Tak, szefie.
Gotowe, szefie.
Serwis.
Super, że w końcu go masz.
Wiem.
Marzyłam o jakiejś modnej rasie!
Cierpliwości.
W końcu dostaniesz list.
Nie żartuję, kotku.
Mam nadzieję.
O rany.
ZAGINIONE DZIECI HONGKONG
ZAGINIENI POLICJA W HONGKONGU
ZAGINIONE DZIECI
W ZAWIESZENIU
Ruchy!
Goń nas!
Szybko, Gus.
Patrzę na zdjęcie,
które znaleźli. To nie ma sensu.
Dlaczego Christopher miał je w telefonie?
Nie sądzisz, że to dziwne?
Zdjęcie mojego syna w telefonie martwego sąsiada?
Nie byłam z nim, kiedy je zrobił.
Essie przysięga, że ona też nie.
To nie musi znaczyć,
że miał coś wspólnego...
To możliwe.
O to mi chodzi.
To możliwe.
Trzeba to sprawdzić.
Wiem, że cię to dręczy,
ale nie możesz tak robić.
Jak? Szukać syna?
Podejrzewać każdego.
Są konsekwencje...
To poszlaka.
Czemu ją ignorujesz?
Liczy się każdy szczegół.
Tak mówi detektyw Chang.
To się nie liczy?
Ten człowiek potajemnie fotografował mojego syna.
Jak to może być nieistotne?
Zrobił jedno zdjęcie.
Nic więcej nie znaleźli.
Czemu go bronisz?
Jak dobrze go znałaś?
Podlewałam mu kwiatki i wyprowadzałam psa.
Więc wcale go nie znałaś.
Przełóżmy tę rozmowę.
Mówię tylko, że...
Wybacz. Muszę kończyć.
Puri, co robisz?
Nic, proszę pani.
Wycierałam kurz.
Jest wszędzie.
Spóźnię się na spotkanie. Przyspieszysz trochę?
- Tak. - Dziękuję.
Proszę.
Dziękuję.
Pańskie pranie.
Proszę zanieść je do pokoju. Dziękuję.
Cześć, Sam. Jak tam?
Przestawię ten wulkan, muszę nakryć do stołu.
A co z lawą? Nie mamy syropu.
Mama kupi po drodze.
Założę się o sto dolców, że zapomni.
- Hongkońskich? - Amerykańskich.
Nawet tylu nie masz.
- Mam. - Wcale nie.
Pomóżcie Essie nakryć do stołu.
Oboje. Odłóż telefon, Daisy.
- Tato... - No już.
Chodź. Pomóż jej.
Chodź, Philip.
Umyj ręce.
Tak.
Co chcesz?
- W końcu... - To kuchnia kantońska.
Dobrze. Pospieszmy się.
Szybciej. Jedzcie i wychodzimy.
Zabieraj ręce.
O rany...
Tylko zrobię zdjęcie.
Po co? Zawsze to robisz.
Rzadko bywamy w Hongkongu. To na pamiątkę.
Tu kręcili ten film?
Nie, to było w Goldfinch.
- Idziemy tam jutro. - Kocham ten film.
Ja też. Christopher Doyle to geniusz.
On go wyreżyserował?
Nie. Wong Kar-Wai.
Tak? Rozważam obcięcie grzywki.
Znowu?
Zawsze tego żałujesz.
Wiem. Później i tak ją podkręcę.
Właśnie. Zawsze to samo.
No co ty?
Jakoś się uda.
Nieładnie. Nie uczyłeś się.
O której idziesz do domu?
O 21.
- 20.30. - 21.
- 20.30. - Wkurzasz mnie. O 21.
- 20.30. - 21.
- 20.30. - 22.
Też byłaś w Deli Way?
Jestem Koreanką.
Widziałam cię.
W restauracji.
Jestem też Amerykanką.
Trzeba było mówić od razu.
Mówiłam,
że widziałam cię w Mei dou.
W knajpie na rogu.
Dziwne, że ktoś mnie widział.
Myślisz, że jesteś niewidzialna?
Poniekąd.
Ja wolałabym umieć latać.
Co?
Spośród wszystkich supermocy latanie jest najlepsze.
Ja chcę tylko być bogata.
To żadna supermoc.
Powiedz to biedakom.
Charly.
Mercy.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Mieliśmy wymienić dziesięć metali.
- Dziesięć? - Tak.
- Aluminium.
- Tytan... - Cześć.
- Już jecie.
Były straszne korki.
Nie kupiła syropu.
Mówiłam.
Hej.
Jak było w szkole?
Dobrze.
Wygląda smacznie.
MIĘDZYNARODOWE ZGROMADZENIE BAPTYSTÓW ZAPRASZAMY WSZYSTKICH
Tu David Starr.
Proszę zostawić wiadomość, oddzwonię.
Cześć, David.
Wiem, że nie jesteś w nastroju, ale możemy porozmawiać?
Nie wiem, gdzie jesteś
ani co robisz.
Nie po to dzwonię. Chciałam spytać,
czy zjawisz się dziś na kolacji.
Byłoby mi bardzo miło.
Sama nie poradzę sobie z Richardem.
W każdym razie...
Po prostu
daj znać.
Teraz tu mieszkasz?
Od trzech tygodni?
Jak robisz pranie?
Możemy o tym nie rozmawiać?
Boże. Mieszkasz tu, prawda?
Żona wie, gdzie pan jest, panie prezydencie?
Nie mówić „żona”?
Kobieto, daj mi spokój.
- Była dla ciebie niemiła? - Przestań.
Zraniła cię i musiałeś odejść?
Coś ty taki wrażliwy...
Kazałem ci przestać!
Kurwa!
Tylko żartowałam.
Wiem. Przepraszam...
To skomplikowane.
Zdradziła cię?
Nie.
Zawahała się.
Co?
Większość ludzi by tego nie zauważyła,
ale ja nie mogę o tym zapomnieć.
To były dwie sekundy. Prawie nic.
Ale jeśli policja chce ustalić,
gdzie byłeś tego wieczora,
gdy zaginął chłopiec, i pyta o to twoją żonę,
liczysz, że od razu stanie w twojej obronie.
Że nie pomyśli, że brałeś w tym udział.
Teraz kiedy na nią patrzę, widzę tylko to.
Jej wahanie.
Dowód na to, że widzi we mnie osobę zdolną do porwania dziecka.
A to kurewsko niedorzeczne.
Jak można pomyśleć, że coś mu zrobiłem?
Niby co? Ukryłem go?
Gdzie? Pod marynarką?
W samochodzie?
A może w moim biurze, żeby Hilary go nie znalazła.
„Gdzie byłeś, David? Co robiłeś?”.
Może jest w mojej walizce.
Gus, jesteś tu?
Nie ma cię?
Wiem! Może jest w szafie.
Gus?
Pokaż się, Gussy!
Już wiem!
Może jest w toalecie.
Gus?
O nie, co za głuptas.
Nie widzę go.
Gdzie on się podział?
Gussy, jesteś tu?
Gdzieś ty się schował?
Nie mogę cię znaleźć.
Nie wiem, co z nim zrobiłem, króliczku.
Nie mogę go znaleźć.
Nie ma go.
Nigdzie go nie ma.
Może jest pod łóżkiem.
Nie ma go.
W pościeli też nie.
Gus!
- Gus! - Wiem, gdzie jest.
- Tutaj. - Nie widzę go.
Wyłaź, Gus!
- Nie ma go. - Jesteś tu?
Gus?
- Jest tam? - Gus?
- Nie ma go. - Gus!
- Gus, gdzie... - Gdzie jesteś?
Nie chowaj się, Gus.
Pokaż się.
Gus, nie wygłupiaj się.
Clarke: Gdzie jesteś?
Dzwoniłem. Wszystko gra? Gdzie jesteś?
W sklepie
Nie zapomnij kupić Philipowi syropu kukurydzianego
Clarke, nie słuchasz mnie.
Mieszkał na dole, a nigdy się do nas nie odezwał?
Ani słowem.
Dziwne, prawda?
Detektyw mówił, że to najpewniej był ktoś,
kogo znaliśmy albo kogo znał Gus.
Uznali, że to ważne,
żebyśmy zobaczyli zdjęcie,
ale nie prześwietlili tego gościa?
Dlaczego?
Czekaj.
Przepraszam?
To znaczy...
Spójrz na to zdjęcie.
Przyjrzyj mu się.
Przepraszam, gdzie znajdę syrop kukurydziany?
Nie znam angielskiego.
Syrop kukurydziany.
Syrop kukurydziany. Słodzik?
Nie wiem. Nie pracuję tu.
Proszę pomóc mi go znaleźć.
Syrop kukurydziany.
Jak to gdzie?
W sklepie. Szukam syropu
do wulkanu Philipa.
Ale nikt w Hongkongu nie wie, co to takiego.
Już tu sprawdzałam.
Byłam tu.
Tu go nie ma.
Sprzedawcy w ogóle nie pomagają.
Gus miał bliznę na ramieniu, pamiętasz?
Upadł na plaży w Tajlandii,
a kiedy policja spytała o znaki szczególne,
nie wspomnieliśmy o tym. Czemu?
Bo zapomnieliśmy.
Zapomnieliśmy!
A pozostałe dzieci?
O ich znakach szczególnych też zapomnimy?
Porywacze mają ułatwione zadanie!
To...
W końcu.
Syrop kukurydziany. Dziękuję.
Znalazłam.
Philip się ucieszy.
Chcę powiedzieć, że odpowiedź może być tuż pod nosem,
ale musimy zwracać uwagę na szczegóły...
Idź pierwszy.
Ta biała kobieta jest stuknięta. Zaczepiała mnie.
Czemu?
Chciała... Cholera!
Gapi się na mnie. Płać i wychodzimy.
Wszechmogący i wieczny Boże,
w swym miłosierdziu spraw, abyśmy szli drogą Jego cierpienia
i brali udział w Jego zmartwychwstaniu.
Amen.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Jak dzieci?
Wspaniale.
Cudownie.
Miło było cię zobaczyć.
CHAUNCEY SZUKA NOWEGO DOMU
Z Bogiem.
Idziemy?
Jasne.
Zawsze byłem optymistą.
Nawet w beznadziejnej sytuacji
widziałem szklankę do połowy pełną.
Tym razem jest inaczej.
Nie dostrzegam pozytywów.
A muszę...
Naprawdę się staram.
Dla rodziny.
Dla dzieci.
Modlisz się, Clarke?
Poza kościołem.
Nie.
Ale nie wierzę w Boga ani Jezusa.
Na pewno nie teraz.
To znaczy... nie ma w tym wyższego celu.
Przechodzimy przez piekło.
Gdy mam wrażenie,
że nie czuję Boga...
i w niego powątpiewam...
mówię sobie,
że jeśli Bóg jest wszędzie...
to także w tym kamyku.
A gdy go trzymam,
Bóg wydaje się nieco bardziej namacalny.
Możesz nadać temu kamykowi dowolne znaczenie.
Albo żadne.
Wtedy będzie tylko zwykłym kamykiem.
W każdym razie...
jest twój.
David: Gdzie jesteś?
Gdzie jesteś?
To był zajebisty seks, króliczku
Jeszcze do siebie dochodzę
Na targu kwiatowym
Zgaduję, że nie przyjdziesz na kolację.
DOSTARCZONO
Wezmę te!
Nie słyszę!
Czterysta pięćdziesiąt.
Dobrze.
Dzień dobry.
Pani Starr?
Och, CK.
Witamy w domu.
Na twój widok zawsze czuję ulgę.
Wezmę je.
Dziękuję.
Gdzie Puri?
Puri!
Wcześnie pani wróciła.
To pranie Davida?
Tak, proszę pani.
Był w domu?
Nie, proszę pani.
Pan David zadzwonił do Sama.
Sam zawiózł mnie do hotelu po ubrania.
Miałam pani nie mówić.
Nie waż się ich zbierać.
Opuść głowę.
Świetnie.
I już.
Nie widziałam tej blizny.
Obróć się.
Wiesz, kiedy to się stało?
To bardzo ważne.
Skąd znasz koreański?
Z seriali.
Jakim cudem ty go nie znasz?
Trochę znam.
Dorastałam w USA.
Rodzice mówią po koreańsku, ale odpowiadam po angielsku, na złość.
Głównie dlatego, że mama powtarza tylko bogi eopseo.
Co to znaczy?
„Zły los”.
Mama i ciocie zawsze mi mówiły, że jestem pechowa.
Przez moją twarz.
Co z nią nie tak?
Mam zbyt ostre kości policzkowe i zbyt spiczasty podbródek.
- Odcinają całe dobro. - Nie gadaj.
Kiedy byłam nastolatką,
mama poszła do wróżki w Nowym Jorku, oczywiście bez mojej wiedzy.
W jej szufladzie znalazłam broszurę.
Po koreańsku i chińsku, nic nie rozumiałam.
Spytałam koreańskiego dziadka z ulicy, co tam jest napisane.
Powiedział: „Jedziesz na ślepym koniu w kierunku urwiska”.
Więc tak, jestem przeklęta.
Jesteś na to zbyt ładna.
Zawsze chciałam odwiedzić Nowy Jork.
Byłaś w Central Perk?
Wszyscy byli w Central Parku.
Nie. Pytam o Central Perk.
To ta kawiarnia z Przyjaciół.
Wydaje mi się, że nagrywali w studiu w Burbank.
Więc ona nie istnieje?
Jak większość rzeczy w Hollywood.
Ale to całkiem fajna fantazja.
Życie w dużym mieszkaniu w wielkim mieście z przyjaciółmi.
Tutaj nas na to nie stać.
Więc gdzie mieszkasz?
Z rodziną.
Jak większość z nas.
Kocham ich, ale chciałabym mieć pieniądze na własne mieszkanie,
żeby być wolną i niezależną.
Moja kumpela śpiewa w zespole.
Dziś wieczorem występuje.
To tylko pięć minut spacerem.
Skoro tylko tyle...
Co to za zespół?
Dobrzy są?
Wymiatają!
Są najlepsi w Hongkongu.
Skoro tak, to musimy tam iść.
Właśnie.
- Tam? - Tak.
Cześć!
Niespodzianka!
- Hej! - Spotkaliśmy się
- przed drzwiami. - Super.
No proszę!
- Jestem ogromna! - Piękna!
- Wybacz spóźnienie. - Mamy wino.
Coś wspaniałego. Dziękuję.
Gdzie David?
Mam złe wieści.
Wyszedł na siłownię,
żeby poćwiczyć,
i coś mu strzeliło w krzyżu.
- Drinka? - Richard miał to samo rok temu.
- Tydzień leżałem na podłodze. - Koszmar.
Przeciwnie. Mogłam dać mu dziecko
i nigdzie się nie ruszali.
Super.
I ty nabaw się kontuzji.
Będziesz częściej w domu.
David jest u kręgarza.
Drinki na balkonie?
- Ja nie mogę. - Pewnie.
Dostaniemy koktajl bezalkoholowy?
Powiedziałam, że nie chcę! Zostaw mnie!
Spokojnie. To dla twojego dobra.
Nie. Przestań. Nie chcę!
Czemu taka jesteś?
Chcę cię chronić.
Cześć.
Rany, ale wulkan.
Co jest?
- Daisy! - Co się dzieje?
Margaret?
- Daisy, przestań! - Margaret!
To dla twojego bezpieczeństwa.
- Przestań! - Daisy, muszę.
- Tato, pomóż mi! - Oszalałaś?
Przestań, Margaret!
Muszę ich chronić.
Przed czym?
O czym ty mówisz?
- Margaret! - Musimy prowadzić dokumentację.
Kochanie.
Już dobrze.
Już w porządku.
Spokojnie.
- Nic ci nie grozi. - Tato.
Mama zrobiła zdjęcia naszym bliznom.
Macie przestronny gabinet.
Można wydzielić pokój dziecięcy.
My tak zrobiłyśmy.
- Przerobiłyśmy gabinet. - Co za osiągnięcie natury,
zwłaszcza że nie macie fiuta.
Richard!
Nie powinnam pytać...
Wiem, o co chcesz spytać. Racja, nie powinnaś.
Po prostu mnie to ciekawi.
Nigdy nie wiadomo,
czy ktoś nie ma dzieci z wyboru, czy może...
Powinno się założyć, że z wyboru.
Nie można rozmawiać o dzieciach?
To jak rozmowa o zainteresowaniach.
Przecież mogę spytać, czy ktoś gra w tenisa...
Albo czy lubi orgie.
Zadałam poważne pytanie!
Jeśli musicie wiedzieć...
Nie było ani tenisa ani orgii.
- Żałuj. - Zapiszę to w kalendarzu.
Nie mogę się z tobą pokazywać.
Przyszła pani Margaret.
Chce z panią pomówić.
Zróbmy to w cztery osoby.
- Czwórka? - Przepraszam.
- Margaret. - Cześć.
Ładnie wyglądasz.
Dziękuję.
- Mam kolację. - Wybacz najście.
Chciałam tylko...
Mówiłaś, że podlewałaś mu kwiaty
i czasami zajmowałaś się jego psem.
Masz jego klucz?
- Margaret. - Masz, tak?
Nie dam ci włamać się do mieszkania zmarłego,
żebyś je przeszukała.
Muszę wiedzieć.
Gdybyś była moją przyjaciółką, pomogłabyś mi.
To niesprawiedliwe.
Zawsze to robisz.
Snujesz teorie.
Tak było z Davidem.
Demonizowałaś go.
Już za to przeprosiłam.
Nie zmienię przeszłości.
Zrozum, że powiedziałam policji tylko to, co chcieli...
Nigdy go nie lubiłaś.
To bez znaczenia.
Siedział wtedy w barze i pił.
Nie porywał twojego syna.
Skłamał w kwestii tego, gdzie był.
Przez to był podejrzanym.
Co mam na to poradzić?
- Nie moja wina, że pił... - Mam tego dość.
Nie będę tu stać i patrzeć, jak niszczysz życie drugiego człowieka,
zwłaszcza gdy nie może się obronić.
Christopher był dobrą osobą.
Jak większość ludzi. Wierzę w to.
Ja też wierzyłam i co się stało?
Chcę tylko znaleźć Gusa.
Nie zależy mi na nikim ani niczym innym.
Ani trochę.
Nie mam na to miejsca.
Wszyscy chcemy znaleźć Gusa.
Ponoć bólu nie można porównywać, ale to nieprawda.
Nawet nie potrafisz wyobrazić sobie mojego bólu
i nigdy nie zrozumiesz, dlaczego coś robię i czuję,
bo nie jesteś matką.
Jest twój.
Hej, spokojnie.
Jest pusta.
No już.
Jedzcie, dzieciaki.
- Chcesz jeszcze trochę? - Nie, dzięki.
Essie, ja otworzę.
Dobrze.
Kto to może być?
Cześć. Dzięki, że przyszłaś.
Dzieci?
Patrzcie, kto tu jest.
Co się dzieje?
O Boże. Kim ona jest?
On. Ma na imię Chauncey.
- Jest wasz. - Co?
Zawsze dobrze mieć psa w rodzinie.
Są lojalne i bronią swoich.
Niczego nie obroni. Jest zbyt słodki!
Cześć, Chauncey.
- Ale słodziak! - Cześć, Chauncey.
...kolacja z motywem.
- Od tygodni nie ma wolnych miejsc. - Wygląda pięknie.
- A lista oczekujących? - Jest lista.
Przepraszam.
- To beza? - Tak.
Baked Alaska.
- Nigdy tego nie jadłam. - Tylko poczekaj.
Wygląda przepysznie.
Nie mogę się doczekać.
- Dziękuję, CK. - Proszę. Smacznego.
- Przeszłaś samą siebie. - Tak.
Jak, u licha, mamy to zjeść?
A tak poważnie, to był fantastyczny wieczór.
Od tak dawna...
Cześć!
Dawno się nie widziałyśmy!
Jesteś w końcu.
Tęskniłam!
Mercy, moi przyjaciele.
Cześć!
Po angielsku.
Po angielsku!
- Napijesz się czegoś? - Jasne.
Zaraz wracam.
Dobra.
Mercy?
Pierwszy raz w Hongkongu?
Mieszkam tu od półtora roku.
- Półtora roku. - Miło mi cię poznać.
Rozmawiałyśmy o jej związku.
Właśnie razem zamieszkały. To takie urocze.
Super!
Zdradzimy jej twoje sekrety!
Mercy. Wszystko gra?
Mercy!
Pięknie pani wygląda.
Dziękuję.
Sam już czeka?
- Tak. - Świetnie.
- Proszę pani? - Tak?
O co chodzi?
Chcę przeprosić za pranie pana Davida.
- Że milczałam. - Rozumiem.
Nie gniewam się.
Proszę pani?
Zawsze jestem po pani stronie.
Dziękuję, Puri.
Doceniam to.
Sam, zawieź mnie do pana Starra.
Słucham?
Nie udawaj. Wiesz, gdzie jest. Zawieź mnie.
Tak jest.
Co? Tak!
Mówię, że jestem wykończony!
Muszę się napić po pracy.
Tak?
Cześć, umma.
Wybacz. Miałam oddzwonić.
Jesteś chora?
Bo tak brzmisz.
Zmęczona.
Dużo pracuję.
Mam nadzieję, że dobrze ci płacą.
Nigdy nie masz czasu, żeby zadzwonić.
Nigdy nie odbierasz.
Teraz dzwonię.
Nawet nie zaprosiłaś mnie do Hongkongu.
Sprawiasz matce przykrość.
Przyjedź. Chcę cię zobaczyć.
Ojciec kazał ci to powiedzieć?
Wiem, że z tobą rozmawia.
Nie rozmawia z matką swojego dziecka, ale z córką...
To mój pomysł.
Ja też mogę być zajęta.
Każdy ciągle czegoś ode mnie chce.
Za to nikt nie pyta, czego ja potrzebuję.
Czego potrzebujesz?
To nieistotne.
Dobrze. Muszę kończyć.
Znajomi czekają.
Masz znajomych?
Ilu?
Wielu!
Nawet nie zliczę.
Cieszę się.
Nie jesteś samotna jak twoja matka.
Dobrze, muszę kończyć.
Rozłączam się.
W porządku.
Dostanę pinot noir?
Znalazłaś mnie.
Ominęła cię kolacja.
Działo się.
Ten seksista Richard gadał o orgiach i wypił całe wino.
Przepraszam za tego SMS-a.
I za wszystko.
Myślę, że panikujesz.
Oboje panikujemy.
Nie chcę, by któreś z nas popełniło więcej błędów.
Nie mogę bez ciebie żyć.
I nie chcę.
Nie wiem, co bym zrobiła, gdybym...
nie mogła wymieniać z tobą spojrzeń podczas kolacji.
Mieliśmy plan.
Bez ciebie go nie zrealizuję.
Bo już nie mamy żadnego planu.
Możemy dalej starać się o dziecko.
Szkoda, że nie powiedziałaś tego rok temu.
Nie sądzę, by którekolwiek z nas było teraz w stanie zostać rodzicem.
Nie chcę cię stracić.
A ja ciebie.
Obiecaj, że nie pozwolisz mi umrzeć samotnie,
w towarzystwie kwiatka naszego zmarłego sąsiada.
I Puri.
Kwiat doniczkowy i Puri.
Ja pierdolę.
Tęskniłem, wiesz?
Przepraszam.
Za cały ostatni rok.
Nie dajmy się temu.
Ostatnio czułem, że nie możemy porozmawiać.
A chciałbym...
Co?
Przepraszam. Na kieliszku jest szminka, nie moja.
Przewrócił oczami. Widziałeś?
Obraziłabym się, gdyby to nie była taka dziura.
Niewiarygodne!
Chyba nie sądzisz,
że będę pić z kieliszka ubrudzonego szminką.
Skoro to taka dziura, po co przyszłaś?
A ja jestem zwykłym śmieciem.
O czym ty mówisz?
To był żart.
Przestań mnie ratować.
Nie potrzebuję tego.
Chcę uratować nasze małżeństwo.
Tylko ja?
Jeszcze raz to samo.
Musi tu być.
Clarke!
Wiedziałam!
On tam był. W Tajlandii.
Na tej samej plaży!
Czyj to pies?
Co...
Co się dzieje?
Detektyw Chang ma...
Proszę usiąść.
Chodź, skarbie.
Detektywi ze stałego lądu
znaleźli ciało pasujące do opisu Gusa.
Muszą państwo je zidentyfikować.
Znajduje się w kostnicy w Shenzen.
Rano się z państwem skontaktujemy.
Wiem, że to dla państwa trudne,
POZDROWIENIA Z TAJLANDII
ale proszę przyjechać pod ten adres.
Zadzwonimy rano.
Margaret.
Przykro mi.
Niestety to wszystko.
SZKODA, ŻE CIĘ TU NIE MA!
CHRISTOPHER MURRAY APARTAMENTY NA WZGÓRZU
SZKODA, ŻE CIĘ TU NIE MA! CAŁUJĘ, JENNY
Hej! Wróciłaś?
Spójrz na niego! Jest pijany!
Zasrany obcokrajowiec! Śmierdzi!
Zwymiotowałem na ciebie?
Trochę.
Przepraszam.
Wybacz.
Dobranoc, David.
Dobranoc, Mercy.
Clarke, pora na nas.
Tato?
Tak, kochanie?
Przeprosisz ode mnie mamę?
Śpij już, dobrze?
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska