Anteriormente en Inseparables...
Outro puto aborto.
Saes nese programa.
A Beverly encántalle.
Estou aquí pola morte da miña irmá.
Era a miña xemelga.
Coas Parkers dentro, chegamos á contía.
Din, din, din! Mañá abrimos a clínica.
Foi responsable da crise do opiáceo de merda.
Imos aceptar os cartos desa muller?
Queremos a clínica, Elliot.
Estou interesada, pero non o estou de todo.
Temos que coñecernos máis.
Que pasou coa actriz?
Era incrible, Elliot.
- Por que o dis? - Non che incumbe.
- A min todo me incumbe! - Isto non.
Imos alá.
INSEPARABLES
Sinto que tiverades que pasar por este mal trago.
Non o pasamos.
Eu, non.
Crin que viñas polo financiamento.
E... viñen.
- Foi mala idea. - Lástima que penses iso.
É o que queres?
Ela, si. Se financiase a clínica e non o laboratorio,
ela aceptaríao por ti.
Porque te quere incondicionalmente.
É moi conmovedor.
Contigo non sei ben.
É o que quero.
Non o escoitei ben.
É o que quero.
HAI 17 HORAS E 37 MINUTOS
Merda!
Sip.
Perdoa, é real?
Por que tes armas? Por que teñen armas?
É un laboratorio.
Son da FDA, Elliot, é isto son os EUA.
Claro que teñen armas, cona!
Perdoade, bo traballo! Moi boa arma...
armas...
Que pasou?
Atoparon un embrión de 16 días
nunha incubadora da parte de atrás.
Eu non sabía nada do tema! Vale?
Este é o teu laboratorio, así que non di nada bo de ti, non?
Deberías controlar todos os embrións.
Ai, Deus!
Dezaséis días... é moi ilegal, cona! E...
- Que? - Intelixente.
Queres involucrarte comigo?
Dareiche traballlo.
Non, eu non traballo.
Dáme a fin de semana.
A miña carreira está arruinada.
- Prométocho. - Vai ó carallo, Mantle.
Poderiamos facer marabillas xuntos, Capgras.
Ves o embrión?
Que beleza.
Ai, meu Deus.
Temos drogas de todo tipo e só invitei abstemios á festa.
Entón, esas lerchas daranvos cartos para abrir a clínica? Bárbaro.
Pois ti pórtate ben
e ti reláxate un pouco.
Todo irá ben. Chegou o coche.
Así que fodiches con ela,
e ela contigo. Que apaixoado, ata o fondo.
- A actriz! - Bos días, Mantles. Xa de camiño?
Ola, Joseph! Si.
Preocúpache que finxa?
Ola, Joseph!
Pinta bárbaro. Estades contentas?
Por pasar o venres pedindo en Lesbio Davos?
Por favor!
Andas un pouco faltona, Elliot.
Síntoo. Non parecías lesbiana!
- Pura homofobia, Elliot. - Non te escoitan, Joseph.
Rebecca Parker non che irá ás dereitas
por ser un progre de merda!
Conseguiches a listaxe dos asistentes?
Conseguín.
É barulleira de carallo.
Soaba tan falsa! Coma se competise para os Óscar.
Beverly.
"Quero darlle as grazas á miña familia."
- Que é iso? - Ola?
Elliot.
- Ola? - Que fas?
Tentar conseguir os cartos, Elliot.
Fixeches ti estas gráficas circulares e de barras?
Ola? Creo que vos perdo, Mantles.
Tes pensado ensinar isto?
- Mantles? - Para.
Xesús, aínda tes 14 anos e te masturbas coas tarefas de álxebra.
Iso nunca pasou.
- Pasou tal. - Pois non!
Pero puido pasar!
Elliot!
- É a primeira vez que vés? - Si.
Irán Gwen Anderson e o seu marido.
A que é impresionante?
Dirixe un imperio de benestar.
Irá cunha chea de fillos. Foi moza de Rebecca.
Eu saín con Becks.
É moi limpa, correcta, sá...
Rebecca, consegues membros fochicando con eles?
Non soporta as bocaladas.
Ola, Orelliñas.
Todos os loiros son teus?
- Si, son eses catro de alí. - Que sectiña aria máis encantadora.
- Elly... - Iso está fóra de lugar.
Sonche moi feitiños.
- Grazas. - Non hai de que.
Intento non usar esa linguaxe.
- Quítache empoderamento. - Xa.
A linguaxe é incrible, non é?
Temos moitos termos marabillosos.
Tes uns rapaces alegres, marabillosos,
fascinantes.
Queres ter fillos?
Quixen... Quixen telos, pero xa non.
Mira, ola.
- Posme outra...? - A que está bo?
Boísimo, si.
É jun, unha champaña de kombucha.
Grazas pola explicación.
Perdoa, creo que non nos... Ti es...?
O marido.
O seu marido, Jeremy, é...
Ola, marido.
É... un tipo interesante.
Só son o marido. Coma se non estivese.
Ten un contacto moi estreito co seu... E é algo...
Nin existo. Veño de acompañante.
É difícil describilo.
Mellor que o vexades vós mesmas.
Que Gwen sexa a protagonista baixo o foco.
Que... riquiño.
Perdoa, non lle noto o gas. Que é?
É jun, unha champaña de kombucha.
Xa. E que máis?
Non o fermentamos con azucre, senón cun mel
o que lle dá un sabor lixeiro e delicado que elaboran as abellas
- nas instalacións. - Mamá?
- Bonita historia. - Dime, meu ben.
Só para aclararme, isto non leva nada de alcol?
- Mamá! - Elliot, xa coñeces a Ju Won?
Won irá á cea e sentarase á súa esquerda.
É o seu favorito.
Ola.
Está encantado de coñecervos.
Que ben, o mesmo digo.
Traballa en robótica, RV e RA
en ciencia e atención sanitaria...
Supera as túas capacidades, Joseph?
Irá co seu intérprete.
Quere saber máis sobre a súa proposta.
Estupendo.
Eu non dixen tal.
Iso foi moi desconsiderado.
Ju Won ten un traballo fascinante.
RV e RA.
Bárbaro, como videoxogos ou...
No histórico e no experiencial.
Como os rapaces que se fan pasar por pilotos e fornican con prostitutas.
Non vos podedes conter, non é?
Non, é moito máis sutil e complexo.
Ímoslle coa ciencia.
Elliot, a empresa de Ju Won lidera a RV terapéutica e a RA sanitaria,
e a túa presentación parécelle aburridísima.
E a Orelliñas impórtalle un carallo, non?
Para ser sinceiros,
coido que a túa presentación abúrrenos a... todos.
- E a súa sobriña. - Abúrrome!
Pois a min gústame.
Trata ben ós demais.
En plan, tratar ben a un can
ou á miña querida tía Rebecca e aconsellarlle
sobre financiar 16 millóns?
O seu pai é o dos opiáceos.
Vaites, vai haber opiáceos?
Mellor que vos fagades as tolas
co de que a súa familia foi responsable da epidemia.
Iso é viable, Joseph?
Mellor facerse pasar por babecas.
Encántanos pagarche polos teus grandes consellos.
Que vos parece a vaixela?
Susan, é impresionante como decoras sempre a mesa.
Grazas. Mercámola na nosa viaxe a Santa Fe.
A que é fermosa?
Impresionante.
Si, fixérona uns artistas indíxenas e mestizos.
Son moi riquiños.
Conmovedor.
E agora traballamos con eles para facelo en Ikea.
Si, só que os artistas exercen unha presión de carallo.
Sasha, unha das súas avogadas...
Tamén se acostaron?
- Se non lle gusta, fodíchela. - Pois que nos foda.
Elliot!
Abúrrome!
Grazas, Joseph.
Ese cadro xa estaba antes? É precioso.
Non estaba.
Acabamos de traelo.
- Os labios enmárcante ben. - Diso se trata.
É para sacarlle prenda?
Literalmente, é ó contrario, Elliot.
Viñestes traballar.
Estivo a voltas por pequenas galerías
e decidín traelo de volta.
É un autorretrato?
Elliot.
É precioso! É un eloxio.
- Ensíname un que non o sexa. - Jeremy.
- Foi misóxino? - É de Annabelle.
Esquecéo. Todo é misóxino.
Annabelle é a ex de Rebecca, e está... aquí.
É a vaxina da miña nai.
Gaspacho natural fermentado con torradas de navalla.
E ovas de muxe e tinta de lura con verdura refogada.
- E da miña outra nai. - Claro.
- A semana pásoa con ela. - Ben.
Pero pasamos xuntas as vacacións e o Nadal.
Vainos ben, non, Scout?
É moi...
- Podería servirme máis ovas? - Grazas.
Sírvolles viño?
Dálle aí, cona!
Podes parar?
McKenzie, es a sobriña de Rebecca?
Es inventora, non é?
Escribes a miña Wikipedia?
Tes unha copia impresa de quen ten máis accións na empresa?
Eu, non.
Nin falta fai dicilo, Jeremy.
Quen si? Quen debería traballar máis duro?
Non son inventora.
Inventei un produto que gañou centos de millóns
e dixeron: "É inventora."
Basicamente, son biopirata.
Supoño que tiña que seguir os pasos do meu pai,
pero, non che sei, a industria farmacéutica non é o meu.
Entendo. O teu pai está nesa industria?
Noxento! Estás a facerte a tola sobre a responsabilidade
da miña familia na crise de opiáceos?
Eu só...
Non mudei de apelido nin nada diso.
Está ben, recoñecémolo.
E dado que recitabas a miña biografía...
Non, para nada. A ver, si, sei... Seino todo.
Só... Só pretendía ser educada.
Xa.
Só estás a mentir,
non si?
Como che fai sentir?
Como... me fai sentir?
A crise de opiáceos?
Foi devastadora, madía leva.
Si, pero vas culpabilizar ó tipo que crea a arma
coa que algún parvo
- se pega un tiro... - Grazas.
fronte ao seu porche?
Iso significa que fabricou un bo producto, un bárbaro.
Nós fabricamos un bo produto que ten moita demanda.
Fixémolo ben, non?
O que dis parece un tanto simplista.
Non sei o que...
Biopirataría, iso si que é fascinante.
E ti que tal, Beverly?
Eu ben, graciñas.
Estalo a pasar ben?
- Falo xenial. Bo traballo. - Grazas.
Digamos que son vangardista.
Transhumanista.
Incorporo tecnoloxía no corpo dun xeito radical.
Ben.
Edición xenética, CRISPR, chips...
Con unha man controlo a glicosa
grazas á tecnoloxía que incorporei no meu corpo.
- Iso é... - impresionante.
Algunhas cousas son moi básicas,
pero diría que o meu obxectivo é sacar tanta vantaxe
que a FDA non saiba como regularme
nin frearme.
E Ju Won está confuso con respecto a que facedes aquí.
Quere confirmar se sodes só médicas.
- Quere un pouco de viño? - Non, graciñas.
Na miña industria, a do benestar, a nosa política
é queimar bosques e plantar árbores á vez.
Somos precursores.
Creamos a auga crúa, a flebotomía,
os tanques de flotación, a trepanación.
A trepanación?
Unha práctica antiga.
Si, sei o que é. Só que...
Todos tendes os cráneos perforados.
É moi esclarecedor, Elliot.
Estades coma tarteiras furadas! Encántame.
Gústavos xogar a matar?
Iso non lle gusta a ninguén.
Grilos,
- miñocas de cactos. - Marabilloso.
Un bisonte que matou Susan.
Encántame meter tiros.
E un cabalo.
O que?
Era o meu cabalo.
Iso faino mellor ou peor, Beverly?
Non es vexetariana.
Non.
Non era unha pregunta.
Ju Won di que todos te vimos meterlle o coitelo ó zanco de polo.
Pregunta se ves o polo como un obxecto inanimado.
Non é algo...
XOGO DA NOITE: ELLIOT MANTLE
que come, defeca e sente coma ti?
ES UNHA SECUESTRADORA
Á SINAL, CAPTURA A TÚA VÍCTIMA
Perdoade.
tiña un nome.
Queredes sabelo?
Si, claro.
Poracho máis difícil, Beverly, porque o quixemos,
e, agora, o imos consumir.
E está todo, non?
O cerebro, o corazón. E os cóvados?
Maria! xa o teño. De cantos meses estás?
De case seis.
Ben. A ver, Beverly, Elliot,
imaxinádevos que María é unha paciente da clínica de maternidade
que acaba de chegar. Que lle decides?
Como te atopas?
Ben, grazas.
Xenial. Pois... segue así.
Claro.
Moi ben.
Fixéstelo moi ben! Moi lindo.
- Boas, Beverly. - Ola.
Vin que tiñas un pouco de...
Sempre levo un por se Gwen,
ou calquera que estea a menstruar, o necesita.
Beverly?
Esa xente está tola!
Coido que son máis do meu estilo.
É unha idea nefasta! Quero marchar.
Pois eu creo que vai vento en popa.
Non precisamos ningunha clínica.
Ó carallo, cambiei de parecer!
Preciso o laboratorio.
Sangras?
Teño o período.
Adiantóuseme.
Non pasa nada.
A extracción saeu ben.
Es ben fértil.
Teño a sensación de que me aborrecen.
Tes esa sensación porque te aborrecen,
pero eu gústolles, e vouno conseguir por nós.
Que poñía a tarxeta que mirabas?
Nada.
Dixeches que non querías filllos?
De que carallo falas?
Non penso ter fillos propios.
A miña nai morreu no parto.
Meu Deus, síntoo moito!
Ela cóidame.
Meu pai é medico e foi quen nos criou.
E teño unha dor crónica chamada alodinia. Sabes que é?
Lévoo ben, pero ás veces teño ardores horribles que me invaden
por completo e teño que quedar o máis quieta posible,
Por iso un embarazo sería insoportable, literalmente.
Esta opción ten o mellor dos dous lados.
A Rebecca parécelle ben porque non quere ter máis fillos.
Rebecca... admira a figura femenina.
Corta a relación tan pronto sae o bebé á luz.
A ela parézolle perfecta.
E se che sou sinceira, a min gústame ser perfecta, entendes?
Así que isto é...
Isto é... Encántame este proxecto
porque poderei ser a nai subrogada de todos eses bebés.
Sinto coma se fose algo predestinado.
Non, graciñas.
Perdoa, se cambias de opinión...
Moitas grazas.
Creo firmemente que temos algo extraordinario que ofrecer.
Que podemos ofrecer un servizo xenuinamente personalizado para mulleres,
para empoderalas e axudalas a todas.
Eu estiven unha vez nunha clínica de maternidade.
Entendo.
Foi a peor experiencia da miña vida.
Lamento escoitar iso.
Só me lembro de berrar.
E non un berro primitivo, conectado á Terra.
Era un berro de auxilio, coma...
Coma se ninguén me escoitase.
Por que non me escoitaba ninguén nun lugar creado para escoitarnos?
Como escoitaredes eses berros?
Con atención.
Segundo a nosa investigación,
os cartos destinaranse á infertilidade, non?
Entón, invertiranse na clínica?
Axudaredes ás mulleres, sobre todo, a quedar encinta?
- Claro. - Quizais.
Semella un área pouco investigada, non?
Poderiades facer grandes avances.
Coido que é unha área que se podería tratar nun laboratorio.
Pero trataríase a infertilidade da muller...?
Meu Deus. Abre ti unha, mamalón.
A ver, podería tratarse nun laboratorio, pero non é o principal.
Por que non? Soa máis interesante.
Nós intentámolo por terceira ou cuarta vez,
e crédeme que a infertilidade
terciaria e cuaternaria é todo un desafío.
Gwen sempre fixo énfase na viabilidade do óvulo,
- viabilidade do óvulo... - Xa.
viabilidade do óvulo, cando realmente era o meu esperma
o que presentaba unha baixa mobilidade.
Jeremy non empreña, para sorpresa de ninguén.
Exacto.
E que pasa coas mulleres que non queren ser nais?
Claro.
Ou coas mulleres embarazadas que rexeitan ser...?
Claro.
Seredes asasinas de bebés.
- Pois... - Obvio.
Pois non.
Ou a menopausa.
Aí lle deches: a menopausa.
Se os homes a tivesen que soportar, xa tería solución.
Trátana como un rito de paso
necesario e doloroso.
Xa pasaches pola menopausa, Jeremy?
- Que non che sorprenda. - Vale.
Calquera traballo ou produto promocionado
que alivie a dor da menopausa
sempre é dos máis vendidos.
Dubido que levantemos así a nosa empresa,
no referente ás vendas,
cando se trata de drogar a xente.
Por que cona non?
Porque non traballamos así, verdade?
Pois eu penso que si.
Non queres facer cartos, Beverly?
Se quero que a clínica teña éxito no referente ó económico? Quero.
Pois soa un pouco vexetariano.
O voso laboratorio podería mellorar as técnicas da menopausia?
Podería, mais non coma vós pensades.
Hai TRH, analxésicos, compresas con ás...
Xa o están a facer, todos están aí, e ti vas detrás,
así que por que non o eliminades ou bombardeades?
Por que non cambiamos a perspectiva?
No canto de ser un atranco para a muller
que lle impide foder, a enoxa, a fai menos feminina, xuvenil
ou atractiva para un home, por que non o concibimos
como unha versión necesaria, natural e radical da feminidade?
Como se traduce en dólares ese idealismo vomitivo, Beverly?
Podemos retardala.
Retrasar a súa aparición.
É un bo exemplo do que tecnicamente sabemos facer,
pero que limitan a lei, a ética, os cartos e os corpos para probalo.
Vale, entón, hipoteticamente, canto se podería retrasar o seu inicio?
Indefinidamente.
Trátase diso. O laboratorio danos
a oportunidade de cambiar por completo a perspectiva sobre a saúde da muller.
Destácase que somos
as mellores candidatas para unha atención especializada
dende que nacen ata o final dos seus días.
Se extraes texido ovárico dunha muller de 20 anos
e llo reimplantas ós 40, 45,
- e anos posteriores... - Que?
Non só retrasará a menopausia, senón que terán a pel, a fertilidade
e o desexo sexual dos 20 anos.
Faise á medida, dende a embrioloxía ata a morte,
que tamén será algo completamente tratable
no lugar de inevitable.
É unha animalada, e desvíase un pouco do tema.
Vaia! Se ó final é interesante.
Con embrioloxía, refíreste á edición xenética na FIV?
Ese é outro tema con limitacións legais.
Pero se podes desenvolver un embrión dende cero ata o final, logo...
Logo poderás facer o que che saia de dentro.
Home, iso é imposible.
Claro que é posible, pero complicado.
- Cal é o límite actual? - 14 días.
Podes desenvolver un por máis tempo?
Xa o fixen.
Mais non é o noso obxectivo.
- Podería selo. - Non.
- Podería. - Non.
Estás a falar dunha experiencia truculenta
para mulleres moi podentes e privilexiadas.
Imposible financiar
o crecemento, a prolongación e o retraso da menopausia.
Pinta que tendes un problema cos cartos.
Tendes un problema cos cartos?
É a mesma Pollyanna.
Pollyanna, a orfa que non tiña pernas?
Ese non era o Pequeno Tim?
Coido que a clínica debería ser accesible para...
- Charles Dickens. - Non semella mala idea.
É realista?
Por que é importante a accesibilidade?
Dilo en serio?
Xa sei, as donacións son xeniais.
Susan devece nun evento benéfico para nenos con leucemia.
Pero isto non vai de sentirse ben?
Eu non traballo para sentirme ben.
Logo, por que o fas?
Para axudar.
Pero, por que?
É de supoñer que é para sentirte ben.
Non vexo que pensedes en grande.
Ola, rapazas.
Só chamaba para saudar.
Ola?
Espero que esteades ben. Papá e máis eu estamos ben.
Todo vai ben, así que iso é bo.
- Ola! - Ola.
- Bótote de menos. - O que?
Non te escoito.
Non me fodas!
Jeremy, xúroche que...
Ei!
Sube.
Son eu, tranquila.
Levo facendo isto toda a vida, así que...
- McKenzie! - Tranquila.
Son unha muller! Parín os teus fillos!
En fin...
As dúas teñen enxeño.
Son responsables.
Non o sei. Teñen potencial.
Creo... que podería ser moi divertido.
Elliot!
Elliot.
Para dunha vez!
- Tranquila. - Elliot!
Todo ben.
- Está ben. - Si.
- Sei que estás moi, moi enoxada comigo. - Voute matar, mala pécora.
Pero fágoo por nós.
Es unha psicópata.
Se eu son unha psicópata, ti tamén.
- Nin te atrevas! - Somos o mesmiño.
- Non temos nada que ver. - Tes que volver á base.
- Á fogueira. Sorte. - Desléame.
- Quérote. - Elliot!
Non paredes.
Dille que quite o pantalón.
Non, quedade aquí.
Sentade alí.
Repítello.
Non a toques.
Merda.
Puta merda.
Puta do carallo.
Puta do carallo. Puta do...
Xa temos gañadores e perdedores.
As Mantles participaron no xogo.
Irmanciña.
- Non. - Tráioche unha toalla.
- Pódeste bañar. - Que vos fodan!
Que vos fodan.
Que vos fodan ben a todos.
Sodes uns monstros.
Beverly?
Non, os peores sen comparación.
Coma se a humanidade vos creara
durante xeracións, e tiverades a mesma cara,
cona e dedos,
porque non vos parecedes ó ser humano en ningún sentido da palabra.
Xa está.
Dou por sentado, espero e rezo que non pensárades
financiar con ningún mísero duro á nosa clínica de merda,
pero, no caso de que si, irei eu
e fareime a tola co papelorio.
Grazas pola oportunidade,
parabéns por toda a galería vaxinal,
os vosos fillos detestables e sen talento, e os opiáceos de merda,
pero non,
- que vos fodan e que vola metan. - Beverly!
Meu Deus...
Quen carallo pensa que é?
É o que quero.
Non o escoitei.
É o que quero.
Dareivos os cartos, e algo máis.
Clínica e Investigación en Xinecoloxía e Obstetricia.
Ti no laboratorio e ti cos bebés.
Clínicas en todo o país. Pa, pa, pa! Rapidamente.
Eu dou os cartos, vós devolvédelos.
Non son altruísta nin estou no negocio do demo da moralidade.
Facemos as cartos cagando hostias, sen escrúpulos e a moreas.
Tedes 24 horas para decidir.
Se o rexeitades, non quero volver a ver
ningunha das vosas caras xemelgas na puta vida.
Que tal a noite?
Cóntallo ti, que queres rexeitalo.
Pero ti, non.
E ti, si.
Gwen preguntou se querías ser nai e dixeches: "Xa non."
O da actriz vai en serio?
Boas, Rebecca?
Gustaríanos aceptar a túa xenerosa oferta.
Se segue en pé. Grazas.
Señora Mantle.
- Grazas. - De nada.
Ola, son mamá.
Son mamá. Recibistes a miña chamada?
Ola, nenas.
Son mamá.
Chamádeme. Mamá bótavos de menos.
Mamá bótavos de menos.
Coñecín a alguén.
E... gústame moito.
A Elliot, miña irmá, dubido que lle gustase.
Dubido que lle gustase calquera relación seria que tivera.
Os meus frechazos de adolescente estaban ben mentras quedasen aí. De ser máis...
En realidade, síntome...
un pouco culpable por alegrarme de non lidar con iso.
Gozo da relación con esta muller
apaixoada, intelixente, sá, xentil e...
Ten as cousas claras.
Elliot non está aquí para estragalo!
É algo malo?
Non.
Coido que todos recoñecemos ese sentimento.
É san non pensar nos nosos seres queridos
coma persoas boas e santas que nunca fixeron nada malo.
Foron humanos.
Pois si.
Falibles, complicadas...
Non hai por que omitir esas facetas.
Non o fago.
Para nada.
Subtítulos: Estefanía Prol Lusquiños
Supervisora creativa: Natalia L. Prieto