Previamente en Inseparables...
Podo conseguircha.
Gustaríache?
- Só fuches ti, non? - Só fun eu.
Outro aborto, vaia merda. Síntoo.
Arranxareino. Terás un bebé.
A miña irmá xemelga morreu.
Non podes ter todo o que teña a túa irmá, entendido?
Non quero seguir intentando o do bebé. Así, non.
- E a túa irmá? - Aquí non.
É unha división constante e múltiple. Case non estás aquí.
Cala!
Agnes, onde carallo estás?
Sinto marchar.
Tes medo?
E ti?
Non.
- Pode que sexa unha parvada. - Xa sei.
Son moi, moi, moi feliz.
LUNS
- Arre demo! - É aquí?
É igualiña a unha nave espacial.
Guau!
Mimadriña.
É fantástica.
- Si. - Máis ben, espectacular!
- Si. - Impresionante.
Pon "Mantle" por todas partes.
Claro.
Nas paredes, nas cousas e...
Claro, chámase así. É o noso apelido.
Coido que antes foi noso.
Mantle-Parker.
Quen diantres é Parker e que quere de nós?
- Son as patrocinadoras. - Moi ben.
Ben feito, nenas. Bárbaro.
E ben feito ti tamén, meu ben.
Estás ben, cariño?
Non.
Entendo. Pois... Esta sala é fantástica.
Que nome lle poriades a isto, nenas?
Invernadoiro?
É un vestíbulo, papá.
Dilles que marchen.
Un vestíbulo.
Ello?
Pero que carallo lle pasa?
Está ben. É que traballa moito.
As dúas, abofé.
Isto non ten pinta de hospital.
- Porque non o é. - Xa. Si, claro.
As embarazadas non están enfermas.
Si, é unha idea interesante.
Non é unha idea, é un feito.
Pois... paréceme moi interesante.
Xa o entendín.
- Queredes dar unha volta? - Non fai falla, cariño.
Non queredes ver os bebés?
- Que bebés? - Os bebés que naceron aquí.
E que é deles cando as nais marchan?
As nais vanse para casa con eles.
Si, supoño que si.
Ola.
INSEPARABLES
Ola.
- Ola. - Ola!
- Ola. - Ola.
Ela é Greta.
- Que tal, Alan? - Si.
- Linda, que tal? - Greta.
Apetécelles un té ben cargado?
Es moi amable. Si, grazas.
Beverly falounos de ti.
Non, non tal. Non é ela.
Como foi na clínica?
Vaites, si, é moi... Non si, Alan?
- Si. - Xa a viches?
Vina.
Pois, logo, saberás que é moi...
- Si. - Non é un hospital.
- Non. - Vimos moitas cousas, verdade?
Moito sangue, tripas e bebés.
Apenas vimos nada. Está ben.
Quizais deberiamos cear algo.
Apetécevos durmir?
Non, grazas, Beverly.
- Que tal o voo? - Déronnos mooitas cousas!
- Non si? - Abofé.
Comín dous flans pequenos que estaban boísimos.
- Abofé. - Metéronnos en filas diferentes
- porque nos trabucamos. - Si.
Metéronnos cos empresarios, a clase alta.
Si, vas máis moderno. Está moi ben.
Coido que non funcionou, cariño.
Que simpático.
Quizais deberiades descansar.
Non nos apetece ir durmir. Graciñas, Beverly.
Queremos estar contigo. Hai anos que non te vemos.
Non hai tantos.
Claro que si. Catro anos. Non é, Alan?
Dilo coma se fosen décadas.
- Décadas de neglixencia pola miña parte. - Non foi o que dixen.
Sempre estás moi ocupada.
Xa. Seino.
- Ola. - Ola.
É para vostede.
Son Genevieve.
- Genevieve! - Genevieve.
- É un pracer coñecelos á fin. - Que marabilla.
Así que facedes xardinaxe.
- Contoucho? - Sorpréndeme que fale de nós.
Entón, non vives aquí, Genevieve?
Mamá.
Vale. Non, perdón. Claro.
Aínda non, pero estamos niso.
- Xa vimos algunha casa. - Que me dis?
Atopamos unha en Park Slope.
Ten uns pisos moi bonitos e cerdeiras no xardín.
Váisenos un pouco do orzamento, Linda, pero pinta ben.
Si.
É... marabilloso.
Perdóame, por favor.
- Teu pai está feito un avoazo. - Refíreste a que está maior?
Non, a que desprende enerxía de avó.
Entón, imos finxir que imos durmir?
Queren pasar a noite xuntas.
- Eu non estou canso. - Si que o estás!
Non deixa de dicir que deberiamos descansar.
Trátanos coma pacientes.
"Medias de compresión, descanso. Estamos moi, moi, moi maiores."
Mira. A que vén isto?
Mimadriña.
- Quen fixo isto? - Quizais a pobre Greta.
Pero a conta de que?
Páganlle por iso.
Por embolsar a nosa roupa?
Parece dunha escena de crime, un crime de moda.
Déixao, Alan.
Ven. Hai que comportarse.
Preocúpanme un pouco este pantalón.
O que faltaba.
Espero que saia completamente a ti. Todo a ti sen nada de min.
- Iso entristéceme. - A min faime feliz.
Faime moita ilusión, Genevieve.
Aumento a nosa famiila.
Estou chea de esperanza.
Quero que sexa noso por un pouco máis.
Mateina.
Non foi un soño.
Non soñei con ela.
Estabamos na auga,
había unha barquiña,
estiveramos nadando todo o día.
E non puiden atopala. Ou ela a min.
Dende entón, quedei atrapada no medio.
Querendo e non querendo estar enteira.
Querendo e non querendo ser metade.
Nunca o superei.
MARTES
Hostia!
Imos ter un bebé, Beverly.
- Si. - Un bebé.
- Seino. - Un bebé.
Si, un bebé.
Un marabilloso bebé.
Un bebé.
Quérote.
Deus mirou á Terra e veu que estaba corrompida.
E Deus díxolle a Noé: "Decidín poñer fin a toda carne,
porque a Terra está chea de violencia pola súa causa
e vou destruílos conxuntamente con ela."
Oremos.
Beverly, que pasou?
Pasou no vestíbulo.
Era o seu quinto bebé.
Todo ocorreu moi rápido.
Ela estivo incrible, moi emotiva,
e estou moi orgullosa porque vos preocupades
do parto da muller, de se lle pareceu público,
traumático ou non era o que esperaba. Pero en realidade foi algo moi íntimo.
Beverly, non deberías cambiarte?
Só é sangue, mamá. É o que pasa cando unha muller dá a luz.
Non é traumático.
Xa o sei, Beverly. Grazas.
Hostia!
- Eu quedo parva. - Si.
- É moi boa. - Abofé.
Mira que ben se lle dá.
- Está chea de vida. - Pero que dis?
Está moi metida no seu papel.
É unha rapaza moi especial, Beverly.
Espero que saibas o afortunada que es.
- Xa me coñeces. - Vaia se te coñezo.
Ides ter que quitala.
Veña. Por que non a ves con nós?
Es moi boa, meu ben.
Algunha vez esqueces quen es?
A que se refire, Linda?
Sempre mo pregunto dos actores.
Tendes que metervos na vida de alguén.
- Habitar... - Esa é a palabra.
...a súa vida, e ti falo moi ben.
Grazas.
Preocúpame que se intentase convertirme noutra persoa,
perdese por completo a miña identidade.
Moi ben, pero ninguén che pide que o fagas.
Es a persoa máis extraordinaria que coñecín.
Xesús.
E se falamos de algo máis interesante?
Ello, non sexas maleducada.
Perdón.
Que?
Sempre pasa igual.
Fun parva ó pensar que sería diferente.
- Non fuches tal. - Síntoo.
- Beverly, por favor... - Síntoo.
Non pasa nada.
- Podes...? - Aínda non o sabemos.
Síntoo.
Beverly.
De cantas semanas?
Hostia! Elly.
- De sete. - Elly, síntoo.
Facía oito o xoves.
- Vale. - Elly.
Foi por FIV, non?
Foi por FIV, non? Fixestes unha FIV.
- Non. - Foi por inseminación intrauterina.
Unha IUI?
Vale. Fixestes unha IUI.
Vale.
É un sangrado de implantación tardío, pero é completamente normal. Tes dor?
Non, ningunha. Non sinto nada.
Ben. Déixame... Non parece un sangado importante.
As túas perdas déronse antes das oito semanas.
Por que é diferente?
Non o sei. Non teño nin a menor idea.
Non sinto nada, Elliot.
Recóstate.
Tranquila.
Moi ben.
Grazas.
Grazas, Elliot.
Parabéns.
MÉRCORES
- Cando sangue... - O que precises.
- O sangue. - Si.
Cóntame.
- Pois... - Si.
Bos días, Beverly!
Estás ben?
De marabilla!
Sempre foron así. Non podes decantarte por unha.
Por que non calas?
Perdoa.
Perdón.
Elly, síntoo.
Por que? Conseguiches o que querías.
Alégrome por ti.
É normal que che moleste.
Grazas. Es moi amable, pero estou ben.
- Elliot, por favor. - Por favor de que, Beverly?
Agora quen te vai querer?
É algo que quería dende hai tempo
sen motivo algún. Algo que o meu corpo ansiaba
e que a miña parella desexaba.
Onte, conteillo a Elliot.
Conteillo na miña cabeza,
porque sentín que debía dicirlle que ía ter un bebé.
Entón,
deume a sensación de que estaba bastante decepcionada.
Estaba...
Estaba tan disgustada e decepcionada.
Sinto...
Sinto que o enfastiei todo.
Por darme unha oportunidade. Unha felicidade que me parecía correcta.
Namorar, ter un bebé,
vivir a miña vida de xeito insolente,
ser unha persoa completa.
Pero bótoa de menos.
Ai, Deus.
Ás veces, teño a sensación de que morreu a xemelga que non debía.
Funciónache?
Eu teño a esperanza de que funcionará se sigo vindo.
De que me sentirei perdoado, expiado.
De sentirme como a xente boa.
E como se sinte a xente boa?
En paz.
Amy ten sete anos e Alex, cinco.
- Son unhas nenas adorables. - Seguro.
Lévano moito mellor ca min.
Entendo.
A ver, ódianme. Nunca estiven presente.
Deixei todo ó cargo da miña muller.
Fun un marido horrible. Púxenlle os cornos
e prioricei a miña carreira.
E agora estou aí, çpreguntándolles polos deberes,
tentando lembrar cal das dúas toca o violoncello
ou lle gusta o ballet ou a cerámica.
Non lles fago trenzas como llas facía a nai.
Viven na Inglaterra do S. XVIII?
A xente faiche iso?
O que?
Espir a súa alma ante ti.
Comprometerse a seguirte onde queira que vaias.
XOVES
Que hai?
- Os ovos estaban incribles. - Non é o momento para crear un vínculo.
Só lle quería agradecer a hospitalidade...
Estou en paz co feito de que non volveremos a vernos.
E penso que vostede tamén debería.
VENRES
- Botábate de menos. - Iso é bo.
Quería que pasases algo de tempo cos Mantle.
Xa... Non, non é o que quero.
Apetéceme estar contigo.
Noutro lugar. Aquí non. Aquí non podo respirar.
Síntome coma se tivese algo no peito, algo que me atasca a gorxa constantemente.
Quero estar nesa casiña coas cerdeiras e os pisos de madeira.
E a ti ó lado da ventá.
Hoxe tes unha audición.
Boa sorte.
Quérote, Beverly.
Non.
Que hai, Linda?
Perdón.
Axúdolle a buscar algo?
Non, só...
- Quería facer as tortas para mañá. - Claro.
Adoitaba facerllas de pequenas. Unha para cada unha.
Pois dígame que necesita e cóllollo.
Grazas.
Que?
Nada.
Beverly non quere o bebé
Beverly quere marchar
Que tal na igrexa?
Estupendo. Moitas grazas. Se intentas matalo,
a carne pouco feita, a cafeína e algún cigarro non bastarán.
Rezaches para librarte de culpas por asasinar anciás.
Tal e como o dixeches. Nunca pasou nin apareceu ningún corpo.
Foi unha mala viaxe, claramente.
Logo, non es unha asasina?
Non, non son ningunha asasina.
Vaia alivio. Parecías unha desequilibrada por un tempo.
Pois resulta que estou bastante corda. A que é marabilloso?
Coñecín a alguén.
Si. Xa te escoitamos con el a outra noite.
Síntoo. É un gustazo que te fodan como é debido.
É político, e adórame.
Fálame como se recitase poesía.
Soa aburridiño de carallo.
Queres que che meta unha percha?
Aspírocho, lanzóche polas escaleiras?
Son os teus ovarios, nin o sospeitarían.
Non. Agradézocho, Elliot. Es moi amable.
Entón, a actriz non che coñece nadiña?
Non sabe nada do teu sufrimento, irmanciña?
Non sufro, Elliot. Son feliz.
Quizais sexas ti a que non sabe o que é iso.
Cando llo imos contar?
Téndesllo que contar mañá porque marchan o domingo.
Que tal a Semana dos Pais?
Non hai que contarllo en persoa, Elliot.
Meu Deus! Vaise poñer contentísima. Xa verás que cara pon cando llo digas.
E papá vai chorar de felicidade.
É pronto para revelar o xénero.
Iso estaría ben.
Merda, rapazas! Por que non o programastes mellor?
Non estou preparada para contarllo.
Quen é o pai?
É o esperma de Sammy, se é o que...
Vaia se é astuto.
E por IUI. Moi astuto.
E metíchesche o puño ata aí?
Perdón, é que me emociono.
- Tiveches máis sangrados? - Elliot.
- Non. - Que ben. Mañá estarás de oito semanas.
Como lle imos chamar?
Perdón, é que estou a asimilar a situación.
Perdón.
Se che disculpas 20 veces, deixa de ter sentido.
Ti non entras no "nós", Elliot. Só entramos nós.
Nós imos ter o bebé.
Atopamos unha casa que nos encanta.
Gustaríanos que viñeras a cear de vez en cando.
Boas noites, Elliot.
Que tal a audición de hoxe?
Pois déronme o papel.
Sabía que cho darían.
Parabéns.
Grazas.
Pode que sexa unha parvada.
Son moi, moi, moi feliz.
Ola. Ola, ola!
Hai alguén aí?
SÁBADO
Parabéns para vós
Moitas felicidades, Beverly e Elliot,
Parabéns para vós
Soprade.
Ben!
Que desexo pediches?
Se vos son sinceira, foron un suplicio de anos.
Son un 100 % máis meniñas do que esperabamos.
- Vaia suplicio. - Quen naceu antes?
Incrible que non o saiba.
Ello naceu antes.
E só parou de chorar cando lle puxeron a irmá ó lado.
E se Ello é Ello, que é Beverly?
A Xenerala non ten alcume.
Tentaba lembrarme e creo que non os vexo dende Cambridge.
Si, exacto.
Nick, como vai a campaña electoral?
Xa, grazas. Estámoslle a dar duro.
E como vai, ben?
Precisades nenos para bicar? Temos unha chea para deixar.
- Os bebés non son bos votantes. - Non está mal.
Enfocamos os bicos nos de 30 a 44 anos
- sen título universitario. - E ti?
Sen queixa.
As súas fillas séguenme a dar traballo.
- Iso só se fala en privado. - O carallo.
Senta, Greta.
- Por que non? - Non se preocupe.
A comida está incrible. Grazas pola hospitalidade.
Ninguén me avisou de que viñades.
Só quería dicir que ambos deben de sentirse orgullosos.
- Pois claro que si. - Moi orgullosos.
Sempre nolo din.
Si.
Teñen unhas rapazas incribles, moi exitosas.
Si, moi exitosas.
As miñas nenas...
Mimadriña, nin mo imaxino.
- A miña muller e máis eu diciamos... - A túa muller? Tes muller?
Morreu, mamá. Tiña muller e morreu.
Non, síntoo moito.
Non, tranquila.
The Times entrevistouche hai pouco.
Si, foi moi duro.
Cando falabas da política de inmigración
e do teu grande apoio á pena de morte?
Esas cousas manipúlanas dun xeito, Tom...
E non usaches a palabra "praga"?
Estás celoso?
- Por suposto que non. - Acostámonos.
- Sr. e Sra. Mantle... - Grazas.
- Na uni. - Non, grazas.
Non foi nada ben.
- Certo, pero sinto que... - Senta, Greta.
Nós tamén nos acostamos.
- Non paras! - Tamén é certo.
- Grazas. - Foi ben.
- Senta aí. - Non.
Foi a hostia.
- Para min tamén. - Que groseira, insisto.
Ti tamén o es. Greta está traballando.
Non quere perder o tempo contigo.
- Beverly. - Perdón.
Grazas, Linda. Estou ben.
Quizais deberiamos ter unha chea de bebés.
Quizais.
Sacareinos desta entreperna...
Fostes a algún espectáculo na cidade?
Encheremos a casa de nenos inmellorables.
Crearemos un exército!
Mimadriña.
- Que? - Ello.
Non, non. Que?
- Elliot. - Mellor que peches o peteiro
- Vale, Elliot. - Elliot.
Acaso só vale o voso?
Só é incandescente e bo cando o fas ti?
- Non vou falar disto agora. - Veña.
Non todo o que digo vai por ti e por vós.
- Basta. - Estades xuntas grazas a min.
- Elliot. - Que?
- Isto vénnos bárbaro. - Que dis?
- Que dis, Joseph? - De que fala?
Unha cunha estrela, outra cun político atractivo.
Non lle vexo o problema.
Cando marchas, Joseph?
- Cando pensas ir á merda? - Xesús.
A clínica xa está aberta. Grazas.
Es o mesmo herpes personificado.
Beverly!
Ninguén consegue erradicarte.
- Por favor. - Apetécevos torta?
- Soa de marabilla! - Grazas.
Que dixeches? Estamos xuntas grazas a ela?
- Fixen dúas. - Parabéns.
Un acontecemento único. Unha gran historia.
Elliot.
- Boa sorte. - Adeus, Joseph.
Mellor deixar isto.
- O que? - A tomar polo cu.
Xa aguantaches bastante e...
O carallo. Como a Elliot non lle foi ben,
todos imos apoiala
mentres a segue cagando e sendo unha completa mala pécora.
- En verdade, estou ben. Grazas. - Sodes un par de taradas.
Si, e dáme igual. Estou namorada.
- Estou ben. - Marcho, desgraciadas!
Vale, non o estiven. Certo. Non estiven ben.
Non estiven ben. Tiven unha especie de crise nerviosa.
- Exacto. - Entón... que che dean!
- Ou quizais mañá. - Elliot?
Ti e a túa moza pubescente de 5 minutos...
O que?
Que, por certo, que é iso? Tes complexo de papá?
E ti? Sempre te vas cos maiores?
- Gústanche... - Para xa!
Dediqueime a isto toda a miña vida por ti.
Por ti. De que sirve se vas
- abandonarme? - Non vou facer tal.
Síntome abandonada!
Podemos deixalo xa?
Todo o que fixen na vida foi por ti.
- As renuncias... - E ti que?
- Deixei de lado o meu. - Elliot...
Aprendín a querer as cousas que queres ti.
A clínica, o embarazo.
- Xenial. - Meu Deus.
- Que? - Miña nai querida.
Van ter un bebé.
Beverly está embarazada e eu non teño nada que ver.
Iso é certo?
- Parabéns. - Cala!
Vas ser nai, Beverly?
- Como o fixeches? - Foi...
A maternidade non é como a clínica!
Que dixeches?
- Non imos falar de maternidade. - Pero eu sei como vai.
A que che referías?
Ben por ti.
Podo ser parte disto.
Non podes.
- Podo! - Elliot?
Non es parte da miña vida.
Vémonos cada uns poucos anos
para demostrarnos que non somos sociópatas.
Ás veces, pasámonos o paquete. A ela gustábaslle e conseguinte para ela.
O bar, o bico. Estivo ben.
As nosas linguas e conas son iguais. Que máis dá?
Basta!
Sodes horribles, unhas mozas horribles!
Genevieve.
Non.
Alan, non son capaz.
Non son capaz. Síntoo.
Son dúas.
Sempre serán dúas e non serei capaz.
Non me queren. Non me necesitan, e eu non as quero.
Non son capaz e... a ti dáseche moi ben.
É coma un anzol que está no medio
e tira de min cando quero estar no fondo. Non son capaz.
Quero volver ó comezo. Non son capaz.
- Linda! - Nunca debín facer isto.
Nunca debín intentar
ser nai porque non son capaz. Non podo.
Alan.
Linda!
Atoparemos a maneira de ser capaces. Axudareite.
Axudareite.
Isto só vai nunha dirección, Beverly.
De nai a fillo.
Non hai volta atrás. Nada volve ser o de antes.
Eu non fun capaz.
A maioría do tempo, dábadesme pánico.
Sabía que queriades algo. E non era a min.
Nunca fun un consolo, un fogar,
unha alegría,
ou unha protección para vós.
Coido que, para a maioría da xente,
só podes intentar facelo un pouco mellor do que recibiches.
Con iso basta.
Pero...
Vas ser unha nai horrible, Beverly.
Seino.
Deus bendito.
De canto tempo?
- Cincuenta e oito días. - Carallo.
- Si. - Carallo, Elliot!
Seino.
- Vannos pechar a clínica. - Non.
Enxendraches un bebé durante case un maldito trimestre.
Embrión.
Que lle dean á semántica! Merda!
Que che dean! Xesús!
Hostia puta!
Son meus?
Teñen o teu ADN, si.
- E? - Son de Beverly.
- De Beverly? - Si.
- De Beverly. - Si.
- De Beverly. - Xa sei.
Por que mo contas?
Porque necesito que me digas que facer.
Por que o fixeches?
Porque a quero.
Subtítulos: Estefanía Prol Lusquiños
Supervisora creativa: Natalia L. Prieto