SERIAL NETFLIX
Gina.
Posłuchaj mnie. Musisz się od niej uwolnić.
Nieważne, co powie. Nie słuchaj jej.
Wyjedź.
- Razem wyjedziemy. - Obiecaj mi.
Wyjedź stąd!
Dylan! Przestań!
Wiesz tyle, ile Leni ci powiedziała.
Nie znasz prawdy.
Dobrze, Gino. Opowiedz mi swoją wersję.
Tylko nasza matka potrafiła nas rozróżnić.
Gdy umarła, w Leni zaszła zmiana.
Zamknęła się w sobie.
Nigdy nie widziałam, jak płacze.
Ani na pogrzebie,
ani przez kilka dni czy tygodni potem. Nigdy.
Ale jeszcze bardziej się do siebie zbliżyłyśmy
i odkryłyśmy, że razem…
Leni!
- Tak? Czego chcesz, Claudio? - Tak? Czego chcesz, Claudio?
…miałyśmy moc.
I gdy stało się coś złego…
Gina!
…zamiana mogła nas poratować.
Tak twierdziła Leni.
Gino, twoja siostra Claudia miała poważny wypadek.
Powiedz mi prawdę.
I tak zostałam oskarżona o coś, czego nie zrobiłam.
W liceum zaczęłyśmy robić to na całego.
Ja byłam punkówą,
a Leni niezręczną nastolatką.
Bez przerwy zamieniałyśmy się w szkole.
Czasem wymieniałyśmy się partnerami w tańcu.
Dzieliłyśmy się wszystkim.
Nawet Jackiem.
Gina!
Czekaj. Pomogę ci. Wszystko w porządku?
Tak.
Na pewno?
Jesteś cała?
Nic jej nie jest.
Niech się hartuje.
Moja kolej.
Dobrze. Podsadzić cię?
W porządku?
Jack, Leni i ja stanowiliśmy zgrany trójkąt.
Ale do czasu.
Potrzebowałam kogoś dla siebie.
Chciałam mieć…
własne życie.
Może być, Jack?
- Tak. - Spoko.
Znów ten chłopak.
Na piątej lekcji masz historię?
Puszczę znowu ten kawałek.
Twoja siostra to sztywniara.
Jest spoko, jak ją poznasz.
Wolę poznać ciebie.
To prawie to samo.
Chryste, wcale nie.
Nie jesteś jak ona.
Tamto lato i jesień…
Pamiętam każdy dzień.
Każdy spacer.
Każdy zakręt każdej drogi.
I ten wieczór podczas imprezy w Halloween.
Dobra.
Co to?
Nie wiem.
Ktoś tu jest.
Nikogo nie ma.
- Sprawdzić? - Proszę.
Pożar! Szlag! Pali się!
Pójdę po niego. Uciekaj!
Gina! Co się dzieje?
Został w środku. Dylan! Musimy mu pomóc!
Nie teraz! Chodź!
Ktoś tam zginął. A Dylan uciekł.
Jak na to spojrzy policja?
Jest podejrzany o morderstwo, Gino.
Byłam z nim. To nie on.
Byłaś z nim przez cały czas?
Jeśli to nie on, to czemu uciekł?
Czemu stąd wyjechał?
Nie wiem.
To musiał być wypadek.
Nieważne. Ktoś umarł.
Kocham go.
Następnego dnia wyjechałeś.
Myślałam, że uciekłeś.
Nie znałam prawdy.
Nie wiedziałam, co Leni zrobiła.
Znów zostałam sama. A Leni i Jack jeszcze bardziej się zbliżyli.
A gdy go poślubiła…
poczułam, że to koniec. Między mną a nią.
Leni miała Jacka,
a ja musiałam ułożyć sobie życie sama.
Dostałam się na studia w Kalifornii.
Po drugiej stronie kraju.
W Los Angeles nie byłam Złą Giną.
W końcu byłam wolna.
Nie wiedziałam, że poczuję się aż tak oderwana.
Zaczęłam tracić kontrolę.
Na początku drugiego roku załamałam się nerwowo.
Dziekanat skierował mnie na bezpłatną terapię.
Mówiłaś, że byłaś jej kopią, jej lustrzanym odbiciem, duplikatem.
Ale teraz odrodziłaś się i jesteś sobą.
Charlie pomógł mi się odnaleźć.
Zaczęłam opowiadać swoją historię i nie mogłam przestać.
Moja praca z pisania kreatywnego została wydana.
Sam wiesz, czytałeś ją.
Ludzie zachwycili się historią tragicznych bliźniaczek.
A Charlie był ze mnie bardzo dumny.
Udało mi się.
Podziwiam.
Zawdzięczam to głównie tobie.
Jestem pod wrażeniem. Poważnie.
Uczcijmy to.
Daj się zaprosić na kolację.
Kochał mnie za to, kim byłam i kim nie byłam.
Obie byłyśmy szczęśliwymi mężatkami
i obie jednocześnie zaszłyśmy w ciążę.
Nie wiem, czemu myślałam, że to oznacza coś dobrego.
G, możemy być razem.
Razem wychowywać nasze córeczki.
Jedną w Mount Echo, a drugą w LA.
Co? Co masz na myśli?
Planujesz tam zostać? Pisać możesz, gdzie chcesz.
Lubię swoje życie w LA.
A Charlie mówi, że muszę dbać o swoje granice.
Nie zna cię tak jak ja.
Nie wie tego, co ja wiem.
Potrzebujesz specjalnej opieki.
Zmieniłam się, Leni.
Jestem silniejsza.
Dobrze.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Poroniłam.
Dr Martin proszony na pediatrię.
Gdy to się stało, Leni była przy mnie.
Nie wiem, co się stało.
Razem sobie z tym poradzimy.
We dwóch siła.
Potrzebowałam jej.
Powrót do domu…
był bolesny.
Miło was widzieć. Wejdźcie, proszę.
Dobrze cię widzieć. Dzięki, że przyjechaliście.
Tylko na parę dni.
Oto ona…
Mattie.
Pobyt w Mount Echo dał mi szansę odnowić więź z Leni.
Nie wiedziałam, co się z nią dzieje.
Znalazłam.
Leni! O Boże.
Już dobrze, skarbie.
Co z tobą, Leni? Nie możesz jej tak zostawiać.
Tylko na parę sekund.
Leni.
Czasem wolałabym, żeby umarła.
Potrzebujesz pomocy. Niani.
Nie stać mnie.
Ja i Charlie ją opłacimy.
Jack się nie zgodzi.
Musisz coś zrobić.
Prawie utonęła.
To tylko…
To nic takiego.
Nie utonęłaby.
Podejrzewam, że masz depresję poporodową.
Może nie nadaję się, by być matką.
Nie mów tak.
Oczywiście, że się nadajesz.
Ty też.
Leni.
Zamienię się z tobą.
Wrócę do LA.
Ty zostań tutaj z Jackiem i Mattie.
- Nie możemy. - Możemy.
Jak zawsze. Prawda?
Jesteśmy takie same.
A ona jest nasza.
Zostałam jeszcze kilka tygodni, by pomóc Leni.
Przynajmniej tak mi się wydawało.
Nikt się nie zdziwił, gdy poszłyśmy razem do fryzjera.
Te same fryzury? Jak to bliźniaczki.
Mattie zrobiła pierwszy krok.
„Leni” i Jack świętowali.
„Gina” nagle polubiła spotkania z czytelnikami.
Mattie dorastała. Jack był idealnym ojcem i mężem.
Charlie był zawsze wspaniały.
Mądry, kochający, wyrozumiały, zrównoważony.
Zamieniałyśmy się co rok w dniu urodzin.
Babskie spotkanie,
wizyta w salonie, wzajemna inspekcja, by porównać nowe znamiona.
Ustanowiłyśmy rytuał.
Niemal obrządek z naszego własnego kościoła.
Tylko patrzeć, a pogalopuje w las,
jak my kiedyś.
Uwielbiała zerówkę, ale już chce iść do pierwszej klasy.
Przykro ci wracać do LA.
Sama nie wiem.
Czuję, jakbym zdradzała bliskich.
Albo ich ratowała.
Ocaliłyśmy jedno życie.
I pewnie dwa małżeństwa.
A co robimy teraz?
Wiedziemy dwa cudowne życia.
Powiemy o tym Mattie?
Po co?
G, to idealny układ.
Czeka cię wspaniały rok w LA. O wszystko zadbałam.
Ubierz się jak Gina. Czekają na nas.
Jestem Giną.
W tym roku tak.
Leni zaczęła coraz bardziej kontrolować oba życia.
Powiem wprost, Gino.
Zapowiada się wspaniale.
Zachwycająca, celna, i oczywiście odważna.
Fantastycznie.
Opowieść o tym, jak poroniłaś i doszłaś do siebie,
to historia, na jaką czeka wiele kobiet.
Na początek planujemy nakład w wysokości 250 000 egzemplarzy.
Może 300 000.
Na koniec jeszcze…
Leni, pojebało cię?
Nie masz prawa.
Ogarniasz media, sesje zdjęciowe
i zebrania marketingowe, ale nie zgłaszasz pomysłu na powieść.
Zwłaszcza tego.
LENI – POZWÓL MU OKAZYWAĆ CZUŁOŚĆ. OCZEKUJE TEGO.
Do zobaczenia.
Halo.
Czemu od miesięcy odwiedzasz ten budynek co czwartek,
a nic nie ma o tym w pamiętniku?
Jaki budynek?
Przed którym właśnie jesteś. Po co tam chodzisz?
Na jogę.
Wiem, że kłamiesz. Właśnie odwołałam twoje przyszłe wizyty.
Kurwa, Leni.
Nie potrzebujesz psychiatry. Masz mnie.
O co chodzi?
Nie mogę…
Nie mogę dłużej.
Nie potrafię.
Czego?
Oddychaj.
To za wiele.
Chodzi o książkę?
Nie chcesz o tym pisać, prawda?
To twoja historia. Tylko i wyłącznie.
To zbyt wiele.
Więc nie pisz o tym.
Ale…
Liczą na mnie.
Nie. To nieważne.
Ważne, żebyś była szczęśliwa.
Ty. Cokolwiek to znaczy.
Mam pieprznik w głowie.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Nic w tym złego. Możesz mieć megapieprznik.
Ja cię nie będę osądzał.
Zaczęłam snuć plany.
Potrzebowałam gotówki.
Której zniknięcia Charlie by nie zauważył.
Gina zakochała się w Jacku. Spróbuję ją odzyskać.
…widzę, że nadal o nim myśli.
…pachnie inaczej niż Gina.
…nie od razu da się odróżnić.
…te same, ale inny zapach…
Leni udawała…
Seks z Leni jest wyzwolony.
ROZŁAM
Nasze małżeństwo… My.
Czy ty…
Kochasz mnie?
Czy po prostu kiedyś się mną zafascynowałeś?
Jedno i drugie.
Nie. Nie sądzę.
Mam na twoim punkcie głęboką obsesję.
I nadal jestem tobą zafascynowany.
I zawsze będę cię kochał taką, jaka jesteś. Zawsze.
Gina, odejdź od okna.
Uwińmy się z tym, zanim wrócą.
- Więcej wina? - Tak.
Wydajesz się spokojna.
To źle?
Nie, dobrze. To był trudny rok.
Nie zawsze wiedziałam, co się z tobą dzieje.
Choć tak się starałaś?
A co to ma znaczyć?
Nic. Wszystko w porządku.
W końcu ruszyłam z książką.
Dzięki Bogu.
Gdybym miała spędzić kolejny rok, udając, że piszę…
Kocham cię.
Wiesz to, prawda?
Zawsze cię kochałam. I nie przestanę.
Na pewno wszystko gra?
Tak.
Cieszę się, że spędzę rok w Mount Echo.
Wrócę do domu.
To dobrze.
PŁYWALNIA W PLATTSVILLE
Takie małe, a takie wygadane.
Prawda? Jakby już w brzuchu nauczyły się wszystkiego.
Dają tu lekcje nurkowania dla dorosłych?
Planujemy to na następne wakacje.
Pogadaj z moim kuzynem. Prowadzi tu lekcje.
Twój kuzyn?
Może go pamiętasz.
Chodził kiedyś z Giną.
W porządku. Chcesz ręcznik?
Żeby się okryć? Czy nie? No dobra.
Płynnie. Elegancja, nie tempo.
Nie unoś rąk ponad wodę.
Ładny styl. Tak jest.
Dylan James.
Świetnie.
Do jutra. Nie spóźnijcie się.
Szacunek przede wszystkim. Wyśpijcie się.
- Do widzenia. - Spoko.
Spoko.
Hej. Dylan.
Leni.
- Kopę lat. - Miło cię widzieć.
Dobrze wyglądasz.
- Co u Giny? - Jest w LA.
Jest pisarką.
Czytałem jej książkę.
- Naprawdę? - Jasne.
Jak się masz?
Co porabiasz?
Niewiele. Jakiś czas mnie nie było, ale w końcu wróciłem.
Układam sobie życie. Mieszkam u babci.
- Georgia. - Tak.
Co u niej?
Muszę już iść.
Pozdrów Ginę.
Czekaj. Prowadzisz może zajęcia dla dorosłych?
Chodzi mi o nurkowanie.
Nie. Nie tutaj.
Na wybrzeżu.
Umiesz nurkować?
Tak. Mam certyfikat.
Mógłbyś dać mi lekcje.
Prywatnie.
Muszę jechać do Campbella. Jedna z jego klaczy się źrebi.
Zabieram Mattie na pływanie.
Kolacja będzie później.
Mówiłem, że sam ją nauczę.
Nie masz na to czasu.
Ten nowy źrebak…
Nie widziałam pokwitowań.
Płacą gotówką.
Mimo wszystko, jakieś dokumenty. Chyba że…
Potrzebujemy forsy.
Po inspekcji podwoili nam podatek. Sama wiesz.
Albo to, albo plajta.
Charlie i Gina…
Nawet o nim nie wspominaj. Nie chcę jego forsy.
Wolisz stracić ziemię?
Niczego nie stracę.
Zrobię wszystko, co się da.
To jest nasz dom.
Twój, mój, Mattie.
Mógłby być o 15 hektarów mniejszy.
Nie. Musimy chronić tę posiadłość.
Charlie jest nadziany. Siedzi na forsie.
Wiem. Na te jego luksusowe wycieczki.
Które nas rujnują.
Kolacyjki i inne drogie bajery,
żeby dotrzymać kroku snobce i bogaczowi?
To zbyt wiele.
Szkoda, że tak to widzisz.
Sama możesz z nimi szpanować.
Ja mam dość.
Wolę zajmować się naszą farmą.
To mi wystarczy.
Mnie też to wystarcza. Zawsze.
Ostatnio tak to nie wygląda.
- Ile? - Dziewięćdziesiąt trzy sekundy.
- Co? - Tak.
Nieźle.
Ćwiczyłam.
Imponujące.
Ale woda w jeziorze Tahoe jest dużo zimniejsza.
Może spróbujmy w oceanie.
Droga zajmie pół dnia.
Urwę się, jeśli możesz.
Następna kolejka?
Tak, dzięki.
Grubo.
Co ty robisz, Leni?
- Co masz na myśli? - Dobrze wiesz co.
Wyszłam na drinka.
Ze starym kumplem.
Nie jesteśmy kumplami.
To się może zmienić.
Słuchaj…
Nie chcę nikogo zawieść
ani skrzywdzić, ale…
znalazłam się nie tam, gdzie powinnam.
Czyli gdzie teraz jesteś?
Uwięziona. Przez własne błędne decyzje.
- Proszę. - Dziękuję.
Wiesz, o czym mówię?
Błędne decyzje to moja specjalność.
Próbuję porzucić ten nałóg.
Przepraszam, to…
To dołujące.
W porządku.
Przynajmniej jesteś szczera. Tak jest lepiej.
Naprawdę?
Zdecydowanie.
Nie potrafię.
Za dużo nas dzieli.
Kiedy rozwaliłaś mój związek z Giną,
wiedziałaś, co robisz.
Co? W dniu po pożarze?
- To było okropne… - Nie pieprz.
Wyjechałem, by chronić Ginę. Tak jak mi kazałaś.
Przyszłaś
i powiedziałaś, że gliny nas podejrzewają
i że mam wyjechać, by odwrócić ich uwagę.
Minęły lata. Rozpieprzyłem sobie życie.
I zrozumiałem, że może zrobiłaś to, bo nam zazdrościłaś.
Może chciałaś się mnie pozbyć.
Nie.
Ale kiedy teraz cię widzę…
To zbyt skomplikowane.
Wybacz.
Dylan!
Zaczekaj, proszę.
Pamiętasz nasz pierwszy pocałunek, gdy mieliśmy po 16 lat?
Nigdy się nie całowaliśmy.
Dylan, nie jestem Leni.
Gina.
Nie pierdol.
To już dno, nawet jak na ciebie.
Zobaczyliśmy jastrzębia
i powiedzieliśmy, że też byśmy chcieli mieć taką swobodę.
Słońce zachodziło
i powiedziałam, że muszę wracać, a ty spytałeś…
Czy mogę cię pocałować.
Byłeś taki kochany, że spytałeś.
Nie ciebie. Ginę.
Miałam kropelkę wody na czubku nosa.
Wytarłeś ją, zanim się pochyliłeś.
Nigdy tego nie zapomniałam.
Gina mogła ci to powiedzieć.
- Gina? - Tak.
Wiesz tyle, ile Leni ci powiedziała.
Nie znasz prawdy.
Dobrze, Gino.
Opowiedz mi swoją wersję.
Dziękuję.
Co to?
Wiesz, że za czasów wiktoriańskich ludzie wróżyli z kwiatów?
Każdy coś symbolizował.
Słyszałam o tym.
Ten…
Ten oznacza prawdziwą miłość.
To go wezmę.
Myślisz, że jest gotowa?
Księżniczka Mattie i jej rakieta.
Poprawię ci koronę.
- Dobrze. - Przynieś kosz z chustami.
No proszę.
Dziękuję, że z nią zostaniesz.
Doceniam to.
- Idziesz na lekcje nurkowania? - Tak.
To czemu się tak wystroiłaś?
Bierzesz te lekcje od tygodni. Co cię napadło?
Może zapisz się do serwisu randkowego.
A co to takiego?
Ciocia Claudia ci opowie.
Dobranoc, skarbie.
Pa, mamusiu.
Lindy cieszy się, że wyląduje na Jowiszu.
Wyjedź ze mną.
Tak? Dokąd?
Wybrałam już miejsce.
Mam kontakt w LA. Załatwi nam akty urodzenia,
paszporty, cokolwiek będzie trzeba.
Wciąż próbuję poskładać życie do kupy.
- Tutaj? - Tak.
Naprawdę chcesz tu zostać po tym, co ci zrobili?
Zacznijmy od nowa.
Proszę.
Nie taką zamówiłam? Pójdę po nową.
Nie chodzi o kawę.
Nie wierzę, że to robisz.
- Jesteśmy przyjaciółkami. - Ale co?
Odczep się od Dylana.
Nie wtrącaj się.
To mój kuzyn. Troszczę się o niego.
Twoja rodzina już raz mu zaszkodziła.
Po pożarze.
Nie pozwolę, by to się powtórzyło.
Nikt nie będzie nikomu szkodził, Meg.
Jasne? Co było, minęło.
Jesteśmy dorośli.
To nasza druga szansa, żeby się poznać.
Sama wiesz, jak to jest znaleźć kogoś, kto jest ci pisany.
Ty i Liss. Gratuluję wam.
Ale Track i Jerry nic o tym nie wiedzą, prawda?
Nie zrobisz tego.
Przekonamy się.
Kocham go.
I ma to pozostać w tajemnicy.
Pozytywny.
No dobrze…
Dobrze.
To na pewno nie Jacka?
Nie spaliśmy ze sobą od tygodni.
Co chcesz zrobić?
A ty?
Zostawię wybór tobie.
Tak wiele się nam przydarzyło,
na co nie mieliśmy wpływu.
Dlatego chcę, byś podjęła ostateczną decyzję.
Kocham cię.
Dawno temu marzyłam o tym…
by z tobą uciec.
Zacząć wspólne życie, założyć rodzinę.
Marzyłam o tym.
Ja też.
A co z Mattie i Jackiem?
Popsułam to.
Kocham ich, ale życie w zakłamaniu niczemu nie służy.
Nie możemy czekać do urodzin.
Musimy uciec, zanim zacznie coś widać.
Potrzebujemy forsy.
Załatwisz coś z LA?
Nie. Charlie pilnuje wszystkich kont.
Ma wszystko pod kontrolą. Każdego centa. Zorientuje się.
A wpływy z książki?
Dobrze się sprzedawała, prawda?
Aż za dobrze. Ta forsa już się skończyła.
Ale mam pomysł.
Jak ją szybko zdobyć.
MASZ OBA ŻYCIA WYBIERAJ
Zelda!
Wybacz.
Żałuję, że do tego doszło.
Gina?
Potrzebuję pomocy.
Mój Boże.
Jesteś cała.
Tak długo błądziłam.
Już dobrze.
Nie wiedziałem, czy żyjesz.
- Musiałam zastrzelić Zeldę. Uciekła. - To nic.
Ważne, że tobie nic nie jest.
Dziecku nic nie jest.
Dotarłam do domku w lesie. Widziałam cię z Leni.
Zabrałem ją tam, by sprawdzić, co wie.
Ukradła paszporty i bilety.
Cholera.
Nie upilnowałem.
Przepraszam.
To co zrobimy?
Wyjedziemy i już tu nie wrócimy.
Pójdę na imprezę, żeby się pożegnać.
Dobrze?
Tort był piękny.
To prawda.
Spójrz, jaki ładny księżyc.
Nie chcę.
Gniewam się na Panią Księżyc.
Gdy mamusi nie było, Pani Księżyc mnie nie pocieszała.
Ale wszystko dobrze się skończyło.
Nic się jej nie stało.
Tak naprawdę nie potrzebujesz Pani Księżyc.
Ludzie, których kochasz, a którzy nie są blisko,
żyją w twoim sercu.
Jak ty i ja.
Kiedy jestem daleko od ciebie,
mam cię tutaj.
A ty zachowasz mnie tutaj?
Tak?
Gina? Co ty tu robisz?
Umówiliśmy się tutaj.
- Gdzie Dylan? - Dzwoniłaś i zmieniłaś plan.
Miałaś być w domku.
Nie, to Leni. Chryste.
Dylan?
O Boże!
Skarbie. Już dobrze.
Zawiozę cię do szpitala.
Już dobrze. Trzymam cię.
Gina.
Posłuchaj mnie.
Musisz się od niej uwolnić. Nieważne, co powie.
Nie słuchaj jej.
- Wyjedź. - Nie.
- Wyjedziemy razem. - Obiecaj mi.
Ty i nasze dziecko. Wyjedźcie stąd!
Nie! Jesteśmy prawie w szpitalu.
Boli jak diabli.
Boże!
Nie! Skarbie!
Dylan! Przestań!
Zaraz tam będziemy. Wytrzymaj.
Dylan, przestań!
Nie.
Nie!
Kurwa!
Żegnaj, ukochany.
Napisy: Ewa Nowicka