SERIAL NETFLIX
Terapia? To zupełnie niepotrzebne.
Wiesz, że wgląd do akt pacjentów,
których nie leczyłaś, jest niezgodny z przepisami.
Musiałam to zgłosić, ale cię broniłam.
- Dziękuję, ale… - Wiem, że ostatnio
jesteś zestresowana.
Więc idź na sesję,
a sprawa nie trafi do zarządu. Jasne?
- Jasne. - Dobrze.
Doktor Wilson jest proszony do Sali Operacyjnej nr 3.
To ci pomoże na gardło, kochanie.
Czemu nie poszłaś do domu z Melissą?
Bo ona wolała spotkać się z chłopakami z ósmej.
Czemu nie zadzwoniłaś?
Starałam się być samodzielna.
Powinnam była wziąć EpiPen.
Już dobrze, kochanie.
Jakieś wieści od Jules albo Mae?
Pisałam do nich.
Pewnie zostały dłużej na ognisku.
Tu jest moja maleńka.
- Przepraszam, tato. - Nie, nie.
Nie masz za co przepraszać.
Jesteś już bezpieczna, misiu. Tylko to się liczy.
- Dani, jak dobrze, że nic ci nie jest. - Nareszcie jesteś.
Sebastian odwoził kilka osób.
- Przepraszam, że cię zmartwiłam. - W porządku.
Pachniesz ogniskiem.
- W Windemere wybuchł pożar. - Co?
- Jak to? Ktoś ucierpiał? - Żadnych ofiar.
To pewnie jakiś halloweenowy żart.
Gdzie jest Jules?
Chcieliśmy ją z Sebastianem podwieźć, ale nie chciała.
Więc z kim wróciła?
Czemu nie odwieziesz mnie do domu?
Wydałaś mi się spoko.
Pomyślałem, że możemy pogadać. Co ty na to?
O ile mnie cichaczem nie porywasz.
Masz świetne przebranie.
Dzięki.
Moja koleżanka ubrała się tak samo, więc była mała wtopa.
Tak myślałem, że widziałem dwie Carrie.
Flirtowałam z takim jednym.
Zaprosił ją na dożynki i ona się zgodziła,
ale powiedziała mi dopiero, kiedy ja zaproponowałam mu to samo.
Kiedy są te tańce?
W następną sobotę.
Będzie pełnia.
Pewnie w ogóle nie pójdę.
Mogę pójść z tobą.
Musiałabyś mnie nauczyć tańczyć, ale…
Mogę spróbować.
Wysiadaj.
NA MOTYWACH POWIEŚCI DIABEŁ W OHIO D. POLATIN
„MOJA MIŁOŚĆ I JA”
Chodź.
Spójrz w górę.
Niesamowite, co?
Północne Taurydy.
Nazwa pochodzi od słowa taurus, czyli byk.
Podobają ci się?
Niezłe.
Smugi światła przypominają nam, że nie wszystko, co upadło, jest stracone.
Jutro rozbłysną jaśniej.
Naprawdę piękne.
Tak jak ty.
Gdzie mam szukać jutra?
Mogę ci pokazać.
Przyjdź po zmroku do Parku Jeffersona.
Brzmi nieźle.
- Co to? - Coś, co pozwoli ci mnie zapamiętać.
Dziwny gość. Nie mogę nic znaleźć.
Okropne te maski.
Facet wie, jak urządzić grilla.
Tu chodziło o jakiś rytuał. Jakieś sacrum.
Czy to nie jest dziwne?
Ta kadź przy ognisku? Stalowy bęben?
Mogą wytapiać tłuszcz.
- Po co? - By mieć smalec albo glicerynę.
Mogą robić świece albo mydło.
Dziwne zajęcie chałupnicze jak na satanistyczną sektę.
Nie bardziej niż mnisi warzący piwo czy…
Co?
Ty masz rakietkę, a ja Internet.
„Gliceryna zmieszana z nadmanganianem potasu
wchodzi w reakcję chemiczną, której skutkiem jest płomień”.
Szykują akcelerator.
Kiedy szukałem spraw z czasu roju meteorów sprzed dziewięciu lat,
w których mógł pojawić się ten Enoch,
trafiłem na nierozwiązaną sprawę podpalenia.
„Pożar w melinie przy granicy hrabstwa Amon.
Liczne ofiary śmiertelne”.
Kim byli ci ludzie?
Kilka niezidentyfikowanych osób, pewnie narkomani.
Właścicielem był drobny hodowca maków, Michael Calvo.
Tam przetwarzał swój produkt. A to przyciągało ćpunów.
Ogień mógł być przypadkowy. Ćpun zasnął i gotowe.
Chyba że na miejscu zdarzenia wykryto ślady akceleratora.
Tam było wiele lotnych substancji.
W raporcie nie ma nic konkretnego.
Ale jedna osoba przeżyła.
James Dressler.
- Jules się odezwała? - Nie. Rozmawiałem z Isaakiem.
Pokłócił się z Jules i teraz czuje się winny,
że po nią nie pojechał.
Nie pojechała też
- z Mae i Sebastianem. - Ciekawe czemu.
- Winisz za to Mae? - A ty Jules?
Pojawia się Mae i nagle
nasza córka nie wraca na czas, kłóci się z przyjacielem?
- Dokąd się wybierasz? - Szukać naszej córki.
- Nie masz pojęcia, gdzie ona jest. - Właśnie.
Chwila. Myślisz, że to moja wina?
Uważam tylko, że ktoś powinien tu dziś z nimi być.
- Ktoś? Czyli ja. - Miałem jedno spotkanie. Jedno.
Co miałam zrobić? Rhoda miała mnie na widelcu.
A to dlaczego, Suzanne?
Za nasze problemy chcesz obwiniać maltretowaną nastolatkę?
Nie obwiniam jej.
To niesprawiedliwe, Peter. Po prostu niesprawiedliwe.
Mogłabyś stawiać nas na pierwszym…
Żartujesz? Wszystko, co robię, jest dla tej rodziny.
Przez ostatnie dwa lata
pracowałam po godzinach, żeby wszystko opłacić,
a ty zaryzykowałeś nasze oszczędności i fundusz uczelniany naszych córek,
by wykończyć dom, który poszedł z dymem.
Masz tę pracę, bo przez sześć lat cię wspierałem…
- O mój Boże! - …byś mogła skończyć studia.
Pracowałem z tatą, zamiast iść na swoje.
- Ty chciałeś dla niego pracować. - Musiałem.
I teraz, kiedy chcę zrobić coś sam,
ty nie możesz udzielić mi tego samego wsparcia?
- To dla ciebie zbyt wiele? - Dobrze zarabiałeś.
Byłeś najlepszym specem w okolicy.
Zaryzykowałeś i wszystko straciłeś.
Jules?
- Gdzie byłaś? - Nie wróciłaś na czas.
Kto cię odwiózł?
Jakieś dzieciaki z imprezy. Telefon mi padł.
I nikt nie miał ładowarki? Powinnaś zadzwonić.
- Przepraszam. - Już dobrze.
- Najważniejsze, że jesteś. - Coś się stało?
I to niejedno.
Gdzieś ty była, Suzanne? Spóźniłaś się.
- Nie aż tak bardzo. - On zaraz wróci.
- Wiesz, że dużo pracuje… - Nie tłumacz go.
…bo stara się o awans.
- Cześć! - Idź do siebie.
- Co tu się dzieje? - Nic, Dennisie.
Suzanne szła właśnie do pokoju. Dobranoc, Suzie.
- Dobranoc, mamo. - Przygotuję ci drinka.
- Pozwoliłam jej iść. - Ty teraz podejmujesz decyzje?
- Nie to chciałam… - Nie pyskuj!
Proszę, nie!
Taki był mój ojczym.
Ludzie z zewnątrz widzieli w nim czarującego, dobrego człowieka,
ale w domu był potworem.
Znęcał się nad moją mamą werbalnie, czasem fizycznie.
Znosiłam to tak długo, jak mogłam, aż wreszcie odeszłam.
Już to przechodziłaś.
Terapię? Tak. Podczas stażu.
Już to przerabiałam.
Nudzi cię to?
Doktor Daniels, ja…
Rozumiem, dlaczego tu jestem.
Użyłam loginu współpracowniczki, by sprawdzić akta.
Chciałam pomóc pacjentce.
Ale ona nie jest już twoją pacjentką.
Zabrałaś ją do domu, zostałaś jej opiekunką.
Zostanie z nami jeszcze tylko miesiąc.
Te akta to moja jedyna szansa, by znaleźć kogoś,
kto mógłby pokierować Mae
i pomóc jej uniknąć powrotu do sekty.
Czy twoja pomoc Mae ma właśnie taki cel?
Może skorzystać z każdej dostępnej pomocy.
Cześć, Jules. Szykuję kolację dla wszystkich.
Fajnie. Widziałaś gdzieś folię?
Wybacz, marynuję kapustę, zawsze dużo jej wtedy zużywam.
Jeszcze raz przepraszam za wczoraj.
Nie pójdę z Sebastianem na te tańce.
Mam to gdzieś. Poznałam kogoś nowego.
Studiuje na OSU.
- Skąd to masz? - Chłopak z imprezy to narysował.
- Widzimy się dziś. - Jak ma na imię?
- Puść mnie. - Jak ma na imię?
- Puszczaj! - Jules, jego imię!
Noah!
- Nie. - To ty.
Nie.
To zostało przepowiedziane Ojcu.
Porozmawiaj z nim. To nie mogę być ja.
To nie mogę być ja.
Zostałaś wybrana.
Nie możesz się z nim spotkać.
Jeśli Sebastian już cię nie interesuje, spoko.
Ale nie zabronisz mi spotykać się z kimś nowym.
Panie Mathis. Detektyw Beechum.
Dziękuję za spotkanie.
- Piękna posiadłość. - Tak. Kiedyś.
Pomyślałem, że to pewnie halloweenowy żart dzieciaków, tylko im nie poszedł.
- Pan sam go wyremontował? - Tak.
Rozebrałem go do gwoździ i poskładałem jak trzeba.
Okablowanie naziemne też sam pan kładł?
Tak, ale konsultowałem się z elektrykiem.
Wszystko zgodnie z przepisami.
Mogę dostać kopię pańskiej licencji?
Jasne. Prześlę ją pani.
A także kopie dokumentów finansowych dotyczących domu.
To do dochodzenia popożarowego?
Jestem z Oddziału ds. Nadużyć Finansowych. Współpracujemy ze strażą.
To nie wpłynie na moje odszkodowanie?
Zależy, co znajdziemy.
A mama?
Co myślała o zachowaniu pani ojczyma?
Wmówił jej, że to z jej winy.
To było okropne.
Czuć się tak bezsilną wobec jego manipulacji.
To zrozumiałe.
A co pani mama myślała o odejściu?
Mamo?
Babcia Helen wysłała nam bilety. Możemy z nią zamieszkać.
On jest moim mężem, Suzie. Nie mogę go zostawić.
- Czemu tak się go boisz? - Bo jest wszystkim, co mam.
Wszystkim, co mam.
Teraz pozmywaj i przygotuj się do kolacji.
Spójrz, Suzie.
Twoje ulubione.
Próbowałam ją przekonać, by odeszła ze mną.
Naprawdę wierzyłam, że to zrobi.
Robiłam sobie nadzieję,
ale ostatecznie nie dała rady odejść.
Wkurza mnie to, wiesz?
Kiedy w Chicago łapaliśmy winnego morderstwa w sprawie narkotykowej,
oznaczaliśmy sprawę BOC i przechodziliśmy dalej.
BOC?
„Brak Ofiar Cywilnych”.
To nieludzkie, że życie niektórych jest uważane za bardziej wartościowe od innych.
To okropny grzech, aczkolwiek zrozumiały.
Osoba uzależniona często nie ceni własnego życia,
inni robią po prostu to samo.
Dużo ojciec wie o uzależnionych?
Owszem.
Wielu ich tu przychodzi?
Czy mówi ojciec o czasach, gdy mieszkał w melinie Michaela Calvo?
Możemy chwilę porozmawiać, ojcze Jamesie?
- Cześć, Mae. - Cześć, Peter.
Mae?
Jesteś tu szczęśliwa?
- Tak. - Byliśmy dla ciebie dobrzy, prawda?
Dzielimy się z tobą domem, jedzeniem.
Oczywiście. Jesteście tacy wspaniałomyślni.
Jestem wam bardzo wdzięczna.
Kiedy w szpitalu powiedziałem Suzanne o pożarze,
wyglądałaś na przerażoną.
Słyszałaś coś na ognisku?
Czy twoi… ludzie
- mogli mieć z tym coś wspólnego? - Peter, ja…
Kto spalił mój dom, Mae?
Przez krew jesteśmy złamani. Z krwi jesteśmy zrodzeni.
- Wstań, Mae. - Musimy pokładać ufność.
Musimy pokładać ufność…
- Jego wola nie może zostać złamana. - Mae, przestań.
Skąd ta blizna?
Czułam się jak w pułapce, więc zaczęłam dokazywać.
Wdawałam się w bójki, wracałam późno do domu.
Jednej nocy jakiś gliniarz zgarnął mnie przy kamieniołomie.
Dennis był wściekły, bo zawstydziłam go przed kolegą.
Chciał mi dać nauczkę.
Puść mnie, kurwa!
Tyle dla ciebie zrobiłem.
Pomyślą, że nie potrafię kontrolować swojego bachora.
Nie jesteś moim ojcem.
Mój tato był miły, ty socjopato!
- Co jest, kurwa? - Może to cię nauczy moresu.
Kurwa!
Nie, nie, nie, nie.
Pomocy!
Nie wiem, czy celowo włączył ogrzewanie,
ale pozwolił na to.
A pani mama? Była w stanie pomóc?
Próbowała pomóc po fakcie.
Ale blizna została.
Woda jest szeroka
Nie mogę jej przekroczyć
Nie mam też skrzydeł
By nad nią przelecieć
Jakie to było uczucie?
Otrzymać pocieszenie od matki po fakcie?
Otrzymałam go tyle, ile mogłam.
Gdy byłem narkomanem, moje życie było bardzo mroczne.
Byłem odcięty od świata.
Ta melina w hrabstwie Haverford.
Jak długo ojciec tam mieszkał, zanim spłonęła?
Chyba jakieś kilka tygodni. Nie pamiętam.
Znał ojciec właściciela, Michaela Calvo?
Razem z bratankami uprawiał maki.
Kto wywołał pożar tego domu?
Nie wiem. Kiedy przeżyłem,
wiedziałem, że to Bóg daje mi szansę, bym zaczął od nowa.
Wybaczam temu, kto wywołał pożar.
Dlatego ja nie zdecydowałem się iść drogą księdza.
Mama chciała, żebym nim został. Wie ojciec, jakie są mamy.
Owszem.
Moja mama zrobiła setki zdjęć podczas moich święceń.
Ale to całe „nic nie dzieje się przypadkiem”,
to „wybaczanie” i „drugie szanse”…
Niektórych błędów nie da się naprawić.
Ale można za nie zadośćuczynić.
Zadośćuczynić, no tak.
Kiedy mieszkał ojciec w tej melinie,
widział tam ojciec coś związanego z sektą okultystyczną lub satanizmem?
Nic mi o tym nie wiadomo.
No dobrze. Dziękuję za poświęcony czas, ojcze.
Jeszcze jedno.
Gdzie było to makowe pole Michaela Calvo?
Nie mam pojęcia.
Nigdy nic o nim nie mówili?
Słyszałem tylko, że było gdzieś za granicą.
- Co to znaczy? - Na terenie hrabstwa Amon.
Czy był jakiś konkretny moment, który skłonił panią do odejścia?
Pomocy!
Po tej nocy wiedziałam, że muszę się ratować.
Kilka tygodni później odeszłam.
Poczekałam na noc, kiedy Dennis za dużo wypił.
Przyjechałam do Remmingham, zamieszkałam z nieżyjącą już matką mojego ojca.
Z babcią Helen.
Tu poszłam do liceum, poznałam Petera i oto cała historia.
Kolejna osoba z trudną przeszłością, pracująca w opiece społecznej.
A pani matka?
Próbowałam ściągnąć ją do Remmingham,
ale nigdy nie skorzystała.
Kilka lat temu zmarła na raka.
Wybaczyła jej pani?
Czy wybaczyłam? Była ofiarą maltretowania.
Oczywiście.
Ale słyszę, że jako dziecko wiedziała pani jedynie,
że matka była niezdolna, by panią kochać i chronić
w tym ciężkim momencie życia.
Ja to rozumiem. Mam poczucie winy ocalałej.
Nie uratowałam mamy przed agresywnym człowiekiem,
więc teraz próbuję ratować innych ludzi.
Pani matka częściowo czuła się odpowiedzialna
za narażanie pani na agresję Dennisa.
Ale inna jej część umożliwiała to.
Współczuje jej pani jako kobiecie maltretowanej,
ale w głębi może czuć złość za to, że pani nie ochroniła.
Mówi pani, że nie mogła ocalić matki,
ale nie obwiniając nikogo, jako dziecko pani też potrzebowała ocalenia.
W środku kryje się mała dziewczynka, czekająca na ratunek,
i właśnie to przenosi pani na Mae.
„Dopóki nie uczynisz nieświadomego świadomym,
będzie ono kierowało twoim życiem, a ty będziesz nazywał to przeznaczeniem”.
Carl Jung.
Dostrzegam tu następujące zagrożenie.
Gdy istnieje luka między tym, kim jesteśmy, a tym, za kogo się uważamy,
na nasze działania mogą wpływać te nieświadome impulsy.
Jeśli nie przyjrzymy się bliżej tej nieświadomej traumie,
może doprowadzić do niechcianych wyborów.
Doceniam pani opinię,
ale ja po prostu straciłam z oczu moją rodzinę.
Muszę ponownie skupić się na mężu i dzieciach.
Pochłonęła mnie pomoc Mae.
Nie dopuszczę do tego więcej.
Proszę powiedzieć Rhodzie, że odbyłyśmy sesję.
Suzanne, zawsze możemy przeanalizować to głębiej.
Jeśli potrzebujesz kolejnej sesji.
Dziękuję za pani czas.
Przyniosłam latte.
Posłuchaj. Nawaliłam.
Słucham dalej.
Tak się cieszyłam na to ognisko z Sebastianem,
że wystawiłam cię do wiatru i to nie było fajne.
Bardzo cię przepraszam.
Nie byłam najlepszą przyjaciółką, odkąd jest…
Ona?
Wydaje się, że jest w porządku,
a potem nagle z czymś wyskakuje i robi się dziwnie.
Wzięłaś pod uwagę fakt, że to klasyczny narcyz?
Wszystko kręci się wokół niej.
- Skopiowała moje przebranie. - Zalewasz?
Serio.
A Sebastian zaprosił ją na dożynki.
Nieważne.
Stać cię na kogoś lepszego.
To mogę już wrócić na stanowisko oficjalnej fotografki kampanii?
Dwa dolce albo datek na Greenpeace.
KIEDY BĘDZIESZ W DOMU? NIEDŁUGO?
Kolacja na stole!
Jedzenie stygnie!
Jules, Dani, Helen, kolacja!
Myślałam, że Teddy dziś gra.
Mam pracę domową.
Gdzie Suzanne?
Po prostu jedzmy.
Odmówimy modlitwę?
Nie.
OSZCZĘDZAM GŁOS
Nareszcie jesteś.
- Cześć, mamo. - Hej.
Wszystko w porządku?
Tak. Cieszę się, że was widzę.
Rety. Ale wyżerka.
To małe podziękowanie za to, że mogę być częścią rodziny.
Jules, proszę. To dla ciebie.
Dzięki, jadłam już u Isaaca.
Posmarować ci kromkę masłem, Dani?
Nie, dzięki.
Jasne.
Zbieramy się dziś w kilka osób w Parku Jeffersona.
- Będziemy obserwować gwiazdy. - Tylko wróć do domu na czas.
I weź tę ładowarkę, którą ci kupiłem.
Jasne.
A co z pracą domową? Mamy napisać raport.
No tak. Lepiej od razu się za to wezmę.
Dobry pomysł, Ju-Ju.
Mae, ta zupa jest przepyszna. To dynia piżmowa?
Dynia i marchewka.
Smaczna.
Widzisz?
BRAMA BRATA POŻAR U CALVO
Starszy jest gęstszy, a ta część jest jaśniejsza,
czyli musiała być kiedyś wycięta.
„Wycięta” z nielegalnej uprawy maków wysianej w środku starego lasu.
Dla takiego Calvo, który chce coś uprawiać,
taki las w hrabstwie Amon byłby idealny.
A Malachi i Wilkins nie chcieli tego na swojej ziemi.
Nie zaryzykowaliby przestępstwa federalnego.
Dlatego sekta pali pole i melinę Calvo w ramach ostrzeżenia.
Jest wiarygodny świadek, ksiądz.
Kapitan musi pozwolić mi to zbadać.
- Co jest? - Nie spotykaj się z nim.
Bo co? On też zaprosił cię na dożynki?
- Musimy iść. - Nie!
Serio próbujesz zniszczyć mi życie?
Ten znak, który ci narysował, to ostrzeżenie.
Skąd wiesz?
- Bo Noah to mój starszy brat! - Co?
Nie chcę, żeby cię skrzywdził.
- On próbuje zmusić mnie do powrotu. - Może powinnaś.
Oni mnie skrzywdzili.
Widziałaś blizny.
Noah mnie nie ochronił. Mój własny brat.
Ja tylko chciałam mu pomóc, a on mnie opuścił.
Więc proszę cię, Jules.
Wiesz, jak to jest, gdy rodzeństwo cię nie chroni.
Dlaczego chcą, byś wróciła?
Mój ojciec jest chory.
Nikt nie wie, ale…
potrzebują mnie.
Proszę cię, musimy stąd iść.
To już ostatnie, jutro załatwię więcej.
Peter, posłuchaj.
Przepraszam za wczoraj. Sprawy wymknęły się spod kontroli.
W porządku.
Nie.
- Dużo się ostatnio wydarzyło. - Coś o tym wiem.
Byłam rozkojarzona.
Przepraszam.
Doceniam. I też przepraszam.
Wiedz, że jestem tu dla ciebie i dla naszej rodziny.
Wiem o tym. Dziękuję. Ja też jestem.
Jak idzie śledztwo?
Wysłali panią detektyw badającą przestępstwa finansowe.
Była bardzo dociekliwa.
Poprosiła o dokumentację kredytową i…
Chwila. Traktują cię jako podejrzanego?
Gdy spotkałem się z Cheryl, zaoferowała, że mnie wykupi.
Ale za tak nędzną cenę, że ledwo pokryłaby koszty.
Jeśli się o tym dowiedzą,
pomyślą, że spaliłem Windemere, by dostać odszkodowanie…
- Nie udowodnią tego. - Jasne, że nie.
Ale kto wie, do czego się dogrzebią.
Jest coś jeszcze.
Myślę, że Mae mogła mieć z tym coś wspólnego.
Dlaczego tak myślisz?
Zapytałem ją, czy wie coś o Windemere,
a ona wtedy…
osunęła się na ziemię,
dotykała moich nóg.
Czuję się nieswojo z nią tutaj.
To dziwne.
- Co jej się mogło stać? - Wyszła z cholernej sekty.
Dezorganizuje życie dziewczyn, twoją pracę.
Wystarczająco ciężko jest tu bez niej.
Musi odejść.
Nie pod koniec 90 dni. Teraz.
Znajdę dla niej jakieś miejsce.
- Dobrze. - W porządku.
Wszystko gra?
Tak, to chyba z nerwów.
- Połóż się. - Dobrze.
Nie martw się, zajmę się Mae.
- Dzięki. Będę na górze. - Dobrze.
Halo?
Miałaś go w zeszły weekend, Jordano.
Nie.
Nie tak się umawialiśmy.
Nie, mieliśmy…
Oddzwonię.
Skrócisz nasze katusze
i zakończysz cierpienie.
Krew zostanie upuszczona, a mleko popłynie.
Pola obsypią się kwieciem,
gdy oddamy się twej woli w świętym przymierzu.
O Władco Demonów.
Amen.
Córka Mathisów byłaby moja, ale Mae musiała ją ostrzec.
Wybacz, Ojcze. Zawiodłem.
Dobrze się spisałeś.
Nie odpowiedziała na wezwanie.
Mae zawsze była niezależna.
Dlatego Lucyfer ją wybrał? W twojej wizji?
Wybrał ją, ponieważ chce, byśmy pokazali siłę trzodzie.
Jest naszym ciałem i krwią.
Najcenniejszą ofiarą.
I to, że odmówiła, jest jej porażką, nie twoją.
Noah, ty jesteś przyszłością.
Dałeś nam coś ogromnej wartości.
Mae ryzykowała, by chronić rodzinę.
Pokazała swoje przywiązanie…
i swoją słabość.
Pomocy!
Woda jest szeroka
Nie mogę jej przekroczyć
Mamusiu?
Nie mam też skrzydeł
Mamusiu!
By nad nią przelecieć
Podaruj mi łódź
Która pomieści dwoje
Popłyniemy nią razem
Moja miłość i ja
JEŚLI TY LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ, DOŚWIADCZYŁ PRZEMOCY DOMOWEJ,
WEJDŹ NA WWW.WANNATALKABOUTIT.COM.
Napisy: Izabela Tereszczuk-Prusakowska