesito esa menciña.
Dígame, en que habitación está?
908, David Starr. S-T-A-R-R.
Perfecto. Chamo a seguridade. Grazas.
Moitas grazas.
- Quen é David? - Agora cho conto.
Listo. Moitas grazas. Adeus.
Perdón por molestar.
Vale, deixa que...
Fixéchelo antes?
Non sei como conseguiches coarnos.
Aprendín moitos trucos portándome sempre mal.
Santo ceo.
Vaia vistas.
Nin tan mal, non?
É precioso.
Sabes nadar?
Claro. Ti?
Vaia.
Agora non ten xeito,
pero ó aplicarmos corrector e base,
xa pinta mellor.
Claro. Pode facer o que queira.
Fago isto por ti, Puri, para ensiñarche
a maquillarte nun futuro.
Trátase de resaltar o bo.
Tes uns ollos marróns fermosos e moi bos pómulos.
Xa verás como os resaltamos con iluminador.
Grazas, señora.
De pequena, sempre me sentín o patiño feo.
Os meus compañeiros eran brancos e atractivos e eu...
escura e gorda.
Ríanse de min por ser india e polo meu nariz.
Creoume complexo.
Na universidade, deixei de comer.
Aprendín que iso é un trastorno alimentario.
Só che digo isto porque, si, a beleza está no interior,
pero o xeito no que nos mostramos ó mundo cambia o trato que recibimos
da xente e afecta a como nos sentimos.
Aprendín que se nos momentos de inseguridade
me recompoño,
visto atractiva,
e me maquillo,
axuda de veras.
Sempre vai fermosa, señora.
Non.
Agradézocho. Non é certo, pero agradézocho.
Esta cor séntache espectacular.
Mira.
Vaia. Fixo maxia, señora.
Non é maxia. É maquillaxe.
Es lista, fermosa e capaz.
Que ninguén che diga o que podes ou non facer.
Nin os homes, nin a sociedade, nin...
Merda.
Tiña que pasar agora, non?
Síntoo moito.
Non pasa nada.
Temos candeas no armario.
Vale. Espera!
Mamá, estades ben?
Aquí quedamos sen luz.
En serio?
Aquí estamos ben.
Que tal as nenas?
Pásano ben?
Están vendo unha película.
Ceamos caranguexo.
Que rico.
Estás ben?
Si. Só...
Mamá.
É só que me sinto soa.
Todos estamos sós.
Xa pasará.
E se non quero que pase?
Por que non?
Cando pase, xa foi.
E se quero algo mellor? E se quero...?
Déixao. Vai durmir.
Mañá sentiraste mellor.
Boas noites.
Cando Gus desapareceu, recei.
Fíxeno.
Non sei por que. Pode que necesitase esperanza.
E recei con gana.
Recei por desesperación. Ofrecinme ó universo,
a cada deus coñecido.
Pero non había ninguén.
- Nada. - Margaret.
Por favor.
Basta.
Sinto que estou soa, que son a única que segue loitando.
Todos loitamos.
Deixar Hong Kong non é loitar. É renderse.
Só quero protexer os nosos fillos,
non deixar de buscar a Gus.
- Pero... - Que?
Que?
Podería estar en calquera lugar,
en calquera rúa, calquera esquina.
- Cada minuto que non buscamos... - Para.
cada segundo é unha traizón.
Basta!
Xa está a pizza? Levamos moito esperando.
Está lista.
Por fin.
Comemos? Morro coa fame.
Temos un invitado. Comportádevos.
- Está quente. - Grazas.
- Alan... - Vou por auga.
Grazas, Essie.
Queres rezar pola cea de hoxe?
Señor todopoderoso,
grazas por esta comida.
Por nos dar a oportunidade de pasarmos tempo xuntos.
Hónranos cos teus camiños e que a túa graza nos guíe.
Que non nos desviemos da túa senda.
Que atopemos a luz na escuridade.
Que atopemos amor no odio.
Pola graza do teu fillo, Xesucristo, amén.
Amén.
Comemos xa?
Si, podedes comer.
Ola, Wen.
A tormenta empeora. Debes marchar.
Momo!
FÓRA OU DISPARAMOS
Son Tony. Non podo contestar agora.
Deixe unha mensaxe.
Son Tony. Non podo contestar agora.
A decisión non estaba clara.
Non sentín a chamada, coma moitos din.
Metinme en dereito.
Supoño que fun seguindo a unha rapaza.
O típico.
Casamos e entramos no seminario ese mesmo ano.
A túa muller é predicadora?
Si. Pero xa non estamos xuntos. Divorciámonos.
Non sabía que estivese permitido.
Non son cura. Somos máis tolerantes cós católicos.
Ambos volvemos casar, pero...
foi unha época dura.
Non todos nos apoiaron co divorcio.
Perdemos membros da congregación que sentiron
que estaba dando un mal exemplo.
Sentín que lles fallei.
E non o deixaches?
Case o fago.
Na separación,
deixei a igrexa e mudeime cun amigo, Ian.
Acababa de volver de Afganistán, era piloto.
Estaba indo a terapia por TEPT
mentres eu intentaba recompoñerme.
Despois dun ano de terapia, decidiu volver a Afganistán.
Seguir sendo piloto.
Pregunteille por que volvía.
Despois de todo o horror canto veu, despois de tanto trauma.
Díxome
que o vían moitas veces, que cando
firen os soldados e estás inconscientes...
o son dun helicóptero médico
fai que melloren.
O son da axuda...
devólvelles a vida.
Por iso necesitaba volver.
Para ser ese son.
Aí entendino. Eu...
Non son predicador para ser o exemplo da moral perfecta.
Non, eu...
Fíxeno porque quería ser o son dese helicóptero.
Sabes onde está Gus?
Non, Philip. Oxalá o soubese. Síntoo.
Pero por que non llo preguntas a Xesús?
Ei, cariño.
Por que pensas iso de Gus?
Philip.
Xesús non...
Non está nun lugar real.
Gus non está con Xesús.
Onde está?
Xa o falamos.
Alguén o levou.
Pero por que? Por que o levaron?
Que queren del?
Deus non sabe onde está?
- Non o sabe todo? - Daisy.
De que serve falar con Deus
- se non sabe onde está? - Daisy!
- Pódenme levar a min? - Non.
Non deixarei que che pase nada.
- Entón, por que pasou o de Gus? - Basta. Ó teu cuarto.
- Non fixen nada. - Marcha, xa!
Merda, non é xusto!
É hora de marchar.
É moito para os nenos.
Non poden seguir así, hai que volver á casa.
Estou cansa.
Todos.
Margaret...
Alan, non vas conseguir un taxi.
Deixa que Essie che arranxe o sofá.
Vale, grazas.
Que tal?
Non me vexo, señora.
Quédache moi ben!
Quédache mellor a ti que a min.
Deixa que che axude con isto.
Sabes que? Vou pór isto aquí.
Si. Vale.
Non lembro a última vez que o puxen.
Terma.
Vou... Así.
Isto é perfecto para a competición de mañá.
A ver... Creo que é a...
Creo que é a tea.
Listo.
Ves? Non está mal.
Esta noite houbo moita participación...
Non podo crer que entrásemos aquí.
Non es a única que dubida de min.
Veña.
Que gusto.
Non está mal, non?
Que máxico.
Señora.
Pode dicirme
algo do meu fillo, Tony Ng?
Cometeu un delito.
Que delito?
Un delito.
É canto lle podo dicir.
Podo velo?
Non se fixou a fianza.
Cando o poderei sacar?
Non lle podo dicir.
CUARTEL DE POLICÍA CENTRAL
- Grazas. - Boas noites.
Jessica.
Mamá. Gabriel está co bebé...
Por que chamas tan tarde?
Mamá, pasou algo?
Non.
Que pasa?
Mamá.
Que pasou? É polo neno?
Non pasou nada.
De feito, teño boas novas.
Volvo á casa, fillo.
Volvo á casa.
Que?
Si, a señora dixo
que volvían a América.
En serio?
De veras.
Escoitaches iso?
Pronto vas coñecer a Lola!
Si, que ben!
Búscanse talentos.
- Hai código de vestimenta? - Non pon nada, señora.
Tes que levar ese vestido, Puri.
- É moi elegante, señora. - Non sexas boba.
Loces tan ben como cantas. Non te subestimes.
Non cre que ser cantante é un soño parvo?
Non.
Ter soños é marabilloso, Puri.
Por certo, sempre quixen saber.
Puri é un diminutivo?
Si.
Chámome Purvika Shonka Baoguntilao.
- Que fermoso. - Grazas, señora Hilary.
Non é o meu verdadeiro nome.
Chámome Harpreet Singh.
Singh é o de solteira.
Harpreet o que me puxeron meus pais.
Ata que cansei de que se risen de min no instituto
e cambieino por Hilary.
Agora parece outra persoa,
Harpreet Singh.
Penso moito nela.
Onde estaría se aínda fose ela e non...
Hilary Starr. Entendes?
Iso creo, señora Hilary.
Adoitaba facer isto con Margaret.
Bebiamos toda a noite.
Xa non son amigas?
Non o sei.
Todo cambiou cando desapareceu Gus.
O que é comprensible.
Oxalá soubese como ser amiga súa.
Sinto que o perdo todo.
O matrimonio, a miña mellor amiga.
Que carallo fago aquí?
Estou tan soa, Puri.
Non está soa, señora. Tenme a min.
Grazas, Puri. Es unha boa amiga.
- Señora. - Por favor, chámame Hilary.
Hilary.
Sei a quen deixou embarazada o señor David.
A Mercy.
A coreana que perdeu o neno.
Algunhas asistentas víronos xuntos.
Merda.
Nunca fixen isto.
Bañarme en coiros.
Para iso hai que estar espida.
Poderiamos.
Si, poderiamos.
Si.
Dilo en serio?
Se non queres...
non pasa nada.
Quero.
Pensei que só che gustaban os homes.
Non me poño normas.
Ei.
Que pasou?
Quero dicirche algo.
Hai cousas que non sabes.
Cando cheguei o ano pasado, estaba moi soa
e coñecín unha familia.
Caíanme ben, sobre todo os nenos.
A nai invitoume a cear unha noite, para axudarlle cos nenos
e non sabía
se me estaba contratando
ou se, xa sabes, se estaba sendo amable.
Fomos ó mercado.
Margaret estaba con Daisy e eu cos rapaces.
Philip e Gus.
Tiña a Gus da man.
Ou iso pensaba, pero...
Mandei unha mensaxe
e debina soltar. Non me lembro.
Pasou moi axiña.
Estabamos mirando uns xoguetes e...
unhas bólas vermellas e, de súpeto, xa non estaba.
Busqueino.
Busquei por todos os lados, pero Margaret chegou e fixo ese son...
Non foi culpa túa.
Como que non?
Foi un accidente.
Puido pasarlle a calquera.
Xa cho dixen.
Estou maldita.
Xa te avisei. Non te xuntes comigo.
Creo que nunca vou ser feliz.
Non o merezo. Non despois do que fixen.
Non se Gus segue perdido.
Non...
Señora?
Essie.
Está ben?
Teño que falar contigo, Essie.
Dígame.
Sabes que te queremos, verdade?
Nin Clarke nin eu nin os nenos
poderiamos ter pasado estes anos
en Hong Kong sen ti.
Non foi nada.
Non, é importante que o saibas, porque os nenos
quérente. Quérente moito.
Eu tamén te quero.
Es da familia.
Esta non foi unha decisión doada
para nós,
pero...
cremos que o mellor é marcharmos de Hong Kong.
Seino, señora Margaret.
Non pasa nada.
Dáme vergoña, pero teño que dicilo,
porque debes odiarme.
Odiala? Non.
Non a odio, señora Margaret. Xamais a odiaría.
Tiñas que estar aquela noite.
Se estiveses ti e non ela.
- El seguiría aquí. - Por favor.
Non diga iso.
Non sei que me pasou.
De veras. É moi complexo.
A túa relación cos nenos,
o teu apego e o vínculo que tiñades,
fixo que non me sentise...
unha boa nai.
Por favor, señora Margaret.
Non pasa nada.
Non sei que faría sen ti, Essie.
Seino, señora.
Seino e enténdoo.
Entón, vés?
- Ir? - Vés a América?
Vai ser un cambio moi duro para os nenos,
para todos nós,
e necesitamos que veñas, Essie.
Xa o falamos e conseguirémosche un visado de traballo.
Pagarémosche o xornal americano.
Sei que é unha gran decisión,
que necesitas tempo,
pero non temos moito.
Temos que facer o papelame
e queremos marchar antes do Nadal.
Grazas, señora.
Prométeme que o pensarás.
Vale, señora.
Vale.
Grazas, señora.
Non, non estiven con el onte.
Falaches coas outras?
Está ben?
Vale. Vou para aí.
Vale.
Adeus.
Que pasou?
Teño que marchar.
Pasou algo.
Pódoche axudar?
Non. Chámote despois.
Síntoo. Véxote despois, vale?
Ola! Chegamos.
Vou!
Ola!
Perdón por chegar tarde.
Tivemos que dar volta pola manifestación.
E collemos o túnel do oeste.
Xa. Pasoume o mesmo onte.
A semana que vén xa non estarán.
Ola!
Ola, mamá!
Que é iso?
Ah, nada.
Onte caeu o teito. Non foi nada.
Ide cambiarvos para ir á escola.
Veña!
Non tardedes.
Véxote despois.
Vou de brunch.
Dicídelle adeus á avoa.
Grazas, mamá.
Avoa, adeus!
E papá?
Está traballando.
Cando volvas xa estará aquí.
Puri.
Bos días!
Estou mala. Quedo na cama.
Non tanto, hai moita luz.
Demasiado viño.
Necesito café.
Fasme uns ovos? Cocidos, como me gustan.
Quere torradas?
Si, con moita manteiga.
Si, señora.
Grazas, Essie.
O teu pan de sal.
- Abur! - Abur.
Philip, marchamos.
Grazas, Essie.
- Grazas. - Abur.
Señor, a comida.
Grazas.
- Adeus. - Adeus.
Tía.
Cóntame. Gústanche os nenos?
Adóroos, señora.
Teño tres fillos en Manila.
Dúas nenas e un neno.
E cociño moi ben.
Moi ben. Que cociñas?
De todo, señora. Comida chinesa, italiana,
e filipina, claro.
Fago un curry tailandés moi bo.
Sabes facer máis pratos tailandeses?
Sei. Fago Tom Yum, Pad Kaphrao e Pad Thai.
Ben, pero sen moito picante.
Claro, señora.
E da chinesa? Os meus fillos adoran o porco agridoce.
Sabes?
Sei algunha receita.
Pero se hai algo que non sei, apréndoo rápido.
Iso é bo.
Ben, gústanos usar produtos orgánicos... Sabes atopar...
Subtítulos: Darío Vázquez Filgueira
Supervisora creativa: Darío Vázquez Filgueira