NA KONTYNENCIE
Clarke.
Clarke. Hej!
Dobra.
Chwileczkę!
Przepraszam!
Margaret.
Hej!
- Halo? - Hej!
Proszę poczekać!
Proszę wrócić!
Otwórzcie te drzwi!
Margaret.
Otwierać!
Boże...
Jest tu kto?
Halo?
Chcesz kawy?
Obrzydliwa.
Puri, mogłabyś wynieść torbę z ubraniami do oddania?
A te odłożyć?
Tylko spakuj kaszmirowe.
Nie chcę stracić wszystkich swetrów przez mole jak rok temu.
I mogłabyś kupić dojrzałe mango?
Dla mamy, przyjeżdża jutro.
Dobrze. Sam będzie za pięć minut.
Tak wcześnie? Potrzebuję go dopiero po południu.
Ale pani mama już tu jedzie. Właśnie odebrał ją z lotniska.
Nie, Puri, to jutro.
Nie, proszę pani. Jest w samochodzie.
Ma dzień w plecy, bo L.A. jest za nami.
Jeśli wyjechała wczoraj o naszej porze...
O cholera!
Halo?
Rany...
Halo?
- Hej! - Hej!
Dzień dobry.
Kazano nam tu przyjść.
Mieliśmy tu przyjść.
Detektyw Chang.
Policja. Przyjechaliśmy z Hongkongu.
Nie.
Nie, nie.
- Nie, przepraszam. - Chwila.
Detektyw Chang prosił, żebyśmy...
Pomoże nam pani?
Dokąd mamy iść?
Prosimy.
Dziękujemy.
Widzisz? Czasem trzeba mocniej nacisnąć.
Boże.
Margaret.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Czy ona...
Zamknęła nas.
Zamknęła drzwi. Hej!
Hej!
- Hej! - Margaret.
Wracaj!
- Hej! Hej! - Margaret.
Wypuść nas!
Wracaj!
Nie zamykajcie nas tu!
Hej!
Robię całkiem niezłe cappuccino.
Nie mam tu sprzętu, więc musisz uwierzyć na słowo.
A to kawa po indyjsku.
Robiłem ją w internacie.
Kurwa, tęsknię za ekspresem.
Chodzi o szczegóły. Idealna temperatura,
pianka w sam raz.
Nie mogę po niego wrócić.
Na pewno nie dziś.
Pewnie przyjechała już moja teściowa.
Założę się, że właśnie kłóci się z moją żoną.
Ale jesteś stary.
Masz teściową. I włosy w uszach.
Od kiedy interesujesz się moimi uszami?
Po prostu, zauważyłam.
To koniec?
Może.
Szlag.
Dobra.
Poważnie?
Co ty robisz?
Pozbędę się ich, skoro cię odrzucają.
- Wódką? - Owszem.
Patrz i ucz się.
Podpalisz się.
Ty to zrobisz.
Jesteś pijany?
Myślisz, że dlatego tu jestem?
Ufasz mi?
Przypalaj, mała.
Nie mów tak do mnie.
Przypalaj.
Tadam!
- Udało się. - Tak?
Boże. Udało się.
Znasz jakieś inne sztuczki starszych dżentelmenów?
Pytam, bo w dzień wydajesz się bardziej pomarszczony.
Tak.
Ciekawe, co kryje się za tymi starymi fałdami.
Tylko pajęczyny.
Jak te w twoim gównianym mieszkanku.
Może i ja miałabym ładne mieszkanie,
gdybym była z białej rodziny wyższej klasy średniej
z domem w Londynie, posiadłością w Cotswolds
i rodzicami, którzy kupiliby mi
miejsce na dowolnym uniwersytecie na całym świecie,
żebym mogła sprzedać duszę i zostać kolejną suką prawniczką.
Część pieniędzy wydałabym na trening osobisty.
Biedna, smutna, mała Mercy. Zupełnie sama. Nikt jej nie odwiedza.
Nawet matka.
Jesteś świnią.
Więc ty musisz być laską, która lubi bekon.
Jak robisz mi dobrze, czuję się, jakbym siedziała w kałuży.
A jak się rozpędzisz,
jesteś jak Hannibal Lecter i ssiesz mnie jak odkurzacz.
Mimo wszystko dochodzisz.
I te zęby. Po co te zęby?
Gdy dochodzisz, brzmisz jak becząca koza.
Masz tak obwisły tyłek jak mój 85-letni dziadek.
Miał dwa udary i zawał.
Twój oddech śmierdzi jak padlina.
Jesteś pijakiem i zdradzasz żonę.
Ty zgubiłaś cudze dziecko i zniszczyłaś rodzinę.
Przepraszam. Nie powinienem.
Powiedziałeś prawdę. Na tym to polega.
To było nie fair. Przesadziłem.
To tylko gra. Wygrałeś.
- Uczciwie. - Mercy.
Na Boga, czy to Harpreet?
Osiem lat baletu poszło na marne.
Chodzi jak Hulk.
- Harpreet! - Cześć, mamo.
Dopiero wstałaś?
Nie, mamo. Sam, wyjmiesz torby?
- Tak. - Dziękuję.
Umyłaś zęby?
Tak, mamo.
Nie czuję.
Mam organiczną pastę. Bez toksycznego chemicznego zapachu.
- Nie podoba mi się. - Dobrze.
Gdzie twoje buty?
Witasz mnie w kapciach?
Nie wspierają podbicia, a ty masz płaskostopie.
Chcesz chodzić jak małpa?
Ciebie też miło widzieć.
Śmiałam się z twojej babci, gdy nosiła japonki,
ale miała rację.
Są okropne, ale bardzo wygodne.
Przywiozłam ci takie.
Dzięki, mamo.
Ten facet ma piękną czerwoną szminkę.
Mamo! Domyśli się, że o niej mówisz.
Myśli, że jeśli ubierze się jak facet, tak ją będą traktować.
To jakiś żart?
Na litość boską.
To jakiś żart.
Dobra. Trzeba...
Tęsknię za pizzą.
Jak możesz myśleć o jedzeniu w takiej chwili?
Gdybyśmy wtedy wyjechali,
wszyscy jedlibyśmy teraz pizzę w Nowym Jorku.
To była wspólna decyzja. Też chciałaś zostać.
Zgodziłam się, ale tego nie chciałam.
Daj spokój.
Szukasz winnych? A gdzie znalazłaś tę dziewczynę?
Byłeś przy tym.
Nie zgodziłem się, by ją zatrudnić.
- Nie zatrudniłam jej. - Była z dziećmi.
- Bo mnie wystawiłeś. - Pracowałem!
Mogłaś zabrać Essie.
Wystarczyło pilnować dzieci!
Kurwa.
Przepraszam.
Nie powinniśmy o tym rozmawiać.
Ale ja chcę.
Ciągle myślę o tych wakacjach.
Gdy Gus spadł z naszego łóżka, a ja obudziłam się ze snu
i złapałam go w locie, nim uderzył w podłogę.
I...
Śmialiśmy się, pamiętasz?
Że to dowód na to, że nigdy nie śpię.
Wszystko się wyłącza...
i pilnujesz ich w każdej sekundzie, nawet z zamkniętymi oczami.
Ale tamtego wieczora nie złapałam Gusa.
Pozwoliłam mu upaść.
I nie mam pojęcia, jak to się stało. Nigdy tego nie zrozumiem.
Jaka matka
gubi własne dziecko?
Nie zgubiłaś go.
Nie.
Porwali go.
Porwali go, bo wyglądał jak ja.
Biały dzieciak nie nadaje się na czarny rynek. Ale Gus...
Wyglądał jak ja.
Może wmieszać się w tłum, minąć granicę.
Więc go porwali.
Nie zgubiłaś go.
Wygląda jak ty, a ja to kocham.
Ostatnie, co z nim jadłem to pizza.
Dziwna chińska pizza.
Z ananasem i rakami.
Mówiłem mu, że to koszmar.
Chciałem zabrać go do Nowego Jorku na prawdziwą pizzę.
Nie mówiłeś mi tego.
Myślę o tym na widok pizzy.
Więc koniec z pizzowymi piątkami.
Nie zrobimy tego Daisy i Philipowi.
Kochają ten syf.
Kto dodaje do pizzy owoce morza i uważa, że to jest dobre?
Ohyda.
Cześć.
Nadal tu jesteś?
Tak.
Powiedzieć ci coś pojebanego?
Mam brata bliźniaka.
Jesteśmy identyczni.
Byliśmy, ale go sparaliżowałem.
Przepychaliśmy się jako dzieci.
Często to robiliśmy.
Któregoś popołudnia po szkole
zrzuciłem go z pleców jak zawsze.
Byłem na niego zły i chciałem go skrzywdzić,
ale oczywiście nie tak...
Tak czy inaczej...
uderzył głową w stolik.
Jak się później okazało, nie głową, a szyją.
Tyle wystarczyło.
Dwa centymetry w lewo i byłby cały.
Jak ma na imię?
Danny.
Trzymaj.
To jedyny raz, gdy ojciec płakał.
Byłeś mały. To był wypadek.
Nikt na mnie nie krzyczał.
Wolałbym, żeby krzyczeli.
Przestałem ich odwiedzać.
A co z Dannym?
W porządku.
Poza tym, że jest sparaliżowany.
Ale pogodził się z tym.
To ja...
To ja mam z tym problem.
Nie mogę spojrzeć mu w oczy.
Gdy na niego patrzę, widzę tylko kalectwo.
Przypomina mi o mojej winie.
Więc chyba wygrałam.
Co?
Wygrałam.
Sparaliżowanie brata? To dużo gorsze.
Tak.
Też jestem zły, króliczku.
Bardzo, bardzo zły.
Uderzysz mnie?
Czy ktoś może nam powiedzieć, ile to potrwa?
Patrz.
Facet w szmince mówi w ich języku.
Jesteś tu od tak dawna, czemu nie znasz ani słowa?
Już działają.
Nie wierzę, że przeleciałam ponad 11 000 kilometrów,
by utknąć w twojej malutkiej windzie.
Gdybyś wróciła,
bawiłybyśmy się teraz w Jonathan Club.
- Muszę pracować. - Jak każdy.
Ty i David pracujecie bez przerwy od 15 lat.
Możecie pozwolić sobie na przerwę.
Gdy dorastałam, nie dawałaś mi odpocząć.
Kazałam ci się pilnie uczyć,
żebyś dostała się do dobrej szkoły i znalazła mądrego męża,
który będzie dobrze zarabiał, żebyś mogła żyć w spokoju.
Żyję w spokoju.
I nie masz czasu, by odwiedzić rodzinę?
Albo założyć własną?
A David to niby kto?
Mąż to nie rodzina.
Dzieci tworzą rodzinę. Krew.
A myślałam, że miłość.
Nie do wiary.
Masz 40 lat, Harpreet. Zejdź na ziemię.
Zostało ci mało czasu.
Pewnego dnia spojrzysz w lustro i się nie poznasz.
Będziesz się czuć tak samo jak w wieku 16, 25 czy 30 lat,
ale zobaczysz starą kobietę.
Metabolizm zwolni.
Wtedy będziesz wiedzieć.
Nie sądziłam, że będę tak wyglądać.
Nie obrażaj się. To nie ja ustalam zasady.
Ale je znam.
Dostałaś okres, gdy miałaś dziewięć lat.
Boże.
Kto wie, kiedy przestaniesz być płodna.
Nie powinnam cię karmić amerykańskim mlekiem
nafaszerowanym hormonami wzrostu.
Staramy się.
Starajcie się bardziej.
David się przebadał?
Nie sprawdzicie, czy wszystko jest z nim w porządku?
Jesteś taka spięta, beta.
Wróć do domu na kilka tygodni. Zrelaksujesz się.
Może będzie ci łatwiej zajść w ciążę.
Jasne.
Przywiozłam ci pinni.
Nani Ma zrobiła je dla ciebie.
Nie teraz.
Mam dwa pudełka.
Tylko wszystkich nie rozdaj.
Nikt nie chce moich indyjskich kulek.
Bzdura.
Pinni?
Po prostu ugryź.
Trzeba się wgryźć. Nie chodzi tylko o smak,
ale także o konsystencję.
Nie przekonasz się, dopóki się nie wgryziesz.
Fantastyczne.
Kto by pomyślał, że polubi kulki.
Mamo.
Przestań.
To jakieś indyjskie kulki białkowe?
Nie do końca.
Białkowe...
Posłuchaj.
Wróć do domu.
Spotkaj się z ojcem.
Nie odpuszczasz.
Jest chory.
Tata nie przyznaje się do chorób.
Mówię poważnie, Harpreet.
Ma guzy w płucach.
Skończ z tymi bzdurami.
Musisz przyjechać.
Nie mogę.
Nie mam siły kłamać tak jak ty.
- To powoduje zmarszczki. - Po to jest botoks.
Po prostu się z nim skonfrontuj.
Łatwo jest osądzać.
Trudniej jest zostać i coś zrobić.
Coś zrobić? Co?
Żyć w kłamstwie?
Udawać, że nie miał romansu?
Inne dzieci przyniósł bocian?
Wystarczy.
Raczej nie wystarczy, skoro wciąż to znosisz.
To nie takie proste.
Co mam zrobić?
W moim wieku? Znaleźć innego męża?
Na pewno wielu facetów szuka kobiety po sześćdziesiątce.
Zdziwiłaby się pani.
Nie musiałabyś się zadowalać słabeuszem.
Pewnie żałujesz, że nie uciekłaś z Laguna Carlem.
Mieliśmy wszystko.
Pieniądze, dobrą passę, służbę.
Zastanawiam się, czy to nie kara
za zachłanność i chciwość.
Kara?
Kto miałby nas karać?
Nikt. Tak tylko mówię.
Nagle wierzysz w Boga?
Wiem, że chodzisz do kościoła.
Nie wiem, w co wierzę.
Musiałem gdzieś pójść.
Żeby zebrać myśli albo poczuć nadzieję.
Mam wrażenie, że już cię nie znam.
Ty nigdy...
To ty o tym mówiłeś.
To ty mówiłeś...
- Nie. - ...Philipowi o Bogu i Jezusie.
Dlatego rysuje te obrazki.
Nie mówiłem dzieciom o religii. Bo po co?
Nie zrobiłbym tego.
Więc skąd to się wzięło?
Nie wiem.
Może czytał coś w sieci. Ciągle pyta, gdzie jest Gus.
Dzieci też szukają odpowiedzi.
Długo będziemy je zwodzić?
Tyle, ile trzeba.
- Nie rozumiemy tego. - Jest tu ktoś...
Jestem pewna, że on wciąż żyje.
Ty chyba już w to nie wierzysz.
Przepraszam.
Przetłumaczy nam to ktoś?
Potrzebujemy tłumacza.
Ktoś mówi po angielsku?
Nie...
Kurwa.
Poważnie?
Nie...
Wszystko gra.
Nie możemy tak dalej.
Nie mamy wyboru.
Musimy poczekać na tłumacza.
Nie o to mi chodzi.
Jeśli to naprawdę Gus...
- Nie mów tak. - Musimy się na to przygotować.
Co?
Musimy rozważyć powrót do domu.
Jak możesz teraz snuć plany?
Toniemy, a ty tego nie dostrzegasz.
Nie chcesz o tym rozmawiać.
Daisy ma mnóstwo problemów.
To ja muszę sobie z nimi radzić, gdy dzwonią ze szkoły albo...
Co?
Albo co?
Dzieci sobie nie radzą.
Chcą wrócić do przyjaciół i rodziny.
Nie chcą tego powiedzieć, bo czują, że zdradziłyby ciebie i Gusa.
Daisy ci to powiedziała?
Oboje. Wielokrotnie.
Potrzebują poczucia normalności.
Normalności? Zlituj się. Jak w ogóle wygląda normalność?
Na pewno nie tak.
Hej!
- Potrzebujemy pomocy. - Mamy ją.
Mamy Essie. Cudowną Essie.
Najlepszą pomoc w Hongkongu.
Dzieci potrzebują rodziny.
Odkładasz to, co nieuniknione,
ale nie zostaniemy tu na zawsze.
Gdy tylko opuścimy Hongkong,
zostawimy naszego syna w obcym miejscu.
Nigdy na to nie pozwolę.
Daj mi telefon.
- Co? - Daj mi telefon.
Muszę zadzwonić do córki.
Było ciekawie.
Tak więc...
No.
Halo?
Wybacz, usłyszałem dziwne odgłosy.
Jakby niedźwiedź miażdżył faceta.
To tylko ja.
Jesteś chora?
Nic mi nie jest.
O w mordę.
To tylko niestrawność.
Wymiotuję ze stresu.
Ostatnio często mi się zdarza.
Gdybym był płodny, powiedziałbym, że to ciąża.
Co? Nie, to niemożliwe.
Kiedy miałaś okres?
Spałaś ostatnio z kimś innym?
Możesz mi powiedzieć. Nie jesteśmy parą.
Nie oczekuję od ciebie wierności ani...
Wierności? A badałeś się pod kątem niepłodności?
Czy tylko zgadujesz, bo nie zapłodniłeś żony?
Nie wkurwiaj mnie. To nie zabawa.
Nie możesz mnie ignorować.
Wiem, że jesteś głodna.
Słyszę.
To przez kobiety takie jak ty faceci odstawiają numery.
Kiedy to pojmiesz?
Robi, co chce, kiedy chce, z kim chce. Od zawsze.
Gdybyś była chłopcem,
może by nie uciekł i nic nie zrobił.
Znów się zaczyna. Wszystko przeze mnie.
Starają się nas wyciągnąć i musimy czekać.
Świat jest popieprzony.
Nikt nie postępuje słusznie.
Widzą, co chcą, robią, co chcą,
a później przepraszają. Mam narażać na to dziecko?
Nie wiedziałam, że jesteś aż tak zepsuta.
To nic nowego, mamo.
Powtarzam to od lat.
Społeczeństwo wymaga od kobiet, by rodziły dzieci.
Dopiero wtedy mogą być spełnione.
A moje pragnienia?
Lubię swoje życie, harowałam na nie.
A jeśli David umrze?
Albo ty?
Nie chcę rodzić dziecka tylko z tego powodu.
Czemu nie?
Myślisz, że rozumiesz macierzyństwo,
ale najpierw musisz spróbować.
Jak ta gora. Bała się spróbować pinni,
ale bardzo jej smakują.
Nie każdy je lubi.
- Każdy. - Nie ja!
Ja też kiedyś myślałam,
że nie chcę być matką
i odpowiadać za innego człowieka.
Wiem. Nie chciałaś mnie, wolałaś chłopca.
W ogóle nie chciałam dziecka, bachhe.
Ale dojrzałam. Zapomniałam o sobie.
Pojęłam, jak ważna jest rodzina
i chciałam dać ją twojemu ojcu.
Twoim dziadkom. Samej sobie.
Od początku z tym walczyłam.
Myślałam, że tego się ode mnie oczekuje. Że to mój główny obowiązek w życiu.
Okazało się, że mieli rację.
Gdybym nie spróbowała pinni,
nie byłoby cię tutaj, moja droga.
Wchodzę, dobra?
Wracaj do domu do żony.
Najpierw musimy to wyjaśnić.
Trzy? Serio?
Dla pewności.
Przed chwilą nie wierzyłeś w moją ciążę.
Teraz myślę tylko o tym.
Nie chce mi się sikać.
Żaden problem.
Pij.
Zostaw mnie.
Wal się.
Proszę.
Proszę...
- Słucham. - Essie.
Cześć. Zawołasz Daisy?
Tak, proszę pani. Daisy!
- Co? - Dzwoni twoja mama.
Daisy wypiła mi napój!
Nie był podpisany.
Był mój!
Dokupimy. Proszę, weź telefon.
Halo?
Cześć, skarbie, słyszysz mnie? Mam kiepski zasięg.
Gdzie jesteś?
Pojechaliśmy z tatą... Musimy coś załatwić.
Dzwonię, bo chciałam powiedzieć,
że bardzo cię przepraszam za wczoraj.
Wiem, że nie jest ci lekko.
Pamiętaj, że jestem przy tobie
i zawsze możesz ze mną porozmawiać.
Dobrze? O czym tylko chcesz.
Dobrze.
Świetnie.
Dobrze. Niedługo wracamy, przekaż bratu.
Dobrze, mamo. Pa.
Dobrze...
Każdy może nim być
Noc jest młoda, muzyka gra
Przy rockowych kawałkach
Aż chce cię żyć
I masz ochotę...
Mamo.
Zatańczyć
Gdy w końcu spróbujesz
Mamo.
Jesteś królową tańca
Przestań, nie pomagasz.
Boże.
Czemu nosisz tandetne kolczyki?
Dostałam je od Davida na urodziny.
Wyjął je z automatu?
Jesteś mężatką, powinien cię ozdabiać.
To koniakowe brylanty. Lubię je.
Są subtelne.
Wyglądają jak dzioby po ospie.
Zgoda, ja bym ich nie wybrała.
Ale on wie, że lubię minimalizm,
więc pewnie chciał kupić coś w tym stylu.
Tak sądzę.
Weź go ze sobą, gdy wrócisz do domu.
Zabiorę go do dobrych jubilerów i co nieco nauczę.
A co David na to, że nie macie dzieci?
Nigdy ich nie chciał.
Bardzo ciekawa informacja,
którą zatajasz od 10 lat.
Zmienił zdanie.
Nie chciał dzieci, ale teraz chce.
Zostawił mnie.
Pewnie musiał odreagować.
Nie, mamo.
Teraz jest inaczej.
A czego się spodziewałaś?
Bez dziecka nic was nie wiąże.
Czemu rzucasz sobie kłody pod nogi?
Jeśli David chce rodziny, daj mu ją.
Komu tu kibicujesz?
Wiesz co?
Robisz, co chcesz. Spójrz, jak się zachowujesz.
Nic dziwnego, że nie utrzymałaś męża.
Nazwisko, data, numer paszportu.
Adres. Pokrewieństwo ze zmarłym. Matka lub ojciec.
Ja to zrobię.
- Numer telefonu? - Adres.
Podpisać na dole. Z datą.
Chwileczkę.
Data.
Podpis.
Dobrze. Za mną.
Wiesz, razem z żoną...
staramy się o dziecko od wielu lat, ale nigdy się nie udało.
Badała się kilka razy.
Z nią jest wszystko w porządku, więc na pewno...
Na pewno chodzi o mnie.
Podejrzewają, że mam za słabe plemniki.
Ja...
Dlatego się nie zabezpieczałem. No wiesz, bo...
Chcę powiedzieć, że to właściwie niemożliwe.
Ewidentnie.
Pamiętaj, że to nie może być początek strumienia,
tylko środek.
Musisz wycelować i sikać na aplikator
przez co najmniej pięć sekund,
inaczej wynik nie będzie dokładny.
Pomóc ci?
Nie trzeba.
Cholera. Chce mi się siku.
Nikogo nie obchodzimy.
Nie uratują nas.
Proszę, jestem starszą kobietą!
Muszę stąd wyjść!
Powiedz im.
Pomóżcie mi!
Zabierzcie mnie stąd!
Wciąż nad tym pracujemy.
Byłam umówiona. Mąż na mnie czeka.
Mąż?
Myślałam, że ona robi za męża.
Jesteś okrutna, wiesz?
Ciągle tylko dogadujesz.
Mogłaś skończyć szkołę aktorską.
Przynajmniej zarabiałabyś na tej histerii.
Wiesz, że czerwony niweluje niebieski?
Ceglasty czerwony, na granicy z pomarańczowym. Ale działa.
Za młodu trudno mi było znaleźć kosmetyki do brązowej skóry.
Większość była dla białych.
Pięćdziesiąt jasnych odcieni i jedna mokka dla czarnych.
Jakby uznali, że możemy zmieszać dwa
i znaleźć idealny odcień dla tych pomiędzy.
Tak właśnie robiłyśmy,
bo nie było wyboru.
Czasami przyjeżdżała ciocia z Indii
z buteleczką podkładu Lakmé w walizce.
A czasami leciało się do Kanady do Maxa,
bo tylko tam były odcienie brązu.
Ale to dopiero pod koniec lat 90.
Za to lata 80...
były zupełnie inne.
Dzieci za pomocą pędzli malowały obrazki na lodówkę.
Ja zgłębiałam teorię koloru.
Wiesz, czemu musiałam tyle wiedzieć o makijażu?
Co robisz?
Po co ktoś uczy się o makijażu?
Przestań.
Żeby coś zatuszować.
Wystarczy.
Opowiedzieć ci coś?
Jasne.
Gdy miałam cztery lata,
rodzice kłócili się przez kilka godzin.
Kiedy ojciec w końcu wyszedł z sypialni,
weszłam tam i zobaczyłam mamę, skuloną w fotelu i zapłakaną.
Przy niej...
Chcesz upokorzyć swoją matkę?
Bałam się. Byłam bezradna.
Więc po prostu stałam.
A gdy odsunęła ręce od twarzy, zobaczyłam,
że jest cała sina. Ramiona i szyja też.
Spojrzała na mnie, a jej oczy błagały o pomoc.
Nie umiałam jej pomóc.
Miałam cztery lata.
Nie chciała, żeby tata był na mnie zły.
Ale w końcu wpadłam na pewien pomysł.
Podbiegłam do jej toaletki i złapałam butelkę.
Wylałam podkład na swoje palce
i próbowałam wklepać go w jej twarz.
Nie pomogło. Pewnie, że nie.
Ale uśmiechnęła się.
A potem to stało się naszym rytuałem, prawda, mamo?
Tuszowałam jej siniaki, a ona mnie w tym wyszkoliła.
Zadowolona?
- Już prawie! - Mocniej!
Wszystko gra?
Uwaga!
Zamknęły się.
Nie...
Co się stało?
Dokąd poszli?
- Która godzina? - Zajebiście późna.
- Jest zasięg? - Nie.
Zamieszkamy tu. Będziemy współlokatorkami.
Gdzie będzie spała tatti?
Aż tak źle nie jest.
Najwyraźniej jest, skoro musiałaś tyle wyznać
naszej nowej znajomej.
Ta biedna kobieta poprosiła o pinni,
a dostała historię twojego życia.
Nie szkodzi. Przywykłam do bycia rozjemcą.
Pewnie mnie tu nie chcesz.
Nie twierdzę tak.
Miło było.
Masz mnie za najgorszą matkę pod słońcem.
Jesteś taka dorosła,
nie potrzebujesz mnie i moich rad.
To nie moje słowa.
Wiem, że jestem dla ciebie ciężarem.
Zatrzymam się w hotelu.
Jeśli chcesz.
Dobra.
Tylko pójdę do łazienki.
Nie, proszę zaczekać.
Nie jesteśmy gotowi.
A jeśli go nie rozpoznam?
Przestań.
Nie chcę tu być.
Hej.
- Nie wiem, co robię. - Hej.
Przestań.
Musimy.
Nie mogę przestać.
Margaret.
Muszę się śmiać.
Już dobrze?
Dobrze.
Nie mogę.
Nie. Nie mogę.
Nie mogę.
To nie on.
Więc...
Widzimy się później?
Tak. Nie, przepraszam. Dzisiaj nie mogę. Mam plany.
Jasne, nie chodziło mi o dzisiaj.
Tylko tak ogólnie.
Pewnie. Zobaczymy się za jakiś czas.
Za jakiś czas.
Bądź dobry.
Co to znaczy?
Po prostu bądź dobry.
Oczywiście, że będę. To znaczy...
Wybacz. Muszę to przetrawić.
Tak. Oboje potrzebujemy czasu, żeby to przemyśleć.
Jak mówiłem, zero presji.
Wiem.
Daj znać, jak zdecydujesz.
Dobra.
Lawenda.
Słucham?
Lawenda sprawdzi się tak samo jak cedr, ale ładniej pachnie.
To chyba nowość.
A może stary zwyczaj.
Pomoże z molami.
Co robisz?
Nie widzisz, że leje?
Zwariowałaś?
Postradałaś zmysły?
Woda wpada do mieszkania!
Zamknij okna!
Puri, zamknij okno.
Puri, zamknij okno!
Nie widzisz?
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska