Unha doutora admirada na comunidade
atropelou un grupo de peóns no mercado local.
Morreron tres persoas.
Tras longas xornadas, antes de conducir
adoitaba durmir.
Ese día, non o fixo.
Ía ó aniversario
da súa filla e quedou durmida ó volante.
Non chegou á festa. Non volveu celebrar
o aniversario da súa filla.
Ese día comezou outro aniversario.
Unha celebración indesexable.
Tres pilotos voaban nunha pequena aeronave preto dun remonte.
Unha mesta néboa dificultaba a visión.
Non viron o remonte transportando os esquiadores
e á dereita cortou o cable de aceiro.
O teleférico caeu dende 80 metros
matando no acto os 20 ocupantes.
Logo, un dos pilotos tentou falar coas familias.
Ninguén lle colleu o teléfono.
Un neno mancou o seu irmán xemelgo
na vértebra C7, paralizándoo do pescozo para baixo.
Malia as advertencias da nai,
os rapaces seguiron xogando coma sempre.
A mesa sobre a que caeu sempre estivera alí.
Dende ese día, a vida dos xemelgos
xa non foi a mesma.
Estas historias céntranse na vítima.
Non se menciona a persoa responsable da desgraza.
Ninguén quere coñecer o neno que paralizou ó seu irmán.
Nin a condutora durmida.
Nin os pilotos que cortaron o cable.
Pero eu quero saber dos responsables...
Todo pasou tan rápido.
Quero saber da xente que causou as traxedias.
A xente coma min.
Perdoáronnos?
Seguiron adiante?
Non pasa un momento no que non pense no que fixen.
Ningún momento no que non pense en ti.
Que estarás facendo,
como estarás,
como che vai na vida
cando eu a esmaguei desta maneira.
OS EXPATRIADOS
Falei coa florista antes. As flores están listas
e entregaranas pola mañá sempre que haxa alguén
para recibilos.
Preguntou se podiamos colgar a pancarta?
Si. Podemos, sempre que deixemos as saídas libres.
Xenial.
Aquí ten o menú para que o revise.
Suponse que Anthony é o mellor.
Podo saber que a trouxo a Hong Kong?
A empresa do meu marido ascendeuno aquí. Moi típico.
Vostede traballa?
Traballaba, traballo.
Non o parece?
Perdón... non quería dicir que...
Tranquila. É un tema complexo.
Dedícome ó paisaxismo.
Deseño xardíns para a xente.
Aquí é complicado. Ninguén ten xardín.
Xa, isto é Hong Kong.
Que feitiño.
Teño un sobriño da mesma idade que non me para quieto.
Que lle parece?
É un bo rapaz.
Refírome ó menú.
- Está ben. - Acabastes? Quero marchar.
Case. Só quedan un par de cousas.
- Só un pouco máis, rula. - Vaia, a súa filla é espectacular.
É pintadiña a vostede. Ten máis fillos?
Margaret?
- Ten a lista definitiva de invitados? - Claro que si.
Non a teño impresa, pero mírea no iPad.
Estes son os confirmados.
Ás veces algún falla, pero non creo que pase.
É moita xente.
Tiña que ver a voda que fixemos a semana pasada.
Veu media cidade.
Dar unha gran festa intimida,
pero o meu equipo axudaralles no que precisen.
Organizamos moitas festas.
Créame, está no mellor local da cidade.
Sempre é mellor ter moita xente.
Se son poucos, queda algo triste.
O 50 aniversario do seu home merece unha boa festa.
Cando remate de organizalo todo
seguro que o pasa moi ben.
- Iso espero. - Vai ser unha festa fermosa.
- É hora de marchar. - Vale.
Veña, Daisy.
Que debuxo tan bonito.
Esta es ti, a túa irmá e a túa nai, non?
Quen é este?
É Gus.
- Quen é Gus? - Daisy, vamos.
Temos que marchar.
Grazas.
- Claro. - Vamos.
Adeus.
- Xa o sei, pero non che podo axudar. - Por que non?
Porque é o teu proxecto.
Tía Hilary! Terma da porta.
- Terma da porta! - Agarda, non corras.
Rapaces! Que vos dixen...?
¿Recibistes...
a invitación para o aniversario de Clarke?
Si. Non podemos ir. Temos... outros plans.
Pero felicítao da miña parte.
Entendo.
Sei que as cousas non...
É só que...
Sería xenial se viñésedes.
Falareino con David.
- Xa estamos aquí. - Ola, Essie.
- Ola. - Ola.
- Ola, Essie. - Avós.
Señora, perdoe, acaban de chegar. Ía...
- Tanto ten. - Avó!
Pensei que pasariades o día descansando no hotel.
- Queriamos ver os nenos. - E o tío Peter?
- Está durmido, ten jet lag. - Morro coa fame.
AUSTRALIA ÁREA DE BUSCA
Fixen macedonia.
- Manga. - Xenial!
Espera. Lavade as mans.
Teñen que lavar as mans ó chegar.
- Si, señora. - Grazas, Essie.
Como lle deixas ver algo tan horroroso?
Está obsesionada coas noticias. Non hai que facerlle.
Jing, andáchesme coas cuncas?
Púxenas no armario. Ten máis sentido que estean alí.
Non sei se a festa é boa idea.
- É moi triste. - Xa.
Só queremos que todo pareza normal.
A vosa vida xa non é normal.
- Non comas toda. - Por que finxir?
Xogamos a algo?
- Xoguemos. - Pero estamos coa tele.
Podo tomar un batido de chocolate?
Si, claro.
- Philip? - Si?
Quen...?
Quen é o do debuxo?
É Xesús.
Xesús? Por que o debuxas?
Non quero que o volvas debuxar.
Vale, mamá.
Ei, ruliño. Ven.
Quérote moito.
Sábelo, non?
Eu tamén te quero.
Vai polo batido.
Grazas, mamá.
"Que o señor vos bendiga e vos protexa cada día.
- Que o Señor sexa convosco." - E contigo.
"Bendito sexa o Señor que nos perdoa."
"Señor, ten piedade de nós."
Coma unha galiña, Deus abéiranos baixo as súas ás.
Deus todopoderoso, que no teu amor por nós
enviaches o teu fillo Xesús,
e cando chegou á terra era totalmente humano.
Loitou coma todos nós.
Sentiu a dor e o medo.
- Fuches unha nena mala, non si? - Fun moi, moi mala.
- Mereces un castigo. - Merézoo. Dáme.
- Como dis? - Dáme, por favor, Dirk.
Máis forte. Veña, dáme forte.
Adeus, Bunny.
- Dixen "adeus". - Vale.
Que clase de nome é "Dirk"?
É un nome de branco.
Como Chet, Tucker, Skeet ou David.
Os coreanos tamén teñen nomes raros.
- Como Uri, Yuki ou Suki. - Eses son nomes xaponeses.
Pois coñezo unha coreana chamada Suki.
Seguro que si.
Vale.
Vémonos, Dirk.
Canto?
Sesenta.
Toma.
Grazas.
Este bus vai a Temple Street?
Déixao estar. Baixemos na seguinte.
Collemos o bus que non era?
Non o creo.
Rapaza.
Este bus para en Temple Street?
Son coreana.
Para alí?
É coreana.
Coreana?
Non fala cantonés?
Creo que non.
Dixo que é coreana.
Ei, Puri.
Colliches a roupa na tinturería?
Precísoa para a festa.
Vai ir Sam por ela.
Vale, e Puri...
- Leva moito ladrando o can? - Si, señora.
Leva así todo o día.
Grazas.
Mercy! Pensei que non podías vir. Senta.
Grazas.
Rapazas, coñecedes a Mercy?
Ola, son Lucia. Non te coñecía.
- Boas. - Mercy, a que te dedicas?
Son amiga de Philena.
E tamén fago outras moitas cousas.
Escribín no Hong Kong Post.
Despois fun azafata, pero o xefe era un baboso e deixeino.
Tamén lle dei clases a un neno,
pero a nai botoume. Agora traballo
- en cátering, entón... - Que... ecléctico.
- Queres champaña? - De feito, traeríame French 75?
- Claro. - Ceos, adoro o French 75.
Que boa idea.
- Iso leva champaña? - E xenebra e limón.
Vaia, soa fantástico. Podo tomar eu tamén un?
- Claro. - Grazas.
- Que sexan tres. - Vale.
Grazas.
- Como sabes tanto de cócteles? - Pois...
- Esta na universidade bebía de todo. - Bebiamos as dúas.
Ti tes mellores anécdotas.
- Xa. Algo escoitei. Ti... - Non!
- Non o contei. - O que?
- Philena! - Que?
Axúdoche eu.
Estás emocionada pola festa?
Supoño.
Tenta pasalo ben, vale?
- Fágoche dúas trenzas? - Non teño seis anos.
Vou poñer o diadema novo.
Vale.
Vaia. Bonito vestido.
Como te sentes?
Vello.
Pois estás guapo.
Estás ben?
Cres que teus pais teñen razón?
Sobre a festa.
Tiñamos que esperar?
O doutor dixo que gozásemos da vida.
Non? É o que nos queda.
Pouco a pouco.
Non o vexas como unha traizón a Gus...
- Mamá! Para! - Basta! Mamá!
- Mamá! - Para!
- Nunca me deixa ver o que quero. - Para!
Phil, ruliño, vístete. Imos chegar tarde. Trae.
Pero eu xa estou lista!
Xa é estresante abondo.
Estábao vendo. Non atoparon o avión.
Vale, veña. Vamos.
Pero vano encontrar, non?
Non o sei, estano buscando. Atoparano, veña.
Non podo ir. Teño que traballar.
Non busques o seu Instagram.
Non! Si, ti tamén o fixeches.
- As redes sociais. - É unha tolada.
- Que tola. - Non.
- Desculpa, quen é Dirk? - É un nome falso.
Un chiste entre nós.
Espera, quen é ese rapaz?
- Dirk? - Como se chama?
- É un tipo. - Branco? Seguro que ten cartos.
Non sexas hipócrita, Shellac. Tes saído con brancos.
Tiven unhas citas, é diferente.
Non imos en serio. Pasámolo ben.
- Vale. - Perdoade, teño que marchar.
- Xa? - Non podo facer esperar a Dirk.
Mercy! Non podo crer que non me digas quen é!
Xa pode estar ben!
Crédeme.
Chámote despois! Quero sabelo todo!
É tan raro que nunca falase del.
Quen será?
Que miras?
O can de Christopher non para de ladrar.
Merda.
- Ei, que fas? - Vas ir así?
Que ten de malo?
É tarde para preocuparme polo que pensan de min.
Ninguén pensa nada de ti.
Que?
A tipa do 304 mirándome outra vez.
Tilda?
Estás paranoico.
- Como foi o teu día libre? - Que día libre?
Traballei sete días seguidos, sen contar hoxe.
Dóeme todo o corpo.
Tomei unhas copas que me custaron
- todo un xornal... - Fáltalle caviar.
- Oído. - Vale.
Tartar?
Tartar de salmón?
- Tartar de salmón? - Ola?
Ola, que é?
Tartar de salmón.
Sabes se o pan de abaixo ten glute?
É un crocante de wonton.. . Si, está feito con fariña.
Seguro que queres ir?
Non o sei. O que che fixo Margaret foi unha putada.
Pero estabamos moi unidas e agora non podemos nin vernos.
Non paga a pena. Viven no mesmo sitio.
Estou cansa de evitalos sempre.
Que?
Atufas a alcohol.
Bebín unha cervexa.
Imos de festa. Comecei con vantaxe.
Prometiches parar, David.
Se non bebeses aquela noite, igual...
- Igual que? - Só digo que se non mentises
sobre onde estabas, se o contases...
É culpa miña, logo?
Claro que non. Só que...
Morra o conto, vale? Non quero discutir.
Tes razón. Estou farto de mentir.
Xa non podo máis.
- Sam, podes parar o coche? - Que fas?
- Sam, para o coche. - Non pares, Sam.
Déixame saír. Non podo máis.
- Que dis? - Por favor, Sam. Rógocho.
- Podes parar o coche? - Sam, non.
- Para! - Non fagas isto.
E a festa que? Esperan por nós.
Que fas? Non pares!
David, non me fagas ir soa.
Pois non vaias.
Vou un pouco e véxote despois na casa, vale?
Agarda... a onde vas? A que hora volves?
- Feliz aniversario. - Grazas por vir.
Grazas.
Morro coa fame.
- Queres comer máis? - A comida é noxenta.
Non o é, mamá.
O único comestible é o cóctel de gambas.
Lembras a comida do noso 25 aniversario?
Estaba deliciosa. A mellor.
Se volvésedes á casa para dar a festa
- poderiades facelo con ese cátering. - Basta.
- Non digo que vos mudedes. - Pero é o que querías dicir.
Se o quixese dicir, dicíavolo.
- Xa bastante o dixeches, Jing. - Rula.
Rapaces, por favor...
Non vin dende Filadelfia para oírvos discutir.
- Podedes non discutir? - Xa o falaremos na casa.
Non hai nada que falar. Non marcharemos de Hong Kong.
- Que noxo. - Pois non o comas.
- Teño moita fame. - Imos buscar cóctel de gambas.
Non para.
Creo que con todo o que pasou, só queren que os rapaces volvan á casa.
- Volver á normalidade. - Esta é a súa casa.
Perdón, Peter. Non quería falarche así.
Tanto ten. Marcho...
buscar cóctel de gambas.
Só estarán aquí un par de días.
Non pasa nada. Non é por eles...
- Os rapaces estano a pasar ben. - Si.
Estás ben?
Si, estou ben.
- Non quito o debuxo da cabeza. - É só un debuxo.
Non sei por que pensou en Xesús. Non somos crentes.
- Ó mellor díxollo Brian. - Os Mahoney? Son budistas.
Igual foi outro amigo. Puido ser calquera.
Que máis dá?
Non sei por que teimas niso agora.
Estamos de festa cos amigos.
- Tes razón. Perdoa. - Non pasa nada.
Ei, podes intentar pasalo ben?
Si, prométocho.
Quérote. Vale.
Moi ben.
- Vés directa do traballo? - Como?
Non! É que...
Púxenme nerviosa vestíndome.
Non sabía como sería.
Se ía ser unha celebración ou o que.
É un aniversario.
Xa... xa me entendes.
Mira. Aí está.
Non sei como é quen de estar tan enteira.
Se me pasase a min algo así...
Morría.
Estamos en 2014. Como puideron perder un avión?
O océano é enorme.
- Empanadillas? - Non.
Arrepía pensar que se pode desaparecer así.
Desculpa.
Perdoa? Que é iso? Está ben, grazas.
É batido?
Podo tomar máis?
FELIZ 50 ANIVERSARIO, CLARKE
Margaret? Pregúntome se...
Margaret? Ola.
Moitas grazas por invitarme á festa... Margaret!
Veña.
Aquí estás. Tes máis deses... como lle chaman?
Viches a Margaret?
Mercy?
Margaret! Aí estás.
- Margaret? - Por que veu?
Quen?
Mercy. Que fai ela aquí?
- Viñeron todos. - Non.
Non é unha amiga. Non...
Tes que subir ó escenario.
Clarke necesítate.
Dáme iso.
Grazas por vir.
Significa moito para nós.
Sabemos que non nos vemos tanto...
Mesmo pode ser raro estarmos de celebración, pero...
Pero máis que celebrar a miña vellez...
queriamos aproveitar a ocasión...
para darvos as grazas a todos
por apoiarnos este ano...
despois da que foi, e seguramente será, a peor época das nosas vidas.
- A pobre parece ida. - Seguro que vai medicada.
Hai centos de casos como o dela.
Se o seu tivo tanta repercusión
é porque son moi fotoxénicos.
A ver, ninguén o quere dicir, pero todos o sabemos.
- Vou marchar. - Como? Xa?
Cústame vela así.
As flores significaron moito.
Non sei por que seguen aquí.
Deberían volver á casa.
Horrible. Merda.
Perdón.
A vida tornouse irrecoñecible.
Só queda por dicir...
Gus, querémoste.
Botámoste moito de menos.
Alá onde esteas.
Grazas.
Feliz aniversario.
- Vina. Está aquí. - A quen?
- Mercy! Está aquí. - Pero que dis? Veña, vamos.
Por que nos fai isto? Por que?
Vale. Está ben. Reláxate. Non bebas máis. Tranquila.
- Non é o champaña. - Vale, senta.
- Senta. - Clarke.
- Está na festa. - Rula, non está aquí.
- Vina... non estou tola. - Non está aquí.
Margaret!
Que fas aquí?
Como di?
Está ben, veña, Margaret.
Desculpádenos.
Olivia: non o vas crer. A Margaret fóiselle.
Olivia: Asaltou a unha camareira!
- Non ten sentido. - Mamá!
- Que fai aquí? - Basta!
Sei que non ten sentido, Jing, pero vina. Vina, vale?
Estaba aquí.
Margaret?
Hilary!
Vai todo ben?
Estás aquí. Pensei que non virías.
Si, só vin...
Imos para a casa. Pídesnos un taxi?
Levade o coche, imos nós en taxi.
- Non, vai con eles. - Non.
Podo ir contigo?
Claro.
Estás segura?
- Si, ide. - Sam está fóra.
Vamos.
Vina. Seino.
Vina. Ou non? Non?
Meu Deus!
Cres que estou perdendo a cabeza?
Ei, non.
- Cres que estou tola? - Non.
- Que? - Asaltaches a unha camareira?
- Perdón. - Si, no medio da festa.
- Ó mellor teño alucinacións. - Non.
Ei.
Ninguén debería pasar polo que estás pasando.
Teño fame.
- A comida daba noxo. - Era terrible.
Non o quixen dicir. Síntoo.
- Era moi mala. Non comín nada. - Eu un pan.
Cando viñemos por última vez? Foi cun tío?
- Non, eu creo que si. - Non, foi despois daquela...
Do que?
O día da exposición de Cecily Brown.
Esa foi a última vez?
Santo ceo. Tes razón. Hai moitísimo.
Seino.
Lembras aquel rapaz branco que nos seguía?
- Estaba toliño por ti. - Non.
- Veña. Ti... - Seguíache coma un cadeliño.
Pero se era un meniño. Parecíase a Ryan Gosling.
Que bos recordos.
Que pasa?
O meu matrimonio morreu.
Síntoo.
Imaxínaste vivindo unha vida completamente diferente?
Ser unha persoa distinta.
Constantemente.
Quero a miña familia, pero teño esta pulsión de abandonalos.
Teño un piso en Kowloon.
Ás veces quero estar soa, sabes?
Non ser a muller de alguén, a nai de alguén.
Non estar atravesada pola traxedia
e non pensar que son a nai de dous fillos, no lugar de tres.
Sempre serás súa nai, Margaret.
Amei e o meu amor era etéreo.
Axiña resultou que tiña o corazón de cristal.
Cantabas isto no karaoke.
Cantaba.
E espíaste.
Amei e o meu amor era divino.
Axiña resultou que perdía a cabeza.
Todo parecía real, pero estaba cega.
Desconfiei moito e o amor marchou.
Namentres...
Vamos.
O que acho é agradable e síntome ben.
O amor é confuso. A cabeza non para.
Se temo perderte, non está ben
que me tentes así.
Que foi?
Que pasou?
Que?
Lévame ó mercado.
Por favor.
É hora de marchar.
Vale.
- Que pasou? - Non o sei.
Hil...
- Que? - Margaret, tranquila.
- Son os meus fillos? - Para!
Queda aquí.
Vou ver que pasa.
- Que foi? Pasou algo? - Foi o meu veciño.
Atopárono no seu apartamento. Está morto.
Grazas ó ceo.
Grazas por vir hoxe.
Sei que loitabas pola túa relación,
pero ningún matrimonio pode sosterse en mentiras
coma as de David.
Cres que o sabes todo, Margaret, pero non é así.
Señora, é vostede? Precisa algo?
Non. Grazas, Puri.
Chegou David?
Non, señora.
Vale, grazas. Volve durmir.
Vale, señora.
Fixéchelo?
Non.
Todo isto semella...
Non podo crer que morrese...
Era vello, non?
Eu...
Non quixen preguntar, foi unha gran noite.
Onde fostes? Debería traerte eu á casa.
Por que non chamaches?
Philip?
Phil, que fas?
Subtítulos: Darío Vázquez Filgueira
Supervisora creativa: Darío Vázquez Filgueira