SERIAL NETFLIX
O Boże! Skarbie. Już dobrze.
Musisz się od niej uwolnić.
Ty i nasze dziecko. Obiecaj mi.
Nie!
Doktor Navarro…
Kto to?
Moje dziecko?
Zawołam lekarza.
Chcę wiedzieć.
Przykro mi.
Myślałyśmy, że to pani zaginęła. Zadzwoniłyśmy do pani rodziny.
Powiedzieli, że to pani siostra.
Bez obaw, zaraz tu będą.
Proszę odpoczywać, zanim się zjawią.
Leni. Ścigają mnie. Towers i Payne.
Dopadli Dylana, teraz chcą mnie.
To na pewno oni? Masz dowód?
Tak, mam.
Chryste. Szlag. Gdzie jesteś?
W drodze. Nie jestem bezpieczna.
Pomóż mi. Proszę. Przyjedziesz po mnie?
O Boże.
Georgia!
MATERIAŁ DOWODOWY
Znaleziono je pod siedzeniem w twoim aucie.
Co?
SZERYF HRABSTWA EASTON
Mówisz, że Gina cię wrobiła.
Tak.
Po co miałaby to robić?
Jest niezrównoważona.
I to od dawna.
Potrzebuję lepszego motywu niż „miewa huśtawki nastroju”.
Nie wydaje się to dziwne,
że to zdjęcie przyszło z nieznanego źródła
i ktoś anonimowo powiadomił cię,
że mogę mieć w aucie obciążający dowód?
Rozmówca brzmiał jak mężczyzna czy kobieta?
Znasz to miasteczko.
Ludzie chowają urazę.
Podnoszą raban, gdy przesuniesz płot o pięć centymetrów.
Większość spraw daje się rozwiązać,
gdy sąsiad, znajomy z pracy
albo siostra
na kogoś doniesie.
Jasne.
Jeśli to Gina, to bardzo nam pomogła.
Jasne. Bardzo.
To pewnie oznacza, że wie więcej,
niż chce wyjawić.
Gino McCleary, jesteś aresztowana.
Co powiedziała?
Jeszcze nic.
Chce mnie w to wrobić?
Nie chodzi o Dylana.
Chodzi o Roberta Craghorne'a,
który zginął w pożarze w opuszczonym kościele 25 lat temu.
Pamiętasz to, prawda?
- Jesteś aresztowana za zabójstwo. - Co?
Czemu twierdzisz, że Leni ukartowałaby coś takiego?
Poróżniłyście się?
Raczej nie.
Chociaż miała romans z twoim byłym chłopakiem.
Mnie by poniosło.
Leni nie mówiła mi o romansie z Dylanem.
A ja mam cudowne życie w Los Angeles, z mężem, którego bardzo kocham.
Leni ma własne problemy.
Też tak to widzę.
Nie masz motywu, bo nie przejmujesz się
jakimś szemranym zbirem.
Bez urazy, Dylan.
Przejmuję się.
Kochałam go kiedyś,
ale teraz jestem oskarżona o zabójstwo osoby,
której nawet nie znam i która zmarła przed laty.
Ciekawa jestem, czemu wypłynęło to teraz i czemu właśnie ja?
Sporo ostatnio wypłynęło.
Zaczęłam się zastanawiać.
Tamtej nocy wszyscy byliście przesłuchani.
Ale potem Dylan dał nogę i musiałam odpuścić.
Brakowało mi dowodów, by go ścigać, ale sprawa była podejrzana.
I nie tak dawno zniknęła twoja siostra.
Dlatego pewnie rozumiesz,
że ciekawi mnie, jak to wszystko jest ze sobą powiązane.
I za każdym razem wszystko kręci się wokół Dylana.
A także ciebie i twojej siostry.
Może byś mi to wyjaśniła.
Jak już wtedy zeznałam, to nie ja podłożyłam ogień.
Byłam na imprezie halloweenowej.
Co to?
- Sprawdzić? - Proszę.
Spoko.
Pożar! Szlag! Pali się!
Cholera. Pali się! Uciekajmy!
Pali się!
Uciekaj! Pójdę po niego.
Pali się!
- Uciekaj! - Dylan!
Idź! Pójdę po niego!
Dylan!
- Dylan! - Gina!
Dylan wciąż tam jest. I ktoś jeszcze.
Poradzi sobie. Chodźmy!
Gina, zamień się ze mną. Teraz.
Dlaczego?
Żeby cię nie zgarnęli z Dylanem.
Ja byłam na imprezie.
Ten, kto był w kościele, będzie miał poważne kłopoty.
Będę cię chronić.
Rozumiesz, czemu nie mogę całkiem uwierzyć w twoją wersję,
że Leni podłożyła ogień.
Jedyna osoba, która mogłaby to potwierdzić, nie żyje.
A jest ktoś, kto potwierdzi tę teorię?
Niech zgadnę. Leni.
Leni twierdzi, że nie była w kościele. Zatem nie.
I ty jej wierzysz.
Przesłuchałam was obie tamtej nocy.
Obie twierdziłyście, że cały czas byłyście na imprezie.
Nikt inny nie mógł temu zaprzeczyć.
To się świetnie składa dla Leni. Prawda?
Prawda jest taka, że robicie to od dawna.
Wyplątujecie się z kłopotów,
wykorzystując to, że jesteście bliźniaczkami.
Oszukujecie ludzi dla własnego pożytku. Zgadza się?
Być może.
W dzieciństwie.
Od dawna tego nie robimy. Tylko…
Spytaj może Leni, skąd wzięła
czek na 60 000 dolarów
prosto z mojego konta.
No więc…
Zadzwoniłam do Erica z banku.
Powiem ci, że nie był zachwycony.
Fakt, trochę już późno.
Ale nawet o tej porze pamięć go nie zawiodła.
Był jakiś problem z brakującym dowodem tożsamości,
który potem nagle się znalazł, i, niespodzianka,
był przy tym Dylan.
Tylko czegoś nie rozumiem. Skoro Gina odebrała czek,
to jak mogłaś dać go Towersowi?
Podarowała mi ten czek na przyjęciu.
Tak.
W prezencie. Wie, że cienko przędziemy na farmie.
Ta scysja, którą widziałaś,
jak i wielu innych na imprezie,
dotyczyła pieniędzy.
Myślę, że jest zazdrosna.
Ma do nas żal o to, że tak nam ze sobą dobrze.
Skoro tak wam dobrze, to czemu miałaś romans z Dylanem?
Nie miałam romansu z Dylanem.
Pomagałam mu tylko stanąć na nogi.
Kradnąc Jackowi ketaminę
i pokątnie nią handlując?
Nigdy tego nie robiłam.
A to ciekawe.
Zaczekaj tu chwilę, dobrze?
- Co się dzieje? - Tato.
Czemu cię tu trzyma?
Próbuje mnie podejść. Nas obie.
Powiedziałeś im coś? Coś o…
Leni, skarbie.
Floss myśli, że Gina wznieciła pożar, w którym zginął człowiek.
A ciebie podejrzewa o zabójstwo Dylana?
To nie moja rodzina. Córki, które wychowałem.
Tatusiu, ja to naprawię.
Dobrze?
I tak będę was kochał.
- Choćby nie wiem co. - Wiem.
No dobrze.
Wpuściłaś Victora?
Jasne, że tak. On tam rządzi.
Wie o ketaminie.
Ale niewiele mówi.
Wróciły wyniki z domku w lesie.
Mamy odciski palców i DNA obu sióstr.
Jasne. Nie mogło być za łatwo.
Ale posłuchaj.
Zbadali ślady DNA na naczyniach w szafkach,
ręcznikach… Rzeczach, które były tam od dawna,
i wszystkie należą do Dylana i Giny.
Raczej Leni.
Nie, Giny.
Skończyłaś przeglądać nagrania z kamer przemysłowych?
Nie, miałyśmy co innego na głowie.
- Zrób to teraz. - Po co?
Coś mi świta.
Dzieliłyście się nim?
Co? Kim?
Dylanem. Dzieliłyście się nim?
Chryste.
Każdy wie, że siostry McCleary
dzielą się wszystkim.
Nic o nas nie wiesz.
Nie wiesz, jakie jesteśmy. Nikt nie wie.
To pomóż mi zrozumieć, czemu
obie byłyście w domku w lesie.
To dobre pytanie do Giny.
Może wiedziała, że go posuwasz?
Wybacz, że się wyrażam, ale wiesz co?
Myślę, że wiedziała, i to był ostatni gwóźdź.
To jedyna rzecz, którą nie mogła się z tobą dzielić.
Albo ty z nią. Jak to było, Leni?
Czcze domysły.
Zazdrosne siostry ze skłonnością do agresywnych zachowań.
Czyli?
Na przykład Claudia. Pożar w kościele. A teraz to.
O Boże.
Kłótnia o byłego kochanka, który nagle umiera
po nieudanym rozboju, w którym brałaś udział.
Chyba pora, bym wezwała adwokata.
Jak najbardziej.
Pani szeryf, poproszę na chwilę.
Dobra robota.
Wiesz co, Gino?
Mam dobrą rękę do ludzi. Naprawdę.
Wiesz czemu? Bo ludzie postępują według schematów.
Wykazują te same wzorce zachowań, które ujawniają ich osobowość.
Więc gdy coś się nie zgadza, nie pasuje do danego schematu,
wtedy nadstawiam uszu.
Oto schemat, który ustaliłam dla Leni, choć jej niezbyt podpasował.
Może ty masz inne spojrzenie na…
Mieszacie ludziom w głowach
od urodzenia.
Gdy coś się stanie, robicie zamęt
i nie wiadomo, kto jest kto.
Ale jeśli chodzi o sprawy sercowe,
gdy w grę wchodzą emocje,
wszystko wskazuje na ciebie.
Wiem od Victora, że tak wasza mama umiała was rozróżnić.
Gina jest nieco bardziej wrażliwa.
Do szpitala trafiła Jane Doe, która poroniła.
Myśleli, że to Leni, ale to byłaś ty.
To było dziecko Dylana.
Zgadza się? Chyba tak.
Był twoją wielką miłością. To dziecko było darem.
Wątek miłosny. Podchodzi pod twój schemat.
Ale coś tu nie pasuje.
I nad tym właśnie muszę się teraz skupić.
Chronologia się nie zgadza.
Przyjechałaś tu dopiero kilka dni temu.
Dlatego będziesz musiała powiedzieć mi całą prawdę.
Czego chciałby Dylan, byś mogła uszanować jego pamięć?
Chciał, żebym wyjechała.
Na dobre.
Owszem, istnieje pewien schemat.
Oto on.
Co roku od narodzin Mattie
Leni i ja zamieniałyśmy się w nasze urodziny.
Znowu coś kręcisz.
Pracuję nad tym od 25 lat.
Składam wszystko do kupy.
Naprawdę myślisz, że jestem taka głupia?
Czarnoskóra wieśniara,
która o niczym nie ma pojęcia?
Przestań, Gina! Odpuść sobie!
Coś pani powiem, pani szeryf,
Ginie nie ma co wierzyć.
W końcu to zbłąkana dusza, co nie?
Każdy to wie.
Potrafi manipulować i wmawiać ludziom bujdy.
Zapędzi cię w kozi róg.
Już raz to zrobiła.
I zrobi to ponownie.
Widzisz?
Boże.
To nie takie trudne.
Znamy się na wylot.
Bezbłędnie wszystkich nabieramy.
Nie da się stwierdzić, kto jest na tym nagraniu.
Ani kto uciekł do lasu z końmi,
kto podłożył ogień, popchnął Claudię
czy zabił Dylana.
Bo nikt nas nie zna.
Tylko my same.
Jeśli to wszystko prawda,
to popełniłaś kradzież tożsamości, oszustwo bankowe, poligamię…
A to dopiero początek listy.
A kogo dokładnie
dotyczą te zarzuty?
Bo chyba sama już nie wiem.
Jesteś wolna.
Nie mogę postawić zarzutu żadnej z was,
bo nie wiem, która z was to zrobiła.
Zarówno jeśli chodzi o pożar, jak i o Dylana.
Gina powiedziała mi o waszych zamianach.
O tym, jak zamieniacie się rolami w wasze urodziny.
To mi znacznie utrudnia sprawę.
Wam pewnie też, teraz gdy prawda wyszła na jaw.
Mogę już iść?
Na razie.
Musicie złożyć paszporty
i pozostać w mieście aż do odwołania.
W którymś momencie
jedna z was popełniła błąd.
Znajdę go.
Nieważne, ile to potrwa i za jaką cenę. Dopadnę was.
Powodzenia z adwokatem.
Długo jeszcze?
Skończyłam. Wypuszczę je obie.
Co się stało?
Niech same ci powiedzą.
Pewnie ci ulżyło.
Mogłaś powiedzieć prawdę.
Tak.
Czytałam twoje notatki.
Domyśliłem się.
Czemu nic nie mówiłeś przez te wszystkie lata?
Trochę potrwało, zanim nabrałem pewności,
a potem uznałem, że widocznie tego potrzebujesz.
Nawet jeśli musiałem się tobą dzielić…
Odsunąłem na bok zranione uczucia,
żeby lepiej zrozumieć, jak cię kochać.
Jak kochać was obie.
Ją też kochałeś?
Gniewasz się?
Nie.
- Wieczny terapeuta. - Nie.
Ktoś, kto się o ciebie troszczy.
I ktoś, komu zależy, byś znalazła sposób,
by stać się osobą niezależną i spełnioną.
Nigdy nie byłaś tego tak bliska jak teraz, prawda?
Byłaś. Z Dylanem.
Naprawdę nie chciałam cię zranić.
Wiem.
Ale skłamałbym, mówiąc, że to nie boli.
Już tego nie cofniemy.
Tak.
Co ty tu robisz, do diabła?
Nie myślisz chyba, że nic się nie stało.
Jack, pozwól mi tylko…
Floss wystąpiła o nakaz rewizji.
Pytała o sukienkę, którą nosiłaś,
gdy zamordowano Dylana.
Nie myślisz chyba, że ja to zrobiłam.
Nie Leni, którą kiedyś znałem. Ale teraz?
Jak długo, Leni?
- Ile razy to robiłyście? - To bez znaczenia.
Robiłam to dla Giny. Nie wiedziałam, że tyle to potrwa.
Dla Giny?
Kogo obchodzi Gina?
A co ze mną?
Z twoją córką?
Jak mogłaś zostawiać ją na cały rok i to właśnie z twoją siostrą?
Ona kocha Mattie.
Zdradziłaś wszystko, Leni,
i zrujnowałaś nam życie,
nie zważając na konsekwencje.
Cała historia mojej rodziny wiąże się z Mount Echo.
Jak teraz pokażę się w rodzinnym mieście, gdy wszyscy będą szeptać:
„Biedny Jack. Naprawdę nic nie wiedział?
Pewnie mu się podobało”.
Zniszczyłaś moją reputację,
mój rodzinny interes, przyszłość naszej córki. Na zawsze!
I po co?
Tatusiu.
- Co się stało? - Mattie. Skarbie.
Nie.
- Nie waż się. - Mamusiu?
Wracaj do łóżka. My tylko rozmawiamy.
Kłócicie się.
Nie, kochanie.
Wracaj do łóżka. Zobaczymy się rano.
Idź.
No już.
Więcej cię nie zobaczy.
- Jack… - Miej całkowitą jasność.
Całkowitą. Nie jesteś tu mile widziana.
I już nigdy nie będziesz.
Nie możesz mi jej odebrać.
Przekonamy się.
Wynoś się.
Chyba żartujesz. Co to ma być?
Zakupy.
Chciałam zaoszczędzić ci kłopotu.
Nie wysilaj się. Nie próbuj mi się przypodobać.
Za późno na to.
Cokolwiek o mnie myślisz, o tym, co zrobiłam…
Wiedz, że nie zabiłam Dylana. Kochałam go.
Planowaliśmy wspólne życie.
I zostawić mnie, tatę i resztę?
Cieszę się, że mi to uświadomiłaś.
Posłuchaj.
Przyznaję, że narobiłam pełno błędów
i mnóstwo bałaganu,
ale proszę, wysłuchaj mnie.
Ten rok był moją formą pożegnania z tobą.
Chciałam być pewna, że potrafisz żyć samodzielnie,
bez nas, bez taty, bez tego wszystkiego, co się stało.
Więc na swój sposób
próbowałam być delikatniejsza, życzliwsza.
To ty zachęciłaś mnie, by spotykać się z Beau? Nie Leni?
Tak.
Czemu miałabym ci wierzyć?
Od lat mnie okłamywałaś.
Od dziecka sprawiałaś kłopoty.
Ty mi to zrobiłaś. Ty!
To nieprawda.
Nie ja.
To była Leni.
Ta jest moja!
Nie, moja ma inny guzik. Mama go przyszyła. Twoja go nie ma!
Przestańcie!
Dlatego mówiłam, że lepiej je podpisać.
Gina!
Pomyśli, że to ty, Gina.
A to byłaś ty, Leni.
Nikt w to nie uwierzy.
Przez jakiś czas będę udawać ciebie.
Nie chciałyśmy, by inni się dowiedzieli.
Myślałam, że Leni chce mnie chronić.
Nie wiedziałam wtedy,
że do końca życia to kłamstwo
postawi między nami mur.
I co z tego? Co za różnica, która z was mnie popchnęła?
Powinnaś znać prawdę.
Całe życie to ukrywałaś,
dopiero teraz, kiedy grozi ci więzienie,
zebrało ci się na zwierzenia?
Pierdol się, Gina!
Masz rację.
Tego nie możesz zrzucić na Leni, prawda?
Słuchaj…
Dzięki, że przyszłaś.
Którą z nich jesteś?
Wiem. Fryzura, ubrania, imię.
To bez znaczenia.
Liczy się, że to zawsze byłam ja.
Nie podłożyłam ognia i nie zabiłam Dylana.
Musisz mi uwierzyć.
Chcę ci wierzyć. Naprawdę. Ale…
Mogłabym przyznać się do wszystkiego.
Do wszystkich okropnych kłamstw,
drobnych oszustw, które się rozrosły.
Wszystkim mogłabym powiedzieć.
Ale to by nic nie dało.
Tylko powód innym, by mnie osądzali.
Nie chcę na to pozwolić.
Nie mogę.
Zatem…
sekret pozostanie sekretem.
Nikogo nie zabiłam.
Jeśli to coś znaczy,
wiem, że nie.
Ale nie wiem, jak mogłabym ci pomóc.
Chyba nikt nie może.
Mam nadzieję, że nie znikniesz,
bo to w niczym nie pomaga.
Tato.
Tak, zaraz przyjdę.
Tato?
O Boże. Tato!
Co się stało? Jesteś cały?
Gino…
- O Boże. Powiedz coś. - Nie mogę.
- Powiedz coś, proszę.
- Chodź. Jestem tu. - To ty?
Tak. Usiądź. Już dobrze.
Zadzwonię na pogotowie.
Nie. Czekaj.
Muszę to powiedzieć. Wysłuchaj mnie.
Dobrze. O co chodzi?
- Przepraszam cię. - Co?
Już dobrze, tato. Wszystko będzie dobrze.
Wiem, że to byłaś ty.
Wtedy, przed laty.
- Co? - Mogłem znaleźć ci pomoc.
Posłać cię do kogoś.
Co próbujesz powiedzieć?
Dziecko nie powinno czegoś takiego oglądać.
Nie powinno cię tam być.
- Nie wiedziałem, co robić. - Tato.
- To ci zrujnowało życie. - Co?
Nic nie zrujnowało mi życia.
Widziałaś, co się stało mamie.
To było jej życzenie, rozumiesz?
Tak bardzo cierpiała. Dlatego…
Co takiego, tato?
Kwitnące jabłonie.
Pamiętasz kwitnące jabłonie, prawda?
Tato.
Tamtej wiosny… my wszyscy…
razem.
Sypiące się jabłonie.
Nic nie rozumiem.
Tato?
Proszę, tato.
Tatusiu.
Gina.
Co?
Płyń, płyń, płyń, łódeczko Niech cię strumyk niesie
Nie! Najpierw ja, a potem ty.
Co porabiają moje głuptaski?
Gina, zeskakuj siostrze z kolan i chodźcie na kolację.
Victor! Claudia! Pora do stołu!
Najpierw deser. Ciasto marchewkowe.
Najpierw deser? Nie sądzę, panienko.
- A ty? - To moja główna zasada.
Nie żyje.
Tata umarł, Leni.
Co?
Tato.
Wezwałaś pogotowie?
- Nie. - Co?
Może nie jest za późno.
Nie. To koniec.
Nie…
Nie zdążyłam się pożegnać.
Nie było pożegnania.
Mówił o czymś, jakbym miała wiedzieć, o co chodzi.
Wezwijmy pogotowie i ustalmy naszą wersję.
Jaką wersję?
W naszej sytuacji trudno wytłumaczyć kolejną śmierć.
Ułóżmy plan, by się wybronić.
- Nie! - Ty i ja.
- Dość! - Tak jak wcześniej, Gina.
- Możemy znowu. - Leni, dość!
Nie chcę brać udziału w twoich kombinacjach.
Zabiłaś Dylana.
Nie zrobisz tego.
Przekonajmy się!
Dlaczego go zabiłaś?
To nie ja.
Przestań! Byłam przy nim. Powiedział mi.
Co on ci zrobił?
Zaatakował mnie.
Musiałam się bronić. Był agresywny.
Kochałam go.
Był dla mnie dobry.
Nie potrafiłaś znieść, że mogłam być szczęśliwa bez ciebie, więc…
Kurwa!
- Nie! - Cholera!
Cały dom spłonie. Pomóż mi wynieść stąd tatę.
Nie, to koniec. Trzymamy się razem, jak zawsze.
Nie puszczę cię.
Leni!
Czemu nikt nie rozumie?
Czemu ty nie rozumiesz, że kocham cię ponad wszystko?
Napisy: Ewa Nowicka