Poprzednio...
Będziemy mieć dziecko.
- Wiem. - Dziecko.
- Wiem. - Dziecko!
Do tego nie ma Elliot, żeby to spieprzyć! Boże.
Wymodliłaś sobie rozgrzeszenie za zabijanie staruszek.
Jak mówiłaś, to nie miało miejsca.
Nie pojawiło się żadne ciało. Zwykły bad trip.
Kliniki położnicze w całym kraju. Działamy szybko.
Co badasz?
Kurwa.
Wszystko.
Testuj na mnie?
Może umówimy spotkanie?
Czasami operujemy systemem dostaw.
Chciała ciebie, więc cię dostarczyłam.
Genevieve.
Nie.
Beverly.
Od 17 miesięcy nie napisałem ani słowa.
Ani jednego. I wcale nie przesadzam.
Przez cały ten czas nie przyłożyłem pióra do papieru.
Mam lęki. Coś w rodzaju depresji.
Jestem apatyczny, agresywny.
Pozbawiony miłości do świata i jego mieszkańców,
a przede wszystkim
do siebie.
Aż do...
NIEROZŁĄCZNE
Poratuj mnie.
- Witaj, Rebecko. - Nie rób tego.
- Co u ciebie? Jak Susan? - Nie napluję ci na fiuta,
zanim go włożę, Silas.
Napisz artykuł.
Nie, dzięki.
„Siostry Mantle. Dziwne lekarki od wagin”.
-Ładny nagłówek. - Laurka.
Otwieramy klinikę położniczą w Alabamie. Masz jeździć za nimi,
pisząc, jakie to są zajebiście hipnotyzujące.
- Nie. - To nie prośba.
Nie stać cię na odmowę.
Cześć.
Wszystko dobrze?
- Na pewno? - Tak.
To cud.
Wierzysz w cuda, Beverly?
Zrób krok w kierunku lasu.
Usłysz trzask pod stopami.
Liście, gałęzie, miękka, urodzajna ziemia między palcami.
Teraz spójrz w górę.
Zieleń, ptaki i błękitne niebo.
Tuż za drzewami.
Połóż ręce na brzuchu.
Weź głęboki wdech.
A teraz wydech.
Wejdź na polanę. Usłysz szum wodospadu.
Oto jest, przed nami.
Poczuj słońce na swoich ramionach,
na plecach, na brzuchu.
Nadchodzi światło.
Wszystko w porządku?
Spakowałam cię.
- Super. Dzięki. - Baw się dobrze.
Wszystko okej?
Podekscytowana?
Kocham cię, Elly.
Siostrzyczko.
- Jest... - Idealnie.
...okropnie.
Wszyscy pójdziemy do piekła.
Powiedziałabyś, że jesteś uzależniona?
- Nie. - Nie!
Nie jesteś na odwyku?
- Nie nazwałabym tak tego. - Mówisz jak uzależniona.
Nie jesteś w programie?
- Nie. - Nie.
- Sponsor? - Nie.
- Sieć wsparcia? - Mam siostrę.
Tylko tyle?
Nie sposób opisać tej relacji.
Nie potrzebujemy nikogo innego.
- Od zawsze. - Zrobiło się niezdrowo.
Picie, narkotyki.
Mało zabawnie.
Naprawdę?
Miałam halucynacje. Depresję.
Czułam ból. A teraz wszystko poszło z górki.
- Klinika... - Laboratorium.
O tym marzyłyśmy.
Zostaniemy rodzicami.
„My” w sensie...
Urodzę bliźnięta. Wychowamy je razem.
Rodzic jeden, rodzic dwa.
- Dwa bobasy. - Słyszałem.
Wszystko, czego chciałyśmy.
Nie czujecie się przytłoczone?
Szczerze? Nie.
Nic wam nie zgrzyta?
Prywatny samolot Rebecki Parker zabiera was
na otwarcie drugiej kliniki położniczej
w obcym wam mieście,
w stanie, w którym nigdy nie byłyście, i to zanim pierwsza skończy trzy miesiące?
Tego chciałyście?
Tak.
Od zawsze?
Tak.
Jak minął lot?
To prezent od Rebecki. Samolot. Piękny, prawda?
Cóż, witamy w Montgomery. Gotowi, żeby się wzajemnie pozabijać?
Pewnie. Lekkie duszonko.
- Zmęczona, Beverly? - Nic mi nie jest.
Pokój jest gotowy. Jeśli chcesz odpocząć, mów.
Miałam sen.
- To dobrze. -Że samolot się rozbił.
Na środku pola. Płonął i nikt z nas nie wiedział.
- Czekaliśmy, aż się zjawicie. -Świetna historia.
Mam nadzieję, że nie obsmarowujesz sióstr.
To laurka, pamiętasz?
- Pewnie, pamiętam. - Nie masz ich niszczyć.
Chcemy tylko komplementów.
Chodźcie poznać tatusia.
Nie może się was doczekać. Też jest lekarzem.
Naprawdę?
Nic nie mówiłaś.
Oj, dziewczyny. Mówiłam.
Tatusiu, oto bliźniaczki.
Beverly, Elliot, to tatuś. Dr Marion James.
- Witam. - Cześć.
A to moje siostry i babcia.
Jak się macie?
A to Silas Jordan.
- Słyszałeś o nim. - Nic a nic.
Tak, słyszałeś.
Wygrał Pulitzera. Teraz pisze dla nas
artykuł o bliźniaczkach. Same miłe rzeczy.
To nie powinno być trudne.
Czyż nie są cudowne?
Tak, istotnie są.
Jak się czujesz, Florence?
Dobrze.
Dziękuję, pani doktor. Jestem podekscytowana.
Odczuwasz dyskomfort?
Nie chcę narzekać. Mam duże szczęście.
Jesteśmy blisko rozwiązania, jedną noc wytrzymam.
Chce ją pani zbadać?
Nie ma potrzeby.
Czytałyśmy dokumentację. Jesteśmy gotowe na jutro,
- o ile Florence dobrze się czuje. - Wszystko gra.
Miała doskonałą opiekę medyczną.
- Miała. - Tak było.
Tatuś dobrze się mną opiekował.
To... Tak.
Sądzę, że badanie fizyczne nie będzie konieczne.
Rano odbierzecie czworaczki tej kobiety.
Pierwsza pacjentka kliniki. Dobrze by było przeliczyć głowy.
Ma czworaczki, więc przynajmniej jedno dziecko
- schowa się za drugim. - To wasza pacjentka.
- Tak... - To jej pierwszy poród.
Denerwuje się.
- Zapewne, ale... - Proszę mnie zbadać.
Dobrze.
Jest tu jakiś gabinet?
Nie sugerowałem badania waginalnego.
Wystarczy dotknąć.
Potrzebujesz prywatności, Florence?
Skądże, to moja rodzina.
No to liczymy.
Jedno.
Drugie.
Trzecie.
Czwarte.
Alabama.
- Byłeś już tam? - Nie.
Klinika Mantle Parker, Alabama. Jak do tego doszło?
Rodzinne strony Susan.
To marny powód.
Alabama ma szósty najwyższy wskaźnik śmiertelności matek w Stanach.
Rozwijając się, chcemy pracować właśnie w takich miejscach.
Przybywacie na białym koniu,
by ratować biednych czarnych z południa,
o których nic nie wiecie.
Nie to robimy.
Zgadza się. Będziecie witać potomstwo bogatych białych dam,
a biedni czarni będą się przyglądać.
Nie to robimy.
Dobrze.
Co zatem robicie?
Tak.
Beverly, Elliot, dużo macie bliźniąt w rodzinie?
Nie, byłyśmy pierwsze.
Dar.
A jak to wygląda u was?
Ja jestem bliźniaczką, Marion miał brata bliźniaka.
- Miałem. - Zmarł po jego narodzinach.
Był malutki, a on utuczony. Chyba go podjadałeś.
Już się nie dowiemy.
Zatrzymali go, a potem zabrali do spalarni.
Tak było.
Babciu, nie przy obiedzie.
Narodziny są brutalne, Florence, nie jesteś do tego stworzona.
Chyba mają mnie rozkroić.
Siostry Mantle są delikatne.
Czyżby?
Elliot, powiedz tacie o dziecku, które właśnie odebrałaś.
Dwadzieścia cztery tygodnie. Okaz zdrowia.
- Naprawdę? - I dobrze rozwinięty.
Nie żartuję. Nikt nie wierzył. Prawda, Silas?
Nie, to było niezwykłe.
Jestem pod wrażeniem.
To najmłodsze narodziny w waszej klinice?
Tak.
Myślicie, że dałoby się zejść niżej?
Tak.
Ciężko powiedzieć.
Kwestia środowiska, w którym rosną.
Oczywiście.
Ta debata ma mocny związek z aborcją, prawda?
Wcześniejsze życie jest możliwe poza macicą.
To wzmacnia argumenty przeciwko aborcji. Zgadza się?
Ratujesz dziecko, gdy ma 16,17, 18 tygodni,
i nagle kobieta traci prawo, by bezpiecznie przerwać ciążę.
To dopiero nie jest temat do obiadu.
Nie, mamo. To fascynujące.
Zgadzam się.
Elliot, czy to możliwe, by uratować takiego maluszka?
Piętnaście, 14 tygodni?
Nie.
Ile w tym przypadku było poronień? Cztery, pięć?
- Tak. - Pracowałaś przy płodności?
Nie.
Ale ty tak.
To fascynująca nauka.
Nie, leczyła się gdzie indziej, a potem nie miała wsparcia medycznego.
Niezwykły przypadek.
Ty ją leczyłaś.
Tak niewiele wiemy o życiu w jego początkowych stadiach.
Tak było.
Florence miała kilka poronień. Nie masz nic przeciwko?
To fakt.
- I nie, nie mam. - Spójrzcie na nią teraz.
Mam duże szczęście.
Czworaczki jednojajowe.
- To znaczy? - Dzieci mają wspólne łożysko.
Czy to nie stanowi dużego ryzyka?
- Może. - Nie powinna...
Przepraszam, byłaś w szpitalu?
Ona nie jest chora. Ciąża to nie choroba.
Uwielbiasz ten tekst, co?
Miało być grzecznie.
Po prostu słyszałem już to przy czterech różnych okazjach.
To dobry tekst. Zapisz go sobie, kurwa.
- Susan! - Przepraszam.
Panie James, zawsze pan tu mieszkał?
Jesteśmy tu od wieków, Beverly.
Musiało być panu ciężko wychowywać dzieci w pojedynkę.
Nie był całkiem sam.
Nie, oczywiście.
Po prostu śmierć matki to niezwykle traumatyczne wydarzenie.
Śmierć matki?
Przepraszam, myślałam...
Ona nie umarła, tylko odeszła.
To było jak śmierć, Beverly.
Byłem zwykłym lekarzem rodzinnym.
Cokolwiek było potrzebne, jak tylko mogłem pomóc. Wizyty domowe.
Pan domu, pani domu, maluchy, guwernantki, goście.
Cokolwiek było wymagane.
Ktokolwiek mnie potrzebował.
Zasłynąłem z pomagania kobietom.
Zdrowie kobiet stało się moją specjalnością. Nie wiem czemu.
Tak się złożyło.
Może za sprawą mojego otoczenia.
Nikomu nie wydawało się to wystarczająco ważne.
Zdrowie kobiet? Zaczynałem od zera.
Byłem pierwszy.
Ciało kobiety.
Całkowicie niezbadane terytorium. Nieodkryta ziemia.
Nowe granice, nowe krańce, nowe zdolności.
Wspaniale jest iść tam, gdzie nie dotarł jeszcze żaden człowiek.
Być tam na początku. Zacząć. Kształtować przyszłość.
Otworzyłem tu gabinety lekarskie, w moim własnym małym szpitalu.
Zbudowaliśmy, co było konieczne. Stworzyliśmy narzędzia, których nie było.
Nazwaliśmy części ciała, dolegliwości, schorzenia, których nikt nie odkrył.
Dysplazja szyjki macicy, przerost endometrium,
wypadanie dna miednicy, dysfunkcyjne krwawienie z macicy.
Poród, płodność, poród, płodność,
poród, płodność.
Choć nie miałem
tylu pacjentek, co wy, by móc się na nich szkolić.
Często musiałem zadowolić się...
Nie ćwiczymy na pacjentkach.
Ależ oczywiście, że tak.
Wasz zawód wymaga praktyki.
Nie stajecie się lepsze z każdym nacięciem czy szwem?
Nigdy nie popełniłyście błędu przy pacjencie,
który czegoś was nauczył i pozwolił pomóc innej osobie?
Nie wykorzystałyście okazji,
mając przed sobą ciało, by coś poprawić i poćwiczyć,
aby pchnąć profesję do przodu?
Nie tak to postrzegam.
A Elliot owszem.
Możesz tak tego nie widzieć, Beverly,
ale to nie znaczy, że tak nie jest.
Ja myślę o początku. O naszych poprzednikach.
O ramionach, na których stoimy. O lekarzach i pacjentach, Beverly.
Młoda kobieta, połowa XIX wieku. Siedemnaście lat, w ciąży.
Miała ciężką postać krzywicy
spowodowaną niedożywieniem, brakiem witaminy D.
Jej miednica była poważnie zdeformowana.
Męczyła się przez kilka dni, ale nie mogła urodzić.
Lekarz został wezwany późno, a dziecko zmarło, zanim przybył.
Wróciła do lekarza.
Rozdarcia, przetoki w pochwie.
Czuła ogromny ból.
Oczywiście w tamtych czasach nie było to niczym niezwykłym.
Wręcz przeciwnie. Młode kobiety nieustannie się z tym mierzyły.
Ale nie było lekarstwa, żadnego leczenia.
Nikt nie zastanawiał się, jak to rozwiązać.
Jak to naprawić.
Toteż ta młoda kobieta podjęła współpracę z lekarzem.
Przeprowadzili 30 oddzielnych zabiegów.
Bez znieczulenia.
Trzydzieści zabiegów, aby to naprawić. Lekarzowi się udało.
A to wymagało wiele praktyki, wysiłku.
Ale zrobił to. Udało im się.
Ich praca była przekazywana z lekarza na lekarza,
do kolejnych specjalistów, aż w końcu trafiła do mnie.
Do was.
To barbarzyńskie. Już się tak nie dzieje.
To, co pan opisuje, nie ma już miejsca.
Nie. Nigdy nie jesteśmy zbyt daleko od naszej historii.
Co zrobiłaś, Elliot?
Z twoją niegdyś bezpłodną, a nagle płodną kobietą?
Czy to był Bóg? Jesteś Bogiem?
Jak stworzyłaś życie tam, gdzie nie chciało się rozwijać?
To kombinacja różnych rzeczy.
Na przykład?
Powiesz mi, co się stało?
- Odeszły mi wody. - Jakieś dwie godziny temu.
- Dobrze. Oddychaj. - Elliot.
Bardzo przedwczesny poród.
- Dwadzieścia cztery tygodnie. - Elliot...
Oddychaj ze mną, Lenko.
Proszę, mógłbyś mi pomóc?
Nie jestem położnikiem, Elliot.
Zaraz wracam. Sekundę.
Proszę, pomóż mi.
To pieprzona klinika położnicza.
- Znajdź kogoś innego. - Nie mogę.
- Wezwij Beverly. - Nie mogę.
Już dobrze.
Przeszła bardzo ryzykowną implantację, która nie była do końca legalna,
i nie mam pojęcia, jakie mogą być tego skutki.
Miała poronienia. Nie mogliśmy ustalić przyczyn,
więc przetrzymałam jej zarodek nieco dłużej przed implantacją.
Ile dłużej?
Cztery tygodnie.
Zaszczepiłaś jej czterotygodniowy zarodek?
Wody odeszły jej dwie godziny temu. Proszę, musisz mi pomóc.
Proszę. Pomóż jej.
Oddychaj.
Dobrze, oddychaj.
Cześć, jestem Tom. Świetnie ci idzie. Zaraz urodzisz.
To tajemnica?
Być może.
Zrobiłaś coś bardzo zmyślnego?
Być może.
Boże, Beverly. Podam ci chusteczkę.
- Przyniosę wody. - W porządku?
Widziałaś narodziny?
Elliot tu była.
To niespotykane.
- Była tutaj. - Będzie dobrze?
Nie mogę w to uwierzyć. Nie rozumiem.
Oddycha samodzielnie. Żadnych oznak żółtaczki.
To nie ma sensu.
Szykowaliśmy maski, rurki, respiratory, kaniule,
ale szczerze, nie potrzebował tego.
Zdumiewające.
Jak się czujesz ze swoim?
Mogę cię o coś zapytać, Beverly? Masz kontakt z Genevieve?
Przez prawników.
Ustalamy warunki odwiedzin.
To wystarczy, żadnej traumy czy...
Niedługo wyjeżdża z kraju, by nakręcić film.
A potem nie chce mnie widzieć.
A ty chcesz ją zobaczyć?
Musiałaś ją bardzo kochać.
Takie mam wrażenie.
- Przepraszam. Nie chciałem. - Ona nie istnieje.
Muszę udawać, że nigdy nie istniała.
Bardzo smutne.
Bardzo, bardzo smutne.
Smutne dziś. Smutne jutro.
Beverly?
Siostrzyczko?
Wszystko gra.
Co się stało?
Nie wiem.
Źle się poczułam.
To było trochę głupie. Zwykły żart.
To nie jest prawdziwe, Beverly.
Beverly.
Cześć.
Cholera.
Znalazłaś mnie.
Była taka smutna.
Przez cały czas.
Nie musisz tego wyjaśniać. To nie moja sprawa.
Dużo piła.
Czasami pojawiała się w szkole kompletnie zalana.
Co za wstyd.
Nienawidziłam jej.
Płakała albo krzyczała na nas.
Powtarzała, jak to żałuje, że nie umarła przy naszym porodzie.
Lub że nie umarłyśmy my.
Chyba dlatego mówię ludziom, że tak to wyglądało.
Robię z niej anioła, jak tego zawsze chciała.
Rodziła nas, choć nie wiem czemu.
Kiedyś uważałam,
że liczyła na to, że będzie lepiej,
ale to nieprawda, ona nigdy nie miała nadziei.
Wszystko przez tatę.
To on tak nas pragnął.
Jest wspaniały, prawda?
Powinnaś odpocząć.
Będziesz taką piękną mamą.
Dzieci.
Pieprzone pasożyty.
Masz dzieci?
Nie uczyli cię, by o to nie pytać?
Tylko kobiet.
- Nigdy nie chciałaś dzieci? - Będę je miała.
Co?
- To dzieci Beverly. - Są nasze.
Czytałem wywiad z Genevieve Cotard
sprzed jakiegoś czasu, w którym mówiła o tęsknocie.
Użyła tego słowa.
„Tęsknota” za nimi. Fizyczny ból.
Nie tego doświadczasz?
- Nie. - Nie to czułaś?
- Nie. - Nie czujesz się matką?
Nie.
- Obchodzą cię dzieci? - Nie.
- To w imię nauki? - Tak!
Lecz jesteś tutaj. Dzieci.
Dom. Pieprzony pies.
Co się zmieniło?
Mam dwie córki i syna.
I jak było?
Byłem dobry w te ciążowe klocki.
Jeszcze mogło być dobrze.
Myślałem, że już tego nie robisz.
Bo nie robię.
No jasne. I jak ci idzie?
Pijesz.
Piję.
Myślisz o trzecim drinku, popijając pierwszego.
Prawda.
Próbowałeś dla kogoś rzucić?
U mnie stawka jest niższa, Elliot.
Mówiłeś, że masz dzieci.
Ja mam już pozamiatane.
Ale ty? Będziesz mamą.
Mamusią.
Jesteś na początku pięknej podróży.
Byłeś na terapii?
Na przykład w AA?
Pewnie.
- Nie wyszło? - Wyszło.
Mogę przestać, kiedy zechcę.
Tyle że...
nigdy nie chcę.
Nie ma traumy.
Po prostu lubię chlać.
To co ci się przywidziało?
Bezdomna staruszka o imieniu Agnes.
To było intensywne.
Byłam przekonana, że wypchnęłam ją z balkonu.
Ciężka sprawa.
Zaiste.
Często miewasz halucynacje?
Nie.
Dlaczego to robisz?
- To moja praca. - Nie, nie zadawanie mi pytań.
To.
Gówniana gazeta, uśmiechnięte bliźniaczki, całe to dołujące gówno.
- Piszesz książki. - Coś kiedyś napisałem.
Były dobre.
Zgarnąłeś Pulitzera. Jesteś pisarzem.
Jestem profesorem, który pieprzył swoje studentki.
Nikt już nie widzi nagrody.
Nikogo już nie można pieprzyć.
Odważne słowa.
Pacjentów, studentów, nic nie wolno.
- Pieprzysz pacjentów? - Nie wypada odmówić.
Zaliczyłaś Genevieve Cotard?
Czy to tylko twoja siostra?
Tak. Tak.
Co robisz w laboratorium?
Jak zapłodniłaś tę kobietę?
Dlaczego to dziecko jest takim cudem?
Jaką chorą akcję w stylu Frankensteina odwaliłaś?
Mój Boże, przepraszam.
Do mężczyzny przywieziono młodą kobietę.
Miała 17 lat.
Była niewolnicą.
Miała ciężką postać krzywicy.
Była w ciąży i od trzech dni rodziła.
Jej miednica była zniekształcona, dziecko nie mogło wyjść.
Urodziło się martwe.
Po urodzeniu martwego dziecka zniewolona siedemnastolatka
z ciężką krzywicą
spowodowaną niedożywieniem i niedoborem witaminy D
trafiła do mężczyzny, cierpiąc z powodu przetok,
co było skutkiem urazu, którego doznała przy porodzie.
Jej sytuacja była wówczas powszechna wśród niewolnic.
Zniewolona siedemnastolatka cierpiała
na ciężką postać krzywicy, miała zniekształconą miednicę
i urodziła martwe dziecko, mając 17 lat, była zniewolona,
i była operowana przez tego człowieka ponad 30 razy
w ciągu pięciu lat, każdorazowo bez znieczulenia,
pomimo faktu, że znieczulenie było już dostępne.
Wiemy tyle, że nazywała się Anarcha, miała 17 lat i była niewolnicą.
Była zmuszona do urodzenia martwego dziecka
i operowano ją 30 razy bez znieczulenia.
Miała zniekształconą miednicę,
cierpiała na ciężką postać krzywicy, miała 17 lat i była niewolnicą.
Wiemy o tym wyłącznie przez białego mężczyznę,
konkretnie tego, który torturował siedemnastolatkę
i eksperymentował na niej, aby zostać Ojcem Ginekologii,
by zyskać statuetki i medale,
pozycje egzaminacyjne i narzędzia nazwane na jego cześć.
Wiemy jedynie to, co zapisał ten biały mężczyzna.
Tylko to wiemy o tej siedemnastolatce,
zniewolonej i cierpiącej
na ciężką postać krzywicy, ze zniekształconą miednicą,
która urodziła martwe dziecko.
Nie wiemy, kim naprawdę była
ani co czuła, gdy trzymała swoje martwe dziecko,
jeśli w ogóle zdołała przytulić swoje martwe dziecko.
Nie wiemy, czego najbardziej się bała.
Możemy się tego domyślać,
bazując na traumie, którą przeszła, ale tak naprawdę nie znamy jej.
Nie wiemy, jak się poruszała ani co jadła,
co kochała, co sprawiało, że płakała, co czuła w swoim własnym ciele.
Nie znamy jej i ty nie możesz jej poznać.
Nie poczujemy jej cierpienia
i złudnej nadziei.
Ona nie jest twoim przyrządem ani figowym listkiem,
twoją projekcją, idealizacją.
W ogóle nie jest twoja.
Właściwie...
Nie możesz iść dalej.
Po drugiej stronie jest radość,
ale nie twoja.
Beverly!
Beverly?
Nic mi nie jest. Nie jest moja.
Krew nie jest moja.
Do widzenia.
Powiecie nam, co się tutaj stało?
Co tu się dzieje? Co oni tu robią?
Jakaś staruszka. Znaleźli ją na dachu tego budynku.
Musiała celować w ulicę i zahaczyć o to w locie.
Długo tam leżała.
Kurwa.
Zaczyna się.
Elliot, nie masz nic przeciwko?
Jak Florence sobie życzy.
Jestem taka szczęśliwa.
Jak się trzymasz, Florence?
Wspaniale. Dziękuję.
Ssak.
- Jesteśmy gotowi na pierwsze. - Mój Boże.
- Jestem z ciebie dumny. - A ja wdzięczna.
Chcemy szybko wyciągnąć całą czwórkę, dobrze, Florence?
Po jednym na minutę, dobrze?
Jestem taka podekscytowana.
W porządku.
Zaczynamy. Dziecko numer jeden.
Mam główkę.
Mój Boże.
Gotowa?
I już. Brawo, Florence.
- Twoja pierwsza córka. - Boże. Czy nic jej nie jest?
Ma się dobrze, tak.
Skupmy się na tym, kto będzie następny.
Numer dwa.
Do dzieła. Ssak.
Dziecko numer dwa, oto ona.
Gratulacje, Florence.
Mogę zadać jeszcze jedno pytanie?
- Tak. - Tak.
Dlaczego wciąż się okłamujecie?
Kiedy to się zaczęło?
Dziecko numer trzy, zaczynamy.
Beverly nigdy nie kochała Genevieve.
Mój Boże!
Laboratoryjne fantazje Elliot to tylko fantazje.
Liczą się ludzie.
Dziecko numer cztery.
Liczą się ludzie.
Liczą się tylko ludzie.
Nie są wyłącznie przedmiotem eksperymentów Elliot.
Już prawie, kochanie.
Obie chcecie tych jebanych dzieci.
Co się dzieje?
Genevieve nie istnieje, a wy dwie...
-żyłyście długo... - Elliot!
O mój...
...i szczęśliwie.
Elliot, odsuń się!
Po wsze czasy.
Zjebało się fest,
ale przynajmniej to się nie rozejdzie.
Co powiedziałaś?
Mówię, że to się nie rozejdzie, Marion.
Ona jest twoją córką,
ale to moja forsa i nazwisko. A że cały twój dom
i jego wyposażenie należą do mnie, nie będzie z tego smrodu.
Gdzie siostra?
Na zewnątrz.
- Wygnałeś ją z Wielkiego Domu? - A żebyś wiedziała.
Okaleczyła moją córkę.
Okaleczanie kobiet jest w twoim stylu, Marion.
Twitter o tym huczy, a to problem.
Zdejmij to.
Próbuję, kochana, ale dzięki.
Nie rozumiem, o co chodzi.
- Susan! - To pęcherz.
Nikt nie będzie płakał po pęcherzu.
Nikt nie będzie spisywał po nim smutnych wspomnień.
Do kurwy nędzy, możecie się tak nie dołować?
Wywieźmy stąd Elliot jej smutnym autkiem i tyle.
- Susan! - Spierdalaj, babciu!
- Susan! - Nie uciszaj jej, Marion.
Czemu dałaś mu babskie imię?
Liczyłaś na psychola prosto z kołyski?
Zawsze wiedziałam, że to dobrze, że jesteście dwie.
Ale trochę szkoda.
Wolałam tamtą.
Nie wyjaśnię ci tego.
To cud.
Beverly!
Nie!
Skończyłaś?
Mam prowadzić?
Hej. Wszystko dobrze?
Nie dam rady bez ciebie.
Nie chcę nic bez ciebie robić.
Genevieve. Zostawiłam ją.
Zostawiłam. Ona nie istnieje.
Przestań pisać, Silas.
Silas?
Nikt już nie chce artykułu. Nie było tematu.
- Nie pisałem od miesięcy. - Tak trzymaj.
Miałem wszystko w dupie.
I dobrze.
Nie szukałem prawdy.
Nic nie miało znaczenia, Rebecko.
Niepisanie było jak projekt, obsesja, którą trzeba pielęgnować.
Czytasz mi swój pamiętnik? Zaraz wyjmiesz gitarę?
Zapomniałem, że jestem pisarzem. Straciłem to, kim byłem...
NA DACHU ZNALEZIONO CIAŁO
I niech tak zostanie.
Aż nie spotkałem bliźniaczek Mantle.
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Zofia Jaworowska