Previamente en Inseparables...
Imos ter un bebé.
- Seino. - Un bebé.
- Seino. - Un bebé!
E Elliot non está aquí para estragalo. Ai, Deus!
Xa expiaches a culpa por asasinar a anciás.
Como dixeches: Nunca ocorreu.
Non hai cadáver. Só foi unha mala viaxe.
Centros de maternidade por todo o país. Pa, pa, pa!
Que investigas?
Carallo.
Todo.
Queres unha cobaia?
Por que non pides cita?
Ás veces, turnámonos.
Quería conseguirche, así que o fixen.
Genevieve.
Non.
Beverly.
Non escribín unha palabra en 17 meses.
Ningunha. E non esaxero.
Non collín papel e bolígrafo en todo este tempo.
Enfermei de ansiedade e suminme nun tipo de depresión.
Estaba apático, irascible.
Desencanteime do mundo e de todos os que están nel,
mais, sobre todo,
de min.
Ata que...
INSEPARABLES
Preciso un favor.
- Ola, Rebecca. - Non fagas iso.
- Como estades Susan e ti...? - Non cha vou cuspir
antes de meterma, Silas.
Preciso un artigo.
Non, síntoo.
"As Mantle: peculiares doutoras de vaxinas."
- Bonito titular. - Un artigo adulador.
Imos abrir unha clínica de maternidade en Alabama.
Sígueas, escribe sobre a puta marabilla que son.
- Non. - Non é unha petición.
Non podes darte o luxo de rexeitalo.
Ola.
Estás ben?
- Segura? - Si.
É un milagre.
Cres nos milagres, Beverly?
Adéntrate no bosque.
Escoita o triscar das follas baixo os pés.
Das follas, ramas e terra suave e fértil entre os dedos dos pés.
Alza a vista
ó verde, ós paxaros e ó ceo azul.
Máis alá das árbores.
Coloca as mans sobre o bebé.
Inhala profundamente.
Exhala completamente.
Camiña ata a claridade. Escoita o son da fervenza.
Aí está, xusto diante.
Sinte o sol nos ombreiros,
nas costas e no ventre.
Aí vén a luz.
Vai todo ben?
Xa tes as maletas feitas.
- Bárbaro. Grazas. - Desfrútao moito.
Estás ben?
Estás contenta?
Quérote, Elly.
Irmanciña.
- Isto é... - Perfecto.
Dirás horrible.
Si. Imos directiños ó inferno.
Describiríaste como unha adicta?
- Non. - Non!
Non estás en rehabilitación?
- Eu nunca o diría así. - Falas como unha adicta.
Estás nun programa?
- Non. - Non.
- Tes padriño? - Non.
- Grupo de apoio? - Teño á miña irma.
E xa está? É todo o teu grupo de apoio?
É imposible explicar esta relación a alguén que non está nela.
Non precisamos a ninguén máis.
- Sempre foi así. - Non era saudable.
A bebida, as drogas.
Non era divertido.
De verdade?
Alucinaba, tiña depresión,
sufría e todo ía moi rápido para nós.
- O centro... - O laboratorio.
Temos todo o que queriamos.
Imos ser nais.
"Imos" no sentido...
Vou ter xemelgos, Silas. Ímolos criar xuntas.
- Nai un e nai dous. - Ben.
- Dous bebés, Silas. - Escoiteino.
Todo o que queriamos.
Non vos sentides agoniadas?
Sinceramente, non.
En conflito?
No avión privado de Rebecca Parker que vos leva
ó segundo centro de maternidade,
nunha cidade descoñecida,
nun estado descoñecido, antes de que o primeiro cumpra tres meses?
Iso é o que queriades?
Si.
É o que sempre quixestes?
Si.
Que tal foi o voo?
O avión é un agasallo de Rebecca. Non che parece fermoso?
Pois benvidos a Montgomery! Listos para cometer asasinatos?
Claro. Un pouco de estrangulamento lixeiro.
- Estás cansa, Beverly? - Non, estou ben.
Tes a habitación preparada. Se queres descansar, avísame.
Onte tiven un soño.
- Vaia. - Que o avión espichaba.
No medio do campo, ardía e ningún de nós sabíao.
- Esperabamos a que chegásedes. - Bonita historia.
Espero que sexas benévolo coas miñas Mantles.
É un artigo adulador.
- Si, lémbrome. - Nada das túas feroces críticas.
Só buscamos eloxios.
Vinde coñecer a papá.
Morre por coñecervos. Tamén é médico.
Non me digas!
Nunca o comentaches.
Claro que o comentei, rapazas.
Papá, preséntoche ás xemelgas.
Beverly, Elliot, el é papá, o doutor Marion James.
- Ola. - Boas.
Estas son as miñas irmás e ela a miña avoíña.
Que tal?
E, papá, el é Silas Jordan.
- Xa escoitaches falar del. - Para nada.
Claro que si, papá.
Gañou un Pulitzer. Agora está cun artigo
sobre as xemelgas. Só dirá cousas bonitas.
Non debería ser complicado.
Non son marabillosas?
Si, parécenmo bastante.
Como o leva, Florence?
Moi ben.
Grazas, doutora. Estou ilusionada.
Non está incómoda?
Non me queixo. Síntome afortunada.
E xa estamos na recta final, así que podo soportalo unha noite máis.
Quere examinar a nai, doutora?
Non é necesario.
Xa limos o papelame. Todo está listo para mañá,
- mentres Florence se sinta ben. - así é.
E recibiu unha excelente atención médica.
- Tívoa, non é? - Pois si.
Papá coidou de min moi ben.
Pois... si.
Coido que non será necesario un exame físico.
Mañá pola mañá dará a luz ós cuadrixemelgos desta muller.
Será a primeira paciente do centro. Queres facer un reconto?
Vai ter cuadrixemelgos, así que un bebé
- irá agochado detrás doutro. - É a súa paciente.
- Si, e... - Nunca tivo un bebé.
Está nerviosa.
- Seguro, pero... - Gustaríame que o fixeran.
Está ben.
Podemos ir a outro lado?
Non me refería a un exame vaxinal, doutora.
Basta con sentir.
Quere algo de privacidade, Florence?
Que vou querer! É a miña familia.
Imos alá.
Un.
Dous.
Tres.
Catro.
Alabama.
- Xa estiveches? - Non.
Un centro Mantle-Parker en Alabama. Por que?
É a cidade natal de Susan.
Non me parece un bo motivo.
Alabama é o sexto estado coa taxa de mortalidade materna máis alta.
Queremos traballar neses lugares, a medida que nos expandamos.
Montades no cabalo branco inglés
para salvar ós afroamericanos do sur
dos que non sabedes nada.
Nós non facemos iso.
Certo. Darédeslle a benvida á descendencia das mulleres brancas e ricas
mentres os afroamericanos miran.
Nós non facemos iso.
Vale.
Entón, que facedes?
Ai, si.
Beverly, Elliot, hai xemelgos na súa familia?
Non, fomos as primeiras.
É un presente.
E hai xemelgos na súa?
Nos predecesores: eu son xemelga e Marion tamén o foi.
- Fun. - Morreu ó nacer el.
Era moi pequeno e Marion moi gordo. Coido que se alimentaba del.
Nunca o saberemos.
Abraceino e levárono a incinerar.
Iso foi o que pasou.
Avoa, non é un tema agradable.
O parto é violento, Florence James, e non estás preparada.
Creo que mos van sacar.
Non será violento mentres teñas ás Mantle.
Seguro?
Elliot, cóntalle a papá sobre o voso último bebé.
Ten 24 semanas e prospera.
- En serio? - Non só está san, senón que prospera.
Dígoo en serio. Ninguén o cría, verdade, Silas?
Non, era extraordinario.
Impresionante.
É o bebé máis novo que asistiron con éxito no centro?
É.
Poderían xestionar un máis novo?
Por suposto.
Non o poderiamos dicir.
Depende da contorna na que se desenvolvan.
Certo.
Iso non vai da man ó debate sobre o aborto?
Canto antes sexa viable a vida fóra do útero,
máis poderoso será o argumento do movemento antiaborto, non?
Salva un bebe de 16, 17 ou 18 semanas
e unha muller perderá o dereito a interrumpir un embarazo de forma segura.
Isto non é un tema agradable para cear.
Non, mamá. É fascinante.
Eu tamén o creo.
É posible salvar un bebe tan novo, Elliot?
Como de 15 ou 14 semanas?
Non.
Neste caso, cantos abortos tivo a nai? Catro, cinco?
- Si. - E fíxolle unha reprodución asistida?
Non.
Fíxolla.
A ciencia é fascinante.
Non, ela tratouse noutra clínica e, logo, non recibiu apoio médico.
Foi algo moi raro.
Fixo o tratamento con vostede.
Temos coñecementos moi limitados sobre a vida nas súas primeiras etapas.
Estivemos, si.
Florence sufriu varios abortos. Non che molesta?
Si.
- E non. - E mirádea agora.
Si, son moi afortunada.
Cuadrixemelgos monocoriais.
- E iso que é? - Que os catro comparten placenta.
Iso non ten un risco moi alto?
- Pode. - Ela non debería...?
Perdón. Vostede non debería ir a un hospital?
Non está enferma, Silas. O embarazo non é unha enfermidade.
Como che gusta dicilo, Beverly.
Dixen que nada de críticas.
Non, escoiteillo a Beverly en catro ocasións diferentes.
É unha frase da hostia. Anótaa no caderno.
- Susan! - Perdón.
Entón, sempre viviu aquí, señor James?
Vivimos aquí durante séculos.
Debeu de ser moi difícil criar só ás súas fillas.
Non o fixo só.
Non, perdón. Certo.
Referíame a que a morte dunha nai é un suceso moi traumático.
A morte dunha nai?
Perdón, pensei...
A nai non morreu, marchou.
Foi o mesmo cunha morte, Beverly.
Eu só era un médico de familia.
Axudaba no que fixese falta. Facía visitas a domicilio.
De home da casa e muller da casa, ás nenas, institutrices e invitados.
O que fixera falta.
Quen me necesitase.
Fíxenme coñecido por axudar ás mulleres.
Especialiceime na saúde da muller. Non sei por que.
Elexiume a min.
Quizais pola compaña que tiña.
Non parecía importarlle moito a ninguén.
A saúde da muller? Era como empezar dende a nada.
Ser o primeiro en chegar.
O corpo da muller.
Un territorio inexplorado. Unha terra por descubrir.
Novas fronteiras, novos contornos, novos terreos.
É marabilloso chegar onde ningún home chegou antes.
Estar dende o principio. Ser a primeira páxina. Moldear o futuro.
Instalei consultorios aquí, no meu propio e pequeno hospital.
Construímos o que era necesario. Creamos instrumentos que non existían.
Puxémoslle nome a partes, afeccións e doenzas que ninguén descubrira.
Displasia cervical, hiperplasia endometrial,
prolapso do solo pélvico, sangrado uterino anormal.
Parto, fertilidade, parto, fertilidade,
parto, fertilidade.
Non obstante, non era comparable
coa cantidade de pacientes cos que vostedes practicaron.
Tiven que apañarmas con elas moitas veces.
Nós non practicamos coas nosas pacientes, señor James.
Por suposto que si.
A súa profesión é parte da nosa linguaxe.
Non lles parece que melloran con cada incisión e sutura?
Nunca cometeron un erro cunha paciente,
aprenderon dela e aplicaron o aprendido coa seguinte?
Non aproveitaron a oportunidade,
un corpo presente, un momento para mellorar, practicar,
coa finalidade de evolucionar a profesión?
Eu non o vexo asi.
Elliot, si.
Pode que non o vexa así, Beverly,
pero non significa que non o sexa.
Penso no inicio, en como comezamos.
Os ombreiros nos que nos apoiamos. Os doutores e pacientes, Beverly.
Unha moza de 1840, 1850, de 17 anos, embarazada,
tiña un raquitismo grave
causado pola desnutrición e a falta de vitamina D.
Tiña a pelve gravemente desfigurada.
O parto da rapaza durou varios días, pero foille imposible dar a luz.
Avisaron tarde ó doutor e, cando chegou, o bebé xa morrera.
Levárona de volta ó doutor.
Choraba das fístulas que tiña na vaxina.
Sufría unha dor descomunal.
Por suposto, iso non era nada raro para a época.
Todo o contrario. As mozas sufríano constantemente.
Pero non tiña cura nin tratamento.
Ninguén buscaba a forma de solucionalo.
Como melloralo.
Así que, tanto ela como o doutor, puxéronse mans á obra.
O doutor e a moza levaron a cabo 30 procedementos diferentes.
Sen anestesia.
Trinta procedementos para solucionalo, e o doutor conseguiuno.
O cal requeriu moita práctica e esforzo.
Pero conseguiuno. Conseguírono.
E ese traballo transmitiuse de doutor a doutor,
a doutor, a doutor, ata que chegou ás miñas mans.
Ás súas mans.
É unha barbarie. É historia.
Iso xa non pasa.
Non. Nunca nos afastamos tanto da nosa historia.
E que fixo, Elliot?
Coa súa muller unha vez estéril e agora fecunda?
Foi Deus? É Deus?
Como creou vida de onde non crecía?
Combinei varios factores.
Como cales?
Pode contarme que pasou?
- Rompín augas. - Hai dúas horas.
- Vale. Respire. - Que temos?
Un parto moi prematuro.
- De 24 semanas. - Elliot...
Respire comigo, Lenka.
Podes botarme unha man?
Non son obstetra, Elliot.
Veño agora. Un momento.
Axúdasme?
É unha clínica de maternidade.
- Pídello a outro. - Non podo.
- A Beverly. - Non podo.
Tranquila.
Someteuse a un procedemento ilegal de implantación de alto risco
e non teño nin puta idea das implicacións que pode haber.
Sufriu abortos espontáneos. Descoñecemos a razón,
así que desenvolvín o embrión un pouco máis antes de implantarllo.
Canto?
Catro semanas.
Implantácheslle un embrión de catro semanas?
Rompeu augas hai catro horas. Axúdame, por favor.
Por favor. Axúdaa, por favor.
Respire.
Ben, vale, respire.
Ola, son Tom. Faino moi ben. Imos coñecer o seu bebé.
É un segredo?
Quizais.
Fixo algo intelixente de máis?
Quizais.
Carafio! Vou por un pano.
- Vou por auga. - Estás ben?
Viches o parto?
Presenciouno Elliot.
Non é o normal.
- Presenciouno ela. - Sairá adiante?
Non mo creo. Nin o entendo.
Pero pode respirar pola súa conta. Non presenta signos de ictericia.
Isto non ten pés nin cabeza.
Temos a CPAP, o tubo endotraqueal, ventiladores,
catéteres... pero non precisa nada diso, en realidade.
Incrible.
E ti como levas o teu?
Pódoche preguntar algo, Beverly? Tes contacto con Genevieve?
Sei dela polos seus avogados.
Por temas de visitas e prácticas, en realidade.
Está bastante claro. Non é traumático nin...
Sairá do país nunhas semanas para gravar,
e non me quere ver.
Apetéceche vela?
Tiveches que querela moito.
Dáme o corpo.
- Síntoo, non era a miña intención. - Nin existe.
Teño que facer coma se nunca existise.
Que triste.
Moi, moi triste.
Triste hoxe. Triste mañá.
Beverly?
Irmanciña?
Estou ben.
Que pasou?
Non o sei.
Sentíame mal, Elliot.
Todo isto foi unha parvada, unha broma.
Non ía en serio, Beverly.
Beverly.
Ola.
Vaites.
Atopáchesme.
Estaba moi triste.
Constantemente.
Non tes que contarmo. Non é da miña incumbencia.
Bebía moito.
Ás veces, aparecía na escola fóra de si,
e era moi embarazoso.
Odiábaa.
Poñíase a chorar ou a berrarnos.
Dicía que oxalá tivese morto no noso parto.
Ou que tivesemos morto dentro dela.
Por iso cóntolle á xente o que pasou.
Convertémola nun anxo, xusto como ela quería.
Ela estaba emperrenchada con nós, pero non sei por que.
Adoitaba pensar que era
porque ela cría que se poría mellor de cada vez,
pero non era certo, porque nunca tivo esperanza.
Tiñamos a papá.
Levávanos nas capeliñas dos ollos.
A que é marabilloso?
Deberías durmir.
Vas ser unha nai marabillosa.
Bebés.
Parásitos do carallo.
Tes fillos?
Estás capacitada para preguntalo?
Ás mulleres, si.
- Nunca quixeches ter fillos? - Vounos ter, Silas.
Que?
- Vainos ter Beverly. - As dúas.
Lin a entrevista que lle fixeron a Genevieve
hai un tempo, e falaba do anhelo.
Usou esa palabra.
Un "anhelo" por eles. Unha dor física.
Non o experimentas?
- Non. - Non o sintes así?
- Non. - Non tes instinto maternal?
Non.
- Impórtanche unha merda os bebés? - Exacto.
- Neste xogo científico? - Si.
Pois aí o tes: uns bebés,
unha casa, un can...
Que cambiou?
Teño dúas fillas e un fillo.
E que tal?
Levei moi ben todo o tema do embarazo.
Cando todos aínda temos o potencial.
Crin que xa o deixaras, Elliot.
Non o deixei.
Claro. E funciónache?
Es un alcohólico.
Son un alcohólico.
Estás a pensar no terceiro trago mentres tomas o primeiro.
Penso.
Algunha vez o abandonaches por alguén?
A ninguén lle impota, Elliot.
Pero dixeches que tes fillos.
O meu barco xa partiu.
E ti? Vas ser nai.
Unha mamá.
Estás no comezo dunha fermosa viaxe.
Intentaches inscribirte nalgún programa?
Como A.A.?
Claro.
- Non funcionou? - Funciona ben.
Podo parar sempre que queira.
Só que...
nunca quero.
Non teño ningún trauma.
É que me encanta beber.
E con que alucinaches?
Cunha vella vagabunda chamada Agnes.
Vaia.
Non vivín nada tan intenso.
Quedei completamente convencida de que a empurrara polo balcón.
Vaia animalada.
Pois si.
Adoitas alucinar?
Non.
Por que fas isto?
- É o meu traballo. - Non é polas preguntas.
Isto.
Esta revista de xemelgas sorrintes, que che martela a alma.
- Escribes libros. - Escribía.
Pois eran bos.
Es o señor Pulitzer. Es escritor!
Son un docente que fodía coas súas alumnas.
Ninguén ve o Pulitzer.
Xa non se pode foder con ninguén!
Boa frase.
Nin pacientes nin estudantes.
- Ti falo cos pacientes. - Sería groseiro non facelo.
Fodiches a Genevieve?
Ou só foi a túa irmá?
Xa. Xa.
Que pasa no teu laboratorio?
Como embarazaches a aquela muller?
Por que ese bebé é un milagre?
Que merda tipo Frankenstein tramas?
Deus santo, perdón...
Levaron unha moza a xunto dun home.
Tiña 17 anos.
Era unha escrava.
Tiña un raquitismo grave.
Estaba embarazada e o parto durou tres días.
Tiña a pelve desfigurada e imposibilitaba o nacemento do bebé.
O bebé naceu morto.
Tralo nacemento do bebé morto, a moza, unha escrava de 17 anos
que padecía un raquitismo grave
causado pola desnutrición e a falta de vitamina D,
foi levada a xunto dun home cunha dor insoportable polas fístulas
que se produciron pola lesión que sufriu no parto.
A súa situación era común entre as escravas da época.
A moza, unha escrava de 17 anos que padecía
un raquitismo grave, tiña a pelve desfigurada
e deu a luz a un bebé morto cando tiña 17 anos e, escravizada,
pasou máis de 30 operacións realizadas por ese home,
nun transcurso de cinco anos e sen anestesia,
a pesar de que xa existía dende había pouco.
O único que sabemos desta moza, Anarcha, é que tiña 17 anos, era unha escrava,
forzárona a dar a luz ó seu bebé morto,
operárona 30 veces sen anestesia
cunha pelve desfigurada,
sufría un raquitismo grave, tiña 17 anos e era unha escrava.
Só o sabemos por un home branco,
especificamente o home branco que torturou á moza de 17 anos
e experimentou con ela para que o nomeasen Pai da Xinecoloxía,
o honrasen con estatuas, medallas,
posicións de exames e instrumentos médicos co seu nome.
A información que escribiu aquel home branco
é o único que temos sobre a moza de 17 anos
que era escrava,
padecía un raquitismo grave, tiña a pelve desfigurada
e deu a luz a un bebé morto.
Non sabemos quen era en realidade
ou o que sentiu ó coller nos brazos ó seu bebé morto,
se é que algunha vez o chegou a coller.
Non sabemos cal era o seu maior medo.
Podemos adiviñalo
pola lesión que tivo que soportar, pero non a coñecemos.
Non sabemos como se movía, que comía,
que amaba, que a facía chorar nin que sentía no seu propio corpo.
Non a coñecemos nin é túa para sabelo.
Non podes ter a súa lesión
nin a esperanza que albergaba.
Non é o teu recurso, nin parche,
nin proxección, nin romantización,
nin túa en ningún sentido.
De feito...
Non podes seguir.
Existe a alegría ó outro lado,
pero non é túa.
Beverly!
Beverly?
Estou ben. Non é meu.
Non é o meu sangue.
Abur.
Podes contarnos que pasou, polo menos?
Que pasa? Que están facendo?
É unha anciá. Estaba na quenlla posterior do edificio.
Supoño que saltou á rúa e golpeouse polo camiño.
Levaba anos vivindo aí.
Merda.
Empeza, empeza.
Elliot, non che molesta, non?
Como queira Florence.
Estou moi contenta.
Como se atopa, Florence?
Marabillosa, grazas.
Aspiración, por favor.
- A piques de coñecer ó primeiro bebé. - Ai, Deus.
- Estou moi orgulloso. - E eu agradecida.
Queremos sacar os catro bebés rapidamente, vale, Florence?
De cero a catro nuns minutos, vale?
Non podo da emoción.
Imos aló.
Imos alá, Florence. O primeiro bebé.
Teño a cabeza.
Ai, Deus.
Preparada?
Aí está. Ben feito, Florence.
- A súa primeira filla. - Ai, Deus, está ben?
Estupenda, si.
Imos centrarnos no seguinte.
O segundo.
Imos alá. Aspiración, por favor.
Aquí vén o segundo bebé.
Parabéns, Florence.
Podo facervos outra pregunta?
- Claro. - Claro.
Por que vos seguides mentindo a unha á outra?
Cando credes que empezou?
Aquí vén o terceiro bebé.
Beverly nunca quixo a Genevieve.
Ai, Deusiño!
As fantasías de laboratorio de Elliot só son fantasías.
A xente importa.
Cuarto bebé.
A xente importa.
Os demais importan.
Non son soamente un experimento para Elliot.
Case está, cariño.
Ambas queredes eses bebés. Eses malditos bebés.
Vai ben? Que pasa?
Genevieve non existe, e volas dúas...
- viviredes felices... - Elliot!
Deus!
...polos séculos...
Elliot, apártate dela!
...dos séculos.
Isto foi unha cagada,
pero queda entre nós, por así dicilo.
Como dis?
Dixen que queda entre nós, Marion.
A ver, é a túa filla,
pero son os meus cartos, o meu apelido e a miña casa.
Son dona de todo o que hai nela, o que minimiza o problema.
E a túa irmá?
Fóra.
- Botastela da Gran Mansión? - Si, botámola.
Mutilou á miña filla.
Mutilar mulleres soa algo que ti farías, Marion.
Está en Twitter, de aí o problema.
Pois elimínao.
Iso intento, cariño, pero grazas.
Non entendo o problema.
- Susan! - É unha vexiga.
Ninguén se porá triste por unha vexiga
nin escribirá unhas miserables memorias sobre iso.
Podedes deixar de estar tan deprimidos, hostia?
Saquemos a Elliot de aquí no seu triste cochiño alugado e sigamos.
- Susan! - Que che dean!
- Susan! - Non a Susanees, Marion.
Por que lle puxeches un nome de muller?
Esperabas un maldito psicópata dende o berce?
Sempre souben que era bo que fósedes dúas.
É unha pena.
Ela é a miña favorita.
Non podo explicalo.
É un milagre.
Beverly!
Non!
Remataches?
Queres que conduza?
Ola. Estás ben?
Non podo facelo sen ti.
Non quero facer nada sen ti.
Genevieve, deixeina.
Deixeina. Xa non existe.
Deixa de escribir, Silas.
Silas.
A ninguén lle interesa xa o artigo, Silas. Xa non hai historia.
- Levo meses sen escribir. - Pois segue así.
Non me importaba nada.
Ben.
Non afondaba na verdade.
Nada tiña sentido, Rebecca.
Deixar de escribir foi un proxecto, unha obsesión que atender e nutrir.
Estasme a ler o teu diario? Vas sacar a guitarra?
Esquecín que era escritor. Esquecínme de quen era...
ATOPAN UN CÁDAVER NUNHA AZOTEA
Pois segue así.
...ata que coñecín ás xemelgas Mantle.
Subtítulos: Estefanía Prol Lusquiños
Supervisora creativa: Natalia L. Prieto