SERIAL NETFLIX
Gino,
czemu próbujesz mnie zranić?
To nasz dom.
Wróć, proszę.
Naprawimy wszystko, jeśli wrócisz.
Nie wiem, co Dylan ci mówił,
ale wiesz, że próbował nas rozdzielić.
Jeśli uciekniesz…
z nim,
nie będę mogła ci pomóc.
Wiesz, że to się źle skończy.
Po co te sekrety?
Czemu to ukrywałaś?
„Czasem żałuję, że mam bliźniaczkę.
Czasem wolałabym, by nie żyła.
I myślę, że to ja mogłabym ją zabić”.
Chryste, Gino.
- To nieprawda. - Sama to napisałaś.
To tylko myśli. Nic nie znaczą.
Dylan, to ja, Leni.
Czemu nie oddzwoniłeś?
Gina nas potrzebuje.
Nie wiem, czemu jest zła. Ale wiem, co może zrobić.
Zdradziłaś nas, mówiąc o nas Dylanowi.
A ja powiedziałam mu o tobie.
On ciebie nie chce.
Jak mogłaś mi to zrobić?
Tęsknię za tobą. Boję się.
Dla ciebie zrobiłabym wszystko. Przecież wiesz.
Prawda?
- Hej, Mattie. - Cześć!
Nie miejmy przed sobą tajemnic.
Niczego przede mną nie zataiłaś? Nigdy?
Jasne, że nie.
Nawet o Jacku?
Do niczego nie doszło.
Ale nic nie powiedziałaś.
Masz rację.
Od tej pory będziemy się dzielić
tym notesem.
Możemy ukrywać coś przed sobą,
ale nie przed notesem.
Byłam z ciocią Giną.
Chciałyśmy pobyć razem,
bo w tym roku razem nie wyjedziemy.
Ciocia Gina tu wróci?
Zobaczymy.
Proszę. Jagodowa buźka.
Teraz robimy je z czekolady, pamiętasz?
- Cześć. - Cześć.
- Cześć, smyku. - Cześć.
Jak się masz?
Bekon gotowy. Zaraz będą jajka.
Wystarczy mi kawa.
- Świeże z farmy. - Kawa wystarczy, dzięki.
Dobrze.
Czemu nie jesz śniadania?
Już wszystko dobrze. Mama jest w domu.
I już nigdy nie wyjadę. Obiecuję.
Proszę, skarbie.
Dzień dobry.
Victor.
Sto lat, Len.
Tato. Dziękuję.
- Cześć, królewno. - Cześć, dziadku.
Gdzie twoja ciocia Gina?
Odpoczywa w Riverside.
Chyba przytłacza ją to wszystko.
Pomożemy jej dojść do siebie.
Jasne.
Napracowaliśmy się dziś z Claudią.
Tak? Co szykujcie?
Wasze przyjęcie.
Dziś u nas.
Co?
Podłączyliśmy światła dookoła.
Liss i Meg wszystkich obdzwoniły.
Chwila, Meg?
To chyba kiepska pora…
Nie, żaden problem.
Wiem, że wolicie wasze wyjazdy,
a ja i Claudia chętnie spędzamy czas z naszą małą Mathildą,
ale w tym roku mam was tu wszystkie.
Wszyscy w Mount Echo pokazali, ile dla nich znaczysz.
I dla rodziny. Więc zaprosiliśmy wszystkich.
Całe miasto?
Nie pierwszy raz zeszli się dla ciebie.
Co ty na to, Mattie? Zrobimy imprezę?
Tak, dziadku. Będą lody?
Lody…
Dla ciebie wszystko.
Serio, tato. Nie wiem, czy Gina da radę.
Wciąż odpoczywa i musi wracać…
Poleci jutro.
Dziś spędzimy czas jako rodzina. Tak?
Tak.
Na razie, Victorze.
Dzięki za kawę, Len.
- Pa, skarbie. - Pa.
Zrobię ci śniadanie, tato.
Robię jajka.
Szlag.
Zrobię ci nowe.
Jesteś tu.
Dziś czwartek.
Owszem.
Nie mam jej dziś popilnować? Odwieźć do szkoły?
Czekaj, zmieniasz rozkład jazdy, bo chcesz spędzić z nią więcej czasu?
Bo się zgubiłaś?
Nie potrzebuję cię dzisiaj.
Dobra. Mattie mówiła,
że przyda wam się trochę czasu razem.
Co dokładnie powiedziała?
Że wie, że ostatnio jesteś rozkojarzona
i że spotykasz się z nowymi znajomymi.
No tak.
Może zostań chociaż do południa.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć, gdyby padła mi komórka?
Chyba w Echo Echo?
Tak. Właśnie.
Nie wiedziałam, czy dalej to robimy. Miałam zadzwonić.
Ale po tym, co mówiłaś o Jacku…
Co mówiłam?
Co podać?
Dla mnie tylko kawę.
Co? Znów nie jesz?
Nie po tym, co przeszłaś.
Dla niej to, co zwykle.
- Dzięki. - Jasne.
Pani… Paula.
Wspomniałaś wczoraj o Floss,
o zdjęciu z umorzonej sprawy.
Pożar w kościele, tak?
Gdy byłyśmy nastolatkami.
Zaczęłam wspominać
i zastanawiam się, czemu Floss widzi jakiś związek.
Całe popołudnie rozmawiała o tym z Meg Jenkins.
Meg.
Ciekawe, czemu z nią rozmawiała.
Nie wiem. Ale ten gość?
Przepadł gdzieś,
a Floss chce go wypytać o ten pożar.
Twój tata namówił Meg, żeby przyszła dziś na wasze urodziny.
Wiesz już o przyjęciu?
Całe miasto przyjdzie.
Chciałabym lepiej poznać Ginę.
Jest taka jak ty, a jednak… nie.
Prawda?
Tak.
Gina. Cześć.
Hej, Meg. Dzięki, że przyszłaś.
- Spoko. - Dziękuję.
Proszę.
Dziękuję.
Chcesz porozmawiać o Leni.
Nie masz nic przeciwko?
Zaczęło się, gdy mój kuzyn tu wrócił.
Kuzyn?
Dylan.
Mówiłam mu, że małe miasteczko nigdy nie zapomina.
Ale się uparł.
Leni ci nie mówiła? O Dylanie.
Nie.
Groziła mi.
Groziła ci? Jak?
Wolę nie mówić.
Ale byłoby już po mnie.
Tak mi przykro.
Rozmawiałaś o tym z Dylanem?
Nie.
Chciał tylko, bym mu powiedziała,
co pamiętam o tej nocy, gdy spłonął kościół.
Co konkretnie?
Powiedziałam mu, że niewiele pamiętam.
Pytał o coś jeszcze?
Dziwna sprawa.
Pytał, co się przytrafiło Claudii.
To było, zanim tu zamieszkał.
Dzień dobry.
A niech mnie.
Którą z nich jesteś?
Leni, pani Taylor.
Popatrz tylko.
Zgubiłaś się, ale się odnalazłaś.
- Tak. - Wejdź, proszę.
Miło panią widzieć.
- Minęło sporo czasu, prawda? - Racja.
Próbowałam sobie przypomnieć ile.
Jakieś dziesięć lat.
Tak.
Napijesz się herbaty?
Nie, dziękuję.
Nie zostanę długo. Słyszałam tylko,
że Dylan tu wrócił.
Długo go nie było.
Ale to już przeszłość. I teraz go widuję. Od czasu do czasu.
To mi dobrze robi.
Tak.
Wie pani, gdzie go znajdę?
Nie wiem dokładnie.
To wolny duch.
Nawet po tym wszystkim.
Tak.
Ciekawa jestem, czy kiedyś
wspominał coś o tym pożarze sprzed lat.
Nic konkretnego.
Miał jakieś dawne żale.
Ale wiem, że chciałby się z tobą spotkać.
Jeśli się zjawi, powiedzieć, by zajrzał na farmę?
Tak, poproszę. Dziękuję.
Pójdę już,
ale bardzo miło było się z panią zobaczyć.
Nawzajem, kochana.
Dziękuję.
Kto chciałby tu zamieszkać?
Coś nie tak?
Sama chciała tu przyjechać.
Jak zwykle ma focha.
Słyszałaś, co powiedziała o tym chłopaku?
Aż tak nie cierpi tego miasta?
Chce studiować na zachodzie.
Może w Los Angeles.
Ty nigdy stąd nie wyjedziesz, co?
Chyba że trafi mi się coś lepszego.
Charlie,
pewnie jesteś w pracy.
Za każdym razem włącza się poczta.
Wszystko gra. Chcę tylko dać znać,
że pewnie zostanę tu jeszcze na dzień lub dwa, by doglądać Leni.
Ktoś dzwoni. Złapię cię później.
Halo, tu Gina.
Witam. Gina McCleary?
- Tak. - Dzień dobry.
Tu Kyle z banku United National w Los Angeles.
Dzwonię, by potwierdzić przelew.
Do odebrania będzie 60 000 gotówką z oddziału w Mount Echo.
Zgadza się?
Tak, potwierdzam.
Dobrze. Ostatnie cztery cyfry z ubezpieczenia
i nazwisko panieńskie matki.
Jasne. Ostatnie cztery cyfry to 4224.
Nazwisko panieńskie matki to Czerny.
Dobrze.
Proszę tylko zanotować,
że nie dam rady odebrać przed 14.30.
Można powstrzymać przelew do tego czasu?
Jasne.
Przepraszam, mam paranoję.
Jasne. Zlecę przelew na parę minut przed.
Dotrze najwcześniej o 14.30.
Świetnie. Dziękuję.
Hej, Claud. Co tam?
Wpadnij do cukierni w sklepie.
Zamówiliśmy u nich tort.
Wpadnę później.
Musisz od razu.
Zamykają o 14.30. Podobno…
Mam mnóstwo pilnych spraw na głowie.
Dobrze. Poproszę Ginę.
Nie! Jeszcze się pokłócicie.
Nie pokłócimy.
Odbiorę tort, Claud. Dobrze?
- Na razie. - Dzięki. Pa.
A niech mnie!
Cudownie ocalona we własnej osobie.
Pani szeryf. Witam.
Co za szczęśliwy traf.
Odbieram coś dla siostry.
Na to wielkie przyjęcie, tak?
Wzruszyłam się, jak dostałam zaproszenie.
Z reguły nie zapraszają glin
na balangi, ale twój ojciec to poczciwy gość.
To prawda. Miło się było spotkać.
Pewnie jesteś ciekawa, jak idzie śledztwo w sprawie tych koniokradów.
Okazało się… Twój źrebak miał plamki po lewej.
Jak źrebak skradziony w sąsiednim stanie.
Wiem, że ty i Jack nie paracie się kradzieżą koni,
ale wiem o pożyczkach.
Chwileczkę, powinnam wezwać adwokata?
Skądże. Mówię tylko, że wiem, że czasem bywa ciężko.
No tak. Spieszę się.
Widzimy się wieczorem na przyjęciu.
Z twoją siostrą też. Obie w jednym miejscu.
To ci dopiero.
Obiecali, że będzie dokładnie jak na zdjęciu.
Proszę.
Jest. Ale Giny na nim nie było.
Nie mam jej zdjęcia.
To także jej urodziny.
Sprawdź, czy dali krem malinowy.
Claudio, nie teraz.
Mam pilną sprawę.
BANK UNITED NATIONAL ODDZIAŁ W MOUNT ECHO
Tak szybko?
Dzień dobry.
Dokument?
Mam.
Okazało się, że miałam w kieszeni.
O ile jest aktualny, najwyżej miesiąc…
Ale poprzedni był ponad rok…
Świetnie.
W jakiej formie wypłacić?
Poproszę czek.
A Gina?
Zostaw to mnie.
Dogadamy się.
Co to, kurwa, robi w naszym pokoju?
W twoim łóżku, Leni.
Pewnie go tam zostawiłem.
Kiedy? Byłeś na górze?
Pożyczyłam go. Do projektu z fizyki.
- Zapomniałam zwrócić. - Pieprzysz, Leni.
Używamy żyletek taty, nie tego.
Szukałam pamiętnika i to wypadło, jak przesunęłam łóżko.
Dlatego „zapomniałaś” to zwrócić?
Miałyśmy być takie same.
Z nim też jesteś taka sama?
To moja wina.
Przepraszam.
- Gina. - Słuchaj…
To nie twoja wina, Jack.
Tylko moja.
Nie jesteśmy takie same i już nigdy nie będziemy.
Przepraszam. Nie chcieliśmy.
Więc to był przypadek?
Wpadłaś do stodoły, a on tam był. Przypadkiem nagi.
Podzielę się z tobą wszystkim, co mam.
Dam ci wszystko, czego potrzebujesz.
Dwie jak jedna.
Zawsze.
Dobrze?
Masz tupet, żeby tu się zjawiać.
Ja mam tupet?
- Gdzie Gina? Kłamałeś. - Złodziejka.
Mówiłeś, że mi pomożesz.
Oddaj to, co zabrałaś.
Paszporty, bilety, forsę. Wszystko.
Myślisz, że jej pomagasz, ale się mylisz.
Wystawi cię. Zawsze tak robi.
Wykorzystuje cię.
Ona mnie?
To ty wykorzystujesz innych.
Całe życie wykorzystywałaś Ginę.
Pewnie Jack chciałby to usłyszeć.
Te wszystkie lata.
Kłamstwa.
Zamiany.
Niech się dowie, że wczoraj się ze mną widziałaś.
Chcesz to zrobić?
A jak Floss cię przyskrzyni za kradzież koni?
Jak to pomoże Ginie?
Posłuchaj.
Sprowadzisz ją tu i zapomnimy o wszystkim.
Jeśli nie, pójdziesz siedzieć za zabójstwo,
a ona wróci do mnie.
- Gina nie wróci. - Nie.
Ma tego dość.
Zawsze miałeś do niej słabość.
Ale ona do ciebie nie.
Jesteś tylko kaprysem. Przyjmij to do wiadomości.
Zabieraj się stąd.
Gina, Dylan znów tu jest.
Może się przejedziemy? Po zakrętasach na Mount Eden.
Gina!
Kochasz go? A co z Jackiem?
Jack jest twój.
Ty też go kochasz. Prawda?
Jack jest twój.
On mnie nie obchodzi.
Tylko ty.
Co moje, to twoje.
A co twoje, to moje. Łącznie z Jackiem.
Co robisz?
Szukam tego, co Floss i tak znajdzie.
Tutaj niczego takiego nie znajdziesz.
Musimy jej coś dać. Cokolwiek. Żeby uratować nas, to miejsce.
- Nas? - Tak.
Czy ciebie i twojego chłopaka?
Co u diabła? Jack?
Halo, tu Leni.
Spodziewałam się królewskiego apartamentu.
Gina. Cześć, kochana.
Jak ci się spało?
I aż trzy pary Jimmy Choo?
Aż tak przesiąkłaś LA?
Za to żadnych czeków czy paszportów.
Mogłam się domyślić.
Tak. Wiem.
Tak. Do zobaczenia.
Dokończymy później. Dobrze?
- Potrzebuje mnie w Riverside. - No jasne.
STO LAT ŻYCZY DYLAN
DO ZOBACZENIA NA PRZYJĘCIU!
SPOTKANIE Z TATĄ! POWIEDZIEĆ MU O WSZYSTKIM?
Wszystkiego najlepszego!
Tato.
Sto lat, Leni!
Samego szczęścia, najdroższa.
Dziękuję za przyjęcie.
Widziałeś Ginę?
Tak, jest na zewnątrz. Pytała o ciebie.
Dobrze. Poszukam jej.
Przyprowadź ją tu. Wszystkie moje córki razem.
Wszystkiego dobrego.
Dziękuję.
Leni! Serdeczności.
Pani szeryf.
Niezłe tłumy, prawda?
Dziwię się, że nie wszystkich tu znam.
Naprawdę? Cóż…
Na przykład ci dwaj o końskim wyglądzie przy bufecie.
W sensie, że pracują z końmi.
Nie że mają końskie twarze.
To twoi znajomi?
Nie.
Nie znam ich. Może korzystają z usług weterynaryjnych.
Szkoda. Może pójdę się zapoznać.
Wiesz co? Uśmiechałam się do nich,
ale bez odzewu.
Może wyniuchali odznakę.
Sto lat, kochanie.
Dziękuję za przyjście.
Jasne, Jack, za nic bym nie przegapiła
przyjęcia z obiema siostrami.
Co za wydarzenie.
Mówiłyśmy właśnie, że macie tu istną mieszankę gości.
Tak. Przepraszam.
Skarbie, chciałbym chwilę na osobności.
W twoje urodziny.
Jak najbardziej.
Pozwól tylko, że przywitam się z Giną.
Uwierzysz, że nawet nie złożyłam jej życzeń?
Dobrze.
Leni. Wszystkiego najlepszego.
Charlie. Co za niespodzianka.
Cześć, skarbie.
Sto lat.
Charlie przyjechał.
Musiałem.
Po tym, co ci się przytrafiło. I Gina tak to przeżyła.
Cieszę się, że Leni jest bezpieczna i możemy razem świętować.
Co za szczęście.
Dla wszystkich, że wróciłaś
i że możemy wspólnie świętować.
Musiałem tu być.
Jestem pewna, że Gina informowała cię o wszystkim.
Zróbmy zdjęcie bliźniaczkom.
Uwaga.
Poszukajmy Claudii.
- Też by chciała zdjęcie. - Gina.
Wrócę błyskiem.
- Dobre. - Czekaj…
Cieszę się, że nic ci nie jest, Leni.
Co za koszmar.
Tak, okropne przeżycie.
Rany się goją.
- Tak. - A bark?
- Upadłaś na lewy czy prawy? - Prawy.
- Aż tak nie boli. - Świetnie.
Musisz być wykończona. Masz tyle na głowie.
Charlie.
Mówili, że Leni jest z kimś nowym.
Czyli ze mną. Jak się masz, Jack?
Doskonale, Charlie.
- Miło cię widzieć. - Nawzajem.
Właśnie pomyślałem, że od lat
nie byłem w Mount Echo.
Zapomniałem, jak pięknie jest na wsi.
I ta posiadłość. Cudowna. Bardzo zadbana.
Robimy, co się da.
Cieszę się, że mogliśmy wam pomóc.
Wiedzcie oboje,
że zawsze możecie na nas liczyć.
Na pewno wystarczy wam 60 000 $? Załatwimy więcej.
To żaden problem.
Zdecydowanie wystarczy. Dzięki.
Przepraszam. Chyba o czymś nie wiem.
Pójdę po następne piwo.
Podobno jest przy bufecie.
Tak.
Poszukam piwa i Giny, oczywiście.
Oczywiście.
Zobaczymy się przy torcie.
- Dobrze. - Super.
Jakie 60 000 $, Leni?
- Poprosiłaś o nie? - Nie teraz.
- Właśnie teraz. - Poszukam Giny.
Leni.
Psiakrew!
Co zrobiłaś z tą forsą?
Jack. Proszę.
Co powiedziałaś, że tyle ci dał?
- Gdzie je masz? - Nie tutaj.
- Dałaś swojemu chłopakowi? - Nie mam chłopaka.
Widziałem. Przyprowadziłaś go do naszego domu.
Wiem, że spotykacie się od miesięcy.
- Jack. - Znikasz. Kradniesz dla niego?
Nie ma nic między mną a Dylanem Jamesem.
Leni, wiesz, że to nieprawda.
Wszystkich okłamujesz.
To nie… Jack.
Nie…
Rodzina tak nie wygląda.
Nie, proszę.
Leni. Wybacz. Pora postawić sprawę jasno.
Meggie.
Nie pozwolę już, by mi groziła.
Kocham ją.
Bałam się, ale teraz już nie.
Ani Leni, ani nikogo. Kocham cię.
Sam jest sobie winien.
Co tu się, kurwa, wyprawia, G?
- Co ty robisz? - Chcę forsę i paszporty.
To Dylan? To on cię do tego namówił?
Dylan nie ma z tym nic wspólnego.
Przecież to jasne, że ma.
Nie. Po prostu odchodzę. To zawsze było jasne.
Nie. Nic nie jest jasne.
Nie zostawiłabyś Mattie.
Albo Jacka czy Charliego, czy mnie.
Wiedziałaś, że ten dzień nadejdzie.
Gina. Posłuchaj, błagam cię.
Nie niszcz tej rodziny.
Znajdziemy ci pomoc.
Porozmawiaj z Charliem. Powiedz, że masz kłopoty.
Z Charliem? Mam mu wszystko powiedzieć?
Nie. Wiesz, co mam na myśli.
Skarbie, masz trudny okres.
Tak. Przez całe pieprzone życie.
Co to?
Zaletą elektronicznego pamiętnika jest to,
że można zrobić kopię za wciśnięciem klawisza.
A potem możesz to wsunąć do kieszeni Charliemu,
Victorowi albo Floss
i wszyscy natychmiast o wszystkim się dowiedzą.
O nas, o Claudii, o pożarze.
Nie możesz.
Nawet gdybyś chciała mnie zniszczyć,
nie zrobisz tego.
Zniszczyłabyś życie zbyt wielu ludziom.
Złamałabyś mnóstwo serc.
Pomyśl o Mattie.
Myślę o niej.
A tata?
Zostało mu pół roku życia.
Nie chcesz spędzić z nim tego czasu?
Jako ja? Czy jako ty?
Tort!
Chodźcie, czas na tort!
Czas na tort.
Dobijasz mnie, Gino.
Próbuję się ratować.
Powinnyśmy zdmuchnąć świeczki, nie sądzisz?
Dla rodziny.
Leni.
Pozwól na słówko.
Czym mogę służyć?
Zagadkowi ranczerzy już poszli.
Owszem.
Wydaje mi się, że kłóciłyście się o tę całą sprawę.
O coś innego. Sprawy rodzinne.
Sprawy rodzinne.
Nie ma nic bardziej skomplikowanego.
Skoro o tym mowa… Przepraszam.
Leni mi powiedziała.
Tort. Czas na tort.
Poszukasz Mattie, proszę?
Tak.
Leni podprowadzi mnie do stołu.
Chodź, tato.
Małżeństwo jest ważniejsze niż farma.
Niż wszystko inne.
Nieuczciwość cię zniszczy. Uwierz, wiem coś o tym.
Napraw to.
Pozbądź się tego Jamesa.
Albo ja to zrobię.
Sto lat
Niech żyją Leni i Gina
Niech żyją nam
Sto lat, kochana.
Daj nam forsę albo odbiorę ci wszystko.
Mattie, zdmuchniemy świeczki?
Już się nie gniewam, Leni.
Nadal nie wiem, czemu taka byłaś,
ale pomogłaś mi się odnaleźć.
Leni!
Cały wieczór chcę pogadać.
- Wybacz, muszę… - Tylko minutkę, obiecuję.
Cześć.
To on.
Tak, oczywiście.
- Beau. - Beau.
Jak miło cię poznać.
Muszę złapać Ginę. Jak wrócę,
opowiecie mi wszystko o wszystkim.
Mattie?
Mattie!
Napisy: Ewa Nowicka