SERIAL NETFLIX
Przegapiłem cię rano. Wyszłaś przed szóstą.
Zrobiłam dwa megaokrążenia.
- Jedno rano, drugie teraz. - Czyli 16 kilosów? Masz powera.
Z taką się ożeniłeś.
No.
Leni, tu twoja siostra.
Znowu.
Wiem, że jestem natrętna,
ale mogłabyś dziś oddzwonić?
Jak zmieciesz stajnię i podkujesz konia czy co tam jeszcze.
Byle dzisiaj. Zadzwoń, dobrze?
Jadę na zebranie marketingowe,
to z przyklejonymi uśmiechami.
Każą mi wybrać jedną z okładek,
a jak zwykle nie mam pomysłu.
Więc oddzwoń.
- Dzień dobry. - Dobry.
- Wszyscy już są. - Super. Dzięki.
- Kawa. - No proszę.
Ewidentny niedobór kofeiny.
Dziękuję.
Dzień dobry!
Witam.
Dzień dobry.
Dziękuję za propozycje okładek.
Są idealne.
Naprawdę.
Za to książka…
nie jest idealna.
A życie głównej bohaterki to kompletny rozpierdzielnik.
Zróbmy rozpierdzielnik.
Dobra?
Zarąbisty kolaż. Proszę.
Ty. I ty.
Wszyscy. Podrzyjcie je. Połączymy je ze sobą.
Tak jest.
Dobra, Leni. Ogarnęłam akcję w wydawnictwie.
Zdrówko.
Uporałam się z filmowcami, choć miałyśmy to obgadać.
Ale zaczynam się martwić.
Minęło 36 godzin.
Gdzie jesteś? Naprawdę muszę…
Szlag.
Zły znak, gdy lata więcej niż jeden.
Pełna skrzynka. To się nie zdarza.
Może ty ją zapchałaś?
Charlie, mam przeczucie, że coś się stało.
- Skarbie. - Dzwoniłam do Jacka.
- Nie oddzwonił. - Jack nigdy nie oddzwania.
Nie chce twojego chaosu z LA na swojej farmie w Wirginii.
Co do diabła?
Nie zamknęłaś okna w biurze?
Zamknęłam.
Chyba.
- Charlie. - Nie wchodź.
Co u…
Chryste.
Szopy zrobiły sobie bibkę.
Wprowadziły się na chama.
Po co ci mapy z jeziorem Tahoe?
Co?
To na urodziny. Szlaki wędrowne.
Nie znosisz wędrówek.
Planowałam dla Jacka i Leni.
Wszystkie z jeziorem.
Jack.
Gina, cześć. Coś się stało.
Leni zaginęła.
Jak to „zaginęła”?
Mieliśmy włamanie do stajni.
Policja tu jest.
Myślą, że kogoś ścigała.
Chyba ktoś ją porwał.
Leni, odchodzę od zmysłów.
Gdzie jesteś?
Co się stało?
Wiedziałam, że coś jest nie tak.
WITAJ, GINO
WITAJ, LENI
Ale żadnych telefonów? Nic w kalendarzu?
Jack trenuje źrebaka.
Wracam do domu.
Znajdę cię tam?
Czy będzie jak dawniej?
Potrzebuję cię.
Muszę cię znaleźć. Musi być dobrze.
Musi.
Bez ciebie mój świat nie istnieje.
WPIS ZAMIESZCZONY
ZAGINIONA LENI MCCLEARY
Samida! Liss!
Gina…
Co tu się dzieje?
Szukają jej? Tata i Jack poszli na wzgórza?
- Tak, wciąż tam są. - Gdzie Meg?
- Co? - Nie ma jej.
Jak to nie ma?
To przyjaciółka Leni.
Kto jest z Mattie?
Halo? To ja, Gina.
Odjazd.
Coś ty za jedna?
Natasha.
Co tu robisz?
Opiekuję się Mattie.
Mattie nie ma opiekunki.
Pracuję dla Jacka.
Od kiedy?
Od paru miesięcy.
Pójdę do Mattie.
Śpi. Wróć później.
Mamusia?
Nie.
Ciocia Gina.
Przykro mi, kochanie.
Ale jestem tutaj.
Jestem tu i znajdziemy twoją mamę.
Wrócili!
Wrócili z poszukiwań.
Może ją znaleźli.
Hej, skarbie. Jak się masz?
Trzymasz się?
Wróć do środka z Natashą.
Zaraz przyjdę. Zjemy kolację.
- Dobrze. - Jack.
Co się dzieje?
- Gdzie jest Leni? - Boże, sam chciałbym wiedzieć.
- Mówiłem, że będę cię informował. - Muszę tu być.
- Wiesz, że jest dla mnie wszystkim. - Dobra, rozumiem.
Tylko błagam, bez twoich numerów.
Jack.
Rozmawiała z tobą? Jak zawsze?
- Tak. - Powiedziała coś?
O czym rozmawiałyście?
Mówiła o ujeżdżaniu konia. W zeszły weekend. O nowym źrebaku.
W zeszłym tygodniu?
A co?
- To było miesiąc temu. - Dopiero dodała wpis.
Tatusiu, idziesz?
- Co? - Nie teraz.
Muszę zrobić kolację.
Gina!
Cześć.
Louise Floss, kopę lat.
Tak. Zastępczyni szeryfa.
Teraz już szeryf.
Kto by pomyślał.
Minęło parę lat, prawda?
Dawniej często na siebie wpadałyśmy.
Wybacz, to zastępczyni szeryfa Martinez.
Mów mi Paula.
Czemu przerwaliście poszukiwania?
Robi się ciemno, co nie?
Zwłaszcza na szlaku.
W Mount Echo nie słyszeliście o lampach?
Helikopterach? Wynalezieniu ognia?
Mamy to wszystko. I nie tylko.
Ale to nieprzyjazny teren, gęsto porośnięty.
Powinnaś o tym wiedzieć.
O ile pamiętam, Gina w młodości też przeżyła tu pewną przygodę.
Co się stało z Leni?
Na tym polega cała zagadka.
Mamy przecięte zasuwy w stajni,
otwarte bramy, wypuszczone konie,
biuro stajenne zostało splądrowane.
Chryste.
Jack nie stwierdził, czy coś zginęło.
Ale jest dowód, że był tu co najmniej jeden intruz.
- Odcisk buta, rozmiar 47. - Co?
Ktoś ją porwał?
Nie chcemy teoretyzować.
Jasne, detektyw nie ustala teorii zbrodni,
zwłaszcza jeśli wygląda to na porwanie.
Nie możemy tego wykluczyć.
Ale zginęło siodło i uzda wraz z jej koniem.
Wzięła ze sobą Prince'a?
Na to wygląda.
W najlepszym wypadku
intruzi wypuścili konie, by spowodować zamieszanie,
a ona próbowała zagonić je do stajni i zgubiła się gdzieś albo zraniła.
W najlepszym wypadku leży na dnie wąwozu,
a ty wcinasz sobie jabłko?
Już skończyłam, co nie?
- Robimy, co w naszej mocy. - Jasne.
To pewnie niełatwy powrót.
Po tym, co się stało.
Jak stąd wyjechałaś.
Niełatwe jest zaginięcie mojej siostry.
Robi się ciemno, a nikt jej nie szuka.
Małomiasteczkowa policja. Brawo.
Dziękuję wszystkim. Wszystko gra?
Tak. Tylko że wyglądają identycznie.
Przyzwyczaisz się. Gorzej, gdy to przyjaciółka.
Leni tak by mnie nie nazwała. Choć była miła.
Nie napuszona jak reszta.
Za to Gina… Twarda sztuka.
Cóż, babka po przejściach.
- Po przejściach? - Krąży taka historia.
Oczywiście istnieje kilka wersji.
Ta rodzina nigdy nie miała szczęścia.
Nie widziałam, by brał udział w poszukiwaniach. A ty?
Nie. Ale wielu ludzi nie widziałam.
- Zawracamy? - Nie.
Ale zapamiętajmy ten wóz, dobrze?
Hej, Meg. Tu Gina.
Kopę lat.
Przyjechałam tu i myślałam, że będziesz jej szukać.
Przyjaźnicie się, więc…
Mam wrażenie, że stało się coś złego.
To oczywiste…
Zadzwonię później.
Gina.
Tatuś.
Nareszcie.
Zobaczyliście coś obiecującego?
Obeszliśmy cały teren. Nie było jej…
Czy ich. Ktokolwiek to był, zboczył z głównego szlaku.
Bardzo się martwię.
Przyłączysz się do poszukiwań?
Oczywiście.
To może go jutro zastąpisz?
Prosiłam, żeby nie szedł, ale jak zwykle mnie zignorował.
Nie pójdę szukać własnej córki?
Lekarz mówił…
Co mówił?
- To zbyt duży stres jak na twój wiek. - Mój wiek?
Potrafię dwa razy więcej niż inni na tej farmie.
I nie spocznę, dopóki mnie nie pochowają.
Co powiedział lekarz?
- Co tu się dzieje? - Nic się nie dzieje.
A Jack?
Dziwnie się zachowywał.
- Jego żona zaginęła… - Ma pewne kłopoty.
- Jakie kłopoty? - To nie twój interes.
Nasza siostra zaginęła. Możemy odpuścić, Claudia?
Czy możemy?
Nie wiem, Gina. Może ty.
Chyba rozumiesz, czemu mnie jest trudniej.
Ale teraz
chyba chodzi nam o to samo.
Słusznie.
Cieszę się, że obie tu jesteście. Proszę was.
Jestem zmęczona po podróży.
Znów jestem w domu,
w którym jestem tą Złą Giną, która wszystko psuje.
Tęsknię za tobą.
Fajna zabawa!
Nic mi nie jest. Przepraszam.
Gotowe?
Chcecie niespodziankę?
Pamiętacie opowieść o waszych narodzinach?
Najpierw Leni jak Lew.
A potem Gina jak Gołąbek.
Przy śpiewie Księżyca i nocnych gwiazd.
Pięknego Księżyca?
Tak.
Noście je, dobrze?
Wtedy zawsze przy was będę.
Obie coś macie.
Coś, czego nie ma nikt na świecie.
Tylko wy dwie.
I nigdy tego nie utracicie.
Dopóki będziecie się kochać i wspierać.
Na zawsze.
Tylko wy dwie.
- Kto to zrobił? - Co?
Zniszczył moją lalkę.
Ty?
Niby po co? I jak?
Kto jeszcze tam wchodził?
Jack czasem tam zagląda,
żeby wziąć coś dla Mattie i Leni.
To jej pokój.
W zeszłym tygodniu ta nowa bawiła się tam z Mattie.
Natasha była w moim pokoju? Co jeszcze tu robiła?
Myślałam, że Leni ci mówiła. Codziennie rozmawiałyście.
To prawda.
Widocznie nie o wszystkim ci mówi.
- Przeniosę się do Riverside. - Nie. Gina, jesteśmy rodziną.
Nie. Tak będzie…
lepiej dla wszystkich.
Coś tu nie gra.
Ktoś rozerwał lalkę, jakby chciał coś przez to powiedzieć.
Stare lalki same się rozpadają.
Może niania.
Jack zatrudnił nianię z kolczykiem w pępku.
- To kiepsko. - Właśnie.
I Leni przeniosła pokój Mattie.
Meg focha się na Leni, a to jej najlepsza przyjaciółka.
Nic mi o tym nie mówiła.
- O niczym. - A powinna. Więc się gniewasz.
Może gniew jest łatwiejszy od strachu?
Patrzysz przez pryzmat niepokoju?
Patrzę przez pryzmat: „Co jest, kurwa?”.
Przecież słyszę.
Nie potrzebuję cholernego terapeuty.
Jako twój mąż radzę ci, byś poszła się wyspać, bo cię kocham.
To nie recepta. Jasne?
- Gina? - Tak.
Też cię kocham.
No dobrze.
Zimna.
Z kim mam teraz rozmawiać? To zawsze byłaś ty.
My.
Nie mogę przestać myśleć.
O tym, że marzniesz gdzieś po ciemku.
Leżysz gdzieś w rowie? Krwawisz?
Chryste, Leni. Wróć cała i zdrowa.
Może kiedyś to odsłuchasz
i będziemy się śmiać z tego, jak odchodziłam od zmysłów.
Ale naprawdę odchodzę od zmysłów.
Jeśli to usłyszysz, jeśli możesz…
Jestem w pokoju nr 11 w Riverside Inn.
Ostatnio gubię się we wspomnieniach.
Może to przez tę porę roku, kwitnące jabłonie.
Przypominają mi się lepsze dni.
Nie mogę się doczekać, by dać ci prezent urodzinowy,
ale póki co pracujemy po 12 godzin dziennie.
Mamy sporo przygotowań.
Kocham cię. Pa.
…12 godzin dziennie.
Mamy sporo przygotowań.
Kocham cię. Pa.
Dziś przeszukujemy zdradliwy teren.
Jack i Victor znają go jak własną kieszeń,
więc będą nas prowadzić.
Będziemy szli szybko,
żeby przeszukać jak największy obszar
w jak najkrótszym czasie.
Przepraszam.
Prince.
Co o tym sądzisz, Jack?
Widzę krew. I rany.
Ludzką krew?
Znalazł się koń, zakrwawiony. Bez jeźdźca. Ruszamy.
Potencjalna ofiara może wymagać pilnej pomocy lekarskiej.
To była jej krew?
Nie wiem.
A jak myślisz?
Nie chcę myśleć, dopóki się czegoś nie dowiem.
Coś między wami zaszło?
Niby co, Gina?
Jej ostatnia wiadomość była sentymentalna.
Jakby wiedziała, że coś jest nie tak.
Co masz na myśli? Co ci powiedziała?
Nie chodzi o słowa, tylko o jej ton.
Bo co? Jej słowa miałyby jakieś znaczenie?
Znaleźli coś!
Tutaj!
Przepraszam, Jay.
Przepraszam.
Ja pierdolę…
O Boże.
Co to znaczy?
Nie wiem.
Jack, znasz się na koniach.
Zejdź tu i wydaj swoją opinię.
Dobra.
Cholera.
Co za szkoda. To jedna z waszych?
Nie, ale jest u nas na pensjonacie.
Biedactwo. Ktoś strzelił jej w łeb.
Cóż.
No właśnie. „Cóż”.
Pewnie spadła, a potem…
- Ktoś ją znalazł i… - Jasne, „ktoś”.
Wiesz co? Sprawdziłam, czy jest zaczipowana,
bo wtedy moglibyśmy dotrzeć do tego „ktosia”
albo namierzyć właściciela.
Ale, dziwna sprawa, ktoś go wyciął.
Jakiś czas temu.
Nie znam się na koniach, sam wiesz.
Ale nie wydaje ci się to dziwne?
Mamy różne sztuki na pensjonacie.
Nie sprawdzam każdego.
Prowadzisz chyba jakiś rejestr.
Miałbyś chociaż pokwitowanie od właściciela.
Tak, w biurze. Każę komuś poszukać.
To byłby dobry pomysł.
Tak, zróbmy to od razu.
Dobrze.
Tato, o co tu chodzi?
Nie tutaj.
Paula, przyjdź tu z taśmą, żeby ogrodzić teren.
Tak jest.
Hej, Gina.
Nie miałyśmy czasu pogadać.
Zróbmy to teraz.
Przejdźmy się.
Nie twierdzę, że znam wszystkich na wylot,
ale mieszkam w Mount Echo od lat.
Jack to poczciwy gość z dobrej rodziny.
Nie mieszałby się w jakieś podejrzane sprawki.
W przeciwnym razie…
Cóż, twoja siostra by o tym wiedziała.
Moja siostra nie pozwoliłaby mu w cokolwiek się mieszać.
Fiu, fiu.
Gdybym miała siostrę, chciałabym, żeby tak o mnie mówiła.
Wiem tylko, że moja siostra zaginęła i być może nie żyje.
Nie znaleźlibyśmy już jej ciała?
To trudny teren.
Może ktoś ją przetrzymuje.
Albo po prostu uciekła.
Przed czym?
Dobre pytanie.
Z tego, co wiem, o pewnych sprawach,
sprawach prywatnych,
mówi się tylko w rodzinie.
Jeśli usłyszysz coś takiego…
Powinnam ci przekazać.
Od tego może zależeć życie twojej siostry.
Prosi o pokwitowania. Przecież nie ustalę daty.
Oddzwonię, dobrze?
- Śledzisz mnie? - Nie.
O co chodzi?
Jack.
To ja.
Mnie też to boli.
Chcę, byśmy mogli na siebie liczyć.
Zawsze jestem po waszej stronie,
cokolwiek by się nie działo.
Trudno na ciebie patrzeć.
Pytałeś, o czym rozmawiałyśmy.
- Co dokładnie… - Cokolwiek.
Choćby jaki był jej stan ducha.
- Nie wiedziałeś? - Daj spokój.
Czy ktokolwiek wie, co wam chodzi po głowie?
Mówiła, że jest zmęczona,
bo pracujecie po 12 godzin dziennie.
Tak powiedziała?
Tak. Bo co?
Nie pracowała po 12 godzin. Ledwo tu bywała.
Wychodziła o różnych porach.
Po co?
Myślałem, że ty mi powiesz.
- Zatrudniłeś Natashę. - Do pomocy.
W biurze.
Przy córce.
- Więc byłeś zajęty. - Ja tak.
Owszem. Próbuję związać koniec z końcem.
Interes idzie świetnie. Prowadzisz pensjonat.
Interes się kręci. Wszystko gra.
Skończyliśmy?
Mogę się położyć w domu?
Jetlag mnie dobija.
- Idź. - Dobrze.
Pamiętam dzień pogrzebu.
Wybiegłyśmy razem.
Obiecałyśmy sobie, że będziemy o siebie dbać.
Ty i ja. Aż do końca.
Mamusiu, wróciłam…
Skarbie.
Ciocia Gina.
Zmieniłaś pokój od mojej ostatniej wizyty.
Więcej miejsca na dom dla lalek?
Mama nic mi nie mówiła.
Nie ma jej.
Wiem. A przedtem?
Też jej nie było.
Ale nie aż tak długo.
Czasem wychodzi i nie wraca na kolację.
Natasha je z nami.
Co tam się dzieje?
Mama umarła.
Naprawdę?
Chyba za dużo wypiła i ucięła sobie drzemkę.
Upiła się.
Skąd wiesz coś takiego?
Ksiądz czasem śpi na ławce za kościołem.
Spytałam mamę o niego i tak mi powiedziała.
To właśnie lubię w twojej mamie.
Nazywa rzeczy po imieniu.
Ale mama nie żyje, prawda?
Nieprawda, skarbie.
Skąd wiesz?
Bo…
Bo łączy nas więź.
Nikt inny czegoś takiego nie ma.
Jesteśmy wyjątkowe. Rozumiesz?
Bliźniaczki.
Wiem, gdy coś jej się przytrafia.
A ona zna mnie jak nikt inny na świecie.
Chciałabym mieć bliźniaczkę.
Mama niedługo wróci.
Co to za sekrety?
W co nas wpakowałaś?
Cześć, kochanie.
Cześć. Jakieś wieści?
Nie jest dobrze.
Jej koń wrócił ze wzgórz umazany krwią.
Chryste.
A ona jest tam już…
Działają szybko?
Mają wystarczająco ludzi?
Nie i nie.
- Nie wiem, co robić. - Czego jeszcze się dowiedziałaś?
Niczego.
Jack nic nie mówi. Tata coś wie, ale nie chce powiedzieć.
A policja?
Myślą, że w coś się wplątała.
- Wsiadam w samolot. - Nie.
Coś się święci. Nie chcę, byś była sama.
Nie. Daj mi dzień.
Albo dwa. Jakoś to ogarnę.
Sama chcę się z tym uporać.
Nie bój się prosić o pomoc.
Poproszę.
Obiecuję. Ale mnie tu zbywają.
Biorą mnie za Złą Ginę z Hollywood.
Wiesz, jacy oni są.
Nie wiem.
- Informuj mnie, dobrze? - Dobrze.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Myślała, że to ty, Gina.
A to byłaś ty, Leni!
Gina. Leni.
Najpierw Leni jak Lew.
A potem Gina jak Gołąbek.
Leni.
To ja, Gina.
To ja. Wybacz.
Słyszałeś?
Tak.
Przepraszam.
Nie powinnaś tu być.
Halo?
Leni?
Już dobrze. Wszystko będzie dobrze.
Ufasz mi?
Co to, kurwa?
Chodź, zamień się ze mną.
Zamieńmy się sukienkami.
Gina, zamień się ze mną.
Teraz!
ECHA – GINA MCCLEARY WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
MASZ OBA ŻYCIA
WYBIERAJ
Miłego roku w Los Angeles, Gino.
Baw się dobrze w Mount Echo, Leni.
A za rok znów się zamienimy? W Tahoe?
Dobrze.
„Wybieraj”?
Jak mam wybrać, Gino?
Nie rozumiem. Czemu to robisz?
Dotarłam do domu.
Zziębnięta i odwodniona.
Połamane paznokcie. Guz na prawej skroni.
To przekonujące.
Choć od roku nie grałam tej roli.
Mamusia?
Mamusiu!
Skarbie! O Boże.
Wróciłam, kochanie.
Dobrze, Gino.
Znów będę Leni.
Sobą.
Wszystko będzie dobrze.
I dowiem się, co tu zrobiłaś.
Nam obu.
Napisy: Ewa Nowicka