SERIAL NETFLIX
Mattie!
Mamusiu!
Mattie!
- O Boże! Skarbie! - Mamusiu!
Co się stało? Gdzie byłaś?
Co ci zrobiła Gina?
Nic. Poprosiła, żebym z nią poszła,
by się pożegnać.
Pożegnać? Powtórz dokładnie, co powiedziała.
Że mnie kocha i że zawsze będzie mnie kochać.
I żebym powtórzyła ci to samo.
A potem odjechała?
Przyjechał po nią ktoś?
Taksówka.
Pojechała?
Tak.
Chyba miała dość przyjęcia.
Na to wygląda. Jest w Riverside?
Tak.
To do jutra.
Wszystkiego najlepszego.
- Martwię się, że… - Zostaw to mnie.
Chodźmy.
Gino, naprawdę odeszłaś na zawsze?
Myślisz, że Charlie ci pozwoli?
GINA 8 KM NA PN.- ZACH. OD MOUNT ECHO
A Jack sam po tobie pozamiata?
Nie. Nadciąga więcej kłopotów.
Pali się.
Ciekawe co.
Poszycie?
To jest najgorsze.
Oby nie.
Tu jesteście. Jesteś gotowa, myszko?
Pójdę po plecak.
Dokąd dzisiaj?
Farma motyli. Uwielbia to.
Dziękuję.
Za co?
Że zawsze możemy na ciebie liczyć. Ona i ja.
Co cię napadło?
Źle spałam. To przyjęcie, Gina.
Znów wyjechała?
Chyba tak.
I bardzo dobrze, tylko tyle powiem.
- Mam! - Super. Chodźmy.
Słuchaj się.
Będę!
- Kocham cię! - A ja ciebie!
Baw się dobrze. Zrób mnóstwo zdjęć.
- Spoko. - Kocham cię!
Kocham cię!
Sprawdzę, co się kopci.
Mogę iść z tobą?
Po co?
Jak zwykle, nie?
Jack, proszę.
Chcę, by było dobrze.
Staram się.
Dobra.
Co się stało?
Uderzyłem się w głowę. Nic takiego.
ZAKAZ PRZEJŚCIA
Myślimy, że to Dylan James.
Co?
Porozmawiajmy w ustronnym miejscu.
Nie tam został zamordowany. Ktoś go tam przeniósł.
Ale dlaczego?
Może to jakaś pogróżka?
Dla nas?
Może to zbieg okoliczności,
ale ostatnio jest wokół was sporo zamieszania.
Myślisz, że ktoś nas prześladuje?
Nie wiem, co o tym myśleć.
Takie rzeczy zwykle nie zdarzają się w Mount Echo.
No tak.
Może furgonetka sama się zapaliła? Może był pijany albo coś.
Ktoś zadał mu cios nożem w brzuch. To poważna rana.
To nie ogień go zabił.
Ktoś zadbał o to wcześniej.
Chryste.
Wolno spytać, skąd to otarcie na czole?
Wczoraj go nie miałeś.
Bez przesady.
Klacz w stajni się spłoszyła.
Skoczyła, gdy ją wyprowadzałem, i zarobiłem w głowę.
Ciągle się to zdarza.
Ktoś przy tym był?
Nie.
Wszyscy jeszcze spali. Czemu pani pyta?
Słyszałam wczoraj, jak pomstowałeś na temat Dylana i twojej żony.
Zatem… mamy motyw.
A ty? Gdzie byłaś pod koniec imprezy?
Szukałam cię, żeby się pożegnać.
Nie mogłam cię znaleźć.
Szukałam Giny. Nie mogłam jej znaleźć.
A potem położyłam Mattie spać.
Wyszłaś z własnego przyjęcia bez pożegnania gości?
To do ciebie niepodobne.
Słyniesz z dobrych manier.
Martwiłam się o siostrę.
Znalazłaś ją?
Nie.
Była zdenerwowana i wyszła.
Potem jej nie widziałam.
W tych okolicznościach
powinniśmy jak najszybciej ją odnaleźć.
Bo swego czasu
coś ich łączyło, o ile pamiętam.
Ją i Dylana.
Zgadza się.
Nie twierdzę, że coś jej grozi,
ale dopóki nie znajdziemy sprawcy,
wszyscy, którzy go znali, powinni być ostrożni. Jasne?
Tak.
Pójdę już.
Jasna cholera.
Mój Boże. Biedny Dylan.
Biedny Dylan?
Floss najwyraźniej nas podejrzewa.
Popatrz.
Co robi?
Gromadzi dowody.
Jack.
Musimy się o siebie troszczyć, żeby to przetrwać.
Floss będzie węszyć, kręcić się tu
i tak dalej, dopóki nie pozna prawdy.
Muszę wiedzieć, czego się spodziewać. Proszę.
No dobra.
Wdałem się w scysję z właścicielami źrebaka.
Towers i Payne.
Był skradziony.
Daruj, Leni, wiedziałaś, co było grane.
Nic nie mówiłeś.
Ale wiedziałaś!
- Domagali się forsy. - Kurwa.
A po naszej sprzeczce byłem trochę podminowany.
Więc zgodziłem się spotkać z nimi na parkingu.
Co?
Grozili, że zrobią coś tobie i Mattie.
Przyłożyłem Towersowi.
Wdałeś się w bójkę na parkingu?
Żadna bójka. Ale mi przyłożył.
Wsiadłem w wóz i wróciłem do domu, jak mówiłem.
Ale to nie koniec.
Nie popuszczą nam.
Żądają całej kwoty za źrebaka.
To 75 patoli plus rekompensata za to całe zamieszanie.
To złodzieje. Czemu nie powiemy Floss?
Co jej powiemy?
Że wzięliśmy skradzionego konia?
Nie…
I że z chłopakiem opyliliście go paserowi,
by się razem urządzić?
Nie było tak!
A jak było, Leni?
Chciałaś, żebyśmy mówili sobie prawdę,
więc mów. Teraz.
Bo on nie żyje.
Oskarżasz mnie o coś?
A ty mnie?
Do niczego by nie doszło,
gdybyś nie próbowała gwizdnąć konia i uciec.
Nie gwizdnęłam żadnego konia.
Próbowałam temu zapobiec. Czemu mi nie wierzysz?
Bo znam cię całe życie i wiem, kiedy kłamiesz.
Nie powiesz mi, co z nim planowałaś?
Nie mogę.
Niczego z nim nie planowałam.
Wiesz, Leni, choć to wydaje się trudne,
na dłuższą metę prawda jest łatwiejsza.
Jack.
Gino, jeśli nadal zaglądasz do pamiętnika,
Dylan został zamordowany.
Floss mówi, że musimy na siebie uważać.
A Charlie mówi, że nie wróciłaś na noc do hotelu. Boję się.
Mam nadzieję, że znajdę cię tam, gdzie teraz jadę.
Georgia.
Nie pozwolą mi go zobaczyć.
Tak mi przykro.
Mogę jakoś pomóc?
Tak mu dobrze szło. Zaczynał od nowa.
Po śmierci jego rodziców
próbowałam go chronić.
Ale nie udało mi się.
To nie twoja wina.
Był dorosły.
Podejmował własne decyzje.
Robiłaś, co w twojej mocy.
To samo mówili adwokaci.
Ale pewnego dnia, kochana,
sama poznasz wyrzuty sumienia po tym,
jak zrozumiesz, że jednak to wciąż było za mało.
Babcie nie powinny urządzać pogrzebów.
Prawda?
Nie.
Przepraszam, że pytam…
Kiedy ostatni raz widziałaś Dylana?
Rzadko go widywałam.
Ostatnio tu nie zaglądał.
Był zajęty swoimi końmi i tak dalej.
Końmi.
Interesował się nimi?
Od niedawna.
Tato.
Przyjdź jak najszybciej. Coś się stało.
Co się dzieje?
Co robicie? Jack!
Leni, nie utrudniaj tego niepotrzebnie.
Czemu go zabieracie?
Dylan James został zamordowany w domku jego babci.
Znaleźliśmy ślady opon wozu służbowego.
A także fiolki z ketaminą z biura Jacka.
Co? Jack by tego nie zrobił!
Obie wiemy!
Co takiego?
Też trochę poszperałam.
I wiem, że Dylan James zajmował się końmi.
- Może… - Leni, dość!
Doceniam nagłe zainteresowanie pracą policji,
ale wolę trzymać się dowodów
niż wydumanych teorii.
Chcę też porozmawiać z tobą i twoją siostrą.
Odezwę się.
Jack.
Potrzebujemy adwokata.
Dobrego. Kogoś ze stolicy.
Dobrze. Ale źle to wygląda.
On tego nie zrobił, tato. Przecież wiesz.
Czyżby? Sam nie wiem, co o tym myśleć.
- Co sugerujesz? - Leni.
To ty brałaś ketaminę.
Przyłapałem cię w biurze. Pamiętasz?
Masz dostęp do furgonetek.
Myślisz, że mogłabym zabić człowieka?
Tak myślisz?
To próbujesz mi powiedzieć?
Powiedz to.
Właśnie ty…
Nie. Przepraszam. Ja tylko…
Nic nie rozumiem.
Leni, to się stało tak szybko.
Dzwonią ze szpitala.
- Halo? - Witam.
Mówię z ojcem Leni McCleary?
Tak, tu Victor McCleary.
Dzięki Bogu. Dzwonimy, bo widzieliśmy pana w telewizji.
Nic jej nie jest.
Przywieziono ją jako Jane Doe. Niewiele mówi.
Rozpoznaliśmy ją z wiadomości.
Chwileczkę. Co takiego?
Pańska córka Leni. Jest w szpitalu.
To nie Leni.
Jedźmy po Charliego.
Słyszałem o Dylanie Jamesie.
Skąd znasz to nazwisko?
Byli ze sobą, prawda? W liceum.
Skąd o tym wiesz?
Gina nie ukrywa przeszłości. Przynajmniej nie przede mną.
Myślicie, że ten, kto zabił Dylana,
też jej coś zrobił?
WEJŚCIE DO KLINIKI
Wszędzie szukaliśmy.
Przepraszamy, ale nikogo tam nie ma.
Tak. Zdarzył się incydent.
Pani siostra zniknęła.
Co?
Była tu. Opatrzyliśmy ją.
Poszłam zadzwonić i sprawdzić morfologię.
- Lekarz zastał to. - Zerwała kroplówkę.
To jej krew.
O Boże. Była ranna?
Była zdezorientowana, krwawiła.
Kierowca znalazł ją przy drodze.
Przywiózł ją do szpitala.
Musimy ją znaleźć. Nie może być daleko.
- Nic? - Nie.
- Czemu uciekła? - Nie wiem.
Trudno mi w to uwierzyć.
Czemu na mnie napadasz?
Bo jeśli coś wiesz, to powiedz mi teraz.
Jest ranna.
- Widziałaś krew? - Tak.
Przed czym tak ucieka,
że aż zerwała kroplówkę?
Naprawdę nie wiem.
Mówiła coś o Tahoe?
Co? W związku z urodzinami? Nie. Czemu pytasz?
Pozaznaczała miejsca na mapach.
Zacznij być szczera.
- Natychmiast. - Jestem.
Moja żona zaginęła. Przepadła.
Coś się stało i uciekła.
Oboje wiemy, jaka potrafi być.
Możesz mi pomóc?
Nasza rodzina się rozpada.
Kurwa!
Rodzina właśnie mnie potrzebuje…
Wybacz, Charlie.
Jack. On mnie potrzebuje.
Przepraszam.
HRABSTWO EASTON BIURO SZERYFA
Cześć.
- Masz prawnika? - Tak.
Tak. To załatwione.
Wiem, że tego nie zrobiłeś.
Ale źle to wygląda.
Ślady opon. Dragi.
Wiem. Ale chyba mam plan.
Jak zawsze.
Jeśli ma się udać, musisz powiedzieć mi wszystko
o Towersie i Paynie, o koniach i o co poszło.
Powiedz mi.
Próbuję pomóc.
To pomóż mi zrozumieć, czemu ze wszystkich koni
wzięłaś właśnie tego i…
Czemu właśnie on, Len?
Wiem, że cokolwiek nie powiem,
pomyślisz, że cię nie kocham,
ale to absolutnie nieprawda.
Nasze małżeństwo…
Nie jest nam łatwo.
Prawda?
Żałuję. Przez nas jesteś nieszczęśliwa.
To nieprawda.
To nie twoja wina.
Ani Mattie.
Chciałam być wolna.
A teraz…
wiem, że to tylko złudzenie.
Przepraszam za to wszystko.
Naprawdę.
To nie wszystko twoja wina.
Popełniłem błąd.
Kończyły się pieniądze. Nie wiedziałem, co robić.
Nawinęli się ci dwaj. Wiedziałem, że to kradziony koń.
Ale Towers to szycha.
Opłaca się go znać.
Wmówiłem sobie, że to przysługa dla kumpla.
Że robię to dla rodziny.
To dla mnie najważniejsze.
Troszczyć się o ciebie, Mattie, nasz dom.
Jesteś najuczciwszym człowiekiem, jakiego znam.
Naprawię to.
Co powiemy Floss?
Prawdę.
Przyjąłem skradzionego konia,
ale nie zabiłem Dylana.
Domyślasz się, kto to zrobił?
Nie. Gdybym wiedziała, że Gina ma dostęp do narkotyków…
Gotowy? Pokój przesłuchań czeka.
Dobrze.
- Halo? - Leni. Dzięki Bogu.
Kurwa, Gina. Mój Boże.
Gdzie jesteś? Jesteś cała?
Ścigają mnie. Towers i Payne.
Dopadli Dylana, teraz chcą mnie.
Czemu ciebie? Masz dowód?
Tak, mam.
Chryste. Gdzie jesteś?
W drodze. Nie jestem bezpieczna.
Pomóż mi. Proszę. Przyjedziesz po mnie?
Czemu miałabym ci pomagać?
Po tym, co mi zrobiłaś? Nam wszystkim.
Bo cię potrzebuję. Kocham cię. I przepraszam.
Powiesz mi wszystko?
Wszystko. Jak zawsze.
Gdzie cię znajdę?
Możesz przyjść do babci Georgii?
To jedyne bezpieczne miejsce. Szybko.
Dobrze.
Gina?
Georgia?
Georgia! Co się stało?
Dwóch typów szukało twojej siostry.
- Co? - Próbowali wejść siłą.
Przytrzymałam ich na tyle, by zdążyła uciec, ale…
- Gdzie jest? - Nie wiem.
Weszli do domu i wszystko przeszukali.
Przyszli tu, ale już jej nie było. Popchnęli mnie.
Upadłam. Uderzyłam się w głowę.
O Boże. Wezwę policję.
Nie rób tego!
Mam już dość na dziś.
Nie chcę się w to mieszać.
Dość już straciłam. Proszę.
Proszę, idź już.
Dobrze.
- Gina! - To na pewno oni.
Złodzieje koni.
Wiem. Byłam u Georgii.
Jest cała? Zranili ją?
Nic jej nie jest. Gdzie jesteś?
W aucie.
Chyba mnie ścigają. Nie jestem pewna.
Musisz mi pomóc.
Przyjedź do Riverside. Coś wymyślimy.
Nie jestem bezpieczna. Żądają forsy.
Mam im zwrócić za źrebaka.
Mamy czek. Na 60 tysięcy.
Myślisz? Jak im go przekażemy?
Dam radę.
To niebezpieczne.
Chcą zapłaty? Ja im zapłacę.
Gdzie ich znajdę?
BIURO TOWERS INDUSTRIES
Przyszła.
Halo?
Bez świadków.
Nie planuję być tu długo.
Przyniosłaś forsę?
Wiem o waszej wczorajszej rozmowie z moim mężem na parkingu.
Mam nadzieję, że nasza będzie bardziej kulturalna.
Widzieliśmy go przez chwilę na tym nudnym przyjęciu.
Jaki parking?
Mam, czego chcecie.
Czek? Bez jaj.
To czek na okaziciela. Nie będzie problemu.
Ale papier stanowi dowód.
Nie lubimy zostawiać śladów.
To dlatego wycinacie czipy skradzionym koniom.
Pyskata.
Jeszcze jak.
To za mało.
Zdobędę resztę.
Skąd?
Wasza farma ledwo przędzie.
Zdobędę forsę.
Bo ja wiem?
Jeśli cię wypuścimy, przepadniesz na dobre.
Jak zajdzie potrzeba, czek jest do wyśledzenia.
Jeśli mnie nie wypuścicie, dacie komuś powód.
Tak?
Twój mąż wie, że tu jesteś?
Bo wiesz…
skoro wydałby tyle na konia,
kto wie ile wydałby na własną klacz.
Myślicie, że ta forsa jest od niego?
Nie załatwię reszty przywiązana do pieprzonego słupa.
Może zrobi to twoja dziana siostrzyczka.
Nie mieszajcie jej w to.
Niektórzy z nas potrafią zadbać o konia.
Mój mąż jest na posterunku z adwokatem.
Nie może sobie przypomnieć,
kto przyprowadził konia
z wyciętym czipem do jego stajni.
Jeśli nie odezwę się za następne pięć minut,
może doznać olśnienia i przypomnieć sobie szczegóły.
Jeśli zadowolicie się tym, co tu macie,
jego pamięć pozostanie mglista
i możecie się od nas odpieprzyć.
Pozdrów ode mnie siostrę.
Hej, nagraj się albo nie. Mam to gdzieś.
Kazałaś mi zadzwonić. Czemu nie odbierasz?
Dałam im pieniądze, ale, Chryste, co ja przeszłam.
Oddzwoń. Będę jeździć, dopóki się nie odezwiesz.
Napraw to, Leni.
Zawsze potrafisz wszystko naprawić.
Cholera!
Floss?
Przepraszam, możesz…
Wiem, że jechałam za szybko.
Nie było ruchu na drodze. Ja tylko…
Wysiądź, proszę.
- Co? Dlaczego? - Wysiadaj, Leni.
Dobrze.
O co chodzi?
Paula odprowadzi cię do radiowozu.
Zaczekaj tam na mnie.
Powiedzcie, o co chodzi.
Dobrze.
- Pójdę z Paulą. - Dziękuję.
Paula.
Proszę.
Przyjaźnimy się, prawda?
Powiedz mi, co się dzieje.
Nie wiem, o co chodzi z tobą i twoją siostrą,
i co się dzieje w waszym domu.
Gina wróciła? Jack coś powiedział…
Nie rób mi tego, Leni.
To nie fair. Nic nie mów.
Cholera.
Kurwa.
Paula!
Wypuść mnie.
Stało się.
To nie moja wina.
- To nie moja wina! - Nie moja!
Leni, wysiądź, proszę.
Nie wiem, o co chodzi, ale to pomyłka. Cokolwiek znalazłyście…
Paula odczyta ci twoje prawa.
Spiszę zeznanie w odpowiednim czasie,
ale wszystko, co powiesz, może być użyte w sądzie.
Rozumiesz?
Floss, znasz mnie.
Rozumiesz?
Tak.
- Jestem aresztowana? - Tak.
Za co?
Zabójstwo Dylana Jamesa.
Co?
Jack?
Proszę, Jack! Co się dzieje?
Pomóż mi!
NAZWISKO: LENI MCCLEARY
Gina.
Owszem. Pomogła nam cię znaleźć.
Zanim zaczniemy, musisz wiedzieć,
jakie dowody udało nam się zebrać.
Zdjęcia, na których widać, że próbowałaś przekupić świadków.
Czek, którym się posłużyłaś.
DOWÓD
Odłamana rączka noża. Może ci coś mówi,
bo jej ostrze
znalezione zostało pod siedzeniem w twoim aucie.
Co?
Ustalimy to, ale domyślam się, że jest na nim krew Jamesa.
To niemożliwe.
A jednak.
Zatem teraz
powinnaś zacząć od początku.
Napisy: Ewa Nowicka