Wat voorafging...
We krijgen een baby.
- Weet ik. - Een baby.
En Elliot is er niet om het te verpesten.
Je hebt je schuldgevoel over oude dames doden weg gebeden.
Zoals jij zei. Het is niet gebeurd.
Geen lichaam. Een slechte trip.
Geboortecentra door het hele land. We gaan snel.
Wat onderzoek je?
Verdomme.
Alles.
Wil je een proefkonijn?
Wil je geen afspraak maken?
We werken af en toe met een bezorgsysteem.
Zij wilde je, dus ik regelde je.
Genevieve.
Nee.
Beverly.
Ik heb al 17 maanden geen woord geschreven.
Geen woord. Zonder overdrijven.
Ik heb al die tijd geen pen op papier gezet.
Ziek van angst, diep in een soort depressie.
Apathisch, opstandig.
Zonder liefde voor de wereld en iedereen erin.
Maar vooral
voor mezelf.
Tot...
Je moet iets doen.
- Hallo, Rebecca. - Niet doen.
- Hoe is het? En met Susan? - Ik spuug niet op je lul
voor ik hem erin steek, Silas.
Schrijf een profiel.
Nee, bedankt.
'Mantle-tweeling. Gestoorde vaginadokters.'
- Mooie kop. - Luchtig stuk.
We openen een geboortecentrum in Alabama. Volg ze
en schrijf over hoe hypnotiserend ze zijn.
- Nee. - Het is geen vraag.
Je kunt niet weigeren.
Hallo.
Gaat het?
- Echt? - Ja.
Het is een wonder.
Geloof jij in wonderen, Beverly?
Zet een stap richting het bos.
Hoor het kraken onder je voeten.
Bladeren, takken, zachte, rijke aarde tussen je tenen.
Kijk nu omhoog.
Groen, vogels en blauwe lucht.
Net voorbij de bomen.
Plaats je handen waar je baby is.
Haal diep adem.
Adem helemaal uit.
Stap de open plek op. Hoor het geluid van de waterval.
Daar is het, verderop.
Voel de zon op je schouders,
op je rug, op je buik.
Er komt licht.
Alles goed?
Ik heb voor je ingepakt.
- Mooi. Bedankt. - Veel plezier.
Gaat het?
Ben je blij?
Ik hou van je, Elly.
Zusje.
- Dit is... - Perfect.
...vreselijk.
Ja. We gaan allemaal naar de hel.
Zou je jezelf omschrijven als een verslaafde?
- Nee. - Nee.
Ben je niet in herstel?
- Zo zou ik het niet zeggen. - Je praat als een verslaafde.
Volg je geen programma?
- Nee. - Nee.
- Een sponsor? - Nee.
- Een ondersteunend netwerk? - Ik heb mijn zus.
Is dat het hele netwerk?
Het is onmogelijk om deze relatie uit te leggen aan een buitenstaander.
We hebben niemand anders nodig.
- Nooit gehad. - Het werd ongezond.
Het drinken, de drugs.
Het was niet leuk.
Echt?
Ik hallucineerde. Depressief.
Ik had pijn. Alles gaat snel voor ons.
- Het centrum... - Het lab.
We hebben alles wat we wilden.
We worden ouders.
'We' als...
Ik krijg een tweeling, Silas. We voeden ze samen op.
- Ouder één, ouder twee. - Oké.
- Twee baby's. - Ik heb het gehoord.
Alles wat we wilden.
Voelen jullie je niet overweldigd?
Eerlijk gezegd niet.
In tweestrijd?
Rebecca Parkers privévliegtuig brengt jullie
naar de opening van geboortecentrum twee,
in een stad,
een staat waar jullie nooit zijn geweest, drie maanden na het eerste?
Is dat wat jullie wilden?
Ja.
Altijd al gewild hadden?
Ja.
Hoe was de vlucht?
Het vliegtuig was een cadeau van Rebecca. Prachtig, toch?
Welkom in Montgomery. Klaar om elkaar te vermoorden?
Zeker. Een beetje smoren.
- Ben je moe? - Nee. Ik ben oké.
Je kamer is klaar. Als je even wilt gaan liggen, zeg het dan.
Ik heb vannacht gedroomd.
- Mooi. - Dat het vliegtuig neerstortte.
Midden in een veld, brandend, en niemand wist het.
- We zaten op jullie te wachten. - Geweldig verhaal.
Ik hoop dat je rustig aan doet met mijn Mantles.
Het is een luchtig stuk.
- Zeker. - Geen New Yorkers- gedoe.
We willen alleen complimenten.
Kom binnen en ontmoet papa.
Hij wil jullie ontmoeten. Hij is ook arts.
Echt?
Dat heb je nooit gezegd.
Jawel, meiden.
Papa, hier is de tweeling.
Beverly, Elliot, dit is papa. Dr. Marion James.
- Hallo. - Hoi.
Dit zijn mijn zussen en dat is oma.
Hoe is het?
En dit is Silas Jordan.
- Je hebt van hem gehoord. - Helemaal niet.
Jawel.
Hij won een Pulitzer. Hij schrijft een artikel
voor ons over de tweeling. Alleen aardige dingen.
Dat zal niet moeilijk zijn.
Zijn ze niet geweldig?
Ja, dat zijn ze echt.
Hoe voel je je, Florence?
Ik voel me prima.
Bedankt, dokter. Ik kijk er naar uit.
Voel je je erg ongemakkelijk?
Ik wil niet klagen. Ik heb zo geboft.
En we zijn nu aan het eind. Ik kan het nog wel een nachtje verdragen.
Wil je de moeder onderzoeken?
Dat is niet nodig.
De papieren zijn in orde. Alles is klaar voor morgen
- zolang Florence zich goed voelt... - Ik voel me goed.
En ze heeft uitstekende medische zorg gehad.
- Ja, hè? - Ja.
Papa heeft zo goed voor me gezorgd.
Dat is... Ja.
Een lichamelijk onderzoek is niet strikt noodzakelijk.
Jullie brengen morgenochtend haar vierling ter wereld.
De eerste patiënt van het centrum. Je wilt toch zeker tellen?
Ze krijgt een vierling, dus minstens één baby
- zal verstopt zitten achter de ander. - Het is jouw patiënt.
- Ja... - Ze heeft nog nooit een baby gehad.
Ze is nerveus.
- Vast wel, maar... - Ik wil het graag.
Oké.
Kunnen we ergens heen?
Ik suggereerde geen vaginaal onderzoek.
Alleen even voelen.
Wil je wat privacy, Florence?
Nee, helemaal niet. Dit is mijn familie.
Daar gaan we.
Eén.
Twee.
Drie.
Vier.
Alabama.
- Ben je er geweest? - Nee.
Mantle Parker Center, Alabama. Hoezo?
Susans geboorteplaats.
Dat is geen goede reden.
Alabama heeft het zes na hoogste moedersterftecijfer in de VS.
Terwijl we uitbreiden, zijn dat de plekken waar we willen werken.
Jullie gaan op je witte paard
de arme zwarte mensen in het zuiden redden
over wie jullie niets weten.
Dat is niet wat we doen.
Klopt. Jullie verwelkomen de nakomelingen van rijke, witte dames
terwijl arme, zwarte mensen toekijken.
Dat is niet wat we doen.
Oké.
Wat doen jullie dan?
Ja.
Beverly, Elliot, zitten tweelingen in jullie familie?
Nee. Niet tot wij kwamen.
Een geschenk.
En komen er tweelingen voor in uw familie?
Zeker. Ik ben van een tweeling en Marion was dat.
- Klopt. - Hij stierf na de geboorte.
Hij was zo klein en deze was zo dik. Je hebt hem vast opgegeten.
Wie weet.
Ik hield hem vast en toen pakten ze hem af om hem te cremeren.
Zo ging dat toen.
Oma, dit is geen gesprek voor aan tafel.
Geboorte is gewelddadig en je bent er niet voor gebouwd.
Ik denk dat ze eruit gesneden worden.
Het is niet gewelddadig als je de Mantles hebt.
Is dat zo?
Vertel papa over de baby die je net ter wereld hebt gebracht.
Vierentwintig weken oud. Kerngezond.
- Echt waar? - Niet gewoon gezond, kerngezond.
Echt. Niemand geloofde het. Toch, Silas?
Nee, het was buitengewoon.
Dat is erg indrukwekkend.
Is dat de vroegstgeboren baby die in het centrum is geboren?
Ja.
Denk je dat het nog vroeger kan?
Ja.
Dat kun je niet zeggen.
Het gaat om de omgeving waarin ze groeien.
Uiteraard.
Dit gaat hand in hand met het abortusdebat, toch?
Hoe eerder het levensvatbaar is buiten de baarmoeder,
hoe sterker het argument van de anti-abortusbeweging is. Niet?
Red een baby van 16, 17, 18 weken
en opeens verliest een vrouw het recht om haar zwangerschap veilig te beëindigen.
Dit is geen gesprek voor aan tafel.
Nee. Het is fascinerend.
Dat vind ik ook.
Is het mogelijk om zo'n jonge baby te redden?
Vijftien weken, veertien weken?
Nee.
Hoeveel miskramen heeft de moeder in dit geval gehad? Vier, vijf?
- Ja. - Ook de vruchtbaarheidsbehandeling gedaan?
Nee.
Dat was jij.
Het is fascinerende wetenschap.
Nee, ze deed de behandeling elders en had toen geen medische ondersteuning.
Het was heel ongebruikelijk.
Ze kreeg de behandeling van jou.
We zijn zo beperkt in wat we weten over het leven in een vroeg stadium.
Dat was zo, ja.
Florence heeft meerdere miskramen gehad. Vind je dat goed?
Dat is waar.
- En dat is prima. - Kijk haar nu eens.
Ja. Ik heb geluk.
Monochoriale vierling.
- Wat betekent dat? - Ze delen een placenta.
Is dat niet een heel groot risico?
- Dat kan. - Moet ze niet...
Sorry. Moet je niet naar een ziekenhuis?
Ze is niet ziek. Zwangerschap is geen ziekte.
Je bent gek op die zin, hè?
Ik zei niets gemeens, Silas.
Ik heb Beverly dat horen zeggen bij vier gelegenheden.
Het is een goede zin. Schrijf hem in je notitieboekje.
- Susan. - Het spijt me.
Hebt u hier altijd gewoond, Mr. James?
We wonen hier al eeuwen.
Het was vast heel moeilijk om uw kinderen alleen op te voeden.
Hij was niet alleen.
Nee, sorry. Natuurlijk.
Ik bedoelde dat de dood van een moeder heel traumatisch is.
Dood van de moeder?
Mijn excuses. Ik dacht...
Ze is niet dood. Ze vertrok gewoon.
Het was als een dood.
Ik was gewoon een huisarts.
Wat er maar nodig was om te helpen. Huisbezoeken.
Man des huizes, vrouw des huizes, de kleintjes, de gouvernantes, gasten.
Wat er ook nodig was.
Wie me ook nodig had.
Ik werd bekend door het helpen van vrouwen.
Gezondheid van vrouwen werd mijn specialiteit. Geen idee waarom.
Die koos mij.
Misschien door met wie ik omging.
Het had voor niemand belangrijk genoeg geleken.
Gezondheid van vrouwen? Het was alsof je vanaf nul begon.
De eerste zijn.
Een vrouwenlichaam.
Volledig onbekend terrein. Onontdekt land.
Nieuwe grenzen, nieuwe randen, nieuwe gebieden.
Het is geweldig om te gaan waar nog geen mens is geweest.
Om er bij het begin te zijn. Eerste pagina. De toekomst vormen.
Ik heb hier spreekkamers ingericht, in mijn eigen kleine ziekenhuis.
We bouwden wat nodig was. Maakten instrumenten die niet bestonden.
Gaven namen aan lichaamsdelen, aandoeningen die niemand had ontdekt.
Cervicale dysplasie, endometriumhyperplasie,
bekkenbodemverzakking, disfunctionele baarmoederbloeding.
Bevalling, vruchtbaarheid,
bevalling, vruchtbaarheid.
Hoewel ik niet
het aantal patiënten had om op te oefenen als jullie hadden.
Ik moest vaak...
We oefenen niet op onze patiënten, Mr. James.
Natuurlijk wel.
Je beroep is altijd in ontwikkeling.
Je wordt toch beter met elke incisie en hechting?
Heb je nooit een fout gemaakt met één patiënt,
ervan geleerd en toegepast wat je hebt geleerd op de volgende?
Heb je nooit een kans gepakt,
een lichaam dat zich aandient, een moment om te verbeteren, te oefenen
om het beroep vooruit te helpen?
Ik zie het niet zo.
Elliot wel.
Misschien zie je het niet zo, Beverly,
maar dat wil niet zeggen dat het niet zo is.
Ik denk aan het begin. Hoe we begonnen.
De schouders waarop we staan. De artsen, de patiënten.
Een jonge vrouw, jaren 1840, 1850, 17 jaar, zwanger.
Ze had een ernstige vorm van rachitis
veroorzaakt door ondervoeding, gebrek aan vitamine D.
Haar bekken was ernstig misvormd.
Ze was dagen bezig met bevallen, maar ze kon het niet.
De dokter werd te laat geroepen en de baby was dood toen die arriveerde.
Ze werd teruggebracht naar de dokter.
Scheuren, fistels in haar vagina.
Ze had buitengewoon veel pijn.
Niets van dit alles was ongebruikelijk in die tijd.
Integendeel. Jonge vrouwen hadden hier constant last van.
Maar er was geen behandeling.
Niemand zocht naar een oplossing.
Om dit beter te maken.
Zij en de dokter werkten samen.
De dokter en de jonge vrouw ondergingen 30 afzonderlijke procedures.
Geen verdoving.
Dertig afzonderlijke procedures om het te repareren en het lukte de dokter.
Dat vergde veel oefening, inspanning.
Maar het lukte hem. Het lukte hen.
En dat werk werd overgedragen van dokter op dokter,
tot ik het in handen kreeg.
En jullie.
Dat is barbaars. Geschiedenis.
Wat u beschrijft, gebeurt niet meer.
Nee. We zijn nooit ver van onze geschiedenis verwijderd.
Wat heb je gedaan?
Met je ooit onvruchtbare, plotseling vruchtbare vrouw?
Was het God? Ben jij God?
Hoe heb je leven gecreëerd waar het niet kon groeien?
Met een combinatie van dingen.
Zoals?
Wat is er gebeurd?
- Mijn vliezen braken. - Ongeveer twee uur geleden.
- Oké. Haal adem. - Elliot.
Een zeer voortijdige bevalling.
- Vierentwintig weken oud. - Elliot...
Adem met me mee, Lenka.
Kun je me helpen?
Ik ben geen verloskundige.
Ik ben zo terug. Een seconde.
Help je me?
Dit is een geboortecentrum.
- Haal een ander. - Dat kan niet.
- Bel Beverly. - Kan niet.
Het is goed.
Ze had een riskante implantatieprocedure die niet helemaal legaal was
en ik heb geen idee wat de gevolgen daarvan kunnen zijn.
Ze heeft miskramen gehad. We vonden de oorzaak niet,
dus ik liet haar embryo iets langer groeien voor implantatie.
Hoeveel langer?
Vier weken.
Heb je een embryo van vier weken in haar gestopt?
Haar vliezen zijn twee uur geleden gebroken. Help me.
- Alsjeblieft. Help haar. - Ik...
Haal adem.
Ja. Adem.
Hoi, ik ben Tom. Je doet het geweldig. We gaan je baby ontmoeten.
Is het een geheim?
Misschien.
Heb je iets heel slims gedaan?
Misschien.
Mijn hemel. Ik pak een servet.
- Ik haal wat water. - Gaat het?
Heb je de bevalling gezien?
Elliot was hier.
Dat is ongebruikelijk.
- Ze was hier. - Komt het goed met hem?
Ik kan het niet geloven. Ik snap het niet.
Maar hij kan zelfstandig ademen. Geen tekenen van geelzucht.
Het is niet logisch.
We stonden klaar met CPAP, ET-buizen, ventilatoren, canules,
maar eerlijk gezegd had hij die niet nodig.
Geweldig.
Hoe voel je je over de jouwe?
Mag ik je iets vragen? Heb je contact met Genevieve?
Ik hoor van haar advocaten.
Bezoekregelingsvragen en praktische dingen.
Het is duidelijk genoeg. Het is niet traumatisch of...
Ze verlaat het land om een film op te nemen
en daarna wil ze me niet zien.
Wil jij haar zien?
Je moet heel veel van haar hebben gehouden.
Daar lijkt het op.
- Sorry. Dat was niet mijn bedoeling. - Ze bestaat niet.
Ik moet doen alsof ze nooit heeft bestaan.
Heel verdrietig.
Heel erg verdrietig.
Vandaag verdrietig. Morgen verdrietig.
Beverly?
Zusje?
Ik ben in orde.
Wat is er gebeurd?
Ik weet het niet.
Ik werd gewoon misselijk.
Het was allemaal een beetje dom. Gewoon een grap.
Het is niet echt.
Beverly.
Hoi.
Verdorie.
Je hebt me gevonden.
Ze was zo verdrietig.
Constant.
Je hoeft het niet uit te leggen. Het gaat me niets aan.
Ze dronk veel.
Soms kwam ze op school en dan was ze stomdronken.
Dat was heel gênant.
Ik haatte haar.
Ze huilde of schreeuwde tegen ons.
Ze zei altijd dat ze wilde dat ze was gestorven bij de bevalling.
Of dat wij in haar waren gestorven.
Daarom vertel ik mensen dat dat is gebeurd.
Ik heb haar in een engel veranderd, zoals zij wilde.
En ze bleef ons krijgen, maar ik weet niet waarom.
Ik dacht vroeger dat het was
omdat ze elke keer hoopte dat het beter zou worden,
maar dat is niet echt waar, want ze had nooit hoop.
Het was papa.
Hij wilde ons allemaal zo graag.
Hij is geweldig, toch?
Je moet gaan slapen.
Je zult een prachtige moeder zijn.
Baby's.
Verdomde parasieten.
Heb je kinderen?
Ben je niet getraind om dat niet te vragen?
Aan vrouwen, zeker.
- Heb je nooit kinderen gewild? - Ik krijg ze.
Wat?
- Beverly krijgt ze. - Wij krijgen ze.
Ik las een interview met Genevieve Cotard
van een tijdje terug. Ze had het over verlangen.
Ze gebruikte dat woord.
Ze 'verlangde' naar ze. Een fysieke pijn.
Is dat voor jou niet zo?
- Nee. - Voel je je niet zo?
- Nee. - Voel je je niet moederlijk?
Nee.
- Geef je geen reet om baby's? - Nee.
- Doe je dit voor de wetenschap? - Ja.
Hier ben je dan. Baby's.
Een thuis. Een hond.
Wat is er veranderd?
Ik heb twee dochters en een zoon.
Hoe was dat?
Ik was echt goed in het zwangerschapsgedoe.
Toen we allemaal nog potentieel hadden.
Ik dacht dat je dit niet meer deed.
Ik doe het niet.
Juist. Hoe werkt dat?
Je bent een drinker.
Ik ben een drinker.
Je denkt aan je derde drankje terwijl je van je eerste nipt.
Ja.
Heb je ooit geprobeerd te stoppen voor iemand?
De inzet is wat lager voor mij, Elliot.
Maar je hebt kinderen, zei je net.
Voor mij is het te laat.
Maar jij? Je wordt moeder.
Een mama.
Je staat aan het begin van een mooie reis.
Heb je ooit een programma geprobeerd?
Zoals AA?
Ja.
- Heeft het niet gewerkt? - Het werkt prima.
Ik kan stoppen wanneer ik wil.
Ik wil
het gewoon nooit.
Er is geen trauma.
Ik hou gewoon heel erg van drinken.
Wat hallucineerde je?
Een oude dakloze dame genaamd Agnes.
Wauw.
Het was heel erg intens.
Ik was er echt van overtuigd dat ik haar van mijn balkon had geduwd.
Dat is heftig.
Ja.
Hallucineer je wel vaker?
Nee.
Waarom doe je dit?
- Het is mijn werk. - Niet het vragen stellen.
Dit.
Dit stomme tijdschrift, lachende tweeling, die zielbeukende shit.
- Je schrijft boeken. - Ik heb boeken geschreven.
Ze waren goed.
Je bent meneer Pulitzer. Je bent een schrijver.
Ik ben een professor die zijn studenten neukte.
Niemand ziet nog Pulitzer.
Je mag ook niemand meer neuken.
Een gewaagde zin.
Patiënten, studenten, niets mag.
- Je neukt je patiënten. - Het is onbeleefd om het niet te doen.
Ook Genevieve Cotard?
Of was dat alleen je zus?
Ja.
Wat gebeurt er in je lab?
Hoe heb je die vrouw zwanger gekregen?
Waarom is die baby zo'n wonder?
Wat doe je voor Frankenstein-gedoe?
Mijn god. Sorry.
Een meisje werd naar een man gebracht.
Ze was 17.
Ze was tot slaaf gemaakt.
Ze had een ernstige vorm van rachitis.
Ze was zwanger en haar bevalling duurde drie dagen.
Haar bekken was misvormd, waardoor het baren van de baby onmogelijk was.
De baby werd dood geboren.
Na die geboorte werd de vrouw, die 17 was en tot slaaf gemaakt
en leed aan rachitis
vanwege ondervoeding en een gebrek aan vitamine D,
naar de man gebracht in ondraaglijke pijn als gevolg van fistels
die waren ontstaan tijdens het trauma van de bevalling.
Haar toestand was in die tijd normaal onder tot slaaf gemaakte vrouwen.
Het meisje, dat 17 was, tot slaaf gemaakt en leed aan
een ernstige vorm van rachitis en een misvormd bekken had
en een doodgeboren baby had gebaard toen ze 17 was en tot slaaf gemaakt,
werd meer dan 30 keer geopereerd door die man
in vijf jaar tijd. Elke keer zonder verdoving.
Ondanks het feit dat die recentelijk beschikbaar was geworden.
Alles wat we weten van dit meisje genaamd Anarcha, die 17 was en tot slaaf gemaakt
en werd gedwongen haar doodgeboren baby te baren
en 30 keer was geopereerd zonder verdoving
en een misvormd bekken had
en leed aan een ernstige vorm van rachitis en 17 en tot slaaf gemaakt was.
We weten het alleen door een witte man.
De witte man die het 17-jarige meisje had gemarteld
en op haar had geëxperimenteerd om de vader van de gynaecologie te worden,
vereerd met standbeelden en medailles,
onderzoeksposities en medische hulpmiddelen met zijn naam.
Wat die witte man opschreef, is de enige informatie
die we hebben over dat 17-jarige meisje
dat tot slaaf was gemaakt en leed
aan een ernstige vorm van rachitis en een misvormd bekken had
en een doodgeboren baby had gebaard.
We weten niet wie ze echt was
of wat ze voelde toen ze haar doodgeboren baby vasthield,
als ze die baby ooit heeft mogen vasthouden.
We weten niet waar ze het meest bang voor was.
We kunnen ernaar raden
op basis van het trauma dat ze moest doorstaan, maar we kennen haar niet.
We weten niet hoe ze bewoog of wat ze at,
waar ze van hield, wat haar aan het huilen maakte, wat ze voelde in haar lichaam.
We kennen haar niet en jij kunt het niet weten.
Je kunt haar trauma niet hebben
of haar ingebeelde hoop.
Ze is niet je apparaat of je vijgenblad
of je projectie of je romantisering
of de jouwe op welke manier dan ook.
In werkelijkheid...
Je mag me niet volgen.
Er is vreugde hier aan de andere kant,
maar die is niet van jou.
Beverly.
Beverly?
Ik ben in orde. Het is niet van mij.
Het is niet mijn bloed.
Tot ziens.
Kun je vertellen wat er is gebeurd?
Wat gebeurt daar? Wat deden die mensen?
Een oude vrouw. Gevonden in de goot op het dak van dat gebouw.
Ze wilde vast naar de straat springen en heeft het geraakt.
Ze lag er al tijden.
Shit.
Het begint.
Elliot, je vindt het toch niet erg?
Wat Florence wil.
Ik ben zo blij.
Hoe gaat het?
Geweldig. Bedankt.
Suctie, graag.
- We zijn klaar voor de eerste baby. - Mijn god.
- Ik ben zo trots op je. - Ik ben zo dankbaar.
We willen alle vier de baby's er snel uit krijgen. Oké?
Van nul naar vier in net zoveel minuten.
Ik ben zo blij.
Goed.
Daar gaan we. Baby nummer één.
Ik heb het hoofd.
Mijn hemel.
Klaar?
Alsjeblieft. Goed gedaan, Florence.
- Je eerste dochter. - O, mijn god. Is ze in orde?
Ze is geweldig. Ja.
We concentreren ons op de volgende.
Nummer twee.
Daar gaan we. Suctie, graag.
Baby nummer twee. Daar is ze.
Gefeliciteerd.
Mag ik nog één vraag stellen?
Ja.
Waarom blijven jullie tegen elkaar liegen?
Wanneer is dat begonnen?
Baby nummer drie. Daar gaan we.
Beverly hield niet van Genevieve.
O, mijn god.
Elliots laboratoriumfantasieën zijn slechts fantasieën.
Mensen doen ertoe.
Baby nummer vier.
Mensen doen ertoe.
Andere mensen doen ertoe.
Niet alleen voor Elliots experimenten.
Bijna klaar, schat.
Jullie willen allebei die baby's.
Wat gebeurt er?
Genevieve bestaat niet, en jullie twee
- leven nog lang en gelukkig... - Elliot.
O, jee.
...voor altijd...
Elliot, ga bij haar weg.
...en eeuwig.
Het is een mislukking,
maar het is tenminste binnenshuis.
Wat zei je?
Dat het tenminste binnenshuis is, Marion.
Ze is jouw dochter,
maar het is mijn geld, naam en aangezien dit mijn huis is
met alles erin, is dit een minder groot probleem.
Waar is je zus?
Buiten.
- Is ze verbannen uit het grote huis? - Ja, ze is verbannen.
Ze heeft mijn dochter verminkt.
Vrouwen verminken lijkt precies iets voor jou.
Het staat op Twitter. Een probleem.
Haal het eraf.
Dat probeer ik, maar bedankt.
Ik snap het probleem niet.
- Susan. - Het is een blaas.
Niemand wordt verdrietig van een blaas.
Niemand schrijft trieste memoires over een blaas.
Kan iedereen ophouden zo depressief te zijn?
We halen Elliot hier weg met haar huurautootje en we gaan door.
- Susan. - Rot op, oma.
- Susan. - Hou daarmee op, Marion.
Waarom heb je hem een meisjesnaam gegeven?
Hoopte je al in de wieg op een psychopaat?
Ik heb altijd geweten dat het goed was dat er twee van jullie waren.
Het is jammer.
Ze is mijn favoriet.
Ik weet niet waarom.
Het is een wonder.
Beverly.
Nee.
Ben je klaar?
Zal ik rijden?
Hé. Gaat het?
Ik kan dit niet zonder jou.
Ik wil niets doen zonder jou.
Genevieve, ik heb haar verlaten.
Ik heb haar verlaten. Ze bestaat niet.
Stop met schrijven, Silas.
Silas.
Niemand wil het artikel meer. Er is geen verhaal.
- Ik heb al maanden niet geschreven. - Ga zo door.
Er was niets waar ik om gaf.
Mooi zo.
Geen waarheid om op te graven.
Niets had betekenis, Rebecca.
Niet schrijven was als een project, een obsessie om te koesteren.
Lees je me je dagboek voor? Ga je je gitaar pakken?
Ik was vergeten dat ik een schrijver was. Ik was mezelf kwijt...
LICHAAM GEVONDEN OP DAK
Blijf jezelf kwijt.
...tot ik de Mantle-tweeling ontmoette.
Ondertiteld door: AC
Creatief supervisor Florus van Rooijen