SERIAL NETFLIX
Leni! Musimy się ratować i wynieść stąd tatę.
Taty już nie ma. Zostałyśmy tylko my.
Jak zawsze. Na zawsze we dwie.
Złożyłyśmy obietnicę, prawda?
Proszę tylko, byś jej dotrzymała.
Leni!
Gina!
Szlag.
Otwórz się.
No dalej.
Cholera.
Co to?
Nie wiem.
Ktoś tu jest.
Nikogo tu nie ma.
- Sprawdzić? - Proszę.
Gina!
Gina, stój! Proszę!
Leni! Jesteś cała?
Gdzie Victor? Co się stało?
Co się stało, Leni?
Tu Jack Beck.
Nasz dom się pali. River Bend Road 105.
Spieszcie się.
Gina, daj spokój!
Boże!
Kurwa.
Gina!
Daj spokój, już po wszystkim!
Jack, widziałeś Victora?
Nie. Próbowałem wejść, ale cały dom stał już w płomieniach.
Opanują pożar.
Znajdą przyczynę.
Mówisz, że obie odjechały konno?
- Tak. - W którą stronę?
Do lasu.
Może tym razem im pozwólmy.
Sam nie wiem.
One…
Toną po szyję w kłopotach.
To prawda, mój drogi. To prawda.
Uważaj na sumaka!
Wiesz, że jesteśmy uczulone.
Mattie też.
Używam sody oczyszczonej, jak mama.
Pamiętasz?
Zasycha i odpada. Wszędzie zostawia ślad.
Mam plan, który zadziała.
Zadziała i wrócimy do dawnego życia.
Nie z Jackiem i tak dalej.
To całkiem spieprzyłyśmy.
Zacznijmy od nowa, dobrze?
Obie możemy opuścić Mount Echo.
To świetny pomysł. Możesz być, kim zechcesz.
Jak ci się to podoba?
Dobrze. Teraz razem.
No już, Gina! To koniec!
Gina!
Pokaż się, Gina!
Gina?
Wyjdź z wody.
Nie masz dokąd pójść.
Wróć do domu!
Nie mam domu.
Ja nim jestem.
Pochłonęłaś mnie.
A teraz mnie utraciłaś.
Na zawsze.
Leni.
Chciałam cię tylko chronić po tamtej nocy.
Jakiej nocy?
Jakiej nocy, Leni?
Gina!
Leni!
Zabił mamę. Nigdy ci nie powiedziałam.
Nie, Leni. To nie tak.
Widziałam.
Oni…
Pamiętasz kwitnące jabłonie, prawda?
Zaplanowali to. Wspólnie.
Ona tego chciała.
Widziałam.
Nie. Posłuchaj.
Tamtej wiosny jej się pogorszyło. Uwielbiała kwitnącą jabłoń.
Pomogę ci.
Chodź.
Mylisz się.
Nie.
Źle to zrozumiałaś. Ona tego chciała.
Nieprawda.
Nie tak to wyglądało.
Ona tego chciała.
Widziałaś płatki jabłoni?
To dowód.
To dowód, Leni. Oni to zaplanowali.
Dlatego tak mu zależało, by mi to powiedzieć.
Nie mogłyśmy przy tym być,
bo byłyśmy za małe, by to zrozumieć.
Byłyśmy dziećmi!
Nie.
Chciał nas chronić, tak jak ty mnie,
ale wszystko się spieprzyło!
Bo ten sekret…
Jedyne, w co wierzyłaś, a co było nieprawdą…
Od tego się zaczęło.
Zostałam Złą Giną.
Tata myślał, że to ja to widziałam.
Nie.
Nie rozumiesz. Musiałam nas chronić!
Zawsze nas chronię.
Próbuję ci pomóc.
Obiecuję, że nie będę już miała przed tobą tajemnic.
Tylko wróć do mnie, dobrze?
Żebyśmy mogły być razem.
Jak zawsze.
Nie.
Nie!
Mój dziadziuś zwykł mawiać:
„Niektórych kłopoty trzymają się jak rzep psiego ogona”.
To samo powiedziałabym o nich.
Słusznie.
Zaraz wracam.
- Jack? - Tak?
Widziałeś to już kiedyś?
Tak. Nosiły je, kiedy były małe. Czemu pytasz?
Nieważne.
Paula. Pora zarządzić poszukiwania.
SŁUŻBY RATOWNICZE
Spojrzałaś w dół i jej nie było?
Nie wypłynęła albo…
Nie. Nic.
STRAŻ LEŚNA
Nie wierzysz mi.
Bo to wygodna wymówka.
Jak to?
Leni, nie mogę potwierdzić tego, co mi właśnie powiedziałaś.
Że Gina przyznała się do zabicia Dylana.
Że twój tata zmarł na serce, zanim wybuchł pożar.
Sprawę komplikuje to, że się zamieniałyście.
To ona była niezrównoważona czy ty?
Myślisz, że nie żyje?
Myślę tylko, że chciała stąd uciec.
I w końcu to zrobiła.
Spotkam się rano z tobą i twoim adwokatem.
Co się stało?
- Szeryf cię nie znalazła? - Znalazła.
Podejrzewają samobójstwo. Nie wierzę.
Próbowałam ją powstrzymać.
- Spadła z wodospadu. - Tak.
Dlaczego? Co zrobiłaś?
Nie popchnęłam jej. Chryste!
Nie o to mi chodziło. Pytam tylko, co się stało.
Pojechałam za nią do lasu.
Powiedziałam, że ją kocham.
Nie słuchała.
Coś w niej pękło.
Żadna miłość tego nie uleczy.
Obie nosicie w sobie głęboką ranę.
A ty…
Wiedziałeś przez te wszystkie lata.
I nic nie powiedziałeś?
Myślałem, że postępuję słusznie.
Byłem dostępny, wyrozumiały, kochający.
Obserwowałeś, osądzałeś, grałeś do wtóru.
Dla ciebie to była gra?
Bo dla mnie nie. Dla mnie to życie.
Dwa życia.
Tak.
A teraz?
Myślisz, że nie żyje?
Nie wiem.
Chyba bym wiedziała.
Nie wiedziałabym?
Prześladują mnie dwie wizje.
W pierwszej widzę… jej ciało.
Gdzieś na brzegu rzeki, w ciemnościach.
Które czeka…
Według drugiej wizji jest w autobusie.
Albo w samolocie. I…
Jest szczęśliwa.
Ale w obu przypadkach nie mogę z nią porozmawiać.
Nie mogę jej dotknąć. Usłyszeć jej głosu.
Odeszła. Bez pożegnania czy jakiegokolwiek… porozumienia.
To pozostało… niedokończone.
Jesteś nią.
I nie jesteś.
Kurwa.
Tak mi przykro, Charlie.
Nigdy nie osądzałem.
Obserwowałem.
Grałem do wtóru.
Nie osądzałem.
Kochałem was obie.
Ja też cię kocham.
BIURO SZERYFA HRABSTWA EASTON
- Paula! - Tak?
Możesz wyciągnąć akta tej sprawy pożaru kościoła?
Wszystkie?
Wrzucę popcorn do mikrofali.
To ci doda animuszu, nie?
Mogę spytać po co?
Powolutku coś zaczyna mi świtać.
Muszę przestać myśleć o nich jak o dwóch osobach
i traktować je jak jedną.
Cokolwiek zrobiła Gina, równie dobrze mogła zrobić Leni.
Jak to udowodnić?
Leni mówi, że tamtej nocy nie było jej w kościele.
Potrzebuję więc namacalnego dowodu, że jednak tam była
i że wznieciła pożar.
Ta dobra siostra.
Zaraz sprawdzę.
DOWÓD
Dobrej nocy.
Dobranoc.
Floss postawi ci zarzut zabójstwa pierwszego stopnia,
jeśli chodzi o Dylana.
To sprawka Giny.
To przesłanka do uzasadnionej wątpliwości, jeśli zmylimy ławników, ale…
Co?
Znam Floss od dawna.
Oboje ją znamy.
Nie wszczyna walki, jeśli nie ma pewności, że wygra.
Więc muszę spytać. Jest jeszcze coś?
Nie.
Tylko te zamiany…
Ludzie wezmą nas za wredne oszustki,
ale to nie tak.
Nie miałyśmy z tego korzyści kryminalnych.
Ale pod względem moralnym nie prezentuje się to najlepiej.
No tak.
Gdyby zamykali w więzieniu za błędy moralne,
nie byłoby komu zasiadać w ławie przysięgłych. Nie martwmy się.
Zobaczmy najpierw, co ma do powiedzenia.
Zgaduję, że po wstępnej rozprawie
każą ci oddać paszport i codziennie się zgłaszać.
Także cię uprzedzam.
Jeszcze jedno. Jack i Mattie.
Specjalizuję się w prawie kryminalnym.
Mogę cię skierować do dobrego prawnika rozwodowego.
Myślisz, że zatrzyma Mattie?
Nie chcę zgadywać.
Kondolencje z powodu taty.
Victor był dobrym człowiekiem. Co za tragedia.
Tak.
- Dziękuję. - Do usług.
Co ona tu robi? Mieli ją aresztować.
Słyszałaś, że spaliła jego dom?
- Usłyszy cię. - I co z tego?
Dziękuję, że przyszłaś.
Mówiłaś, że to coś ważnego.
Nie powinnam tu być, ale…
czuję, jakbym miała z tobą więź.
Sama nie wiem czemu, ale ty…
A raczej Gina…
Wasza cała rodzina…
Tylko wy byliście dla mnie mili, gdy tu zamieszkałam.
I to nie w wymuszony sposób. Ale szczerze.
Nie uważam, że jesteście złe.
Oto co chcę powiedzieć.
Spotkała was w życiu niesprawiedliwość
i znam to uczucie.
Posłuchaj, Floss czegoś szuka.
Dowodu, który pomoże oskarżyć cię o wywołanie pożaru w kościele.
Czemu jej na tym zależy?
To było wieki temu.
Zamierza postawić ci więcej zarzutów.
Co to?
Chcę ci pomóc.
Wyjęłam to z pudła z dowodami.
Floss tego nie widziała,
ale było w spisie dowodów,
więc tę stronę też usunęłam.
To ją spowolni,
ale w końcu znajdzie kopię cyfrową i dowie się, że tego brakuje.
Wie, że pokazałam to pudełko twojej siostrze,
i uzna, że twoja siostra to wzięła, by cię chronić.
Narobisz sobie kłopotów.
To drobne naruszenie.
Zdaje się.
Dziękuję.
Szczerze.
Pani szeryf, połknęła haczyk. Właśnie wyszła.
Obstawiamy przód. Nie ma jej. Pearson, słyszysz?
Tyłem też nie wyszła. Odbiór.
Do diabła! Do wszystkich jednostek, znajdźcie ją!
Gęsiego!
Powoli!
Mattie!
Podejdź tu.
Hej, skarbie.
Tatuś nie pozwala mi z tobą rozmawiać.
Wiem. Ale tylko ten jeden raz.
Kiedy byłam w twoim wieku,
mama musiała nas zostawić.
Muszę zrobić to samo.
Dokąd pójdziesz?
Muszę coś sobie poukładać.
Chcę tylko powiedzieć, że bardzo cię kocham, skarbie.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
- Kiedyś… - Mattie!
Chodź! Trisha złapała pisklaka!
Zaraz przyjdę.
Dobrze?
Kocham cię i będę cię widzieć.
Nieważne, gdzie będę.
Już idę!
Chryste. Co się dzieje?
- Jest Leni? - Jasne, że nie.
Na pewno? Nie ukrywa się?
Co się dzieje? Leni już tu nie mieszka.
W hotelu też jej nie było.
Musimy ją znaleźć natychmiast.
Tu jej nie ma.
Sprawdźcie na górze! A w stajni?
Byłem tam, ale nie widziałem jej
od zeszłej nocy.
Pytałaś Erniego? To jej adwokat, może on coś wie.
Była u niego wcześniej, ale teraz nie odbiera.
Moich telefonów też. Spróbuj.
Leni, to ja. Oddzwoń.
Widać, że coś zwietrzyłaś. Pomogę ci. Zadzwoń.
Lwy.
Tak?
Są twoje czy…
Nie, Leni.
Mama mówiła na nią Leni jak Lew.
LOTNISKO MIĘDZYNARODOWE
Proszę.
- Witam. - Dzień dobry.
Paszport albo dowód tożsamości?
Tak.
- Dokąd się wybieramy? - Do Australii.
- Wystrzałowo! - Tak?
Nie wiem. Widziałam na plakatach.
No dobrze, Kiro.
Cały dzień tak szwankuje.
Masz może prawo jazdy, kartę Global Entry albo coś w tym rodzaju?
Nie. Myślałam, że paszport wystarczy.
Przeszło. W porządku.
Życzę miłego lotu.
Dziękuję.
Chwileczkę.
Nie odprawiałam cię wczoraj?
Nie.
Wyglądasz jak kobieta, która była tu wczoraj rano.
Naprawdę? Dokąd poleciała?
Chyba do Kansas.
Kansas… Nie. To nie ja.
Podobno każdy ma bliźniaka.
- Serio? - Tak.
Oby moja miała lepszą pracę.
Miłego lotu.
Proszę.
„Dylan symbolizował nasze pragnienia,
powrót do Edenu.
Do krainy złudzeń.
Mit wiecznego powrotu.
Ale w życiu doczesnym nikt nie ma pojedynczej przeszłości.
Jedynej, prawdziwej historii.
Tamtego dnia przy wodospadzie bliźniacza więź Giny i Leny przepadła.
Wraz z ułudą, że potrafimy kogoś poznać do końca.
Że istnieje ktoś, kto uwolni nas
od fundamentalnej samotności, jaka jest w nas
i w każdym innym.
Stanowimy oddzielne wyspy.
Intymność to coś, co sobie wmawiamy.
Słowami Platona, jesteśmy skazani na wieczne poszukiwanie drugiej połówki.
Ufał, że potrafimy ją odnaleźć i tym samym uleczyć rany,
które pozostały w nas po rozdzieleniu na początku stworzenia.
LENI I GINA
Ale mit Platona był nie czym innym
jak mitem.
Fikcją.
Taką samą jak te, które przeżywamy każdego dnia”.
Dziękuję.
Zostało nam trochę czasu na pytania.
Tak. Pani z tyłu.
Interesuje mnie los
siostry, która rzuciła się z wodospadu…
Znaleźli jej ciało?
Nie. To była Gina,
moja żona.
Szeryf i ekipy poszukiwawcze stwierdziły, że z powodu gęstych zarośli
i przewróconych drzew ciało mogło gdzieś utknąć.
A to tylko jedna z mnóstwa hipotez.
Tak, proszę.
Też mam bliźniaka.
Gdy byliśmy w gimnazjum,
czasami się zamienialiśmy,
bo ja wolałem przedmioty humanistyczne, a on fizykę…
Myślałem, że to głupota nie zmienić zamków.
Jakbym zbytnio się łudził.
Nie myślał trzeźwo.
To do ciebie niepodobne.
Zmieniłem się po tym wszystkim.
Pewnie na lepsze.
Miło to słyszeć.
Lubisz z twistem, o ile pamiętam.
Zgadza się.
Ale przesadziłaś z tym kapeluszem i okularami.
Z kapeluszem i okularami?
Przed chwilą na odczycie.
To ty zadałaś mi pierwsze pytanie?
Nie.
Czekam tu od ponad godziny.
Dowiem się, którą z nich jesteś.
Być może. Może ja sama już nie wiem.
A wiesz, czemu wróciłaś?
Pozostało tyle rachunków do wyrównania.
Uznałam, że zacznę od ciebie.
Napisy: Ewa Nowicka