SERIAL NETFLIX
A to?
Mam od niedawna.
Zniknie.
Sto lat, Leni.
Sto lat, Gino.
Coś przede mną ukrywasz.
Nic takiego.
Kolejny rok.
Coś było nie tak tej nocy, gdy zamieniłyśmy się Paryżu.
O co chodzi, Gino? Co zrobiłaś?
Jak miło was widzieć.
Widzieć.
Jak miło was widzieć.
Rozumiem, Gino. Nie zaginęłaś.
Nie chcesz, by cię odnaleziono.
I dopóki cię nie odnajdę, muszę odgrywać obie role.
Serio, siostrzyczko, ty też musisz odpocząć.
Mamusiu!
Hej, żuczku.
Gina, zostań w Riverside i wyśpij się.
Przyjadę, jak odwiozę Mattie do szkoły.
Dobra. Ciao, ciao.
Ty nie mówisz „ciao, ciao”. Tylko ciocia Gina.
Gdy rozmawiasz z ciocią Giną,
nabierasz jej hollywoodzkich manier.
I nie przyjdzie? Bo sama musi odpocząć?
Tyle emocji. Jest wycieńczona. Chyba chce już wracać.
Chodź. Usiądź.
Tylko parę pytań i damy wam spokój.
- Już tyle zadałyście. - Nie szkodzi.
Dziwnie wygląda.
Mam mokre włosy po prysznicu.
- Przyszykuj się do szkoły. - Chodź, Mattie.
Próbuję odczytać własne bazgroły.
Mówiłaś, że było trzech, może czterech złodziei?
Tak.
Zgadza się. Mieli maski narciarskie.
W środku lata.
Nie pamiętasz, ilu dokładnie ich było?
I nie widziałaś, jak rozbili zamek i wypuścili konie?
Nie. Usłyszałam hałas i gdy poszłam zobaczyć, co się dzieje,
konie już wybiegły.
To ci dopiero.
Nie wydało ci się to dziwne,
tak tylko myślę na głos,
że skoro przyszli ukraść konie,
to czemu aż tylu dali uciec?
Kogo to obchodzi? Na jej miejscu każdy tak by zrobił.
- Próbowała ich powstrzymać. - Próbowałaś?
Czy ścigałaś ich, jak już ich odjechali?
Konie się rozbiegły,
a jeden z nich odjeżdżał ze źrebakiem.
Działałam odruchowo.
Pogoń za przestępcami w las
to raczej… niezwykły odruch.
Większość ludzi wezwałaby policję.
Cóż, widocznie tak mnie wychowano.
Ciężko pracujemy na swoje. Nie damy sobie tego odebrać.
No tak. Zatem pojechałaś daleko w las?
Tak. I Prince się wystraszył.
Czego?
Konkrety, kochana.
Nie zauważyłam.
To mógł być wąż albo opos. To stało się tak szybko.
Spadłam i straciłam przytomność.
Gdy się ocknęłam, Prince'a nie było, byłam zdezorientowana.
Nie słyszałaś nawoływań?
Słyszałam helikopter
i szukałam polany, żeby dać znać, gdzie jestem,
ale uderzyłam się w głowę i byłam skołowana.
Potrzebujemy trochę czasu dla siebie. Musimy wyprawić Mathildę do szkoły…
Oczywiście. Paula i ja poszukamy tych zamaskowanych bandytów.
Nie powinno być trudno. Wydają się… niezbyt zorganizowani.
- Dzięki za wszystko. - Nie ma sprawy.
Zawsze do usług. Zawsze.
Leni, wybacz.
Jeszcze jedno.
Mówiłaś, że twój koń, Prince,
wystraszył się, a ty spadłaś i straciłaś przytomność.
Na którą stronę upadłaś?
Na… Na prawą.
Miałam tu ranę na głowie.
Jasne, zgadza się.
Moja orientacja przestrzenna jest do niczego,
ale gdy Prince do nas dotarł,
miał krew na lewej łopatce.
Twoja prawa, jego lewa…
Nie mogę tego ogarnąć.
Wiesz co? Przeanalizuję to sobie.
Zadbaj teraz o siebie, wylecz tę ranę, dobrze?
No dobrze. Victorze. Claudio.
Gina, co jest, kurwa?
Policja coś wie. Zmalowałaś coś?
Nie mogłaś mi powiedzieć? Pomogłabym ci.
Jak zawsze. Zawsze się wspieramy.
Nikt nam nie przeszkodzi. Nawet Jack.
W porządku…
Nie było cię całe lato.
Rozwoziliśmy konie. Wziąłem udział w paru zawodach.
Wygrałeś coś?
Wygrałem w chwytaniu na lasso. W Denver.
Super.
Zmieniłyście się.
Nieprawda.
Jeszcze jak.
Za tydzień zaczynacie liceum?
Tak.
Podwiozę was. Oprowadzę, jeśli chcecie.
Jasne. Byłoby super.
Starczy, Brett. No już. Przepraszam.
Zagadaj do niego.
Ty mu się podobasz. Nie ja.
Akurat. Nie umie nas odróżnić.
Leni? Wszystko w porządku?
Tak.
Muszę chwilkę odpocząć.
Na pewno wszystko gra?
Nie.
Jasne, że nie.
Ale przejdzie mi. Tylko…
Muszę odpocząć.
Nie masz mi nic więcej do powiedzenia?
Nie.
Czemu pytasz?
Gdy cię szukaliśmy na szlaku, widziałem ślady kopyt.
To Prince prowadził źrebaka, nie jacyś złodzieje.
I to nie w galopie, stępem.
Spójrz na mnie.
Skoro ja to widziałem, to Floss też.
Nie. Pewnie ich koń prowadził źrebaka.
Który kładzie nacisk na prawe kopyto. Jak Prince.
- Mów prawdę. Mamy kłopoty. - Mówię.
- Floss wie, że coś się dzieje. Słuchaj! - Nic się nie dzieje.
Na tym się nie skończy. Będą jej szukać.
Myślisz, że chciałam ją ukraść?
Że zrobiłabym coś takiego?
Sam już nie wiem.
Chcę tylko dojść prawdy,
bo nic się tu nie zgadza.
Nie ukradłabym konia własnemu mężowi.
Co według ciebie chciałam zrobić?
Uciec.
- Uciec? - Tak.
Czemu tak myślisz?
Nigdy cię tu nie ma. Nie wiem, gdzie znikasz.
Nic mi nie mówisz, a potem coś takiego?
- Masz kogoś? - Nie.
- Ktoś cię na to namówił? - Nie.
Myślę, że kłamiesz.
Nie. Spójrz na mnie.
Jack, przysięgam. Mówię prawdę.
Czegoś mi nie mówisz.
Może ty mi czegoś nie mówisz?
- Nie. - Właśnie rozmawiałam z Giną.
Jest w Riverside,
bo przez ciebie źle się tu czuje.
Powiesz mi, co się stało, gdy mnie nie było?
Gina zawsze dramatyzuje. Sama wiesz.
Jack.
Cokolwiek się okaże, trzymajmy się razem.
Jack.
W porządku? Tylko ty i ja.
Gina, co zaszło w moim domu?
Okradłaś Jacka?
Uciekłaś.
Posądzają mnie o zbrodnię, której nie popełniłam. Nic nie rozumiem.
Po co to?
Albo dla kogo?
Mogę dzwonić, jak będę się bać?
Oczywiście. Poproś panią Jellikę w sekretariacie, dobrze?
Dasz mi telefon z klapką?
Co takiego?
Ten, który się otwiera i zamyka. Jest w schowku.
Sprawdzę.
Chyba zostawiłam go w domu.
Zawsze go tam masz.
Przykro mi.
Wejdźmy do środka.
Raz, dwa, trzy.
Meg.
Meggie. Stój.
- Porozmawiamy? - Nie ma o czym.
- Cieszę się, że jesteś cała. Muszę iść. - Słuchaj…
Po tym, co się stało,
dostałam drugą szansę,
żeby naprawić te wszystkie złe rzeczy, jakie wydarzyły się w ciągu tego roku.
Po raz drugi zniszczyłaś mu życie,
a teraz chcesz to naprawić?
Naprawię to.
Obiecuję.
Uwierzę, jak to zobaczę.
Na razie, Leni.
Czemu Meg jest taka zła?
Komu zniszczyłam życie? Co jest, kurwa?
Proszę, Gina. Zadzwoń do mnie.
I co z tym telefonem z klapką?
Chciałabym zachować ten sam numer.
Oczywiście.
- Widziałem panią w telewizji. - Tak?
Wyglądam gorzej na żywo?
Skądże. Przypomniałem sobie, że sprzedawałem pani ten telefon.
Powiedziałem mamie: „Ta pani, co zaginęła. Sprzedałem jej telefon.
Musi być poza zasięgiem, bo ten telefon to sztos”.
- No tak. - Pamiętam, co pani powiedziała.
Oby coś głębokiego.
Zainspirowałem się jak diabli.
Powiedziała pani: „Cal, nie czekaj.
Żyj tak, jak chcesz”.
Tydzień później dostałem awans.
- Kierownik zmiany. - Kierownik zmiany!
Tak. Dzięki.
Mógłbyś przetransferować dane?
Jasne. Kontakty i tak dalej,
ale nie SMS-y czy coś w tym rodzaju.
Chorobcia.
Czyli połączenia…
Zależy mi na numerze, którego nie zapisałam w kontaktach.
Mogę wydrukować zestaw połączeń z billingu za ten miesiąc.
Świetnie. Ratujesz mi życie.
Tak z ciekawości. Ktoś ostatnio używał tego telefonu?
Sprawdźmy.
Nie. Żadnych rozmów od trzech dni.
CHARLIE NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Len.
- Pani oficer. - Wygłupiasz się.
Wiesz, że dla ciebie jestem Paula. Tęskniłam.
Ja za tobą też.
Powinnyśmy porozmawiać.
Tak, pogadajmy o Floss.
Przegląda umorzone sprawy.
Pokazywałam ci jakiś czas temu.
Pożar w kościele.
W kościele? Ten sprzed lat?
Tak, ten, pytałaś o tę sprawę.
No i…
Nie wiem. Chyba sądzi, że te sprawy mają jakiś związek,
ale sama nie wiem.
No nic. Dobrze widzieć, że jesteś cała.
Rozmawiałam z Paulą.
Najwyraźniej bardzo cię lubi.
Wspomniała o pożarze. W kościele.
Że się tym interesowałaś.
Co robisz, Gino?
SPOTKAJMY SIĘ. ODDZWOŃ.
Załatwisz mi 30?
Kto mówi?
Chcesz być po imieniu? Co to, przyjaźń czy interesy?
- Interesy. - Skołujesz 30?
Trzydzieści. Czego?
Kety, wiadomo. Coś jeszcze opylasz?
Może.
Hery nie tykam, keta mi wystarczy.
Spotkamy się, gdzie zawsze.
Nie, bądź w Wachtell Park. Za godzinę.
Wachtell Park? W Mount Echo?
Po co, kurwa, mamy tam jechać?
To coś zaproponuj. Nowe miejsce. Nie traćmy czujności.
Dobra. Pełna konspira. Bayner Park. Męska toaleta.
Bayner Park w Plattsville?
Co z tobą, kurwa?
Gotówka. Bądź na czas. Za godzinę.
KETAMINA
Leni.
Tata.
Co tam robisz?
Daphne Villers, ta weterynarz z Riverton…
Poprosiła mnie o ketaminę.
Nie dowieźli jej,
a musi wykonać nagłą atroskopię.
Leni.
Wszystko w porządku?
Tak, czuję się dużo lepiej, dzięki.
Jesteś tu nieszczęśliwa?
Tato, nie wiem, czemu…
Mamy z Jackiem trochę kłopotów z pieniędzmi,
ale poradzimy sobie.
Wiem, że się starasz. Nie jest łatwo.
Tak, dzięki, tato.
Muszę lecieć. To pilna operacja…
Daphne Villers zwinęła praktykę pół roku temu.
To chyba nagły przypadek.
Jesteś jak twoja matka.
Silna, dumna, skryta.
Ale nie była nieuczciwa.
Boli mnie serce, gdy to widzę. Cokolwiek kombinujesz.
Musisz być teraz szczególnie ostrożna.
Twoje małżeństwo, rodzina, Mattie…
To twoje najcenniejsze skarby.
Wiem. Dlatego właśnie to robię.
Naprawdę? Czy raczej dla niego?
Nie wiem, o czym mówisz.
- Coś ci się zdaje. - Myślisz, że nie znam swojej córki?
Nie było cię tu na długo, zanim zaginęłaś.
No dobrze, to…
Z tym już koniec. Pracuję nad tym.
Dziękuję za szczerość.
Później o tym porozmawiamy.
Przyjdźcie dziś obie na kolację.
Jutro macie urodziny.
Zwykle spędzacie je w jakimś wykwintnym miejscu.
W Paryżu albo na Fidżi.
Nigdy ze mną.
Tym razem obie jesteście tutaj.
- Nie chcę przegapić tej szansy. - Chciałabym.
Ale Gina bywa skomplikowana.
Ty jedna potrafisz ją namówić.
Postaram się.
Proszę.
To dla mnie ważne.
Dobrze.
W co ty mnie wpakowałaś?
Nie wiem, jak długo mogę tak udawać.
Masz to czy nie?
Jasne.
Dobra.
Muszę o coś zapytać.
O co?
Pamiętasz, kto nas spiknął?
Pogubiłam się w kontaktach.
Nie wiem.
Serio? Nie wiesz?
Nie pamiętasz?
A to coś ci mówi?
Laska mojego brata zna jednego gościa.
Czemu zadajesz pytania, na które powinnaś znać odpowiedź?
- Ten, który zwykle jest ze mną? - Tak, w czerwonej furgonetce.
- No tak. - Dajesz ketę czy co?
Dajesz forsę czy co?
- Wypierdalać. - Chodźmy.
Kurwa. Jesteś cała?
Tak. Wybacz, nie mogłam wcześniej zadzwonić.
Wróciłaś do domu.
Musiałam. Byłam ranna, zgubiłam się.
Dziwnie brzmisz.
Muszę być ostrożna.
Gdzie się spotkamy?
W domku.
Spotkamy się najpierw?
Nie chcę jechać daleko. Miałam wypadek.
To gdzie się spotkamy?
Za Echo Echo.
Za pół godziny.
Dobra, ale…
Dobra, będę. Na tylnym parkingu.
Dylan James.
Po tylu latach znów jest w twoim życiu.
Wybrałaś jego.
Długo się nie odzywałaś.
Zgubiłam telefon.
W lesie nie ma budek.
Musiałam wrócić do domu.
Myślałem, że się rozmyśliłaś.
Co do wszystkiego.
Nie.
Młodzi klienci z Plattsville przesyłają pozdrowienia.
Nie.
Nie tutaj.
- Wieczna amatorka. - Chodź.
Tak?
Tak.
Znalazłem spelunę przy trasie nr 16.
Dadzą się wam napić.
Mają tę samą szafę grającą od 1958 roku.
- Wykop. - Wykop.
Serio, Gina, nikt tak nie mówi.
Przepraszam.
- Za co? - Że się nie odzywałam.
- Nie twoja wina. - To prawda.
Ale między nami spoko, tak?
Spoko?
Nie powiedziałbym.
- Co się stało, kurwa? Mieliśmy plan. - Wiem.
Prince uciekł. Uderzyłam się w głowę.
Ale…
Dobrze się czujesz?
Tak.
Wszystko w porządku?
Tak. W porządku.
Podejrzewają coś?
Co Jack o tym myśli?
Podejrzewa coś.
Floss też.
I twoja siostra tu jest.
To nic. Ona nic nie wie.
Wciąż udaje Ginę?
Tak.
Leni nic o nas nie wie.
- Popierdolone. - Tak.
Jedźmy. Teraz. Dzisiaj.
Teraz?
Czemu nie?
- I żyć z forsy w mojej torebce? - Miewałem mniej.
Nie mogę teraz wyjechać.
Dlaczego?
Jack.
- Floss, Mattie… - Mówiłaś, że to ogarnęłaś.
Tak, ale teraz wszyscy wiedzą o źrebaku.
Floss ma mnie pod lupą. To zbyt niebezpieczne.
Tym bardziej powinniśmy wyjechać.
Chryste.
Tak za tobą tęskniłem.
Martwiłem się.
Też za tobą tęskniłam.
Poproszę babcię. Pomoże nam.
Kocha cię tak samo jak ja.
Kocha cię jak ja.
Co jest, kurwa?
Myślałaś, że się nie domyślę?
Wybacz. Próbuję ją odnaleźć.
- Nie wróciła. - Kto nie wrócił?
Gina.
Gina nie wróciła.
Dobra.
A ty? Gdzie się podziewałaś?
W Los Angeles.
Udawałam Ginę. Przecież wiesz, co nie?
Wszystko ci powiedziała, prawda?
Owszem.
Myślisz, że robi to dla ciebie?
Też nie wiesz, gdzie jest, i też się boisz.
Robisz wszystko, by ją znaleźć.
- Znajdę ją. - Też próbuję.
Próbujesz? Wpędzając mnie w gówno?
Może to ty ją skrzywdziłeś?
Nie.
Kocham ją. Nigdy bym jej nie skrzywdził.
Tak ci się wydaje.
Ona choruje, Dylan.
Od jakiegoś czasu.
Twierdzi, że to ty jesteś chora.
Że to ty wciągnęłaś ją w to wszystko.
Nie wątpię.
Wiem, że nigdy nie mogliśmy się dogadać…
- Nie mów. - Ale nie przy wszystkim byłeś.
I nie wiesz wszystkiego.
Mówiła ci o załamaniu nerwowym?
- Nie. - Na studiach. Miała atak psychozy.
Wiesz, że poroniła?
Nie.
Te zamiany, to wszystko robię dla niej.
Musisz mi uwierzyć. Kocham ją.
Szukam jej, bo może coś jej się stało.
Może ucieka od nas obojga.
Na pewno nie ode mnie.
Jesteś pewny?
Całkowicie.
Mieliśmy plan.
Mamy… plan.
A jeśli go zmieniła?
Wstawaj. Odwiozę cię.
Chodź.
Już.
Kurwa, zostawiłam torebkę.
- Chodź! - Idę.
Nie pamiętasz, co nam zrobił?
Zrujnowałby nam życie, gdybym go nie powstrzymała.
A teraz ma dokończyć to, co zaczął?
Nie pozwolę mu.
Nie dam mu ciebie zniszczyć… Nas.
To się nie powtórzy.
Odnajdę cię, Gino, i zrobię z tym porządek.
Odnajdę cię.
Halo!
Przyniosłam kawę.
Wiem, że tam jesteś. Słyszałam cię.
Leni. Nie spodziewałam się tu ciebie.
Chwila, ty jesteś Leni, tak?
Wolno ci to robić? Udawać obsługę?
Bez przesady, nie mówiłam, że to obsługa,
tylko że przyniosłam kawę.
Bert ma na głowie zjazd miłośniczek patchworku.
Zaoferowałam pomoc. Jest Gina?
Właśnie idzie pod prysznic. Powiem jej, że wpadłaś.
Powiedz jej teraz, że tu jestem.
Zaczekam. Od rana próbuję ją złapać.
Gina?
Wybacz, że ci przerywam…
Otóż…
Zrobiła sobie właśnie okład z wodorostów.
Te hollywoodzkie wymysły.
Powiem, żeby później zadzwoniła.
Chciałabym porozmawiać twarzą w twarz.
Jeśli można. Tak po ludzku.
Wylatuje dziś wieczorem.
Super. Niech po drodze wpadnie na posterunek.
Albo zaczekam na nią teraz.
- Musisz odebrać? - Nie. To nic takiego.
Pójdę jej pomóc z tym okładem.
Dobrze. Przekaż Ginie, że chcę się z nią zobaczyć.
Jak już się ubierze.
Dzięki za kawę.
Hej, skarbie.
Wybacz, właśnie widziałam się z Leni.
Jak się czuje?
Niezbyt dobrze.
Coś jest nie tak.
Chyba ma problemy z Jackiem.
- Jakie? - Nie wiem.
Chyba powinnam zostać tu trochę dłużej,
żeby z nią pobyć.
Nowe kolczyki?
Tak. Pożyczyłam je od Leni.
Nie w twoim stylu.
Chryste, to rozmowa o kolczykach?
Nie, skądże. Tylko…
Nie szkodzi. Przepraszam.
Tylko… czuję się trochę…
Oczywiście.
A ta wycieczka do Tahoe raczej odwołana?
Niestety tak.
Chyba się z czymś zmaga.
No tak.
Przede wszystkim dbaj o siebie, dobrze?
Nie daj się wciągnąć w jej problemy. Masz swoje życie.
Dam radę. Kocham cię.
Dobrze. Los Angeles,
Kalifornia, 90068.
To znaczy, że mieszkasz w Hollywood Hills?
Zgadza się.
Całkiem nieźle. Byłam tam raz.
Na wycieczce piętrowym autobusem
wokół domów gwiazd.
Piękna pogoda. Domy jak marzenie. Ale za nic nie chciałabym tam mieszkać.
To wszystko? Nazwisko męża i nasz adres?
Jeszcze parę pytań.
To dość drażliwy temat,
przynajmniej w niektórych rodzinach rozmowa o pieniądzach…
A ty i twoja siostra?
- Co? - Rozmawiacie o pieniądzach?
A konkretnie, czy Jack i Leni prosili cię o pieniądze?
Nie.
Są zbyt dumni.
Zwłaszcza Jack. Nie wzięliby od nas.
Ale… Ponownie, wybacz, że pytam,
ale nie mieli problemu z tym, że co roku
bulisz na urodzinowe wycieczki?
Gdzie w tym roku? Jezioro Tahoe?
To mój prezent dla Leni.
Jaki to ma związek?
Jak często rozmawiasz z siostrą?
Albo jak często rozmawiałyście dotąd?
Codziennie.
I ani razu nie wspomniała o kłopotach finansowych?
Jak to koński weterynarz w zapadłej mieścinie.
Robiłyście może przypadkiem… Nie wiem, jak na to mówicie w Hollywood…
Burzę mózgów? Wymianę pomysłów?
- Jakich pomysłów? - Ty mi powiedz.
Dałaś jej pieniądze?
Nie wzięliby od nas. Jack jest zbyt dumny.
Duma nie opłaci rachunków, prawda?
Jak kogoś przypili, potrafi cię zaskoczyć.
Tak, wiem o tym. Skończyłyśmy?
O czym rozmawiacie z Leni, gdy wspominacie dawne lata?
- Co? - Tyle się u was wydarzyło.
Tyle nieszczęść. Rozmawiacie o tym?
Nie. Wolimy o tym nie mówić.
- Spóźnię się na samolot. - Wolałabym, żebyś została.
Fajnie, że znów tu jesteś. Z tobą jest ciekawiej.
Jasne. Do widzenia.
Na razie.
Jak się czujesz?
Dziwnie. Ale jestem w domu.
Jack mówił, że byłaś cały dzień z Giną.
Powinnaś posłuchać lekarza i odpoczywać.
Potrzebowała mnie.
Ona ciebie?
Po tym, co ci się przytrafiło? Jak zwykle.
- Myśli tylko o sobie. - Claud, to nie tak.
Wiem. Ale tylko z tobą mogę porozmawiać.
A sprawy poszły naprzód.
Jakie sprawy?
Wiem, że to kiepska pora, ale tak długo czekałam.
I skoro już wróciłaś,
chcę zaprosić go dziś na kolację.
Tata chciał porozmawiać. A jeszcze się nie spotkali.
- Jasne. - Może potem?
Przyjdziesz dzisiaj?
Jeśli znowu zostaniemy tylko z Giną…
Postaram się. Obiecuję.
- Naprawdę muszę odpocząć. - Jasne.
Pieprzona Gina.
Dokąd się wybierasz?
Chcę namówić Ginę, żeby przyszła dziś do taty na kolację.
Nie możesz tego zrobić przez telefon?
Nie powinnaś pobyć trochę z rodziną?
Niedługo wrócę. Dobrze?
Obiecuję.
Pora na kąpiel.
Jutro wyjeżdżasz? W swoje urodziny?
Coś się stało?
Nie.
Nie, tato, po prostu
wracam do LA, skoro u Leni wszystko dobrze.
Czujesz się tu niechciana?
Rozmawiałem z Claudią.
Chcemy, byś zawsze czuła się tu mile widziana. Prawda?
Pomyślałaś o Leni?
Zrozumie.
Przeżyła traumę.
Chodzi o coś więcej, prawda?
Co…
spotkało ją w ciągu tego roku?
Nie chce mi powiedzieć.
Wolno jej mieć swoje granice.
Nie przede mną. O wszystkim sobie mówimy.
Nikt nie mówi o sobie wszystkiego.
Nie jesteś z nią blisko. Nie ma cię tu, nie znasz jej problemów.
A ciebie obchodzą tylko twoje własne.
- Claudio, proszę. - To nieprawda.
Prawda. Wiem, bo sama z tym żyję.
Dzień w dzień!
- Przykro mi. - Wcale ci nie przykro.
Traktujesz ten dom jak swój własny,
a nie masz pojęcia, co tu się dzieje.
A gdy coś ci tu nie pasuje,
to martwisz się tylko o siebie i o Leni.
Poza wami są tu też inni ludzie.
Którzy także cierpią.
Otwórz oczy, do cholery.
Tato.
Dlatego chciałem, byście były tu obie.
Jestem chory.
Mówią, że to niewydolność serca. Zaawansowane stadium C albo…
A…
Leni o tym wie?
Nie.
Mają kłopoty z pieniędzmi, nie chciałem jej dodatkowo obciążać.
Zresztą, jak mówi Claudia, nie o wszystkim trzeba sobie mówić.
Ale skoro tu jesteś, chciałem…
powiedzieć wam obu,
ale na początku tygodnia dostałem wyniki.
Zanim odejdę…
chcę, byśmy się pojednali.
Jako rodzina.
Proszę.
Gino, zostań.
Póki mamy czas.
Bardzo bym chciał.
Oczywiście.
Tak.
Tato.
Ja to zrobię.
Usiądź.
Gdzie byłaś?
Zajrzałem do nich. Mówili, że nie było cię na kolacji.
Byłam w zajeździe.
Zasnęłam.
Gina poszła na kolację do taty.
Powiedziała ci, co się stało?
Nie.
Ty mi powiesz?
Coś się stało, gdy cię nie było.
Byłem podchmielony i…
Myślałem, że to ty.
Na początku.
To był błąd.
Przepraszam.
To jej wina.
Nie.
Wiedziałem, że to nie ty, i nie przestałem.
Coś…
Coś się popsuło.
Przestałaś mnie kochać.
Może…
Może ja też.
Przez ten ostatni rok… Jakbyś się oddaliła.
Nigdy tak cię nie kochałam.
- Masz kogoś? - Nie.
To o co chodzi?
Dokąd idziesz?
Do Riverside.
Najwyraźniej musimy sobie coś wyjaśnić
przed jej urodzinami.
Znów uciekasz. Znowu.
Więcej sekretów.
Naprawdę chcesz, bym została?
Muszę rozmówić się z Giną i odesłać ją do LA,
żebyśmy mogli naprawić to, co się popsuło.
Uda nam się?
Musi się udać.
Myślisz czasem, że ożeniłeś się nie z tą siostrą?
Nigdy.
Kolejny wpis do dziennika, Gino.
Już nie wiem, co robić, więc próbuję dalej.
Niech to diabli, Gina.
Wszystko popsułaś.
Wszystko, co budowałyśmy przez lata.
To takie proste?
Zostawić wszystko, co się liczy?
Jak mogłaś wrócić do Dylana Jamesa?
Jest niczym. A ty jesteś niczym beze mnie.
Narobiłyśmy dość złego.
Wróć do domu, Gino.
Naprawmy to.
Sto lat.
Kocham cię.
ZABIŁAŚ GO.
OKŁAMAŁAŚ MNIE.
WIEM WSZYSTKO.
DAJ MI ODEJŚĆ.
Napisy: Ewa Nowicka